facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.2 The Best Boyfriend

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 51.7k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2562 23:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.2 The Best Boyfriend
แบบอักษร

ฉันหยุดตรงโต๊ะนั้นเล็กน้อยก่อนจะหันไปแบะปากใส่ และเดินกลับมาที่โต๊ะของตัวเองนิ่งๆ

พวกมันทุกคนก็เงียบไป และหยุดนินทาฉันทันที

แต่เอาเหอะ ถึงฉันอยากจะมีปัญหาเอามากๆ แต่ก็นึกถึงคำเตือนของยัยลิปดากับอิเอม ไว้ก่อน พักการเรียนๆๆ ท่องไว้ๆ

สักพักก็มีกลุ่มนักเรียนผู้หญิงปีหนึ่งเดินเข้ามาในร้านกาแฟ

ซึ่งหนึ่งในนั้นก็มี ยัยเด็ก สายรหัส ขี้อ่อยคนนั้น

“ น้องซิน น้องพลอย น้องแก้ว “ เสียงพวกผู้ชายที่นินทาฉันเมื่อกี้เอ่ยทักพวกรุ่นน้องตัวเองอย่างเป็นมิตรปนหื่นๆ

“ สวัสดีค่ะ พี่ๆ “ แล้วพวกนั้นก็ไหว้กันอย่างมีมารยาท

จนกระทั้งทั้งสามคนหันมาเจอฉัน ที่กำลังนั่งไขว้ห้างจิบกาแฟอยู่ ด้วยใบหน้าที่จิกๆ ซึ่งนั้นคือหน้าปกติของฉันอยู่แล้ว

“ นั้นมัน..” เพื่อนคนหนึ่งของยัยเด็กนั้นสะกิดเบาๆ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทันที

ยัยเด็กนั้นก็ดูจะหลบสายตาและกล้า กลัวๆหน่อยๆ

แต่พวกนางก็รีบมาสั่งกาแฟ และสั่งเป็นกาแฟ take home แทน ไม่ยอมนั่งดื่มที่นี้ เพราะอะไรก็ไม่ทราบได้...

ฉันก็นั่งเล่นโทรศัพท์ไปอย่างไม่ได้ใส่ใจอะไร 

“ น้องซิน หน้าหวานแบบนี้ แต่กินกาแฟเข้มจังนะครับ “ เสียงไอ้พวกผู้ชายนั้นเอ่ยถาม

“ อ่อ..คือ.....ค่ะ “ ยัยนั้นก็พยักหน้ายิ้มแหย่ๆ ฉันก็เงยหน้าจิบกาแฟพอดี เลยมองไปที่แก้วกาแฟเซรามิค ลายหงส์นั้นพลางๆ แต่ไม่ได้ใส่ใจอะไร...

สักพักพวกนางก็รีบเดินกันออกไป

ผ่านไปแค่ ห้านาที พีทและนาทีก็เดินมาด้วยกัน 

“ เรียนเป็นไงบ้าง แพร “ พีทถามฉันขณะที่นั่งลงฝังตรงข้าม

ทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ได้

แต่ยังไม่ทันที่จะยิ้มออกมา ฉันก็สะดุดเข้ากับแก้วกาแฟเซรามิค ลายหงส์ที่ยังอุ่นๆอยู่นั้น

ขณะที่พีทกำลังจะดื่ม

" นี่มันอะไรอะ " ฉันก็ตวาดขึ้นและ

ฟุ๊บบบ !! ฉันก็กระชากมาคามือของพีททันที

“โอ๊ยย !! แพร มันร้อนนะ “ น้ำร้อนกระเฉาะโดนริมฝีปากของพีทเล็กน้อย

“ ใครให้มา “ ฉันถามพีทอย่างพยายามจะข่มอารมณ์

“ แพร มันร้อนนะ “ พีทที่ริมฝีปากแดงๆ เพราะโดนกาแฟร้อนๆนั้นเล็กน้อย เลือกชื่อฉันอย่างไม่พอใจ

“ ใครให้พีทมา !! “ ฉันตวาดพีทลั่นร้าน

พีทกำมัดแน่น ฉันก็แอบตกใจเหมือนกันที่กาแฟร้อนนั้นโดนริมฝีปากของพีทจนแดงไปหมด

“ แพรใจเย็นก่อนดิ แค่กาแฟเอง “ นาทีเพื่อนสนิทของเราก็รีบเดินกลับมาจากเคาร์ทเตอร์สั่งกาแฟ รีบเข้ามาดึงตัวฉันออกห่างจากพีท

“ อีเด็กนั้นมันให้มาใช่มั้ย??? “ ฉันมองไปที่กาแฟแก้วนั้น

ฉันหยิบกาแฟแก้วนั้นขึ้นมา และมองหน้าพีท

“ อย่าทำนะแพร “ พีทพูดขึ้นนิ่งๆเมื่อรู้ทันว่าเวลาโกรธฉันชอบทำอะไร...พีทมองไปรอบๆร้านที่มีทั้งพนักงาน และลูกค้าต่างมองมาทางเรา

แต่ฉันไม่สนใจ!!

เพล้ง !! ฉันปาแก้วนั้นลงพื้นและแตกละเอียด

พีทหลับตาสนิท ก่อนจะกำหมัดแน่น และเดินออกไปจากร้านทันที

“  กลับมานะ พีท!!! “ ฉันตะโกนตามหลังพีท แต่พอจะวิ่งตามไป ก็ถูกนาทีเดินมาขวางไว้ก่อน

“ แพร มีสติหน่อยได้มั้ย?? “ นาทีจับต้นแขนของฉันเอาไว้

ฉันก็มองนาทีอย่างไม่พอใจ

“ วันนี้ ไอ้พีทมีพรีเซ็นงานโปรเจ็คของมัน มันเครียดมาตั้งแต่เมื่อคืน เพราะกลัวว่าจะไม่ผ่าน อาจารย์กดดันเรามากแพร...แพรเคยรู้มั้ย??? "นาทีพูดเชิงเตือนสติฉัน

" ไม่รู้" ฉันก็ขึ้นเสียงกลับ แต่ก็คิดตามที่นาทีพูด

"ไม่รู้....แล้วดู.. น้องซินสิ เป็นแค่หลานรหัส ยังมีน้ำใจซื้อกาแฟอุ่นมาให้มัน เพราะเห็นว่ามันเครียด เครียดจนไม่ยอมกินอะไรเลย... แพรละ แพรเป็นแฟนมัน แพรเคยทำอะไรดีๆให้มันมั้ย เคยใส่ใจมันมั้ย?? พีทมันก็อายเป็นนะ แพรหักหน้ามันกลางสาธารณะกี่ครั้งแล้ว... มันก็มีหัวใจนะแพร นี้ทีของเตือนแพรในฐานเพื่อนกัน เพราะไม่มีใครสามารถพูดตรงๆกับแพรได้เลย เพราะแพรไม่ฟังใคร“ นาทีเขย่าแขนของฉันอย่างเรียกสติ 

ขณะที่พนักงานในร้านก็เดินเข้ามากวาดแก้วกาแฟที่แตกอยู่ที่พื้น

“ผมขอโทษด้วยนะครับ “ นาทีก็พูดกับพนักงานอย่างใจเย็น ก่อนจะยื่นเงินให้เธอตอบแทน

นาทีหันมามองฉันเล็กน้อย ก่อนจะดึงแขนฉันให้เดินออกมาจากร้าน และกลับพร้อมกับมันแทน

เพราะพีทขับรถออกกลับไปตั้งนานแล้ว ทำให้นาทีต้อง พาฉันกลับมาส่งคอนโดเอง...

“ พีทมันรักเธอ เธอจะระแวงมันทำไมอีก “ ไอ้นาทีหันมาถอนหายใจพูดกับฉัน

“ ขับรถไปเถอะ พูดมาก!! “ ฉันปัดใบหน้าของนาทีให้หันไปมองถนน

“ ทำตัวให้มันดีๆน่ารักๆหน่อย มีโหมดหวานๆบ้างสิ นี่เตือนเพราะเป็นห่วงนะเว้ย “ ไอ้นาทียังคงพูดบ่นๆจนมาถึงคอนโดนั้นแหละ

“ ฉันรู้หรอกน่า “ ฉันยักคิ้วเล็กน้อย

และฉันกับมันก็เดินแยกกันไปตามห้องของตัวเอง

แต่ฉันเลือกที่จะเดินไป...ง้อพีทก่อนนะสิ ถึงฉันจะร้ายอะ แต่ก็แคร์พีทมากนะ

ติ๊งต่อง ติ๊งต่ิอง ติ๊งต่องงๆๆๆๆๆ ฉันกดอ๊อดประตูรั่วๆ เพราะกดดีๆแล้วพีทไม่ยอมเปิดนิ

แอ๊ด...

ฉันก็แทรกตัวเข้ามาในห้องของพีททันที

พีทก็ยังคงนิ่งๆ

ฟุ๊บบบ ฉันพุ่งเข้ากอดพีทเอาไว้

“ หายโกรธได้แล้วน่าพีท แพรขอโทษ “ ฉันพูดจาอ้อนๆพีท

แต่พีทยังคงนิ่ง ฉันก็ค่อยๆคลายอ้อมกอด และเงยหน้ามองพีทอย่างตาแป่วๆ

พีทไม่ตอบอะไร เขายังคงนิ่ง

“ อยากกินอะไรมั้ย เดี๋ยวแพรไปซื้อมาให้ “ ฉันถามพีท และทำปากจู๋ๆเล็กน้อยอย่างอ้อนๆ

“ ไม่อะ “ พีทส่ายหน้าเบาๆ

“ ทำไม?? อิ่มกาแฟนั้นแล้วรึไง? “ ฉันก็ชักสีหน้าทันที เพราะเป็นคนที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่จริงๆ

“ เจ็บปาก“ พีทพูดพลางมองฉันอย่างตำหนิ และลูบริมฝีปากที่แดงเล็กน้อยของตัวเอง

“ จริงด้วย ปากนายแดงหมดเลยอะ “ ฉันค่อยๆลูบริมฝีปากของพีทอย่างรู้สึกผิด

“ แพร ขอโทษนะพีท แพร..” ฉันพูดเบาๆและก้มหน้า

เห้ออออ พีทถอนหายใจ ก่อนจะดันหลังฉันเข้ามาในห้อง และดึงประตูห้องปิดลง

“ ทำโจ๊กให้กินก็พอ“ พีทลูบหลังของฉันอย่างไม่ถือสา

ฉันก็พยักหน้ารับ และรีบเดินเข้าครัวไปทันที

แฟนฉันเนี้ยนะ เขาเป็นคนโกรธยาก แต่หายเร็ว 

ฉันค่อยเป่าโจ๊กจนมันเย็น และป้อนให้พีทช้าๆ 

พีทยิ้มชมในฝีมือโจ๊กของฉันเล็กน้อย

“ แค่ฉีกซองและเทน้ำร้อนเนี้ยนะ ก็อร่อยแล้วหรอ “ ฉันมองพีทอย่างทักทวง

แต่พีทก็พยักหน้ารับ

ฉันยื่นแก้วน้ำเปล่าให้พีทหลังจากที่เขากินมันจนถ้วยจริงๆ

หลังจากนั้นเราก็นั่งดูหนังกันไปเรื่อยๆ

โดยโทรศัพท์ของพีทก็ยังคงมีแจ้งเตือนตลอด

ซึ่งฉันก็หยิบมาเปิดดูทันที พีทไม่เคยหวงเรื่องโทรศัพท์กับฉัน เพราะฉันสามารถเช็คได้ทุกอย่าง

 ทุกๆคณะในมหาลัยของฉันเนี้ย คณะของพีทถือว่า นับถือเรื่องสายรหัส และความเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องมากที่สุด เพราะคณะพีทคนค่อนข้างจะน้อย เรียกว่าน้อยที่สุดในมหาลัยเลยก็ว่าได้ 

PEACH PART

วันนี้ผมเรียนภาคค่ำ แพรจึงกลับไปก่อนแล้ว

“กูถามจริง เคยเบื่อยัยแพรบ้างปะ “ ไอ้นาทีทักถามผม ขณะที่ผมกดดูหน้าจอโทรศัพท์ที่มีมือดีเปลี่ยนเป็นรูปตัวเองเฉยเลย

“ ไม่อะ แพรเป็นคนเข้าใจยาก แต่..ไม่รู้เหมือนกันหว่ะ ก็รักยัยมารร้ายเข้าไปแล้วอะ “ ผมหันไปหัวเราะกับไอ้นาที เพื่อนซี้สมัยมอปลาย ซึ่งมันเองก็สนิทกับแพรเหมือนกัน

“ เห้ออออ “ มันก็ถอนหายใจและมองผมอย่างขำขัน

“ แพรก็มีมุมน่ารักเหมือนกันนะเว้ย แค่มึงไม่ค่อยเห็น “ ผมก็ตอบไปอย่างแก้ต่างให้แฟนสาวตัวเอง

“ เออ คุณแฟนดีเด่น “ แล้วไอ้นาทีก็เดินแยกไปอาคารจอดรถอีกฝังหนึ่ง เพราะมันมาช้า อาคารจอดรถหน้าตึกเลยเต็ม

ส่วนผมก็เดินแยกกลับมามาลานจอดรถ

“ นั้นมันซินนิ “ ผมมองไปที่สาวน้อยในชุดนักศึกษาที่กำลังถูกยื้อกระชากแขนอยู่ในลานจอดรถ

ซินคือหลานรหัสของผม แต่ทั้งสายรหัสผมเนี้ย มีแค่สองคน แต่เพราะว่า ทั้งพี่รหัส ป้า ลุง ดรอปเรียนไปหมดแล้ว สายรหัสของผมจึงมีแค่ซินกับผมเท่านั้น

ผมรีบเดินเข้าไปหาทั้งคู่ทันที

“ ปล่อยซินเถอะคะ พี่เกมส์ “ หลานรหัสของผมพยายามขอข้อมือของเธอคืนจาก เกมส์ หนุ่มปีสองคณะผมที่ขึ้นชื่อเรื่องผู้หญิง

กำลังฉุดกระชากลากหลานรหัสผมขึ้นรถของมัน

“ ทำไรกันอะ” ผมเดินเข้าไปและกระชากมือของเกมส์ออกทันที

“ อ้าว..... พี่พีทเองหรอ...หวัดดีฮะ “ เกมส์หันมาทักผม แต่เมมปากเล็กน้อยเหมือนไม่พอใจ

ซินเดินเข้ามาหลบหลังผมทันที

“ ผมแค่อยากจะชวนน้องซินไปกินข้าว เท่านั้นเองอะ “ เกมส์พูดและยักไหล่ขึ้นเล็กน้อย

“แต่ซินไม่อยากไปนิคะ “ ซินพูดตอบไปอย่างสุภาพ

“ อ่อๆ กินข้าวดีๆไม่ชอบ คงชอบกินน้ำใต้ศอกสินะ “ ไอ้เกมส์พูดและเล่ห์มองทางผมเล็กน้อย 

“ แต่พี่ขอเตือนหน่อยว่า ระวังตัวหน่อยก็แล้วกัน “ มันพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไป

ถึงแม้ผมจะไม่ค่อยพอใจ แต่ก็ไม่ชอบมีปัญหาใดๆ จึงปล่อยผ่านไป

บรื้นนนน บรื้นนนนนน แล้วไอ้เกมส์ก็ขับรถออกไปอย่างเร่งเครื่องและไม่พอใจเท่าไหร่

ซินเองก็ดูตกใจเล็กน้อย เธอมองผมอย่างกล้าๆกลัวๆ ที่ต้นแขนของซินมีรอยช้ำเล็กน้อยๆจากกระชากเมื่อกี้

ผมกำลังจะเอื้อมมือไปจับต้นแขนเพื่อดู แต่ก็ต้องยั้งมือเอาไว้ก่อน

“ ไม่เป็นไร “ ผมถามยิ้มๆ ก่อนจะตบไหล่ของเธอเบาๆ

“ ค่ะ “ ซินพยักหน้าเบาๆ

“ แล้วนี้กลับยังไงอะซิน รถจอดไหน? “ ผมถามซินอย่างห่วงใยตามประสา สายรหัส

ซินมองซ้ายมองขวาเล็กน้อย

“ ยังไม่รู้เลยคะ “ ซินไม่มีรถ “ ซินส่ายหน้าและตอบอย่างหลบสายตาเล็กน้อย

“ นี่ดึกมากแล้วนะ “ ผมถามย้ำ และมองไปที่อาคาร และลานจอดรถ แทบไม่มีคนอยู่แล้ว มีก็แต่พวกผู้ชาย

เห้อออ ผมถอนหายใจเล็กน้อย

“ งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งก็ได้ มันดึกแล้ว อันตรายนะ “ ผมกดรีโมทรถ และหันไปถามซิน

“ ขอบคุณนะคะ พี่พีท “ซินก็ยิ้มๆ และรีบเดินอ้อมมาอีกฝั่งเพื่อขึ้นรถทันที

บนรถ

 “ ทำไมพี่พีทถึงเลือกเรียน การบินละคะ “ ซินเริ่มถามผมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนน้อมและอ่อนหวาน

“ แฟนพี่เขาให้พี่เป็นนักบินนะ เขาเป็นคนเลือกคณะให้พี่ “ ผมตอบไปตามจริง

“ อ่อ..” ซินก็พยักหน้าและยิ้มๆ

“ เออ ซิน วันนั้นพี่ขอโทษแทนแฟนด้วยนะ เขาอารมณ์ร้อนนะ “ ผมพูดขอโทษเธอไปอีกครั้ง

“ พี่พีทขอโทษซินบ่อยแล้วนะคะ ซินไม่เป็นไรคะ ใครมีแฟนดีๆแบบพี่พีทก็ต้องหวงเป็นธรรมดา “ ซินพูดด้วยเสียงเบาๆ และยิ้มเล็กน้อยอย่างหลบสายตา

" เพราะพี่พีทดีขนาดนี้...

ความคิดเห็น