facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

#4 ห้องนอนสีชมพู

ชื่อตอน : #4 ห้องนอนสีชมพู

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ส.ค. 2562 16:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#4 ห้องนอนสีชมพู
แบบอักษร

"จะนั่งบื้ออีกนานมั้ย ฉันไม่ได้มีเวลามากพอที่จะพาเธอขับรถเล่นหรอกนะ" เขาพูดออกมาอย่างหัวเสีย เมื่อเห็นฉันนั่งเงียบ

ฉันยื่นแผ่นกระดาษที่จดที่อยู่บ้านป้าให้เขา พอเขารับไปอยู่ๆ เขาก็เบรครถกระทันหันทำให้หัวของฉันไปโขกกับหน้ารถ

"โอ๊ย! จะเบรคทำไมไม่บอกกันก่อน" ฉันบอกพร้อมทั้งเอามือลูบหน้าผากตัวเอง

"นั่งรถไม่รู้จักคาดเข็มขัด"เขาพูดพร้อมทั้งเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ฉัน

"นายจะทำอะไร" ฉันถาม

"ก็จะคาดเข็มขัดให้ไง หรือเธอคิดว่าฉันจะทำอะไร" เขาพูด แล้วดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้ฉัน หน้าของเราใกล้ จนฉันได้กลิ่นตัวหอมๆจากเขา ผู้ชายอะไรตัวหอมชะมัด

"ขะ..ขอบคุณ" ฉันตอบเสียงอ่อย

"ช่างเถอะ แล้วเธอมาทำอะไรที่นี้" เขาถามฉัน

"นั้นบ้านป้าฉัน แม่ฉันส่งให้มาเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่นี้" พอฉันบอกเขากลับทำตาโต แบบไม่เชื่อ

"เธอเนี่ยนะเรียนมหาวิทยาลัย" เขาถามฉันแบบไม่เชื่อ

"ทำไม ฉันเรียนมหาวิทยาลัยแล้วมันแปลกตรงไหน"

"เธออายุเท่าไร"

"18"

"จริงดิ ตัวกระเปี๊ยกเดียว นึกว่า 15-16 ตัวเล็กเหมือน..." เขาพูดพร้อมกับยิ้มออกมา มันช่างเป็นรอยยิ้มที่หน้าหลงใหลจริงๆ

"เหมือน..เหมือนอะไร" ฉันถามเขาออกไป ก็เขาพูดออกมาไม่จบ

"ช่างมันเถอะ"

 

แล้วเขาก็ขับรถมาจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง

"ถึงแล้ว ลงไปสิ นั่งบื้ออยู่ได้" เขาบอกฉันเมื่อเห็นฉันนั่งนิ่ง

"อ๋อ..ที่นี้หรอ นายเคยมาที่นี้หรอ เห็นนายมองที่อยู่ที่ฉันให้แค่แปปเดียว นายก็รู้แล้ว"

"อืม..ที่นี้เป็นบ้านเพื่อนของฉัน ลงมา ฉันจะเข้าไปหาวายุด้วย"

 

เขาก็เดินไปกดกริ่งหน้าบ้าน รอสักพักก็มีคนมาเปิดประตู

"อ้าว คุณซี มาหาคุณวายุหรอค่ะ เชิญเข้ามาก่อนค่ะ เดี๋ยวน้าไปตามคุณวายุให้" ผู้หญิงวัยกลางคนที่เปิดประตูเอ่ยทักทายเขา

"สวัสดีครับน้าบังอร ผมพาเด็กหลงทางมาส่งครับ เธอบอกว่าจะมาหาป้าที่นี้" เขาเอ่ยทักด้วยความสนิทสนมพร้อมทั้งหันหน้ามามองฉัน

"สวัสดีค่ะ หนูมาลาลิน เป็นหลานของคุณป้ายุดาค่ะ" ฉันแนะนำตัวกับผู้หญิงคนนั้น เมื่อเห็นเขามองหน้าฉันด้วยความสงสัย

"อ๋อ คุณมาลาลิน น้าชื่อบังอรนะคะ เป็นแม่บ้านของที่นี้ คุณยุดารออยู่นานแล้วค่ะ เชิญด้านในเลยค่ะ" เขาบอกฉันพร้อมทั้งยิ้มมาให้ด้วยความเป็นมิตร

 

น้าบังอรก็นำพวกเราเดินเข้าไปในบ้าน ฉันก็เดินไปลากกระเป๋าแล้วรีบเดินตามเข้าไป

 

"อ้าวไอซี มาได้ไงว่ะ..แล้วนั้นใคร" ทันทีที่เข้ามาในบ้านก็เจอผู้ชายที่หล่อเลยแหละเดินมาทักนายนั้น แต่สายตาของเขานี้สิมันดูเหมือนสายตาพวกหื่นกามยังไงไม่รู้

"พาเด็กหลงมาส่ง เห็นบอกว่ามาหาป้าที่นี้" เขาตอบออกมาอย่างไม่ใส่ใจนัก

"ลินหรอ ลินจริงๆหรอเนี่ย ใช้ลินที่ตัวอ้วนๆจริงหรอเนี่ย โตแล้วทำไมน่ารักขนาดนี้"

"รู้จักหรอ" นายนั้นถามเพื่อนของเขา

"เป็นลูกของคุณอา เคยเจอเมื่อตอนเด็กๆ" เขาตอบพร้อมกับหันมาส่งยิ้มหวานให้ฉัน

 

ฉันไม่อยากสนใจ เดินลากกระเป๋าเข้าไปด้ายใน หน้าจะเป็นห้องรับแขก ยังไม่ทันที่ฉันจะนั่งลงบนโซฟา

"มาแล้วหรอ บังอรบอกว่ามากับตาซี" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้น ทำให้ฉันต้องยืนตัวตรงแล้วหันหน้าไปมอง

"สวัสดีค่ะคุณป้า" ฉันบอก พร้อมทั้งยกมือไหว้

"คงจะแสบหน้าดูสินะ แม่เธอถึงส่งให้มาอยู่ที่นี้" ป้าพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"หนูจะพยายามไม่ทำให้คุณป้าเดือดร้อนค่ะ" ป้านี้ไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ

"มันก็ต้องเป็บแบบนั้นอยู่แล้ว แล้วนั้น..ของมีแค่นั้นใช่ไหม" ป้าถามพร้อมทั้งมองไปยังกระเป๋าเสื้อผ้าของฉัน

"ค่ะ"

"งั้นก็เอาของขึ้นไปเก็บ ห้องของเธออยู่ซ้ายมือ ขึ้นไปถูกใช่ไหม"

"ค่ะ" ทำไมฉันต้องรู้สึกอึดอัดขนาดนี้กับสายตาของคุณป้าที่มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า

"จัดการของของเธอให้เรียบร้อย หกโมงเย็นเป็นเวลาอาหารเย็น หลังจากนั้นเราจะมาคุยกันเรื่องเรียนของเธอ" พอพูดจบป้าก็เดินเชิดหน้าเข้าไปข้างใน

 

ฉันเดินขึ้นบันไดไปที่ห้องของตัวเอง พอเข้าไปในห้องฉันถึงกับตะลึง ห้องนอนสีชมพูหวานแหวว เป็นสีที่ฉันไม่เคยชอบเลย นี้มันไม่ใช่แนวของฉันเลยนะ โอ๊ย! ฉันต้องทนอยู่ที่นี้จนเรียนจบมหาวิทยาลัยจริงๆใช่ไหม

 

 

ฉันลากกระเป๋าเข้ามาในห้อง แล้วเดินไปทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียงนอนสีชมพู ตาเหมอมองบนเพดานอย่างคิดไม่ตก

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว