Marionette_doll
facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep.43 : ที่ว่าง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2562 09:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.43 : ที่ว่าง
แบบอักษร

“เรียกโมมาหาฉันที” หมอกสั่งให้คนเรียกพนักงานใหม่มาหา ผมที่นั่งอยู่ด้วยกันในห้องก็พอจะรู้ว่าเพื่อนรักเรียกโมมาเรื่องอะไร เค้ารู้ตัวตั้งแต่วันที่อัสนีไปที่กรุงเทพแล้ว ว่าในไนต์คลับมีหนอน และมีคนเดียวที่เค้าเพิ่งจะรับเข้ามา 

ไม่นานนักคนที่ไอ้หมอกให้ไปตาม ก็กลับมาคนเดียว กับข่าวที่บอกว่า หญิงสาวที่ถูกเรียกตัวหนีไปเสียแล้ว 

“ล่าไหม” 

“ไม่ต้องหรอก ปล่อยไปแบบนั้นแหละ เธออาจจะถูกบังคับมา” เรื่องในคราวนี้ มีคนตายมากพอแล้ว ผมไม่อยากให้มีคนตายเพิ่มอีกแล้ว ผมไม่ได้ซาดิสม์เหมือนไอ้ดิน แล้วผมไม่ทำร้ายผู้หญิง 

“อืม ตามนั้น จบงานกูละนะ กูเคลียร์งานทั้งหมดเสร็จแล้ว มึงทำต่อเองได้นะ อย่างอแงนะจ๊ะ ไว้พี่นี้จะมาหาบ่อยๆ” 

มันอยู่กับผมแบบนี้มา 7 ปี ไม่มีมันผมคงจะเหงาน่าดูเลย ปัญหาคือขาดมันไปผมก็ต้องทำงานคนเดียวอะดิ ไม่เคยชินเอาซะเลย 

“พูดอย่างกับกูเป็นเมียน้อยมึงเลย ไปตอนกูเดี้ยงแบบนี้ ใครจะอาบน้ำให้กูอะ” 

“กูอยู่ กูก็ไม่ได้อาบให้มึงมะ บอกเลยกูไม่ได้อยากกลับ แต่มันเป็นข้อตกลง กูแค่กลับบ้าน กูไม่ได้ตาย รีบหายเถอะมึงอะ ไอ้เดี้ยง....ฮ่ะๆ” 

ช่วงนี้ใครๆ ก็ขยันหนีผมจริงๆ ไม่ปลื้มเลย ผมได้แต่เงียบเพราะไม่รู้จะพูดอะไร ถ้าบอกไม่ให้ไปก็ไม่ได้ จะให้ไปก็ไม่ยินดี เอาเถอะ...ยังไงก็ไปหาได้นิ 

“เออ ขับรถกลับดีๆ” 

“เออ กูไปละ” 

ผมมองไอ้หมอกเดินออกจากห้องทำงานของผมไป ไม่ใช่ครั้งแรกที่มันเดินออกไป แต่มันแค่กำลังเดินไปไม่กลับเข้ามา เฮ้ออออ เอาเถอะ มันไม่อยู่ใช่ว่าเราจะเศร้า หรือเหงาอะไรขนาดนั้น 

 

 

หลายวันถัดมา....... 

“พวกมึงทำงานกันยังไงวะ ทำงาน 3 คน ยังสู้ไอ้หมอกคนเดียวไม่ได้เลย กูจะบ้า” ผมมองลูกน้อง 3 คนที่ยืนก้มหน้าสำนึกผิด ก็มันทำงานไม่ได้เรื่องจริงๆ น่าหงุดหงิดนัก 

“ขอโทษครับเฮีย” 

“จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยหน่อยดิว้าาา ของเนี่ยมึงต้องสั่งล่วงหน้า ไม่งั้นที่นี่ก็ไม่มีของขาย พวกมึงเข้าใจไหม!!!!!!!” ผมตะคอกใส่ลูกน้องเสียงดัง พอไอ้หมอกไป ถึงรู้ว่างานมากมายที่นี่มันวุ่นวายแค่ไหน มันทำทุกอย่างเหมือนดูง่ายไปหมด แต่ผมมาทำเองจริงๆ กลับเจอลูกน้องงี่เง่าแบบนี้ 

“ครับเฮีย” 

“มึงแบ่งงานกันไปทำ มึงทำได้ไหม มึงไปจัดเรื่องความสะอาดก่อนจะเปิดร้าน มึงไปจัดการเรื่องสต๊อกของ ส่วนมึงไปจัดการ เรื่องครัว ทำไมไหม!!!! มึงก็เห็นว่ากูเดี้ยง!!!! มึงจะให้กูต้องไปทำเองไหมมมมม” ผมยังว้ากใส่ลูกน้องเสียงดังอย่างต่อเนื่อง ให้ตายเถอะ ไม่ได้เรื่องสักคน 

อยากได้ผู้ชายหล่อๆ มาเป็นกัปตันของไนต์คลับ คอยรับแขก คอยจัดการเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของส่วนของไนต์คลับ ตอนนี้แค่หาคนที่ทำงานถูกใจยังยากเลย!!!!! ผมต้องเจออะไรพวกนี้อีกนานไหม ตอนนี้ผมวุ่นวายจนไม่ได้คิดเรื่องคำถามของพ่อตาเลย แบบนี้เมื่อไหร่จะได้แต่งเมียวะเนี่ย 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!!! ใครมาเคาะประตูอีกล่ะ วุ่นวาย วุ่นวายเกินไปแล้ว!!!!! ผมอนุญาตให้คนที่เคาะเข้ามาในห้องได้ โดยไล่พวกงี่เง่าทั้ง 3 ไปทำงานด้วยเช่นกัน 

“เบลล์จะมาขอลาออกค่ะ” 

“ทำไม???” 

“เบลล์รู้สึกผิด ที่พาโมเข้ามา ทำให้เฮียต้องเจ็บตัว เบลล์สาบาน ว่าเบลล์ไม่รู้เลยจริงๆ โมเข้ามาช่วยเบลล์ตอนที่เบลล์จะโดนพวกกุ๊ยมันข่มขืน แล้วโมบอกเบลล์ว่าตัวเองไม่มีที่ไป ไม่มีงานทำ ไม่มีเงิน ให้เบลล์ช่วยหางานให้” เบลล์ก้มหน้าสำนึกผิด พร้อมกับน้ำตา แต่ผมไม่ได้รู้สึกโกรธอะไรเธอ แต่จะมาลาดออกเพราะเรื่องของคนอื่นแบบนี้ ผมไม่โอเค 

ทำไมช่วงนี้มีแต่คนทำหน้าสำนึกผิดกับผมบ่อยเจงงงง ต่างคนต่างอยากหนีผมไป มันยิ่งทำให้ผมหงุดหงิดขึ้นไปอีก 

“ฉันดูแลไม่ดีหรอ” 

“ดีค่ะ เฮียนี่โคตรเจ้านายเลย แต่ฉันทำผิดนิคะ” เบลล์ยังร้องไห้ออกมาอย่างต่อเนื่อง 

“ถ้างั้นก็ลืมเรื่องลาออก แล้วไปรับผิดชอบงานตัวเองให้ดีขึ้นดีกว่า ยิ่งรู้สึกผิดยิ่งต้องตั้งใจทำงาน เข้าใจมะ” 

“ฮึก ฮึก ฮึก....ฮื่ออออ รักเฮียจังเลยยยยยย” เบลล์ลุกขึ้นมากอดผมด้วยน้ำตา เอาเข้าไป เอาเข้าไป กอดขนาดนี้ เดี๋ยวผีผลักนะ 

“พอๆ ไปตั้งใจทำงานเลยไป” 

“คิดถึงพี่หมอกเนอะเฮียยย ถ้าเป็นพี่หมอก ป่านนี้เบลล์โดนด่าจนหูชาไปแล้ว ว้าาาา...ตอนนี้ไม่มีชายใดให้เบลล์แทะโลมเลย จะแทะโลมเฮียก็ดันมีเมียแล้วอีก” 

“ไปทำงาน” ผมกดเสียงต่ำ ไล่คนช่างจ้อไปทำงาน 

นั่นสินะ ไม่มีมันชีวิตผมเปลี่ยนไปเยอะเลย ต้องทำงานเองแบบเต็มรู้แบบเลยสินะ ก็ไม่ได้คิดถึงอะไรมากมายสักหน่อย ก็แค่หาใครที่ทำงานดีกว่าไม่ได้เลย ไม่สิ หาใครที่ทำงานถูกใจไม่ได้เลย 

 

 

2 อาทิตย์ต่อมา..... พอใจ Say :: 

“มาแล้วค่ะพี่ดิน เรื่องใหญ่เลยหรอคะ” ฉันถามพี่ดินด้วยความสงสัย เพราะฉันเคลียร์คิวงานยาวๆ ไม่ได้กลับมาที่นี่ตั้งหลายอาทิตย์ 

“จัดการมันสักหน่อย ตอนนี้จะไม่มีใครอยู่ใกล้มันได้แล้ว นี่ขนาดกลับมาบ้านยังขนาดนี้ ที่ไนต์คลับตอนนี้คงจะลุกเป็นไฟ” 

“เกิดอะไรขึ้นคะ” ฉันถามด้วยความสงสัย 

“ก็พี่หมอกนะสิ กลับไปบ้านเค้าแล้ว ใครทำงานอะไรก็ไม่ถูกใจไปหมด แถมตัวเองยังมาเดี้ยง ทำอะไรเองก็ไม่ได้ ฉันเนี่ยปวดหัวไปหมดแล้ว” วายุตอบฉันที่เพิ่งมาถึง 

ฉันมองเฮียคีที่ตอนนี้กำลังโวยวายใส่คนในไร่เป็นการใหญ่ ไปโกรธอะไรมาเนี่ย ฉันค่อยๆ เดินเข้าไปด้านหลังของคนที่ตอนนี้โวยวายหงุดหงิดไม่ใช่น้อย 

“ไม่ได้เรื่อง!!! ไม่ได้เรื่องสักอย่าง ไปให้พ้นๆ หน้าเลยไป!!!!” 

หงุดหงิดจริง หงุดหงิดจังเลยแฮะ บางทีก็สงสัยนะ ว่าเฮียกับหมอกเพื่อนเฮียเนี่ย ความสัมพันธ์มันเป็นยังไง แค่เพื่อนกลับบ้านต้ององค์ลงขนาดนี้เลยหรอ 

“ทายซิใครเอ่ย” ฉันเดินไปใช้มือสองข้าง ปิดตาของคนขี้หงุดหงิดเอาไว้ 

“มาแล้วหรอ เฮียเบื่อจะแย่แล้ว หายไปตั้งนาน โทรก็ไม่โทร ลืมไปแล้วใช่ไหมว่ามีแฟนเนี่ย เอาเถอะๆ คนที่นี่ทำอะไรไม่ถูกใจเลย น่าเบื่อ เอาแต่ถามว่าผมต้องทำยังไง ต้องทำอะไร มีหัวก็คิดเองเสะ!!!!!” 

โห...อารมณ์มาเต็มขนาดนี้ ฉันใช้มือที่ปิดตาเลื่อนลงมากอดคอเฮียคีจากด้านหลัง อื้มมมม น้ำหอม หอมจังเลย 

“คิดถึงจังเลย ตอนนี้ฉัยทำงานกับเฟย์ด้วยนะ เป็นงานพรีเซนเตอร์เครื่องสำอางตัวที่ฉันเป็นอยู่ ตอนนี้เฟย์เค้ามาเป็นพรีเซนเตอร์ลิปตัวใหม่ที่เพิ่งเปิดตลาด ออกขายแค่วันเดียว ยอดขายถล่มทลายเลย แต่เธอหยิ่งน่าดูเลย นี่ละนะ ดาราดัง” ฉันพยายามชวนเฮียเปลี่ยนเรื่องคุย เพราะตอนนี้ดูเฮียจะหงุดหงิดเหลือเกิน แต่ถามว่าเฮียหายหงุดหงิดไหม บอกเลยว่า...ไม่!!! 

“งั้นก็อย่าไปใส่ใจเค้าสิ” เฮียคีตอบแบบลอยๆ ปัญหามันไม่ใช่แค่ยุ่ง หรือไม่ยุ่ง แต่มันอยู่ที่เฮียกำลังอารมณ์ไม่ดีใส่ฉันเนี่ย 

“คิดเรื่องเพื่อนเฮียหรอ เค้าอยู่ไกลไหมคะ เฮียคิดถึงเค้าเราไปหาเค้าดีไหมคะ แต่ต้องรอเฮียถอดเฝือกก่อนนะ หมอบอกถอดได้เมื่อไหร่คะ” ฉันใช้นิ้วจิ้มไปที่เฝือกอ่อน ซึ่งดูเหมือนตอนนี้เฮียจะไม่ได้เจ็บอะไรแล้ว 

“อาทิตย์หน้ามั้ง อยู่ถึงรึไง” 

“ก็พี่ดินโทรไปบอก ว่าไฟกำลังจะเผาไร่ ฉันเลยให้เจ้กี้เคลียร์คิวงาน เพื่อมาดับไฟค่ะ มีเวลาอยู่กับเฮียยาวๆ ถึง 1 อาทิตย์เลย” ฉันกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น จนคนขี้โมโหถุงกลับต้องดึงฉันมานั่งลงที่ตัก 

“โกรธนะ ที่ไม่โทรหาเลยตลอด 2 อาทิตย์ ยุ่งก็ควรจะติดต่อมาบ้าง ไม่เห็นใจคนรอรึยังไง” เสียงเรียบๆ ที่พูดออกมานิ่มๆ แต่มันกลับทำเอาฉันรู้สึกผิดเต็มๆ แต่พอเห็นฉันรู้สึกผิด คนที่เจ็บก็ซุกที่อกของฉัน ก่อนจะงับเข้าให้ 

“อ๊ะ!! เจ็บนะ” 

“ทำโทษไง ถ้ารักเราจาง เธอจะทำยังไงพอใจ ถ้าวันข้างหน้าเรารักกันน้อยลง” คำถามของเค้าทำเอาฉันต้องครุ่นคิด เพราะฉันเองก็ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย หรือเค้ากำลังรักฉันน้อยลง อ๊ะ!!!!! ไม่ได้นะ ฉันสำนึกผิดแล้ว ฉันแค่คิดว่าเดี๋ยวก็ไปเจอไม่ต้องโทรก็ได้เฮียคงเข้าใจ 

ตอนนี้สมองฉันเริ่มคิดไปไกล จากประโยคที่เค้าถามฉันออกมา เค้าแค่โกรธที่ฉันไม่โทรหารึเปล่านะ 

“พ่อเธอถามเฮียแบบนั้น เฮียแค่เอามาถามเธอ เฮียเหมือนได้คำตอบแล้ว ตอนนี้ขอทิ้งคำถามให้เธอคิดบ้าง เฮียมานั่งคิดๆ แล้ว เฮียอาจจะไม่ได้บ้ากามก็ได้ แต่เฮียแค่คิดวิธีอ่อนโยนกับเธอมากกว่านี้ไม่ออก เฮียอยากให้เธอมีความสุขที่ได้อยู่กับเฮียนะ เพราะเรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เรื่องการค้นหา ศึกษาดูใจ หรือเรียนรู้อะไรเราแทบไม่ต้องมีเลย ถ้าเราไม่มีอะไรกัน เราก็แทบจะไม่มีอะไรต่างจากเดิม เฮียเลยต้องมีให้เฮียเองมั่นใจ ว่าเราไม่ใช่พี่น้องกันอีกแล้ว” 

เฮียพูดอะไรจริงจังแบบนี้เป็นด้วยหรอ ไม่ค่อยเจอพาร์ทนี้ของเฮียเลย ที่มีเพราะสร้างความแตกต่างระหว่างพี่น้องกับแฟนงั้นหรอ แล้วสำหรับเรามันต่างรึเปล่านะ 

“สำหรับเฮีย เธอสำคัญที่สุดนะ แล้วสำหรับเธอ มันใช่รึเปล่า” 

“สำคัญสิคะ.....” ฉันยังพูดไม่ทันจบเฮียก็สวนขึ้นมาทันที 

“สำคัญมากกว่างานของเธอรึเปล่า” 

คำถามที่ทำเอาฉันสะอึก ทำไมถามแบบนี้งานมันก็สำคัญ เฮียก็สำคัญ มันจะเหมือนกันได้ยังไง ไม่ใช่ละ โกรธเรื่องนี้มันไม่ถูกนะ 

“เฮียมีเหตุผลหน่อยสิ ฉันทำงานนะคะ” 

“อื้มมม เฮียเข้าใจค่ะ งั้นก็ไม่ต้องรีบ เอาให้เธอพร้อมก่อนก็ได้ เฮียก็ไม่ได้เอาแต่ใจขนาดนั้น แต่ให้เฮียมารอแบบไม่มีจุดหมายแบบนี้ ไม่เอา” พอพูดจบเฮียคีก็ดันให้ฉันลุกขึ้น แล้วเดินหนีฉันเข้าบ้านไปเลย แบบนี้มันกำลังงอนชัดๆ สงสัยฉันจะง้อจนแฟนเสียนิสัยแล้ว เฮ้ออออ 

ฉันนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม ที่เค้านั่ง มองออกไปจุดเดิมที่เค้ามอง อะไรวะ ปรับอารมณ์ไม่ทัน อุตส่าห์มาทำให้อารมณ์ดี เป็นฉันเสียเอง ที่กำลังโดนไฟแผดเผา แล้วฉันต้องรู้สึกผิดไหมเนี่ยยย!!! 

“โดนไปอีก 1 คนว่ะพี่ดิน ฉันว่าคนนี้โดนหนักเลย” วายุกับพี่ดินเดินเข้ามาหาฉันที่นั่งคนเดียว 

“ฉันผิดอะไรคะเนี่ย เค้ามาโกรธฉันเรื่องทำงานแบบนี้” 

“เป็นพี่ พี่โกรธ แล้วไม่แค่นี้แน่ ต้องพังมันไปข้าง!!!! ผัวอยู่ที่นี่เมียจะไปอยู่ที่อื่นได้ยังไง!!! แต่ดีที่เมียพี่น่ารักกว่าเธอเยอะ” พี่ดินยิ้มออกมาน้อยๆ เมื่อพูดถึงเมียตัวเอง 

“หลงเมียต้องยกให้เค้าเลย ฉันคนกลาง เป็นฉัน ฉันก็โกรธนะ เพราะสำหรับฉัน คนที่ไม่เห็นความสำคัญของกันและกันคงคบกันไม่ได้ แต่ไม่ต้องสนใจกันก็ดี ฉันจะแว็บไปหาสาวอื่นได้ง่ายๆ” 

นี่สรุปมาปลอบฉันหรือมาตอกย้ำกันเนี่ย ไม่เห็นมีใครเข้าข้างฉันสักคน 

“แต่จะยกเลิกสัญญาก็ต้องคืนเงินส่วนที่เหลือ ของช่วงเวลานะคะ มันไม่ใช่เงินน้อยๆ เลยนะคะ” ฉันพูดเหตุผลของฉันบ้าง 

“เงินไม่กี่ล้าน ไอ้สะเทือนขนหน้าแข้งไอ้คีมันหรอกม้างง” 

“พี่ดินขาาาาา หนูเพชรงอแงหาพี่ใหญ่เลย ขอโทษนะคะฉันมาขัดจังหวะอะไรรึเปล่า” จู่ๆ ...พี่สะใภ้ก็อุ้มเด็กตัวน้อยน่ารัก เข้ามาหาเราที่นั่งคุยกันอยู่ พี่ดินรีบลุกขึ้นไปหาทันทีเลย 

“ปรึกษาปัญหาเรื่องหัวใจอะ ไหนหนูเพชรของพ่อ งอแงหาพ่อหรอ เดี๋ยวนี้อ้อนใหญ่แล้วนะเราอะ” พี่ดินอุ้มเด็กตัวเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอด 

“แล้วมาปรึกษาพี่ จะได้เรื่องไหมคะ คนนี้อะ เอาแต่ใจที่สุด” พี่สะใภ้หันมายิ้มให้ฉัน ก่อนจะกลับไปยิ้มให้พี่ดินต่อ 

“ใช่ที่ไหน ตามใจเธอสุดๆ แล้วต่างหาก ไหนลองบอกมาซิชิ ว่าถ้าสำนักพิมพ์เรียกตัวเธอกลับไปเธอจะทำยังไง” คำถามของพี่ดินทำเอาหน้าของพี่สะใภ้เปลี่ยนไปทันที 

“เพิ่งผ่านมาสดๆ เลย ฉันก็ตอบกลับไปว่า ครอบครัวฉันอยู่ที่นี่ ฉันไม่สะดวกไป แต่ถ้ายังดึงดันฉันจะให้ฉันไป จะเปลี่ยนไปเป็นนักเขียนอิสระซะเลย พี่ดินขาาา วันนี้เราไปซื้อของใช้ลูกกันดีไหมคะ อยู่ไร่แล้วเบื่อจังเลย” 

“โอเค เดี๋ยวฝากหนูเพชรไว้กับปู่ พาเมียไปเดทวันนึง” 

“งั้น...ฝากลูกก่อนนะคะ ขอเวลาฉันไปอาบน้ำก่อน” พี่ดินลูบหัวพี่สะใภ้เบาๆ ทั้งคู่ดูมีความสุขจังเลย หนูเพชรงั้นหรอ พยานรักสิน้าาาา 

ฉันมองเด็กน้อยในอ้อมกอดของคนเป็นพ่อ นี่คือโมเม้นท์ที่เราไม่เคยมีเลย เพราะทุกอย่างต้องกลัวเป็นข่าวตลอด ไปข้างนอกก็ต้องระวัง ตอนช่วงที่อยู่ด้วยกันเรามีแต่เรื่อง ที่เดียวที่จะได้อยู่ด้วยกันคือห้องนอนสินะ หรือเรื่องนี้เราจะผิดจริงๆ 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น