ละอองพราว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 22 : รู้สึกรัก

ชื่อตอน : Chapter 22 : รู้สึกรัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.8k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2558 17:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 22 : รู้สึกรัก
แบบอักษร

 

Chapter 22 : รู้สึกรัก

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/100371/1701793865-member.jpg

 

 

 

 

มายด์ :

 

“เฮ้อ…พี่ไนท์จะไม่กลับบ้านรึไงคะ?”  ฉันเอ่ยถามคนร่างสูงที่เดินตามติดตัวเป็นเงาของฉันไปแล้ว ก็ตั้งแต่ที่มาถึง...ก็ตามติดฉันไม่ยอมปล่อยให้คลาดสายตาเลย...ทำแบบนี้ มันแปลก

“ก็ถ้ามายด์ไม่กลับไปด้วย...พี่ก็ไม่กลับ”

“ก็นี่มันบ้านของมายด์นี่คะ...พี่น่ะ กลับไปได้แล้ว”  ฉันกอดอกขึ้น แล้วเหลือบมองคนร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆกัน

“ไม่ล่ะ...ที่นี่ก็นอนหลับสบายดี เมื่อคืนนี่...”

“ที่นี่ไม่ใช่บ้านของพี่นะคะ!”

“ก็ไอ้กั๊มพ์มันให้พี่พักอยู่ที่นี่จนกว่า...เมียพี่จะยอมกลับไปกลับพี่นี่ครับ”  เขาพูดจบก็ใช้โอกาสช่วงที่ฉันเผลอ หอมแก้มฉันฟอดใหญ่เลย...เฮ้อ! ผู้ชายคนนี้นี่ยังไงกันแน่?!

“พี่จะตบหัวแล้วลูบหลังเหรอคะ?”

“พี่ขอโทษแล้วไงครับ”

“มายด์ไม่เข้าใจค่ะ...พี่มาทำดีกับมายด์ทำไม? ในเมื่อตอนแรกความสัมพันธ์ระหว่างเรามันก็แค่...คู่นอน...มายด์เองก็ไม่ได้เรียกร้องให้พี่มารับผิดชอบ...แล้วพี่เอง ก็ไม่เคยสนใจเราสองคนแม่ลูก...แล้ววันนี้ทำไม...”

“ก็เพราะว่าพี่รักคู่นอนคนนี้เข้าเต็มเปาแล้วไงครับ”

“………….”  ฉันยืนกัดปากแน่น ขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม ในหัวสมองก็กำลังประมวลผลคำพูดของคนร่างสูง...เขาจะมาไม้ไหนกันแน่?

“พี่รักมายด์...จริงๆนะ...พี่เสียใจ ที่ผ่านมา...พี่ทำผิด พี่โตแล้ว...น่าจะหักห้ามใจตัวเองได้...มันผิดที่พี่เอง”

“มายด์ไม่เคยโทษพี่ค่ะ...มันเป็นเพราะมายด์เอง บอกแล้วไงคะ ว่าไม่ต้องรู้สึกผิด”

“พี่จะไม่รู้สึกผิด...ถ้าตอนนี้พี่ไม่ได้...รักมายด์”

“………..”  ฉันยืนนิ่ง ยังคงอึ้งกับการกระทำของคนร่างสูง ตอนนี้น่ะเขาคุกเข่าลงตรงหน้าฉัน แล้วก็หยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินออกมาจากกระเป๋ากางเกง

“แต่งงานกับพี่นะครับ”

“มายด์ไม่...”  ฉันยังพูดไม่ทันจบ เขาก็คว้ามือฉันไป แล้วก็สวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายให้เสร็จสับ โดยที่ฉันไม่ทันตั้งตัว

“อันนี้พี่ให้ใส่เล่นๆไปก่อน...ถือเป็นแหวนหมั้นก็ได้”

“พี่ไนท์!”  ฉันเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงอีกครั้ง เมื่อเขาลุกขึ้นยืนแล้วยิ้มร่าอย่างสบายใจสบายอารมณ์

“ชอบมั๊ยครับ?”

“แหวนน่ะสวยค่ะ แต่มายด์ไม่อยากได้”  ฉันพูดพลางถอดแหวนเพชรเม็ดงามออกจากนิ้ว แต่ให้ตายเถอะ!...มันถอดไม่ออก คงต้องไปล้างด้วยสบู่แล้วล่ะ

“อะไรกันวะสองคนผัวเมียคู่นี้...สายแล้วทำไมยังไม่กินข้าวอีก กูนี่นั่งรอที่โต๊ะจนเหงือกแห้งแล้วครับ”  พี่กั๊มพ์เดินเข้ามาขัดจังหวะอีกจนได้...ฉันกำลังเคลียร์กับเขาอยู่นะ

“ก็พี่ไนท์น่ะซิคะ...ทำบ้าอะไรก็ไม่รู้?! พี่กั๊มพ์ดูนี่!”  ฉันชูมือข้างซ้ายให้พี่ชายดู แล้วก็เหลือบมองค้อนเจ้าของแหวนเพชร

“เออ…ก็ดีแล้วหนิ เพชรเม็ดโตดี น้ำงามด้วย...ไอ้ไนท์ สินสอดกูขอแน่นๆนะ จัดมาหนักๆ”  พี่กั๊มพ์ตบไหล่พี่ไนท์แล้วก็หัวเราะร่วน...นี่เขา ไม่โกรธพี่ไนท์แล้วเหรอ ทำไมถึงเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือแบบนี้ล่ะ?

“ไม่มีปัญหาดิมึง...ฮึๆๆ”

“นี่! มายด์ไม่ได้...”

“แกก็อย่าเล่นตัวให้มันมากนักยัยมายด์...เดี๋ยวมันทนไม่ไหว ไม่ง้อแล้ว...หลานฉันก็ไม่มีพ่ออีก”  พี่กั๊มพ์พูดจบก็หันหลังเดินกลับไปที่ห้องอาหาร ซึ่งฉันก็เดินตามมาติดๆ

“ก็ไหนพี่บอกว่าหลานคนเดียวพี่เลี้ยงเองได้ไงคะ?...แล้วทำไม...”

“ใครจะอยากให้หลานกำพร้าพ่อวะ?...แกพอได้แล้วยัยมายด์...อย่าเล่นตัวให้มันมาก”

“พี่กั๊มพ์!”  ฉันเอ่ยเรียกพี่ชายด้วยความไม่พอใจ ดูเขาทำซิ...ผู้ชายก็เหมือนกันหมดซินะ ลืมง่ายๆ...เฮอะ! ไม่กงไม่กินมันแล้วข้าวน่ะ ขึ้นห้องดีกว่า

“อ้าว…แล้วแกจะไม่กินข้าว?...แกมากินข้าวเดี๋ยวนี้นะเว่ย เดี๋ยวหลานฉันหิว...มายด์...ยัยมายด์!”  ฉันไม่ฟังเสียงเรียกของพี่กั๊มพ์ เดินขึ้นมาบนห้องด้วยความโมโห

“บ้า! บ้าที่สุด...ไอ้พี่ชายบ้า เห็นน้องตัวเองเป็นผักเป็นปลารึไง?! แค่เขาเอาแหวนเพชรบ้าๆนี่มาให้ก็ยกให้แล้ว”

“มายด์…ลงไปกินข้าวเถอะนะ...พี่จะยอมกลับ ถ้ามายด์ยอมลงไปกินข้าว”  ฉันหันไปมองคนร่างสูงที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามา

“กลับไปซะเถอะค่ะ”

“บอกแล้วไง ถ้ายอมกินข้าว...พี่จะกลับ”

“แต่มายด์ไม่อยากเห็นหน้าพี่”  ฉันบอกเสียงกร้าวด้วยความหงุดหงิด พักนี้น่ะ...ขี้หงุดหงิดมากๆ แต่ก็ควบคุมอารมณ์ไม่ได้เลย

“งั้นพี่...กลับเลยก็ได้...อ่อ พี่เกือบลืม...รูปนี่ พี่คืนให้มายด์”  เขาล้วงกระเป๋าเสื้อ แล้วก็หยิบรูปถ่ายออกมา

“เอ่อ..”  รูปนี่มัน! เขาหยิบมันไปตอนไหน?!

“พี่กลับล่ะ...ดูแลตัวเองดีๆนะครับ”  เขาพูดจบก็ยิ้มให้ฉัน แล้วก็เดินกลับออกไป

“………..”  ฉันก้มหน้าลงมองรูปถ่ายในมือ แล้วก็รู้ทันทีว่ารูปถ่ายใบนี้น่ะ ด้านหลังมันถูกเขียนไว้ว่าอะไร และเขาคงจะเห็นมันแล้ว

‘มายด์จะรักพี่...ตลอดไป ถึงแม้ว่าพี่จะไม่รักมายด์เลยก็ตาม’  ประโยคนี้น่ะ มันดังก้องอยู่ในใจฉันตลอดเวลา...ไม่ใช่ว่าตอนนี้ไม่รักเขา...แต่ฉันกลัว กลัวว่าเขาจะทำไปเพราะความรู้สึกผิด...ฉันไม่ได้อยากให้เขามารับผิดชอบ เพราะเรื่องทั้งหมด...มันเกิดจากตัวฉันเอง

“ฮึก…ลูก…แม่จะทำยังไง? ฮือ…แม่จะทำยังไงดีลูก? ฮือๆ”  ฉันร้องไห้ออกมาเมื่อไม่รู้จะทำอะไรที่ดีไปกว่านี้แล้ว แล้วก็เผลอพลิกรูปถ่ายที่ถืออยู่ในมือ

“ฮึก…นี่…นี่มัน...”  มีตัวอักษรเพิ่มมาอีกสองสามบรรทัด...และคนที่เขียนก็คงเป็น...เขา...ในข้อความนั่นระบุไว้ว่า 

‘พี่มันโง่...ที่มองไม่เห็น ดูไม่ออก ว่าใครกันแน่ที่ตัวเองรักจนหมดใจไปแล้ว...กว่าจะรู้ตัว ก็ทำให้เธอคนนั้นเสียใจไปแล้วไม่รู้กี่ครั้ง...มันผิดที่พี่เอง...พี่ขอโทษ พี่รักมายด์มากนะครับ’

“ฮือๆๆ พี่ไนท์...ฮือ”  ฉันจับใจความได้ก็รีบวิ่งลงมาข้างล่าง...หวังว่าเขาคงจะยังไม่กลับไปนะ

“ยัยมายด์แกวิ่งทำไม?! เดี๋ยวหลานฉันก็หลุดออกมาหรอก”  พี่กั๊มพ์วางหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะ แล้วเงยหน้าขึ้นมาดุฉัน

“พี่กั๊มพ์...พี่ไนท์ล่ะคะ เขากลับไปแล้วเหรอ?”

“มันเพิ่งเดินออกไปเมื่อกี้”  

“พี่ไนท์...อย่าเพิ่งไปค่ะ...อย่าเพิ่งไป”  ฉันตะโกนเรียกเขา แล้วรีบเดินออกมาตาม ก่อนที่เขาจะกลับไป

“มายด์…เฮ้ย!”

“ว๊าย!”  

“มายด์!”  ฉันหลับตาปี๋ เมื่อสะดุดขาตัวเองแล้วเซล้ม...ไม่อยากจะนึกต่อเลยว่าถ้าล้มไปแล้วลูก...

“มายด์…มายด์ ไม่เป็นอะไรใช่มั๊ย?”  ฉันค่อยๆลืมตาขึ้น เมื่อได้ยินเสียงของคนร่างสูงอยู่ใกล้ๆหู...นี่เขา เข้ามารับฉันไว้ได้ทันงั้นเหรอ...เฮ้อ โล่งอกไปที...ลูกปลอดภัย

“เอ่อ…ไม่…ไม่เป็นไรค่ะ”

“ระมัดระวังตัวเองหน่อย...พี่ใจหายเลย”

“เอ่อ…คือว่ามายด์มาตาม...เอ่อ...นี่ค่ะ”  ฉันส่งรูปถ่ายในมือให้เขา แล้วเขาก็รับมันไปถือไว้

“ให้พี่?”

“เปล่าค่ะ...มายด์แค่จะมาถาม...พี่รู้สึก อย่างที่เขียนไว้รึเปล่า?”

“ครับ”

“พี่ไนท์...ไม่ได้ทำไปเพราะรู้สึกผิดอย่างเดียวใช่มั๊ยคะ?”

“รู้สึกรักครับ”

“นี่! อย่ามาสวีทกันแถวนี้ กูจะอ่านหนังสือพิมพ์...เสียงรบกวน”  พี่กั๊มพ์เดินออกมาต่อว่า แล้วก็กลับไปนั่งที่เดิม

“งั้นเราขึ้นไปบนห้องกันเถอะ...ไอ้เวรกั๊มพ์มันเคือง ฮึๆๆ”  

“พี่ไนท์! มายด์เดินเองได้ค่ะ”  ร่างสูงไม่ฟังคำฉัน พอช้อนตัวฉันขึ้นอุ้มได้ก็เดินกลับมาที่ห้องนอนทันที เขาวางฉันลงบนเตียงอย่างเบามือ แล้วตัวเขาเองก็ค่อยๆทรุดตัวลงนอนข้างกัน

“พี่รู้สึก...อย่างที่เขียนลงไปจริงๆ”

“ฮึก…มายด์เข้าใจว่าพี่รู้สึกผิด มายด์ไม่อยากให้พี่มารับผิดชอบ...เพราะเรื่องทั้งหมด มันเป็นเพราะมายด์เอง เรื่องมันวุ่นวาย...เพราะมายด์...ฮือ”  

 

 

ไนท์ :

 

“ไม่เอา...ไม่ร้องนะ...อย่าโทษตัวเองซิ เรื่องนี้น่ะ ถ้าจะผิด...ก็คงต้องผิดด้วยกันทุกคน...แต่ตอนนี้เรื่องทุกอย่างมันก็ลงตัวแล้ว...อย่าร้องไห้อีกเลย”  ผมรั้งคนตัวเล็กเข้ากอด ลูบผมนุ่มอย่างปลอบประโลม จูบซับหน้าผากมนและแก้มนุ่มนิ่มด้วยความอ่อนโยน

“ฮึก…มายด์…มายด์ตกลงค่ะ”

“ตกลงแต่งงานกับพี่?”

“……….”  คนตัวเล็กไม่ได้ตอบ เธอเพียงแต่พยักหน้าหงึกๆ แล้วก็ซุกหน้าลงที่อกผมอย่างเขินอาย

“กลับไปถึงเมืองไทย พี่จะรีบจัดการทุกอย่างให้เร็วที่สุด”

“มายด์…ยังไงก็ได้ค่ะ”

“เตรียมตัวแต่งชุดเจ้าสาวได้เลยครับ”  ผมจูบปากเล็กแล้วก็เลื่อนลงมาที่ลำคอระหง มือไม้เริ่มอยู่ไม่สุข...มันเริ่มเลื้อยไปปลดเสื้อผ้าคนตัวเล็กทีละชิ้นๆ

“ฮื้อ! พี่ไนท์...ไม่ได้นะคะ...ลูก...”

“พี่รู้ครับ”  ผมงึมงำตอบ แล้วก็ดูดดึงเม็ดทรวงสีหวานด้วยความกระหาย...เมื่อคืนน่ะ ยังไม่พอเลย...ผมติดใจเธอซะแล้ว

“อ๊ะ…พี่ไนท์คะ...แต่ว่ามายด์ยังไม่ได้กินข้าว...”

“เสร็จแล้วพี่จะพาไปกินข้าว...ตอนนี้ขอพี่กินนมก่อนนะ”

“อ๊า…คนบ้า! เดี๋ยวลูกหิว”  

“อืม…ครับ”  ผมตอบเสียงอู้อี้ แล้วก็งับหัวนมที่แข็งเป็นไตเข้าเต็มปาก ดูดดึงมันจนดังจ๊วบจ๊าบ และชุ่มไปด้วยน้ำลาย

“อ๊ะ…นมคัดอีกแล้ว...อื๊อ”  ได้ยินที่คนตัวเล็กพูด ผมก็เคล้นคลึงเต้านมอวบทั้งสองข้างทันที นวดเฟ้นมันเบาบ้างหนักบ้างสลับกันไป

“ดีขึ้นรึยัง?”

“อา…อื๊ม”  คนตัวเล็กครางเสียงแผ่ว แล้วผมก็ปลายเป้าหมายมาที่ร่องเสียวแสนหวานที่ผมโคตรจะติดใจไปแล้ว...อยากกินอีกแล้ว

“ถ่างขาหน่อยครับ”  ผมบอกคนตัวเล็ก แล้วก็จับขาเธอถ่าง จากนั้นก็เข้าไปปรนเปรอเกสรสาวด้วยลิ้นอุ่นชื้น ละเลียดชิมน้ำหวานจากปากทางรักอย่างใจเย็น ปาดลิ้นไล้วนอยู่ที่ร่องฟิตและกลีบสีระเรื่อ

“อ๊ะ…อ๊าง…อื๊อ…พะ…พี่ไนท์ พอแล้วค่ะ”

“หืม?…แค่นี้พอเหรอ?”  ผมผละออกมา แล้วผงกหัวขึ้นเอ่ยถามคนตัวเล็ก

“…………”  แล้วเธอก็ไม่ตอบ ผมก็ได้แต่ยิ้มกริ่มแล้วก็จัดการถอดเสื้อผ้าตัวเอง...ฮึๆๆ ได้เวลากินแล้วล่ะ

“ฮึๆๆ”  ผมกลั้วหัวเราะ แล้วก็เข้าไปประชิดร่างเล็ก แทรกกลางหว่างขาเรียวงามไว้ จากนั้นก็ค่อยๆกดลำกายอุ่นจัดใส่ร่องรักที่ห่างหายเรื่องแบบนี้มาหลายสัปดาห์

“อ๊ะ…พี่ไนท์...ระวังด้วยนะคะ...อ๊า!”  คนตัวเล็กนิ่วหน้าเพราะความเสียวซ่าน แต่ก็ไม่ลืมเอ่ยเตือนผมด้วย

“ครับ…รู้แล้ว...อ่า...มายด์ อ้าขาอีก”  

“อื๊อ…เสียว…อ๊ะ พี่ไนท์...เข้ามาเร็วๆค่ะ”

“ซี๊ดส์…ไม่ได้คนดี...ใจเย็นๆครับ”  ผมบอกคนตัวเล็ก ทั้งๆที่ตัวเองน่ะเหงื่อแตกพลั่กไปแล้ว อยากจะรีบดันเข้าไปแล้วกระแทกๆอย่างที่ชอบทำให้มันหายอัดอั้นนัก...แต่ก็ทำไม่ได้ ห่วงลูกว่ะ

“อ๊ะ…ขยับสักที...อื๊อ...มายด์อึดอัด”

“อ่า…ใจเย็นๆคนดี พี่ก็จะทนไม่ไหวแล้ว”  ผมพูดจบก็เท้าแขนลงกับพื้นเตียง ไม่อยากให้คนตัวเล็กต้องรับน้ำหนักตัวผม กลัวว่ามันจะไปกดทับหน้าท้องเธอ...พอจัดแจงท่าทางเข้าที่แล้วก็เริ่มขยับสะโพกขึ้นลงอย่างเนิบๆแต่ก็หนักหน่วงในคราเดียวกัน

“อ๊า…อ๊ะ…อ๊า…อื๊ม”

“ดีรึยังครับ?”

“อ่า…อ๊า…ดะ…ดีแล้วค่ะ”

 

“พี่รักมายด์นะครับ...อย่าคิดมากอีกนะ”  ผมบอกคนใต้ร่างอย่างนึกเป็นห่วง แล้วก็ต้องควบคุมลำกายไม่ให้มันเข้าไปในร่องฟิตอย่างรุนแรงมากนัก วันนี้น่ะก็คงได้แค่รอบเดียว เพราะว่าคนตัวเล็กยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย เธอคงจะไม่มีเรี่ยวแรงมากนักหรอก..อีกอย่าง เดี๋ยวลูกหิวด้วย...ผมห่วงลูก

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/100371/1701793865-member.jpg

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/2.gif

เอาไว้แค่นี้พอเน๊อะ

ไปเที่ยวก่อน 555

อ่อ...คู่อิงค์ เด่ะคงต้องมีอะไรสักอย่าง

ที่ทำให้นางรู้ใจตัวเองสักที

ว่ารักราล์ฟจริงๆ หรือแค่หวง

เน๊อะ แต่ อะไรสักอย่างนี่คือไร

555 ตอนหน้าเอา NC ป๊ะ

ตอบบบบบบบ

ขอบคุณนะคะลุณลีด

เม้นต์ คะแนน บลาๆๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น