เพียงน้ำหยดแรก
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

08:ตัวช่วย? ตัวป่วน?

ชื่อตอน : 08:ตัวช่วย? ตัวป่วน?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ส.ค. 2562 20:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
08:ตัวช่วย? ตัวป่วน?
แบบอักษร

 

ฉันอุ้มคุณปั้นเดินออกมาจากในห้องครัวแล้วมองไปรอบๆร้าน ตอนนี้จำนวนลูกค้าได้ลดลงไปมากบางตา เสียจนแทบจะไม่มีแล้ว แต่ทั้งสองหนุ่มก็ยังคงอยู่ที่เดิม คือฮุยที่นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ด้านนอกหมือนเดิม แต่ที่เพิ่มขึ้นคงเห็นจะเป็นจำนวนจานขนมเค้ก เสียมากกว่า 555 ทุกคนเห็นมั้ยคะ เห็นมั้ยว่า ในเลข5มีน้ำตาซ่อนอยู่ฮือๆ~~ ร้านฉันจะเจ๊งก็เพราะเขานี่แหละ มากินทีไรก็กินโหดเหมือนโกรธขนมฉันทุกทีเลย แต่พอกินเสร็จก็ไม่เคยจะจ่ายเงินให้กันเล๊ย! ส่วนโซ่ เขากำลังนั่งมองเพื่อนของเขา ยัดขนมหวานใส่ปาก แล้วเคี้ยวตุ้ยๆอย่างเอร็ดอร่อย อย่างเซ็งๆ ฉันว่าฉันรู้นะว่าโซ่กำลังคิดอะไรอยู่ เขาคงกำลังด่าฮุยอยู่แน่ๆ ก็ดูเขาสิบุคลิกอย่างเถื่อน รอยสักหรือก็เต็มตัว แต่กลับมีนิสัยมุ้งมิ้ง ที่พอเห็นขนมหวานแล้วจะต้องทำตาโต วิ่งเข้าใส่อย่างกับเด็กๆเลย

"เมี๊ยววว!"

พอฉันเดินใกล้จะถึงพวกเขา คุณปั้นที่อยู่ในอ้อมแขนก็ร้องขึ้นทันทีพร้อมกับดิ้นดุ้กดิ๊กๆ จนฉันต้องรีบปล่อยคุณเขาลงกับพื้น เพราะกลัวจะดิ้นจนล่วงลงไปเจ็บตัว

"เมี๊ยววว!"

คุณปั้นวิ่งเข้าไปหาโซ่ทันทีที่ฉันวางมันลง พร้อมกับกระโดดขึ้นไปแล้วคลอเคลียถูไถตัวเองกับแขนแกร่งของเขา ที่วางราบไว้กับเคาน์เตอร์อย่างออดอ้อน คุณปั้นคงจะคิดถึงพ่อของเขามากสินะ ก็เล่นไม่เจอกันตั้งหลายวันแล้วด้วย(ขนาดฉันยังคิดถึงเลย)อีกอย่าง คุณเขาเป็นแมวที่ติดพ่อมากๆเลยล่ะ ชอบเข้าไปออดอ้อนคลอเคลียกับโซ่แบบนี้ประจำ ถึงสุดท้ายจะโดนเขาหงุดหงิดใส่ก็เถอะ แต่คุณปั้นนางก็ไม่เคยละความพยายามเลยค่ะ จนสุดท้าย กลับเป็นโซ่เองนั่นแหละ ที่ต้องยอมให้กับความขี้ตื้อ ของเจ้าแมวตัวนี้ จนยอมให้มันเข้าไปนัวเนียกับตัวเองได้ตามใจชอบ

"ไงไอ้แสบ"

เขาพูดขึ้นก่อนจะรวบเอาเจ้าก้อนกลมๆนั่น ไปไว้ในอ้อมแขน แล้วเกาคางให้คุณปั้นอย่างหยอกล้อ

"เมี๊ยว!" ส่วนเจ้าตัวเขาก็ร้องทักทายคุณพ่อเขาเสียงดัง

"คิดถึงฉันมากเลยใช่มั้ยล่ะ"

"เมี๊ยว!"

"โอ้โหเฮ้ย! ไม่เจอกันสองอาทิตย์นี่ อ้วนขึ้นเยอะนะเนี้ย!"

โซ่อุทานขึ้นมาเสียงดัง หลังจากยกตัวคุณปั้นขึ้นด้วยมือข้างเดียว แล้วทำท่าทางเหมือนกำลังยกดัมเบลอยู่ก็ไม่ปาน

"แง๊ว!!"

แล้วคุณปั้นก็ร้องแง๊วๆขึ้นมา เหมือนจะเถียงพ่อเขาอยู่ ฮ่าฮ่า เจ้าก้อนนี่ อะไรๆก็ยอมโซ่หมด แต่ถ้าถูกว่าเรื่องหุ่นนี่ไม่เคยจะยอมเลยจริงๆสิน่า

"เลิกแกล้งลูกชายฝันได้แล้วน่าโซ่"

ฉันพูดพร้อมกับเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ทรงสูง ข้างๆกับฮุย แล้วนั่งมองคุณปั้น ที่ตอนนี้นอนสงบเสงี่ยม ซุกตัวเข้ากับอกของโซ่ไปแล้ว ก่อนจะยื่นมือไปลูบๆที่ขนนุ่มสีขาวของเจ้าก้อนเบาๆอย่างอดไม่ได้

"หึ หึ..." โซ่ไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่หัวเราะ

"หน้ามึงแม่งโครตโรคจิต" ฮุยพูดขึ้นพร้อมกับทำหน้าตา สยดสยองสุดขีด ซึ่งฉันเองก็เห็นด้วยกับเขานะ เพราะตอนนี้หน้าตาของโซ่ ่ที่มองไปที่เจ้าก้อนในอ้อมแขนน่ะ มันเหมือนกับจะจับลูกชายฉันไปย่างกินยังไงยังงั้นเลย

"ไอ้ฮวยอย่างมึงน่ะ เงียบไปเถอะ" โซ่ใช้ดวงตาเรียวคม มองจิกไปที่เพื่อนของเขา แล้วพูดเสียงสะบัด ก่อนจะปล่อยคุณปั้นให้เป็นอิสระ ทำให้คุณเขารีบกระโดดลงจากเคาน์เตอร์อย่างไว แล้ววิ่งขึ้นไปชั้นสอง ก็คงจะเข้าไปในห้องนอนนั่นแหละ เพราะฉันเปิดประตูทิ้งเอาไว้ให้แล้ว

"ไอ้สัส กูชื่อฮุย!" ซึ่งฮุยก็ไม่น้อยหน้า โวยขึ้นมาเสียงดัง เมื่อถูกโซ่เรียกด้วย ชื่อที่เพื่อนๆพร้อมใจกันตั้งให้เขา

"ไอ้ฮวย..."

"ไอ้สะ..."

"นี่พวกนาย! เลิกทะเลาะกันเหมือนเด็กๆได้แล้วน่า" และก่อนที่ใครคนใดคนหนึ่งจะลุกมาตีอีกฝ่าย ฉันก็เบรคพวกเขาเอาไว้ ก่อนจะเดินอ้อมเข้าไปอยู่ข้างๆกับโซ่ แล้วเริ่มลงมือทำโกโก้เย็นแล้วยื่นไปให้กับเขา

"ขอบคุณครับ"

เขาขอบคุณเบาๆ แล้วยกแก้วโกโก้ขึ้นดูด พร้อมหลับตาพริ้มอย่างดื่มด่ำ อืมม ท่าทางแบบนี้แสดงว่าคงจะถูกใจไม่น้อย เพราะโซ่น่ะเห็นแบบนี้ แต่เขาดื่มกาแฟไม่เป็นหรอกนะ เพราะงั้นโกโก้จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดของเขา แถมโซ่ยังเคยบอกอีกด้วย ว่าโกโก้ฝีมือฉันเนี้ยอร่อยที่สุด จำได้ว่าตอนนั้นน่ะ ฉันดีใจมากเลยที่ได้ยินแบบนั้น ก็เลยพลอยจำได้ไม่ลืมเลย ว่าส่วนผสมพวกเนี้ย ใส่อะไรลงไปแค่ไหนแล้วโซ่จะชอบ ก็เขาน่ะกินเหมือนที่ลูกค้าคนอื่นๆกินเสียที่ไหนกันล่ะ 555พูดเองแล้วก็คิดว่านี่มันบ้าชะมัดเลย เกลียดตัวเองจริงๆที่จนป่านนี้แล้ว ก็ยังไม่เคยจะลบเรื่องต่างๆ ของโซ่ออกไปจากใจได้เลย เหนื่อยกับตัวเองจริงๆ

"แหมมมม...อยากจะแหมไปให้ถึงดาวอังคาร นี่ต้องลำเอียงแค่ไหนวะ ถึงได้มีแค่ของไอ้โซ่เนี้ย!"

"หุบปากแล้วแดกขนมไปเงียบๆเถอะครับเพื่อน!"

"เออ! ใช่ซี้กูมันลูกเมียน้อยนี่ ลูกเมียหลวงอย่างมึงจะไปเข้าใจอะไร๊~~~~"

ฮุยพูดแล้วทำหน้าเศร้าๆ ที่ทุกคนคงพอเดาออก ว่ามันก็เฟคอีกตามเคย

"เลิกสะตอสักทีเหอะ กูจะอ้วกไอ้สัส!"

"ไอ้โซ่! ไอ้เวร ไอ้!...ไอ้! โว๊ย!!!"

ฮุยโวยวายเมื่อคิดคำด่าโซ่ไม่สำเร็จ ฉันส่ายหัวให้พวกเขาอีกครั้งอย่างอ่อนใจ ซึ่งวันนี้ก็ไม่รู้ว่าฉัน ทำท่าทางแบบนี้ไปกี่ครั้งแล้วเหมือนกัน อยากจะถามโซ่กับฮุยจัง ว่านี่เขาเป็นเพื่อนกันจริงๆแน่นะ ทำไมดีกันได้ไม่ถึงหนึ่งนาที ก็กลับมาตีกันอีกแล้วล่ะเนี้ย

"เห้อ...พวกนายนี้ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนแม่ ที่ต้องมาคอยห้ามลูกทั้งชายสองคน ไม่ให้ตีกันเลย"

"หรอ...งั้นขอลูกชายคนนี้ กินนมคุณแม่หน่อยสิครับ!"

ป้าบ!!!

นั่นแหละค่ะ เมื่อฮุยพูดจาทะลึ่งทะเล้นกับฉันแบบนั้น ก็ได้รับฝ่ามือหนักๆของโซ่ ไปรับประทานแทนนมทันทีเลยค่ะ

"โอ๊ย! ไอ้โซ่แม่ง ตบลงมาได้นี่หัวคนนะโว๊ย ไม่ใช่ลูกบาสลูกบอล จะได้ตบไม่ออมแรงแบบนี้!"

"ก็มึงลามปามเอง"

"อะ..."

"พอเถอะพวกนาย ถือว่าฉันขอร้องละกันนะ"

ฉันพูดเมื่อทั้งสองเตรียมที่จะเถียงกันอีกยกแล้ว ให้ตายนี่ฉันเหนื่อยกับพวกนี้จริงๆนะ

"ชิ๊!"

"เหอะ!"

ฉันมองพวกเขา ที่สะบัดหน้าหนีกันไปคนละทาง

"เอาล่ะๆ ฉันทำอาหารไว้ในครัวแน่ะ ไปทานข้าวกันเถอะ"

"อืม" โซ่พยักหน้าอย่างว่าง่าย แล้วลุกขึ้นยืน เดินตรงเข้าไปในห้องครัวทันทีส่วนฮุย ฉันหันไปมองเขาที่ยังนั่งเฉยอยู่ที่เดิม แล้วจึงถามขึ้น

" นายไม่ไปหรอ? ยังไม่ได้ทานข้าวเหมือนกันนี่"

"อิ่มแล้ว" เขาบอกพร้อมกับบุ้ยปากไปทางจานเปล่าเล็กๆเอาไว้ใส่เค้ก ที่วางเรียงกันเป็นชั้นๆประมาณ3-4ใบ กับแก้วอเมริกาโน่เย็น ที่ตอนนี้เหลือแค่เศษซากอารยธรรม ที่บ่งบอกว่ามันเคยเป็นกาแฟมาก่อนแค่นั้น

"อืม ก็สมควรอิ่มอยู่หรอก"

ฉันอดที่จะประชดเขาเล็กๆไม่ได้ ส่วนเขาก็ทำเพียงแค่พยักหน้ามึนๆทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรที่ฉันพูดประชดไป อืมก็ตามประสาฮุยเขาล่ะนะ...แล้วพวกเราก็นั่งคุยเล่นกันไปเรื่อยเปื่อยสักพัก เพราะฉันค่อนข้างที่จะสนิทกับฮุยมาก ไม่สิจริงๆ สนิทกับเพื่อนของโซ่ทุกคนนั่นแหละ อืมตามนั้น แล้วอีกอย่างฮุยก็เป็นคนที่คุยด้วยแล้วรู้สึกสนุก เลยทำให้เวลาฉันอยู่ด้วยแล้วไม่เครียดคุยเล่น กับเขาได้เรื่อยๆเลย จนกระทั่ง

"ฝัน!!"

เสียงของโซ่ที่ตะโกนเรียกฉันเสียงดัง มาจากในห้องครัว ทำให้ฉันกับฮุยมองหน้ากันอย่างงงๆ ก่อนที่ฉันจะลุกขึ้นยืน แล้วเดินตรงเข้าไปหาเจ้าของเสียงที่อยู่ในห้องครัวเล็กๆของฉันทันที

"ฝันครับ! อยู่ไหน"

"มีอะไรหรือเปล่าโซ่ เรียกเสียดังเชียว"

ฉันถามอย่างสงสัย แล้วมองไปที่ร่างสูง ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะสำหรับทานอาหาร ก่อนจะนั่งลงตรงที่เก้าอี้อีกตัวหนึ่งข้างๆเขา

"เปล่า แค่จะถามว่ากับข้าวพวกนี้ไปซื้อมาจากไหน" เขารู้ได้ยังไงนะว่าฉันซื้อมา อุตส่าห์บอกไปแล้วนะว่าทำเองเนี้ย!

"เอ่อ ซื้อจากร้านในมหาลัยนี่แหละ ทำไมหรอ มันไม่อร่อยหรอ?"

"เปล่า แต่ตอนแรกฝันบอกจะทำเองนี่"

"กะ ก็ฝันทำกับข้าวเป็นอยู่แค่สองอย่างนี่ โซ่ก็รู้ ฝันกลัวโซ่เบื่อที่ต้องกินอะไรเดิมๆ ก็เลยเอากับข้าวนี่มาอุ่นให้แทนไง"

"งั้นหรอ...แต่โซ่ว่าโซ่อยากกินไข่เจียว ฝันทำให้หน่อยสิ"

เขาพูดพร้อมกับดันจานแกงจืดเต้าหู้ กับ ผัดเปรี้ยวหวานที่ฉันซื้อมาให้ออกห่างจากตัว

"จะบ้าหรอโซ่ กับข้าวดีๆก็มี ทำไมอยากกินไข่เจียวขึ้นมาล่ะ?" ฉันถามเพราะงงเล็กน้อย แต่ไม่เข้าใจมากๆ ได้แต่มองเขาที่ยกมือขึ้นมาท้าวคางลงบนโต๊ะ แล้วจ้องมองมาที่ฉันไม่วางตา ก่อนจะพูด

"ก็คิดถึง..."

ตึกตัก ตึกตัก หัวใจของฉันเต้นเร็วขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ ที่ได้ยินเขาพูดแบบนั้น

"หมายถึงว่า คิดถึงไข่เจียวฝีมือฝันไง รู้มั้ยไข่เจียวของฝันเนี้ยอร่อยกว่ากับข้าวพวกนั้นซะอีก"

ฉ่าทุกคน ฉันรู้สึกว่าหน้ามันร้อนจวนเจียนจะไหม้แล้วค่ะ ทำอะไรไม่ถูกแล้วอ่ะฮืออออ โซ่นี่ขยันทำให้ฉันใจเต้นอยู่เรื่อยเลย

"อะเอ่อ งะ งั้นรอแป๊ปนะจะทำให้เดี๋ยวนี้เลย"

แล้วฉันเลือกอะไรได้มั้ย คำตอบคือไม่ค่ะ ก็ดูสิดูคำพูดคำจาและท่าทางทางของเขา มันไม่ดีต่อใจฉันเลย แล้วคนแพ้อย่างฉันก็ลุกขึ้นหยิบจับนู่นนี่ผิดถูกไปหมด กว่าได้ไข่เจียวธรรมดาโง่ๆหนึ่งจาน มาให้เขากิน

" รู้สึกเหมือนจะอร่อยขึ้นอีกแล้วนะเนี้ย" เขาตักกินไปได้หนึ่งคำแล้วเงยหน้าขึ้นมาพูดชม ก่อนจะก้มลงไปกินต่อ

"เว่อร์!" ฉันอดที่จะว่าเขาไม่ได้ กะอีแค่ไข่เจียวธรรมดาๆ มันจะอร่อยได้สักแค่ไหนกันเชียว

Rrrrrrr

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ทำให้เจ้าของของมัน เงยหน้าขึ้นมาแล้วล้วงหาเจ้าโทรศัพท์เครื่องหรูในกระเป๋ากางเกง แล้วกดรับทันที

"เออ..."

"..."

"อีกแล้วหรอวะ?" เขาคุยกับใครนะ หน้ายุ่งเชียว

"..."

"เออ เดี๋ยวกูบอกให้...เคๆเจอกัน"

"เอ่อ" ฉันนั่งตัวตรงทันที เมื่อเขาหันมาเจอ ว่าฉันกำลังพยายามแอบฟังเขาคุยโทรศัพท์อยู่

"พวกไอ้ทิมน่ะ"

เขาบอก เอิ่มมม นี่หน้าฉันมันบอกว่าอยากรู้ขนาดนั้นเลยหรอ? อืมคงใช่แหละ ก็เขาเล่นพูดออกมาขนาดนี้นี่เนอะ555

"ทิมทำไมหรอ?" ฉันถามอย่างสงสัย ไหนๆก็กะจะเ*อกอยู่แล้ว ก็เอาให้มันสุดๆ ไปเลยละกันเนอะ

"มันจะขอมากินเหล้าที่ร้านเย็นนี้...ได้มั้ย?"

"อะไรของพวกนายเนี้ย ล่าสุดจะอัพสกิลด้วยการเอาเหล้าเข้ามากินใน มหาลัยฯแล้วหรอ?!" ฉันถามขึ้นมาเสียงดัง

"ไม่ได้หรอ?" เขาถามเสียงอ่อย

"...เห้ออ งั้นย่างบาร์บีคิวกินกันด้วยแล้วกัน"

"ครับ!"

เขาตอบรับเสียงใส พร้อมลุกขึ้นอย่างรีบร้อนแล้วเดินออกไปทันที ก็คงจะออกไปหาฮุยแล้วพากันไปเตรียมซื้อของอีกเหมือนเคย แต่ฉันก็แอบรู้สึกแปลกๆเหมือนกันแห๊ะ ที่ยอมให้พวกเขา เอาเหล้าเข้ามากินเพราะถึงที่นี่มันเป็นร้านกาแฟและเครื่องดื่ม แต่อย่าลืมสิว่าร้านฉันมันอยู่ในมหาลัยนะ! แต่พอลองมาคิดดูดีๆอีกที ลูกของเจ้าของมหาลัยฯ มันก็อยู่แก๊งค์นี้ด้วยนี่นา งั้นคงไม่เป็นไรหรอกเนอะ5555

 

 

 

.............................................................................

 

ดีจ้า พาน้องฝันฝันมาส่งให้ทุกคนอีกตอนแล้วค่ะ เพราะว่าพรุ่งนี้ ไรท์มีสอบแล้วก็ลากยาวไปอีกสองวันเลย ไม่แน่ใจว่าจะมีเวลาอัพให้ทุกคนหรือเปล่า ก็เลยตัดสินใจมาอัพให้วันนี้เลยจ้า5555

 

สุดท้ายนี้ก็เหมือนเดิม ฝากติดตามเป็นกำลังใจให้เค้าด้วยเน้อ รักจ้า จ๊วบบบบ

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น