ปีกฝัน(Peakfan)

จะเป็นอย่างไร…เมื่อฟาร์ เพื่อนสนิทที่สุดของอันดาตั้งแต่อนุบาล กลับมาเรียนที่โฟลเบลตอนกลางเทอม และดูเหมือนว่าการกลับมาครั้งนี้ของเธอจะไม่ธรรมดาซะด้วยสิ แล้วแพมล่ะ…จะรับมือกับเรื่องนี้ได้อย่างไร?

Chapter 40 : การประกวดสุดซี๊ด

ชื่อตอน : Chapter 40 : การประกวดสุดซี๊ด

คำค้น : นิยายวาย,ชายรักชาย,หญิงรักหญิง,โรงเรียน,รักวัยรุ่น,เฮฮา,ตลก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 35

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ส.ค. 2562 22:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 40 : การประกวดสุดซี๊ด
แบบอักษร

 

Chapter 40 

การประกวดสุดซี๊ด 

“อีกสามอาทิตย์จะถึงการประกวดดนตรีประจำจังหวัดแล้วนะเว้ย ยังไม่ไปถึงไหนกันเลย” พี่อาร์มสุดหล่อโวยขณะที่เพื่อนทุกคนได้แต่กะพริบตาปริบๆมองเขา

“นี่จะไม่พูดอะไรกันบ้างเลยเหรอ” อาร์มยังคงถามหาคำตอบ แต่เพื่อนๆก็ไม่มีให้

หลังจากที่อันดาหลุดพ้นจากเรื่องเด็กหนุ่มที่ชื่อ ทอย เธอก็มาวุ่นต่อกับเพื่อนๆวงดนตรีของเธอที่กำลังจะเข้าแข่งขันในอีกไม่กี่อาทิตย์ แต่ดูเหมือนว่าแก๊งโฟลคของพวกเธอจะเกิดปัญหาขึ้นซะแล้ว เมื่อเพลงที่จะใช้แข่งกลับยังไม่ได้ซ้อม แถมคนที่เป็นเฮดหลักกลับชอบหายไปอีก จึงทำให้อาร์มออกมาโวยในที่สุด

ฮันเตอร์ยังคงมาๆหายๆ โดยที่เพื่อนๆไม่รู้ว่ามันหายหน้าหายตาไปที่ไหน แต่ทว่า ออกัสกับอันดากลับคิดว่ามันเป็นเพราะความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปของพวกเขา และมันไม่ดีแน่ถ้าจะปล่อยไปแบบนี้ แต่พวกเขาก็ไม่รู้จะแก้ไขเรื่องนี้อย่างไร ในเมื่อเขาก็พูดไปหมดทุกอย่างแล้ว

“วงรุ่นน้องเราซ้อมไปไกลแล้วนะ ส่วนวงของโรงเรียนอื่นอย่าพูดถึงเลย พวกนั้นแซงเราแล้วแน่ๆ คงต้องถึงคราวอวสานของวงโฟลคแล้วมั้ง” อาร์มส่ายหน้าไปมาแล้วก็นั่งลงบนลำโพงตัวใหญ่

“แล้วเราจะทำไงดีวะ ซ้อมกันเองงั้นเหรอ แต่อันที่จริงเราก็ซ้อมกันเองได้นะเว้ย แค่…ขาดธันเตอร์แล้วมันโหวงๆ” อันดาบอก

ตอนนี้เธอไม่รู้จะช่วยพวกเขายังไงเพราะเธอตัดสินใจไม่ลงแข่งในครั้งนี้ ด้วยสาเหตุ…แฟนสาวของเธอว้าวุ่นใจเพราะเธออยู่ใกล้ผู้ชายเกินไป ทั้งๆที่ผู้ชายพวกนี้คือเพื่อนสมัยพระเจ้าเหาและฟาร์เองก็เป็นเพื่อนเจ้าพวกนี้ด้วยเหมือนกัน เธอจึงไม่เข้าใจว่าฟาร์คิดยังไงถึงระแวงเจ้าพวกนี้ อันดาผู้ขี้เกียจเถียงจึงยอมตามใจนาง

“ฉันว่าพวกแกลงแข่งเองเหมือนทุกปีเหอะ ฉันกับเจ้จะคอยดูอยู่ห่างๆแล้วกัน” ออกัสออกตัวอีกคน เพราะเขาคิดว่าตัวเองคือสาเหตุที่ทำให้ธันเตอร์หายไป และถ้าไม่มีเขา ธันเตอร์อาจจะกลับมา และมันเป็นผลดีต่อวง

“หมายความว่าแกจะถอนตัวตามอันดาไปอีกคนเหรอ ทั้งๆที่ธันเตอร์ก็ไม่อยู่เนี่ยนะ” อาร์มเริ่มฉุน

“แต่ถ้าฉันไม่อยู่ ไอ้ธันเตอร์มันอาจจะกลับมาก็ได้นะเว้ย”

“เดี๋ยวนะ...ทำไมแกพูดเหมือนว่าแกกับไอ้ธันเตอร์กำลังผิดใจกันอยู่” เพื่อนทุกคนหันมามองออกัสเป็นตาเดียว เพราะเขาทำให้เพื่อนสงสัยซะแล้ว

“ก็…ก็เปล่าสักหน่อย ฉันหมายถึง…ไอ้ธันเตอร์ไง มันอาจจะอยากกลับมาตีกลองให้วงเหมือนเมื่อก่อน ถ้าฉันออกมันอาจจะกลับมา” ออกัสเบี่ยงประเด็นไปที่กลองได้ยังไงก็ไม่รู้

“แน่ใจนะว่าไม่ได้ทะเลาะไรกันจริงๆ” ไอ้พี่อาร์มสุดหล่อยังคงสงสัย

“ก็พวกมันจะทะเลาะอะไรกันล่ะ ไม่มีเหตุผลที่จะทะเลาะกันเลย” อันดาออกตัวให้น้อง

“งั้นสรุปพวกแกสองคนก็จะถอนตัวจริงๆ” เฟิร์สเสริม

“ก็…คงตามนั้น” อันดาตอบแทนน้องอีกครั้ง

“บรรลัยแน่วงโฟลค!” เฟิร์สส่ายหน้าไปมาแล้วก็ถอนหายใจ เด็กหนุ่มจอมจิกกัดทำให้สองพี่น้องตัวออหน้าซีดไปตามๆกันเพราะรู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้

“แต่ตอนที่พวกฉันไม่อยู่ พวกแกก็ฟอร์มวงกันเองได้นิ แล้วก็เจ๋งมากด้วย”

“แต่พวกเราวางแผนเอาไว้แล้วนะเว้ยว่าปีนี้จะฟอร์มวงใหญ่ แต่พวกแกสองคนกลับไม่ร่วม ส่วนไอ้ธันเตอร์ก็หายหัว แล้วเหลือใครล่ะที่นี้ ฉัน ไอ้อาร์ม ไอ้เฟิร์ส สามคนงั้นเหรอ เป็นวงยังไม่ได้เลย” โจพูดออกมาตามตรง

“ว่าแต่ ถามตรงๆเหอะ พวกแกมีอะไรปิดบังพวกฉันอยู่รึเปล่าวะ อยู่ๆก็จะไม่ลงแข่งขัน อันดาแกบอกว่าแกมีโครงการอื่นจะต้องจัดการ ให้ไอ้ธีมแฟนแกมันทำไปก่อนไม่ได้เหรอ ส่วนออกัส แกก็ไม่จำเป็นต้องออกเลย พวกแกเป็นอะไรกันวะอ้ำอึ้งๆ ชอบทำตัวน่าสงสัย” ดูเหมือนอาร์มจะเริ่มจับผิดพวกเธอ

ทุกคนยังไม่มีใครรู้ความจริงเลยว่าอันดาคบกับฟาร์อยู่ และฟาร์คือสาเหตุทั้งหมดของเรื่อง พวกเขายังเข้าใจว่าอันดาเป็นแฟนกับธีม โดยไม่รู้อีกแหละว่าที่จริงธีมเป็นแฟนออกัส เรื่องมันเลยยิ่งดูยุ่งเพราะพวกเธอบอกเพื่อนๆไปตรงๆไม่ได้ ส่วนเรื่องธันเตอร์ พวกเธอก็บอกไม่ได้อยู่ดีว่าความจริงแล้วเพราะอะไรธันเตอร์ถึงไม่มาซ้อม จะให้บอกว่าธันเตอร์บอกชอบออกัสแต่เขาอกหักอย่างนั้นเหรอ ยังไงก็ทำไม่ได้ สุดท้ายทั้งสองก็ต้องมานั่งเหนื่อยใจเอง

แต่บทสนทนาก็ต้องจบลงเสียก่อนเพราะกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น ทุกคนจึงแยกย้ายกันกลับห้อง ทั้งๆที่ยังคงกังวลเรื่องวงดนตรีอยู่ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เมื่อเรื่องทุกอย่างมันมีแต่ปัญหาแบบนี้ ไม่แน่นะ ปีนี้อาจจะไม่มีชื่อวงโฟลคเข้าแข่งขันเหมือนเช่นทุกปีที่ผ่านๆมา

“เอางี้…” อยู่ๆอันดาก็พูดขึ้นขณะที่มองวงดนตรีซอมบี้ผู้ไร้เรี่ยวแรง เดินหน้าจ๋อยกลับห้องเรียน

“อะไร?”

“ฉันกับไอ้กัสจะเข้าร่วมด้วยก็ได้ วงโฟลคจะได้ไม่ล่ม ส่วนไอ้ธันเตอร์ เดี๋ยวฉันจัดการเอง” อันดาตัดสินใจพูดออกไปเพราะตัวเองจะปัดความรับผิดชอบไปไม่ได้ แต่ออกัสกลับหันมามองหน้าพี่สาวของตัวเอง และเห็นปัญหามากมายที่จะตามมา ทั้งเรื่องฟาร์ที่ไม่เห็นด้วยจนต้องทะเลาะกันแน่ๆ และธันเตอร์ที่ไม่ยอมเข้าซ้อม

“แต่ว่า…” ออกัสเริ่มเป็นห่วงพี่สาว

“เอาน่า เดี๋ยวฉันจัดการเอง ยังไงวงโฟลคก็ต้องได้ลงแข่ง” อันดาเดินเลี่ยงขึ้นห้อง A1 เธอนั่งลงข้างๆแพมแล้วทำหน้าเหนื่อยใจ

“เป็นอะไรรึเปล่าอันดา” เสียงเล็กๆถามทันที อันดาจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่

“เหนื่อยอ่ะ ไม่รู้จะทำไงดี”

“มีอะไรปรึกษาเราได้นะ” แพมมองหน้าเพื่อนสนิท และก็เห็นความเครียดที่เข้าปกคลุมอันดา ซึ่งเป็นภาพที่แพมไม่อยากเห็นเลยจริงๆ

“คือ…มันหลายเรื่องอ่ะแพม ถ้าเราพูดออกไป แพมจะทนฟังเราบ่นได้ไหม” อันดามองหน้าแพมและอยากจะระบายเรื่องอัดอั้นทั้งหมด แต่ทว่า บางทีก็กลัวแพมรำคาญ

“ไม่เลยอันดา เราเต็มใจฟัง เราเป็นผู้ฟังที่ดีของอันดาเสมอนะ” แพมพยายามทำหน้าที่เพื่อนให้เต็มที่ เพราะหน้าที่อื่น…เธอหมดหวังไปแล้ว

“คือ…มันมีเรื่องยุ่งๆเกิดขึ้น เรื่องวงดนตรีที่จะไปประกวดประจำจังหวัดอ่ะ ตอนนี้…วงโฟลคกำลังแย่”

“ยังไงล่ะ”

“ธันเตอร์ไม่ยอมมาซ้อม เพราะ…เรื่องบางอย่าง ส่วนฉัน ไม่ได้เข้าร่วม เพราะฟาร์ไม่อยากให้ทำ” อันดาบอกออกไปตามตรง แต่ก็ต้องตกใจเมื่อเธอกำลังพูดถึงฟาร์กับแพม ซึ่งแพมยังไม่รู้ว่าเธอคบกับฟาร์อยู่

“เออคือ…คือ เรื่องฟาร์อ่ะ แบบว่า…”

“เรารู้แล้วว่าฟาร์กับอันดา…คบกัน” แพมกลั้นใจพูด ทั้งๆที่เจ็บแปล๊บๆในอก

“จริงอ่ะ…รู้ได้ไง รู้ที่ไหน รู้เมื่อไหร่ ใครบอก” อันดาถามออกมาเป็นชุด

“เราเป็นเพื่อนอันดานะ ทำไมเราจะไม่รู้ แต่เราไม่ได้บอกใครหรอกนะ เรารู้ว่าควรจะเก็บเอาไว้ เพราะตอนนี้ทุกคนก็เข้าใจว่าอันดาคบกับธีม” แพมหันไปมองประธานนักเรียนที่นั่งหน้าห้อง

“โห…แพมเข้าใจเรามากเลยอ่ะ ทั้งๆที่เราเป็นเพื่อนที่แย่ ไม่ได้บอกเรื่องฟาร์จากปากเราเอง จนแพมต้องไปรู้จากคนอื่น” อันดารู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้ แต่ว่าเรื่องฟาร์เธอก็ไม่ได้บอกใครเลยจริงๆ มีเพียงธีมและออกัสเท่านั้นที่รู้ว่าเธอคบกับฟาร์ และตอนนี้ก็มีแพมอีกคนแล้วสินะ

“ไม่เป็นไรหรอก เราเข้าใจว่าอันดาอาจจะมีเหตุผลบางอย่างที่ยังบอกทุกคนไม่ได้ แล้ว…เรื่องแข่งดนตรีมีปัญหาอะไรอีกไหมนอกจากเรื่องฟาร์…กับธันเตอร์” แพมรีบเปลี่ยนเรื่อง เพราะเธอไม่อยากจมอยู่กับเรื่องของฟาร์นานๆ เพราะยิ่งคุย เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าอันดาแคร์ฟาร์มาก และมันทำให้หัวใจของเธอห่อเหี่ยว

 “เออ…อย่าบอกใครนะแพม คือว่า…ออกัสกับธันเตอร์ มีอะไรไม่เข้าใจกันนิดหน่อย ออกัสเลยจะถอนตัว เรื่องนี้ไม่มีใครรู้เลยนะ ว่าพวกมันทะเลาะกัน และถ้าจะให้ธันเตอร์กลับมาซ้อม เขาจะกลับมาไหม…ก็ไม่รู้ ตอนนี้เลยมีแค่ ไอ้อาร์ม ไอ้โจ ไอ้เฟิร์สสามคนที่จะฟอร์มวงโฟรคขึ้นแข่ง”

“งั้นก็แย่สิ” แพมเริ่มกังวลตาม

“ใช่! เราก็เลยบอกว่า เราและออกัสจะกลับมาฟอร์มวงด้วย และเรื่องธันเตอร์ เราจะจัดการเอง ซึ่ง…เรายังไม่รู้เลยว่าจะทำยังไง” อันดาฟุบหน้าลงกับโต๊ะ เด็กสาวผมเปียจึงได้แต่เฝ้ามองอยู่ห่างๆ

“และถ้าเราเข้าร่วมวงจริงๆ ฟาร์ต้องเดือดร้อนแน่ๆ เราอาจจะทะเลาะกับฟาร์อีก วุ่นวายแน่คราวนี้ ส่วนธันเตอร์กับออกัสที่ยังมีเรื่องติดค้างกันอยู่ เราก็ไม่รู้จะทำให้พวกเขาคืนดีกันได้ไหม แล้วตอนนี้…เราควรจะทำยังไงดีแพม” อันดาพูดต่อ

“เออ…เราว่า อันดาต้องเคลียกับฟาร์ก่อน เพราะถ้าฟาร์เข้าใจ อันดาจะได้คิดเรื่องธันเตอร์ต่อได้ แต่ถ้าเรื่องของอันดาร์กับฟาร์ยังไม่จบ ยังไม่เข้าใจกัน…อันดาก็ช่วยใครไม่ได้หรอก”

“แพมจะบอกเราว่า…เอาตัวเองให้รอดก่อนใช่ไหม” อันดาหัวเราะหึๆเพราะสมเพชชีวิตตัวเอง

“ก็ไม่ขนาดนั้น เราว่า ฟาร์อาจจะโอเคก็ได้นะ ค่อยๆอธิบายให้ฟาร์เข้าใจ”

“เหนื่อยจังเลยอ่ะ ถ้าฟาร์เข้าใจเราเหมือนแพมก็ดีสิเนอะ” อันดาพูดจบก็ฟุบลงกับโต๊ะอีกครั้ง โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าคำพูดของตัวเองนั้นกำลังจุดประกายให้เด็กสาวที่นั่งข้างๆ

คำพูดของออกัสในวันนั้นกับคำพูดของอันดาในวันนี้ ทำให้แพมเริ่มกลับมาคิดเรื่องสารภาพรักอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าการทำแบบนี้มันผิด แต่ถ้าเธออยู่ในจุดๆนั้น คอยเคียงข้างอันดา เธอจะไม่ทำตัวเป็นปัญหาของอันดาเลย เธอไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมฟาร์ถึงหึงหวงอันดากับทุกคนขนาดนี้ อาจจะเพราะรักมาก หรือแค่อยากครอบครอง

แต่เธอก็เริ่มเห็นถึงการเอาแต่ใจของฟาร์ ว่าเธอคนนี้ทำให้ชีวิตของอันดารวนมากแค่ไหน และรอยยิ้มของอันดาก็หายไปจริงๆอย่างที่ออกัสบอก แล้วเธอจะปล่อยให้เป็นแบบนี้จริงๆเหรอ และถ้าเกิดว่าเธอสารภาพรักออกไป แล้วเรื่องทุกอย่างเป็นตามที่เธอคิดล่ะ อันดาก็ชอบเธอ มันคงจะดีมาก

แพมนั่งคิดขณะมองไรผมสีดำเบื้องหน้า อันดาจะคิดเหมือนกันกับเธอรึเปล่านะ ออกัสจะอ่านใจพี่สาวออกจริงๆไหม เพราะถ้าเกิดว่าเธอบอกออกไปอย่างที่ออกัสอยากให้ทำ แล้วอันดาปฏิเสธล่ะ เธอต้องไม่ได้อยู่เคียงข้างอันดาแน่ๆ แม้แต่ในฐานะเพื่อนเธอก็จะไม่ได้รับมันอีก

อยู่ๆ ความกลัวก็เริ่มเข้าครอบงำเด็กสาวผู้บอบบางอีกครั้ง เธออยากจะฆ่าตัวเองนัก ทำไมเธอถึงไม่มีความกล้าให้มากกว่านี้ เพราะถ้าเธอกล้า เธอคงสารภาพกับอันดาไปตั้งนานแล้ว อาจจะสารภาพไปก่อนที่จะเกิดเรื่องอีก แต่ว่าถ้าเธอสารภาพไปตอนนี้ล่ะ มันจะเกิดผลดีหรือผลร้ายต่อเธอ

“อันดา…” แพมสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกความกล้า…นี่ฉันจะทำแบบนี้จริงๆใช่ไหม

“ว่าไง”

“เรา…เรา…เรารักอันดานะ” แพมหลับตาปี๋แล้วก้มหน้า ในที่สุดเธอก็พูดออกไป จะทำยังไงต่อไปดีเนี่ย!!!!!!

“เราก็รักแพมเหมือนกัน แพมเป็นเพื่อนที่เรารักมากที่สุดเลยนะรู้ไหม” อันดายิ้มรับและรับรู้ถึงความรักระหว่างเพื่อนที่แพมส่งมาให้ แต่เด็กสาวที่สารภาพรักออกไปนี่สิแทบจะกลายเป็นหิน ตกลงว่าคำพูดที่เธอพยายามกลั้นใจพูดออกไปนั้น อันดากลับเข้าใจว่าแพมหมายถึงความรักระหว่างเพื่อนอย่างนั้นเหรอ…ให้ตายเถอะ!

 

อันดา!!!!!! 

อะไรเนี่ย แพมไม่ได้หมายถึงรักแบบเพื่อน 

เขาหมายถึงรักแบบแฟน 

เขาสารภาพรักออกไปแล้วยังไม่รู้อีก 

อันดาบ้าบอจริงๆ 

ติดตามต่อตอนหน้าค่ะ 

^^ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น