JEH​ PUK

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่27

คำค้น : ผัวเก่า, ทวงคืน, รีเทิร์น

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 314

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2563 16:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่27
แบบอักษร

"ต้องรีบขนาดนั้นเลยหรอ" ดาญ่าออกจะตกใจด้วยซ้ำที่เห็นโจ้ลุกขึ้นพรวดพราด​ลากแขนเธอจะไปบ้านเธอให้ได้ 

บ้านดาญ่า 

รถแลมโบกินีคันหรูของโจ้เคลื่อนตัวเข้ามาภายในคฤหาสน์​หลังใหญ่ของดาญ่า​ โจ้กับดาญ่าก้าวงงจากรถโจ้มีอาการตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัดจนดาญ่าต้องจับมือโจ้เพื่อส่งกำลังใจให้อีกฝ่ายรู้ว่ายังมีเธอที่อยู่ข้างๆเขา 

แม่บ้านทุกคนต่างพากันมาต้อนรับคุณหนูของบ้านด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม 

โจ้กับดาญ่าเข้าไปในบ้านทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม​ก่อนจะเดินไปห้องนั่งเล่นที่มีป๊ากับม๊านั่งรออยู่ก่อนแล้ว 

ดาญ่าไม่รอช้าที่จะวิ่งเข้าไปกอดป๊ากับม๊าแน่นเมื่อเห็นท่านทั้งสองยิ้มแฉ่ง​ส่งมาให้เธอกับว่าที่ลูกเขย 

ดาญ่ากับโจ้พูดคุยกับป๊า​ ม๊าดาญ่าซักพัก​ แต่เมื่อแม่บ้านจัดโต๊ะอาหาร​เสร็จทุกคนก็จึงเดินเข้ามาในห้องอาหาร​ขนาดใหญ่​เพื่อกินข้าวร่วมกัน​เป็นครั้งแรกที่โจ้ได้ทานอาหารร่วมกับครอบครัวดาญ่า​ วันนี้จึงเป็นวันที่เขาค่อนข้างจะมีความสุขมากเลยที่เดียวอีกอย่างป๊ากับม๊าของดาญ่าก็ดูจะปลื้มเขาอยู่​ จากตอนแรกที่เขาเกร็งมากแต่พอได้พูดคุยก็พบว่าป๊ากับม๊าดาญ่าเป็นกันเองมากเขาจึงหายกังวลว่าพวกท่านจะไม่ยอมรับในตัวเขา 

"แล้วตอนนี้โจ้ทำงานอะไรอยู่ละลูก"  

ม๊าดาญ่าเปิดประเด็นถามเรื่องส่วนตัวของโจ้​ แม่ทุกคนย่อมเป็นห่วงลูกเป็นธรรม​ดายิ่งกับการเลือกคู่ชีวิตแล้วเราต้องมั่นใจว่าเราสามารถฝากชีวิตที่เหลือของเราไว้ที่เขาได้แต่ถึงเธอจะเป็นห่วงลูกเพียงใดแต่เธอก็ไม่มีทางจับคู่ให้ลูกอย่างแน่นอนเธอเจอมากับตัวเองแล้วและไม่อยากให้ลูกต้องอยู่ในสถานการณ์​ที่เธอเคยอยู่เพราะรู้ว่ามันเจ็บปวด​ ทรมาน​เพียงใด 

"ผมทำธุรกิจ​ส่วนตัวครับ​ เป็นธุรกิจ​นำเข้า​ ส่งออก​ และผลิตรถครับ" โจ้ตอบในมือยังคงจับช้อนที่มีข้าวอยู่ 

"ม๊าอะ​จะกินมั้ยข้าว​ ไว้ค่อยถาม​ก็ได้มั้ง" ดาญ่ากลืนข้าวที่อยู่ในปากลงคอก่อนจะห้ามม๊าที่จะเริ่มซักประวัติ​ลูกเขยตั้งแต่บนโต้ะ​อาหารเลย 

เมื่อทุกคนกินข้าวเสร๊จป๊ากับม๊าก็จับโจ้กับดาญ่าเข้าห้องสอบสวนทันที​ โจ้ไม่ปฏิเสธ​เขาตามเข้าห้องไปอย่างง่ายดายแต่ดาญ่ากลับดื้อไม่ยอม​เพราะเธอคิดว่าแค่เธอกับโจ้รักกันก็พอแล้ว 

"มาเหอะ​ เธอคิดว่าฉันไม่คู่ควรกับเธอรึไง" โจ้พูดเพื่อให้ดาญ่าเชื่อมั่นในตัวเขา​ ดาญ่ามองหน้าโจ้พลางทำหน้างอแต่ก็ยอมตามเข้าไปในห้องแต่โดยดี 

กว่าที่ทั้งสองจะได้ออกมาก็ทำเอาดาญ่าหน้าบูดบึ้ง​แต่โจ้กลับยิ้มกริ่ม​ออกมาซะงั้นเขาเริ่มจะชอบพ่อตากับแม่ยายซะแล้ว 

"ไหนๆก็จะค่ำแล้วนอนนี้เลยแล้วกันนะลูก"ม๊าเดินออกมาจากห้องแล้วพูดกับโจ้​ ซึ่งเมื่อได้ยินดังนั้นโจ้ก็ดีใจจนลิงโลด 

"แต่จะทำอะไรก็เกรงใจพ่อกับแม่ด้วย" ป๊าพูดสมทบ​ เขาอาบน้ำอาบมาก่อนย่อมรู้ดี 

โจ้ย่อตัวลงอุ้มดาญ่าในท่าเจ้าสาวตรงไปที่ห้องทันที​ โจ้วางร่างบางของดาญ่าลงบนเตียงอย่างเบามือก่อนที่เขาจะล้มตัวลงนอนไปเหมือนกัน 

สองร่างนอนนิ่ง​ ดวงตามองเพดาน​พลางคิดถึงเรื่องราวต่างผ่านที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของพวกเขาตั้งแต่วินาทีแรกที่เจอกันจวบจนถึงทุกวันนี้ 

โจ้เอี่ยวตัวไปกอดดาญ่าพลางหอมแก้มหอมกรุ่นอย่างเต็มรัก 

"พอเลยนายอะ" ดาญ่าผลักหน้าหล่อๆของโจ้ออก 

"แค่นี้เอง" โจ้พูดด้วยน้ำเสียงแสนงอลซึ่งก็ทำให้ดาญ่ายิ้มขำทันทีกับท่าทางดังกล่าว 

"เดี๋ยวมันจะไม่ใช่แค่นี้น่ะซิ" ดาญ่าพูดอย่างรู้ทัน 

แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามากระทบกับคนสองคนที่นอนกอดกันกลมบนเตียงนอน​ เป็นเวลากว่า​ 08.50 แต่ยังไร้วี่แววว่าทั้งสองคนจะตื่นมารับบรรยากาศของเช้าวันใหม่อันแสนสดใส 

ก๊อก​ ก๊อก...  

"ตื่นได้แล้วลูก... ออกมากินข้าวกันก่อน"ม๊าตะโกน​เรียกลูกสาวกับลูกเขยของนาง 

"ดาญ่า..." ม๊าเรียกอยูนานก่อนที่โจ้จะตื่น​แล้วลุกขึ้นมาเปิดประตูให้เธอ 

"ครับม๊า" ร่างสูงยืนง่วงๆอยู่ตรงประตู 

"ม๊ามาเรียกไปกินข้าว... ป๊ากับม๊าน่ะกินเสร็จ​กันแล้วล่ะจะเหลือก็แต่ลูกสองคนนั้นแหละ​"ม๊าพูดพลางสอดส่องหาสาเหตุที่ทำให้ลูกสาวกับลูกเขยของเธอหลับเป็นตาย 

" อ่อครับ... เดี๋ยวผมกับดาญ่าเราอาบน้ำแต่งตัวเสร็จจะรีบลงไปนะครับ" โจ้​สังเกตเห็นท่าทีอยากรู้อยากเห็นของม๊าที่แสดงออกมาชัดเจนก็จึงรีบพูด 

ความคิดเห็น