facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

#3 รองเท้าปริศนา

ชื่อตอน : #3 รองเท้าปริศนา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ส.ค. 2562 14:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#3 รองเท้าปริศนา
แบบอักษร

ทันทีที่ฉันก้าวเท้าสู่สนามบินดอนเมือง มันทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันคิดผิดที่ตัดสินใจมาที่นี้ ฉันยืนหงุดหงิดกับตัวเองที่ตัดสินใจแบบนี้ลงไป เพราะเรื่องเพื่อนรักของฉันดันไปมีอะไรกับคนรัก

 

ขณะที่ฉันกำลังยืนหัวเสียกับเรื่องบ้าๆ อยู่ๆ ก็มีคนวิ่งมาชนฉัน และกระชากกระเป๋าของฉันวิ่งหนีไป

 

"หยุดนะ" ฉันร้องตะโกนให้มันหยุด พร้อมๆกับวิ่งตามมันไป พอเห็นทีว่าจะวิ่งตามมันไม่ทัน ฉันจึงตัดสินใจถอดรองเท้าข้างหนึ่งเขวี้ยงออกไปหวังจะให้โดนหัวของมัน แต่แล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่งมาขวางทางรองเท้าฉันไว้

 

"โอ๊ย!" เสียงผู้ชายคนนั้นร้องตอนที่โดนรองเท้าฉันเขวี้ยงมาโดนหัวของเขา

 

ฉันถอดรองเท้าอีกข้าง แล้ววิ่งตามโจรต่อไป

 

"ฝากไว้ก่อนนะ" ฉันพูดขณะวิ่งผ่านหน้าผู้ชายคนที่มาขวางทางรองเท้า

 

ฉันเขวี้ยงรองเท้าไปที่หัวไอโจรขโมยกระเป๋าอีกครั้ง

 

"โอ๊ย!" มันร้องเพราะโดนรองเท้าฉันไปเต็มๆ กบาลของมัน

 

ฉันรีบไปดึงกระเป๋าฉันคืน รปภ.ก็วิ่งเข้ามา

 

"มีอะไรหรือเปล่าครับ" รปภ.ถามฉันออกมา

 

"มันขโมยกระเป๋าของฉัน ช่วยจัดการต่อด้วยนะคะ" ฉันบอกออกไป และเดินไปเก็บรองเท้าที่เขวี้ยงใส่หัวไอโจรบ้า

 

ฉันเดินกลับมาทางเดิม แต่แล้วอยู่ๆ ก็มีคนเดินมาขวางทางของฉัน พอฉันเบี่ยงตัวหนีไปอีกทางเขาก็ยังคงเดินตามมาขวางหน้าฉันไว้ ฉันจึงแหงนหน้ามองเขา

 

หล่อมาก โครตพ่อโครตแม่หล่อเลย ตัวก็สูง หุ่นก็อย่างเท่ หน้าใสราวกับผู้หญิง ปากสีแดงระเรื่อหน้าจูบ จมูกโด่งเป็นสัน ฉันยืนจ้องหน้าเขา ตาไม่กระพริบเหมือนโดนมนต์สะกด

 

"รองเท้า" เขาพูดออกมา แล้วยื่นรองเท้ามาตรงหน้าของฉัน

 

"เออ...ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ก็คุณดันมาขวางทางพอดี" ฉันบอกเขาไป

 

"มันเป็นความผิดของฉัน งั้นสิ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ พร้องกับจ้องหน้าฉันด้วยสายตาเย็นชา

 

"ซี" เสียงหวานๆของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นข้างหลังเขา ทำให้เขาเลิกจ้องหน้าฉัน

 

"มาทำไม บอกให้รอก่อน" เขาหันไปพูดกับเธอ

 

"เห็นวิ่งหายมา ก็เลยเดินมาหา" เธอตอบ พร้อมกับหันมามองหน้าฉัน

 

"เจ้าของรองเท้า แถมยัยนี้ยังบอกว่าซีไปขวางทางรองเท้าเธอด้วย" เขาพูด

 

"มันไม่สุภาพเลยนะคะที่มาเรียกฉันว่ายัยนี้ แล้วฉันก็ขอโทษคุณไปแล้ว แต่คุณก็ต้องโทษตัวเองด้วยที่เดินไม่ดูตาม้าตาเรือมาขวางทางร้องเท้าของฉัน" ฉันบอกเขาอย่างไม่ยอม

 

"ฉันเนี่ยนะเอาหัวไปขวางทางรองเท้าเธอ" เขาถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

 

"ใช่ ถ้านายไม่เอาหัวมาขวางทางรองเท้าฉัน ฉันคงจับโจรขโมยกระเป๋าไปได้นานแล้ว" ฉันตอบออกไป

 

"ก็เป็นเพราะเธอไม่ยืนเอ๋อไม่ระวัง จนโดนกระชากกระเป๋าไปหรอ" เขาพูดพร้อมทั้งทำหน้ายียวน

 

"นายอยากมีเรื่องใช่ไหม" ฉันถามออกไปด้วยความโมโห

 

"ยัยเตี้ยอย่างเธอเนี่ยนะ คิดจะมีเรื่องกับฉัน คิดดีแล้วหรอ" เขาพูดพร้อมกับมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า

 

ฉันกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ แล้วปล่อยหมัดหวังจะให้โดนหน้าหล่อๆของเขา

 

"ซี!" เสียงผู้หญิงคนนั้นร้องขึ้นด้วยความตกใจ

 

ยังไม่ทันที่หมัดของฉันจะไปสัมผัสหน้าหล่อๆ เขาก็รับหมัดได้ก่อน ด้วยท่าทีนิ่งๆ ไม่รู้สึกอะไร

 

"คิดว่าหมัดของเธอจะทำอะไรฉันได้หรอ ยัยเตี้ย" เขาถามพร้อมทั้งยิ้มเยาะเย้ยฉัน

 

ฉันมองหน้าเขาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อเขาเสียให้ได้ ผู้ชายอะไรปากเสียชะมัด เสียดายความหล่อจริงๆ

 

"ขอโทษฉันซะดีๆ" เขาบอก

"ไม่มีทาง ฉันไม่มีวันขอโทษผู้ชายอย่างนายหรอก" ฉันตอบพร้อมทั้งพยายามแกะมือออกจากมือหนาของเขา แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย

 

"ซี..เดี๋ยวดรีมตกเครื่อง" เธอพูดขึ้นขณะที่ฉันกับเขายืนจ้องตากันอยู่นาน

 

"อืม..วันนี้ถือว่าเธอโชคดีไปนะ แต่ถ้าเจอกันคราวหน้า ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่" เขาพูด แล้วก็ปล่อยมือของฉันแล้วกผ้หันหลังจูงมือผู้หญิงคนนั้นออกไป ปล่อยให้ฉันยืนโมโหอยู่คนเดียว

 

พอฉันตั้งสติได้ ฉันยืนรอคนมารับ แต่ก็ไม่เห็นมีใครมารับสักที ฉันเลยโทรไปหาป้า ป้าบอกให้ฉันเรียกแท็กซี่เข้าไปเอง โอ๊ย!มันเป็นวันซวยอะไรของฉันเนี่ย

 

ฉันเดินออกมาจุดรอรถ แต่คนต่อคิวรอรถแท็กซี่เยอะมาก แต่แล้วตาฉันก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนนั้นเดินออกมากำลังเปิดประตูรถ แล้วเข้าไปนั่ง และกำลังจะขับรถออกไป ไวเท่าความคิดขาของฉันก้าวออกไป วิ่งไปขวางหน้ารถของเขา

 

เอี๊ยด!!!!

 

เขาเบรครถในทันทีก่อนที่จะชนฉัน ฉันยืนหลับตาปี๋ เพราะกลัวว่าเขาจะหยุดรถไม่ทัน

 

"ยัยบ้า อยากตายหรือไง" เขาเปิดกระจกรถแล้วตะโกนออกมาด้วยความโมโห แล้วเปิดประตูรถเดินมาหาฉันด้วยท่าทีโมโหสุดๆ

 

"หลบไปให้พ้นทางถ้าไม่อยากตาย"

"ไปส่งฉันหน่อย" ฉันพูดออกมาด้วยเสียงเบาๆ

"อะไรนะ" เขาถามออกมา

"ช่วยไปส่งฉันหน่อย" ฉันพูดออกมาให้เสียงดังกว่าเดิม เขายิ้มมุมปากพร้อมกับมองหน้าฉัน

"ทำไมฉันต้องไปส่งเธอด้วย"

"ก็เพราะ..."

"เพราะไม่รู้จักใคร เพราะไม่มีแท็กซี่ หรือเพราะฉันดันไปขวางทางรองเท้าเธอ" เขาพูดจายียวนกวนโมโหฉัน

"แล้วจะเอายังไง" ฉันถามออกไปด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ

"ทำไมฉันต้องไปส่งเธอ ในเมื่อเธอทำให้ฉันหัวโน" เขาพูดพร้อมกับชี้ไปที่หัวของเขา

"ไม่ต้องมาทำหน้าเหมือนสำนึกผิดหรอก ฉันไม่หายโกรธเธอง่ายๆหรอกนะ" เขาพูดขึ้นมาอีก ฉันก็ได้แต่ยืนทำหน้าสำนึกผิดอยู่เงียบๆ

"ขึ้นรถ" ฉันเงยหน้าขึ้นมองหน้าเขา ที่เขาบอกให้ฉันขึ้นรถ

"ขึ้นรถสิ หรืออยากจะยืนรอแท็กซี่" ฉันรีบวิ่งไปขึ้นรถเขาทันที

"แล้วกระเป๋านี้หล่ะ" เขาถามฉัน ในขณะที่ฉันเข้าไปนั่งในรถแล้ว

"นายก็ยกขึ้นรถให้ฉันสิ" ฉันชะโงกหน้าออกมาบอกเขา พร้อมกับยิ้มหวานๆให้เขา

"เธอนี่มัน..." เขาพูดแค่นั้นแล้วก็ยกกระเป๋าของฉันขึ้นรถ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว