เอส ดับเบิ้ลเอส
facebook-icon

#เยลของยักษ์ เยลเมียผู้ไม่สู้คน แต่ถนัดนักตบผัว!!!

#เยลของยักษ์ ๗ [100%]

ชื่อตอน : #เยลของยักษ์ ๗ [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ส.ค. 2562 18:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#เยลของยักษ์ ๗ [100%]
แบบอักษร

#เยลของยักษ์ ๗ 

 

 

 

กลับมาถึงห้อง ดันมีปัญหาอีกแล้วครับ ห้องนอนของยัยเด็กนี่เพราะอีกห้องผมเก็บของเอาไว้ไม่ได้ใช้งานเลย ปกติผมอยู่คนเดียวและไม่ชอบให้คนอื่นมาวุ่นวายเลยไม่ได้สนใจอีกห้องนอกจากห้องนอนของตัวเอง 

“หนูนอนที่โซฟาก็ได้นะคะ” 

“…” ผมเงียบ จ้องหน้ายัยเด็กนี่แทน ถึงข้างนอกจะมีห้องน้ำก็เถอะ แต่มันก็แปลกๆ อยู่ดี 

“เอ่อ… หนูนอนที่ครัวก็ได้นะคะ” 

“มึงจะบ้าเหรอ” 

“ก็…” 

“เฮ้อ! ใช้ห้องกูก่อนละกัน ตู้เสื้อผ้ายังเหลือพื้นที่เยอะอยู่” 

“จะดีเหรอคะ” 

“เออ!” 

“ขอบคุณค่ะ” ตกลงกันเสร็จเรียบร้อยผมก็พายัยนี่เข้าห้องเพื่อจัดของเข้าตู้ เสื้อผ้าผมไม่เยอะหรอกครับ แถมยังมีสองตู้เลยยังมีพื้นที่ว่างอยู่ 

 

ครืด ครืด 

นั่งมองยัยเด็กนี่จัดเสื้อผ้าเข้าตู้ จนเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นหยิบออกมาดู ไอ้นายโทรมาครับ ผมกดรับสายโดยไม่ได้ออกไปคุยข้างนอก 

“เออ” 

(เสียงไม่ค่อยสู้ดีเลยนะครับหรือว่าใช่พลังงานเยอะ) 

“ไอ้สัส!” 

(ฮ่าๆ กูแหย่เล่น ตอนนี้กูกับไอ้เดฟอยู่หน้าห้องมึงอะ ออกมาเปิดประตูดิ) 

“ใครเชิญ!” 

(พวกกูเชิญตัวเอง มาเร็วๆ ซื้อของมาด้วยเนี่ย) 

วางสายโทรศัพท์หันไปมองเพื่อนร่วมห้องก่อนจะเดินออกมาโดยที่ไม่ได้บอกอะไร เปิดประตูห้องให้พวกมันสองคนด้วยใบหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่ 

“ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยสิครับคุณใหญ่” ไอ้นายว่าขึ้นน้ำเสียงโคตรกวนตีน เพราะมันรู้สินะว่าในห้องไม่ได้มีแค่ผมคนเดียวถึงได้ชวนไอ้เดฟมาด้วยแบบนี้น่ะ 

“ต้องการอะไร” 

“เปล๊า!” 

“ปฏิเสธเสียงสูงไปนะไอ้สัส!” 

“เฮ้ยๆ พวกมึงเถียงอะไรกัน เข้าไปข้างในได้แล้วครับ กูหนัก” สุดท้ายผมก็ต้องยอมให้พวกมันสองคนเข้ามาในห้องแบบไม่เต็มใจครับ “เชี่ย!” 

ปิดประตูห้องไม่ทันเรียบร้อย เสียงไอ้เดฟอุทานดังขึ้นมาจนต้องรีบหันกลับไปมอง 

เวรกรรมอะไรของกูอีกวะเนี่ย! 

ถึงกับปวดหัวจี๊ดๆ เลยครับ เพราะตรงหน้าที่ยืนยิ้มอยู่คือเยลลี่ ยัยนี่ก็ออกมาไม่ดูตาม้าตาเรือเลยจริงๆ ผมคงต้องตอบคำถามอีกมากมายด้วยสินะ 

“คะ ใครวะ” ไอ้เดฟหันมามองหน้าผมพร้อมคำถามทันที 

“หนักไม่ใช่เหรอ เอาของไปวางดิ” ผมเลี่ยงที่จะตอบคำถามของมัน 

“แต่…” 

“ไม่เสือกสิครับ” ผมว่าก่อนจะเดินไปหาเยลลี่ ยืนยิ้มไม่สนใจสายตาใครเลยครับ “ออกมาทำไม” 

“ออกมาไม่ได้เหรอคะ งั้นหนูกลับเข้าห้องก็ได้ค่ะ” พูดพลางหมุนตัวจะเดินกลับเข้าห้อง 

“เฮ้ยๆ จะไปไหนครับ” เสียงไอ้นายตะโกนถาม 

“เข้าห้องค่ะ” หันกลับมาตอบ ยิ้มได้ตลอดเวลาเลยครับ ไม่รู้จะยิ้มอะไรนักหนา 

“ไม่ต้องหรอกครับ พวกพี่ซื้อของกินมาเยอะเลย มานั่งด้วยกันสิ” 

“เอ่อ…” หันมามองหน้าผมเหมือนขอความเห็น แต่ผมกลับทำสายตาดุๆ ใส่เป็นเชิงไล่ให้กลับเข้าไปในห้อง “ค่ะ” 

“อีเย!” 

แบร่ๆ 

ยังมีหน้ามาแลบลิ้นใส่ผมอีกครับก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆ ไอ้นาย 

“น้องเขาชื่อเยเหรอวะ” ไอ้เดฟถามขึ้น 

“เปล่านะคะ หนูชื่อเยลลี่ค่ะ” บอกปฏิเสธพร้อมกับรอยยิ้ม ผมอยากจะเดินไปตบให้หัวทิ่มซะเหลือเกิน “แต่พี่ยักษ์ชอบเรียกแบบนี้” 

“พี่ยักษ์…” สีหน้าไอ้เดฟมีแต่คำถามครับ สายตาของมันหันมามองหน้าผมยิ้มๆ “โอโห้เพื่อนกู ไม่เจอกันไม่กี่วันทำไมเปลี่ยนไปถึงขนาดนี้เนี่ย” 

“กวนตีนมันมากๆ เดี๋ยวก็เจอตีนหรอกสัส” 

“ฮ่าๆ กูก็แค่ประหลาดใจ ปกติมันไม่ชอบให้ใครขึ้นคอนโดนี่หว่า โดยเฉพาะผู้หญิง ขนาดมึงกับกูมันแทบไม่อยากเชิญอะ” ไอ้เดฟหันไปคุยกับไอ้นายในขณะที่ผมยืนเท้าสะเอวมองหน้าพวกมันอยู่ 

“จะพล่ามอีกนานไหม ตกลงพวกมึงจะมาเสือกเรื่องของกูใช่มั้ย” 

“ได้เสือกก็ดีครับ” ไอ้เดฟตอบ “น้องเยลครับ ทำไมถึงมาอยู่กับไอ้ยักษ์นี่ได้ล่ะครับ” 

“เอ่อ…” เงยหน้าขึ้นมามองผมอีกแล้วครับ “บอกได้ไหมคะ” 

“เรื่องของมึงอะ” ผมตอบ 

“คุณหญิงจ้างให้มาดูแลคุณใหญ่ค่ะ” ตอบแบบโคตรภูมิใจเลยครับ ฉีกยิ้มกว้างอีกต่างหาก 

“ห๊ะ!” เรื่องนี้ไอ้นายยังไม่รู้ครับ พอรู้ก็พากันตกใจพร้อมกันเชียว 

“โตเท่าควายแล้วยังต้องดูแลอีกเหรอ” ไอ้นายถามต่อ 

“ไม่ทราบค่ะ” 

“แล้ว…” 

“เลิกเสือกสักที อยากดื่มไม่ใช่เหรอ รีบๆ ดื่มแล้วก็รีบๆ ไสหัวกลับไปซะที” พอเจอน้ำเสียงจริงจังไปพวกมันก็ยอมเงียบก่อนจะพาของที่ซื้อมาไปจัดใส่จานมาวางที่โต๊ะกระจกตรงโซฟาที่นั่งกันอยู่พร้อมกับเครื่องดื่ม 

เมี้ยว เมี้ยว 

มาอีกแล้วครับ อีกตัวปัญหาของผม พอได้ยินเสียงแมวร้องไอ้นายกับไอ้เดฟก็มองหาทันที จนเยลลี่ลุกไปอุ้มลูกแมวขึ้นมา 

“ตัววันนั้นเหรอวะ” ไอ้นายถามขึ้น 

“เออ” 

“อ๋อ…” น้ำเสียงกับสีหน้าของมันไปด้วยกันไม่ได้เลยครับ แต่พอเห็นสีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์ของผมพวกมันก็เลิกถามแล้วพากันดื่มแทน ผมเองก็ร่วมวงด้วย ส่วนเยลลี่และแมวนั่งเล่นกันอยู่ที่พื้นห้องแทน เล่นกันเสียงไม่ได้ดังมากหรอกครับ 

“พรุ่งนี้เข้าร้านด้วยนะมึง ลูกค้ามึงถามหาแล้ว” ไอ้นายว่าขึ้น 

“เออๆ” 

“เฮ้ย! วันหยุดที่จะถึงมีทริปอะ มึงสนใจหรือเปล่า” ไอ้เดฟหันมาถามแต่สายกลับมองเลยไปทางเยลลี่ “พาน้องเยลไปด้วยก็ได้นะ” 

“ไม่ไป!” 

“ไม่คิดก่อนเหรอวะ” 

“คิดแล้ว ไม่ไป!” ที่เลือกจะปฏิเสธเพราะไปทีไรมีเรื่องทุกทีเลยครับ ผมเลยไม่อยากไป แต่ถ้าไปกันเองแบบพวกผมก็พอไหวอยู่ เวลาที่อยากจัดงานเลี้ยงให้พนักงานในร้าน ไปแบบนี้ไม่ค่อยมีปัญหาสักเท่าไหร่ครับ 

นั่งดื่มกันจนดึกพอสมควร เยลลี่มานั่งรวมวงแล้ว ถูกไอ้นายลากมา ส่วนลูกแมวกลับไปนอนแล้วครับ ที่ผมไม่อะไรมากเพราะเด็กนี่ไม่ได้วุ่นวายอะไรแถมยังดูเข้ากับเพื่อนผมได้อีกต่างหาก ผมเลยปล่อยๆ ไปครับ 

“อายุเท่าไหร่แล้วครับ” ไอ้เดฟถามขึ้น เป็นช่วงแนะนำตัวเลยก็ว่าได้ครับ 

“สิบเก้าค่ะ” 

“ห๊ะ!” ตกใจอีกแล้วครับ 

“ตกใจเชี่ยไรนักหนาวะ” ไอ้นายหันไปถาม 

“แบบนี้รอดเพราะไอ้ใหญ่ไม่ชอบเด็ก ฮ่าๆ” พวกมันรู้ดีครับ “แล้วไม่เรียนหนังสือเหรอ” 

“ไม่เรียนแล้วค่ะ” 

“หืม?” คราวนี้เป็นไอ้นายที่แปลกใจแทน “ทำไมไม่เรียนล่ะครับ” 

“เอ่อ…” 

“พวกมึงจะไปเสือกเรื่องของคนอื่นทำไม” ผมรีบพูดแทรกขึ้นเพราะสีหน้าของเยลลี่เหมือนอึดอัดไม่อยากตอบ พวกมันก็เลยเลิกถามไป 

“ไอ้ใหญ่ลุกไปหยิบน้ำแข็งมาดิ” 

“เดี๋ยวหนูไปหยิบให้ค่ะ” 

“ไม่ต้องๆ ให้ไอ้ใหญ่ไปดีกว่าครับ” ไอ้นายรีบห้าม ผมเลยต้องลุกไปหยิบเอง ถ้าบอกว่าไม่ไปมันก็ใช้อยู่นั่นแหละครับ 

“น้องเยลครับ” 

“คะ?” เสียงคุยกันดังอยู่เรื่อยๆ พื้นที่ไม่ได้ห่างไกลกันมากผมเลยได้ยินอยู่ 

“ลองไหมครับ” 

“อร่อยไหมคะ” 

“ดื่มแล้วดิ้นได้ครับ” เสียงไอ้นายกับไอ้เดฟดังสลับกัน “ลองไหมครับ” 

“ลองค่ะ” ผมไม่รู้หรอกครับว่าลองอะไรหรืออะไรดิ้นได้ พอเตรียมน้ำแข็งเสร็จผมก็เดินกลับไปที่โซฟา แต่สิ่งที่ผมเห็นแค่เยลลี่กำลังกระดกแก้วที่มีเหล้าอยู่ 

“เฮ้ย!” 

“อึก… แค่กๆ” ดื่มยังไม่หมดแก้วหรอกครับ แต่ก็เกือบหมดนั่นแหละ ตกใจเสียงของผมซะก่อน 

“ทำเหี้ยไรของพวกมึงเนี่ย” รีบเดินเข้าไปหาทันที 

“ดื่มกันอยู่ไง” ไอ้เดฟเงยหน้าขึ้นมาตอบ 

“เดี๋ยวกูถีบไปโน่นเลย มึงคิดว่ามันดื่มเหล้าเป็นเหรอ เล่นอะไรไม่เข้าเรื่อง” 

“ทำไมต้องโวยวายด้วยวะ” ไอ้เดฟถามต่อ “หรือว่ามึง…” 

“เดี๋ยวกูถีบจริงๆ เลยไอ้สัส!” 

“ฮ่าๆ โอเคๆ กูไม่แหย่มึงแล้วก็ได้” ตอนนี้อยากตบมากที่สุดคือยัยเด็กบ้าที่เงยหน้าขึ้นมามองผมแล้วยิ้ม สองข้างแก้มเริ่มเห่อแดงระเรื่อแล้วครับ บ่งบอกว่าเมา 

“งื้อออ หนูอยากดิ้นๆ ค่ะ” 

“เฮ้ย! เพิ่งดื่มไปเมื่อกี้เอง เมาแล้วเหรอวะ” เสียงไอ้นายร้องดังขึ้นมา แต่สีหน้ามันกลับยิ้มเหมือนสะใจมากๆ “งานนี้เพื่อนกูคงต้องเหนื่อยหน่อยแล้ว” 

“ไอ้สัส!” 

“ฮ่าๆ กูเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีงานด่วน งั้นกูกลับก่อนนะ” พูดจบไอ้เดฟรีบหยิบของแล้ววิ่งออกไปเลยครับ 

“เฮ้ย! รอกูด้วย” ไอ้นายก็อีกคน “โชคดีเพื่อน ลองกินเด็กดูเผื่อจะเป็นอมตะ ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะแบบสะใจมากๆ ของไอ้นายดังขึ้นมาก่อนที่พวกมันสองคนจะหายวับไปกับตา หลงเหลือเพียงความฉิบหายวายป่วงไว้ให้ผม 

“ดิ้นๆ” นี่ก็เมาไม่รู้เรื่องเลยครับ 

“ลำบากกูอีกแล้ว ตั้งแต่เจอมึง ชีวิตกูหาความสงบสุขแทบไม่เจอเลย ไอ้เด็กบ้า!” 

นึกภาพอนาคตไม่ออกเลยครับ หนึ่งเดือน ท่องไว้ว่าหนึ่งเดือนเพราะผมรับปากเด็กมันไปแล้ว ผมต้องทำให้ได้… 

เฮ้อ! 

“แค่คิดกูก็เหนื่อยแล้ว” 

“งื้อออ ดิ้นกันค่ะ ดิ้นๆ” ลุกขึ้นมาเต้นแล้วครับ ตบเด็กเสียเท่าไหร่ ผมอยากจะตบให้สลบเหลือเกินครับ 

 

 

--100%-- 

ฉันไปขุดพระเอกนิสัยแบบนี้มาจากหลุมไหนเนี่ย ทำไมโหดแบบนี้ ไม่มีคำว่าอ่อนโยนกับนางเอกเลยจริงๆ 55555 แต่น้องก็ไม่เคยสนใจอะ พี่ว่ายังไง น้องก็จะมึนอย่างนั้นเสมอ... 

 

ขอบคุณที่คนอ่านชอบนะคะ ดีใจมากๆ ^^ 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น