Marionette_doll
facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.44 : ทุกที่ ที่มีเธอ

ชื่อตอน : Ep.44 : ทุกที่ ที่มีเธอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2562 09:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.44 : ทุกที่ ที่มีเธอ
แบบอักษร

2 วันแล้วที่เค้าไม่คุยกับฉัน แต่กลับคุณกับคนอื่นปกติ ฉันเหมือนอากาศธาตุที่ล่องลอยอยู่รอบตัวเค้า เจ็บปวดจัง คงจะต้องทำให้เค้าหายโกรธก่อน 

หลังจากทานข้าวเสร็จ เรายังนั่งคุยกันอยู่ที่โต๊ะอาหาร แต่ดูเหมือนเฮียคีจะคุยสนุกกับทุกคนยกเว้นฉัน แม้ฉันจะนั่งอยู่ข้างๆ ก็ตาม แบบนี้อีกแล้ว ใจร้ายเกินไปแล้วนะ 

“เฮียยยย เราไปเที่ยวกันไหม” 

“เดี้ยงอยู่” เฮียคียกเฝือกให้ฉันดู ไหนบอกว่ามันไม่เจ็บแล้วไง ทำไมถึงไม่ยอมไปล่ะ ปกติงอนแค่แป๊บเดียว ทำไมครั้งนี้งอนนานจัง 

“แล้วเฮียอยากทำอะไร ไปไนต์คลับคลับไหม ฉันขับรถพาไป” ฉันยังไม่ลดละความพยายาม 

“ไม่อะ ขี้เกียจ” 

เฮียยยยยย จะงอนไปถึงไหน นอกจากเฮียจะไม่สนใจฉันแล้ว เฮียยังหันไปเล่นกับหนูเพชรหน้าตาเฉย ดูเฮียเป็นคนรักเด็กดีจัง ขัดกับนิสัยเลย เพราะรักเด็กแบบนี้รึเปล่าเลยอยากมีลูก แต่จะมียังไงแค่คุยยังไม่อยากคุยกับฉันเลย 

“แขนก็ไม่เจ็บแล้ว ทำไมยังใส่เฝือกอยู่” ลุงมูนถามคนที่ใส่เฝือกอยู่ 

“ใส่ไว้งั้นอะ” 

“อ้อนเมียไงพ่อ เค้าง้อขนาดนี้แล้วยังงอนเป็นตุ๊ด” พี่ดินพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ฉันหันไปยิ้มให้พี่ดิน 

“ทีมึงงอนเมียมึง กูยังไม่เคยเห็นแขวะ แล้วอีกอย่างเมียกูหายไปเกือบ 3 อาทิตย์จะให้หายง่ายๆ ได้ไง ง้อต่อไปยัยเป็ด อย่าคิดว่าใครจะช่วยเธอได้นะ ชิ๊!!!” 

“อะไรอะ ใจร้ายอะเฮียยยย” แบบนี้ก็ได้หรอ มีการบังคับให้ง้อด้วย 

“เธอสิใจร้าย เฮียทำอะไรเฮียนึกถึงเธอก่อน แต่เธอทำอะไรเคยนึกถึงเฮียก่อนบ้างไหม จะเปิดประเด็นทะเลาะกันต่อหน้าทุกคนเลยก็เอานะ บอกเลยตอนนี้พร้อมไฟว่มากเลย” 

“แต่ แต่...แต่....ก็ขอโทษแล้วไง” 

“งั้นก็ ตามนั้น” แล้วเฮียคีก็ลุกเดินออกจากโต๊ะไปเลย แบบนี้มันเกินไปแล้วววววววว!!!!! 

“ดูมันใส่เฝือกเดินแล้วขัดใจว่ะ หายแล้วเสือกไม่ยอมไปเอาออก พอใจพามันไปเอาเฝือกออกที มันน่าจะหายได้มาเป็นอาทิตย์แล้ว แต่ไม่ยอมเอาออกสักที ถือว่าช่วยมันเอาบุญหน่อย ถือซะว่าลุงขอนะ ทนๆ ปากมันหน่อย บ้านนนี้ไม่มีลูกคนไหนเต็มเลย คนนึงก็เอาแต่ใจ เอาตัวเองเป็นใหญ่ คนรองเสือกเจ้าอารมณ์ขี้งอนเป็นเด็ก มีคนเล็กยัง......” 

“พ่อ พอเลยผมปกติที่สุด หล่อ รวย....” วายุชิ่งพูดก่อนที่ลุงมูนจะสาธยายนิสัยของตัวเอง 

“แรด กูเติมให้” 

“โธ่...พ่อ ผมเนี่ยน่ารักที่สุดแล้ว” 

“เฮ้อออ พอใจ ฉันจะช่วย เพราะเธอเคยช่วยฉันหรอกนะ อะนี่” พี่ดินส่งซองเล็กๆ สีครีมมาให้ฉัน 

“รู้ไหมคะ คนที่มีความเป็นตัวเองสูงสองคน มันแค่ต้องเจอกันตรงกลางค่ะ อยากง้อให้สำเร็จ ลองทำอะไรที่ไม่เคยดูไหมคะ อาจจะได้ผลนะ ถ้าผลแล้วช่วยเอากลับมาบอกฉันด้วยนะคะ จะเอาไปเขียนนิยาย” 

พี่สะใภ้ฉันมีความน่ากลัวเหมือนกันแฮะ มีการใช้ฉันเป็นหนูทดลองด้วย 

 

 

 

 

อัคคี Say :: 

ผมก็ไม่ได้อยากจะงอนอะไรเธอนักหนา ยิ่งทบทวนคำถามของลุงต่อ มันถึงทำให้ผมรู้ว่า ยิ่งเวลาห่างกัน ความจืดจางของเราก็ยิ่งชัดเจน ผมอาจจะผิดเองที่ลืมไปว่าตอนนี้เราห่างกันอยู่ แต่ทำไมนะ ความรักในใจของผมมันยิ่งชัดเจน ความรักมันเรียกร้องสิ่งที่มากขึ้นเสมอ เมื่อเรากำลังรู้สึกว่ารักของเราไม่เท่ากัน ฟังดูสวยงามไหม ใช่...ผมฟังมาจากพี่สะใภ้ ถ้าคิดเองคงไม่ออกมาดูดีขนาดนี้ 

“เฮียยยยยยยย ฉันหาแทบแย่แหนะ” หญิงสาวผมหน้าม้าวิ่งมาด้วยหน้าตาที่เหนื่อยหอบ 

“มีอะไร” 

“เราไปถอดเฝือกกัน ลุงมูนบอกให้ฉันช่วยเฮียเอาบุญ” 

เอาบุญงั้นหรอ บ้าไปแล้ว ผมไม่ต้องให้เธอมาช่วยสักหน่อย ผมแค่ให้คนขับรถพาไปโรงพยาบาลก็ได้ละ ทำไมต้องง้อเธอด้วย 

“ทำไมเฮียไม่บอก ว่าบ้านเพื่อนเฮียเค้าจัดงาน ฉันจะได้ลางานนานกว่านี้” 

“ติดต่อไม่ได้ ใครจะไปตัดตรัสรู้ว่าจะกลับมาตอนไหน ใครจะไปรู้ว่าเธอจะเห็นเฮียสำคัญตอนไหน” ผมตะคอกใส่เธอเสียงดัง เพราะคุมอารมณ์ที่มันเริ่มมากมายเอาไว้ไม่อยู่ 

“ทนไม่ไหว ทนไม่ไหวแล้วโว้ยยย!!!!!” ตุบ!!! ตุบบบบบๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ กำปั้นหนักๆ ทุบรัวมาที่ผม 

“อะไรของเธอเนี่ย มันเจ็บรู้ไหม” 

“ฉันก็เจ็บ เฮียทำแบบนี้ฉันก็เจ็บ ไม่อยากให้ทำ ก็จะไม่ทำแล้ว แต่อย่าเป็นแบบนี้ได้ไหม ขอโทษไม่เข้าใจรึไง ฉันก็รักเฮียไม่เข้าใจรึไง รักจะแย่อยู่แล้ว อย่ามาทำไม่สนใจฉันแบบนี้นะ นี่แหนะ!!! งอนเก่งนัก จะตีให้ตายไปเลย!!!!” 

“โอ็ยยย ยัยเป็ด มันเจ็บ” ผมรวบมือที่ตีผมไม่หยุดเอาไว้ เจ็บเป็นบ้าเลย มือหนักชะมัด เธอบอกจะไม่ทำงานแล้ว หรือผมหูฝาด 

“จะไม่ทำงานแล้วจริงหรอ” 

“ตอนนี้ไม่อยากคุยเรื่องนี้แล้วอะ ไปขึ้นรถเลยไป จะพาไปถอดเฝือก” 

“เดี๋ยว...ตอบก่อน” 

“ไปขึ้นรถ!!!!!!! ได้ยินไหม” เสียงตวาดหนักๆ ของเธอ มันทำเอาผมต้องหรี่ตามอง กล้ามาเลยนะที่มาตวาดใส่ผมแบบนี้ เธอคิดว่าเธอเป็นใครหะ 

แค่ไปขึ้นรถก็จบใช่มะ ทั้งตีทั้งตะคอก เดี๋ยวนี้ชักจะมากเกินไปแล้วนะ ที่ยอมตามใจเพราะเธอบอกจะเลิกทำงานนะเนี่ย ผมยอมขึ้นมานั่งบนรถแต่โดยดี โดยที่เราไม่ได้คุยกันสักคำ จะให้คุยอะไร ไม่มีอะไรจะพูด แต่... 

“เธอจะเลิกทำงานจริงรึเปล่า” 

“อื้ม แต่ไม่ใช่เลิกทันทีนะ พอมีงานไหนที่เลี่ยงไม่ได้ก็ต้องทำ ขอคิดก่อนว่าจะเอายังไง” 

“จะไปยากอะไร ก็ใช้ชีวิตอยู่กับเฮีย วันไหนมีงานเฮียก็พาบินไปทำงานที่กรุงเทพ จนกว่าจะหมดสัญญา” มีเฮียเป็นสามีเนี่ย เฮียดูและดีนะ 

“เฮียจะไปกรุงเทพกับฉันทุกครั้งที่มีงานรึไง” 

“ใช่” 

“หายโกรธแล้วหรอ” คำถามที่ทำเอาผมต้องย้อนถามตัวเอง ว่าตอนนี้ผมหายโกรธเธอรึยัง ก็คงจะหายตั้งแต่เธอบอกเลิกทำงานเนี่ยแหละ 

“ไม่!!!” ง้อต่ออีกสักหน่อยละกัน ตามใจผมแบบนี้ก็น่ารักดีอะ 

 

 

เรามาถึงโรงพยายาม เพื่อเจอกับหมอเป็นกรณีพิเศษเพราะมันก่อนวันนัดเกือบอาทิตย์ แต่จะให้ผมไปงานบ้านไอ้หมอกแบบใส่เฝือกได้ยังไง ถึงเธอไม่ขอให้ผมมาถอด ผมก็ต้องมาถอดอยู่ดี หมอประจำไข้ของผม ค่อนข้างจะตกใจที่ผมหายไวกว่าคนปกติ x-ray ก็ผมว่ากระดูกของผมสมานกันดีแล้วด้วย ผมเนี่ยดูแลตัวเองโคตรจะดีเลยนะ ไม่หายไวสิแปลก 

“ตอนนี้อย่าเพิ่งทำอะไรหนักๆ นะครับ” 

ยกเมียนี่หนักหรือเปล่า สงสัยจะไม่ได้แฮะ ถ้าแค่ขาคงจะไม่เป็นไร ผมพยักหน้ารับที่คุณหมอเตือน ก่อนจะหันไปมองหน้ายัยเป็ดที่ฟังหมออธิบายอย่างตั้งใจ ก็เพราะว่าเธอเป็นแบบนี้ผมเลยยากมีเธออยู่ใกล้ๆ ผมไม่ได้อยากใช่ความรักของผมบังคับเธอนะ แต่ถ้าคนสุดท้ายที่เธออยากอยู่ด้วยเป็นผม เธอก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรเลย 

หลังจากเราถอดเฝือกเสร็จ พยาบาลสาวสวยก็ขอให้รับยา และใบนัดก่อนกลับ ผมมองไอ้ขาและแขนที่มันเพิ่งจะได้โดนอากาศมันคันจนแทบทนไม่ได้ ไอ้ที่ทนไม่ได้มากกว่าคือกลิ่น เอาซะอยากกลับไปอาบน้ำเลย โคตรเหม็น 

 

 

ถอดเฝือกเสร็จ เราก็มาเดินที่ห้าง The M ในตัวเมืองเชียงใหม่ ที่วุ่นวายแทบจะไม่ต่างจากกรุงเทพเลย คนเยอะ แต่แปลกวันนี้เธอยอมเดินจับมือกับผม ไม่ต้องระวังแล้วรึไง ปกติต้องระวังไปซะทุกอย่าง 

“ไปเร็วค่ะ ฉันอยากได้อะไรหลายอย่างเลย เฮียพอจะรู้ไหม เป็นงานยังไง” 

“ไม่รู้สิ บ้านมันชอบทำอะไรเว่อร์ๆ เพราะเป็นพวกตระกูลเก่าแก่อะ คงจะให้อารมณ์คล้ายๆ งานเต้นรำมั้ง พี่ชายมันก็ถูกพ่อจะบให้แต่งงานไปแล้ว งานเลี้ยงต้อนรับครั้งนี้คงไม่ต่างจากงานหาคู่เลย บอกเลยงานนี้สาวเพียบ” 

“เฮียยังอยากหาสาวอื่นอยู่ไหม” 

“ให้ดูทุกวันนี้แล้วคิดเอาเอง ไม่อยากตอบงอนอยู่” ผมไม่ใช่คนเจ้าชู้สักหน่อย แค่ที่ผ่านมา ผมยังไม่เคยมีใครที่คิดจะจริงจัง แต่ตอนนี้ผมมีแล้ว ผมก็หยุด 

“งอนเก่ง!!!” 

“ง้อเก่งรึเปล่า คนงอนก็ต้องงอนให้เข็ดสิ วันหลังจะได้ไม่หายไปอีก” ผมก้มลงมามองคนที่ตัวเล็กกว่า ไม่อยากง้อแล้ว วันหลังก็อย่าหายไปแบบนี้ โทรหาบ้างก็ได้ นานๆ ครั้งก็ยังดี โทรไปก็ไม่รับ โทรกลับก็ไม่โทรกลับ หงุดหงิดนะที่ต้องโทรไปถามข่าวเธอจากพ่อของเธอแทนอะ 

“หายเถอะ ต่อจากนี้ไปจะไม่หายไปไหนแล้ว” 

“ทำให้ได้เถอะ ไปปป...อยากใช้มือซ้ายจะแย่แล้ว ทุกวันนี้ใช้ชีวิตแบบลืมไปแล้วว่ามีมือซ้าย” จะไม่หายไปไหนงั้นหรอ อยากรู้จังคำว่าไม่หายของเธอ เธอจะทำได้จริงรึเปล่า 

แน่นอนผมลากเธอมาช้อปปิ้งด้วย ทั้งเสื้อผ้า รองเท้า ซื้อบ้างไม่ซื้อบ้างแล้วแต่ความถูกใจ ประเด็นสำคัญคือผมอยากแกล้งเธอ ผมเดินเข้าร้านนู้นออกร้านนี้ แล้วมาจบที่ร้านขายชั้นในผู้ชาย ซึ่งตอนนี้มีคนในร้านมากมาย 

“เฮียฉันรอข้างนอกนะ” 

นั่นไง!! ไม่กล้าเข้าแฮะ 

“ไหนเธอบอกว่าต่อไปนี้จะไม่หายไปไหนแล้วไง” ประโยคของผมทำเอาเธอยอมเดินตามผมเข้ามาในร้านแต่โดยดี 

ผมมองอาการหน้าแดงๆ ของเธอตอนนี้ แล้วรู้สึกว่าเธอน่ารักจัง เธอเดินตามผมอยู่ทุกฝีก้าว อายที่เข้าร้านขายกางเกงในผู้ชายหรอ ก็แน่สิ เป็นผู้หญิง 1 เดียวในนี้นี่ 

“ตัวนี้ดีไหม” ผมแกล้งถามเธอ 

“เฮียเลือกเลย เลือกเร็วๆ ก็พอ” นั่นนนน!!! มีต่อต้านน้อยๆ 

“ซื้อกางเกงในไม่ถามคนถอด จะซื้อทำไม” ประโยคของผมทำเอาคนทั้งร้านหันมามองเธอเป็นตาเดียว คนที่ถูกมองเลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูกได้แต่ก้มหน้าด้วยความอาย 

“ฉันจะงอนเฮียแล้วนะ” 

“อะไร แค่เลือกกางเกงในถึงกับต้องงอนเลยหรอ” ยิ่งผมพูด คนก็ยิ่งมองเธอ มองอะไร ไม่เคยเห็นคนมีเมียสวยหรอ มองมากนักเดี๋ยวจิ้มตาบอดเลยไอ้พวกนี้นี่ 

“คนขี้แกล้ง เลือกไปเลย ฉันไม่อยู่กับเฮียแล้ว” แล้วจู่ๆ เธอก็งอนปึงปังเดินออกจากร้านไปเลย อ่าวฉิบหายละเมียงอน 

ผมเลยต้องทิ้งทุกอย่างแล้วเดินออกจากร้านตามเธอไป ไรว้าแค่นี้งอนละ ผมใช้ช่วงขาที่ยาวกว่าเดินตามเธอไปติด ไม่ว่าเธอจะเดินไปทางไหน ผมก็เดินตามเธออยู่แบบนั้น 

“จะเดินตามฉันมาทำไม” 

“เปล่า เฮียจะไปทางนี้อยู่แล้ว” ผมยิ่งเดินเข้าไปชิดเธอเข้าไปอีก ชิดจนตัวแทบติด เธอแสดงท่าทีไม่พอใจแล้วเดินหนีผมไปอีกทีทาง ผมก็ยังตามเธอไปอีก 

“ไหนบอกจะไปทางนั้นไงตามฉันมาทำไม” 

“ก็เฮียอยากไปทุกทางที่มีเธออะ” ประโยคของผมทำเอาขาที่จ้ำไม่หยุด หยุดลง 

“ไม่ต้องมาพูด” พอใจยังคงพยายามดันผมออกน้อยๆ 

“ไม่พูดกะได้ เธอคงไม่ได้อยากฟังเฮียพูดอยู่แล้ว แต่เฮียแค่จะบอกว่า เฮียอยากไปทุกที่ ที่มีเธอ ไม่ได้อยากให้เธอวิ่งมาหา หรือเฮียวิ่งตามเธอ แค่อยากจะเดินไปพร้อมกับเธอ เข้าใจปะ เพราะฉะนั้นตอนนี้เอามือมา” ผมรวบมือของเธอมาจับเอาไว้ แล้วเดินไปตามทางเดินในห้างที่มีร้านค้าเรียงราย มันไม่บ่อยนักหรอกนะ ที่ผมจะได้เดินจูงมือเธอแบบนี้ 

“คืนนี้ค้างที่ไนต์คลับไหม ขอเฮียนอนกอดหน่อย” 

“หายงอนแล้วหรอคะ” 

“หายตั้งแต่ เธอบอกจะเลิกทำงานแล้ว แต่ชอบให้เธอง้ออะ น่ารักดี” 

“อื้อออออ แบบนี้เฮียขี้โกงงงอะ” 

“เดี๋ยวจะให้จูบเป็นการไถ่โทษละกัน ใครๆ ก็อยากจูบเฮีย เฮียจะยอมให้เธอจูบคนเดียวเลยนะเนี่ย ดีไหม” 

“ดีหมดแหละค่ะ อะไรที่เฮียจะทำกับฉันคนเดียว” 

“งั้นทำลูก” 

“แต่งก่อนค่ะเรื่องนี้” 

“งั้นคืนนี้เราซ้อมกันก่อนเนอะ” 

“ทุเรศศศ!!" 

ความคิดเห็น