ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คุณหนูโรส แอบรักคุณต้าร์งั้นหรอ?

ชื่อตอน : คุณหนูโรส แอบรักคุณต้าร์งั้นหรอ?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 982

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ส.ค. 2562 23:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คุณหนูโรส แอบรักคุณต้าร์งั้นหรอ?
แบบอักษร

เสียงทุบประตูบานน้อยๆเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆเมื่อมันเริ่มจะทนรับแรงทุบตีมากมายมหาศาลจากซอมบี้ไม่ไหว ตู้ที่เคยเอามาปิดกั้นก็เริ่มบุบรอเวลาที่จะกลายเป็นเศษไม้อยู่ลอมล่อ 

 

"ไอนัท มึงลงไปจัดการพวกมันทีดิ ให้พวกมันได้รู้ว่ามาแหย้มกับพวกเราแล้วจะต้องเจอกับอะไรบ้าง"กานต์หันไปสะกิตเพื่อนของตนที่กำลังยืนหลบข้างหลังเขาอยู่ จนเจ้าตัวถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ 

"กูว่าหาทางหนีก่อนดีกว่าไหมเมิงงงT^T" 

"ไอนี่นิ....นายน้อย เมื่อเช้าผมไปตรวจหลังร้านมา ไม่มีซอมบี้สักตัว เราอาจจะหนีทางนั้นได้นะครับ" 

"รออะไรล่ะ ไปดิ"กูถามนาย แล้วเมิงตอบทำไมว่ะไอนัท 

กานต์เดินนำไปที่ปนะตูหลังร้านก่อนตรวจดูความเรียบร้อย เมื่อเห็นว่าปลอดภัยดีจึงส่งสัญญาณให้ผู้เป็นนายเดินตามมา 

ปัง!!ตู้ม แฮร่!! 

ในที่สุด ประตูหน้าร้านก็ไปสวรรค์เสียแล้ว ซอมบี้นับสิบกว่าตัววิ่งกรู่เข้ามาในร้าน นัทรีบปิดประตูล็อคทันที มาร์กจับมือผมวิ่งนำออกไปตามซอยแถวนั้น ระหว่างทางก็เจอซอมบี้เป็นบางราย แต่ก็ถูกมาร์กจัดการยิงเข้าเป้าทุกเม็ด แต่ดูเหมือนว่าสวรรค์จะชอบกลั่นแกล้ง ในขณะที่พวกผมกำลังเลี้ยวเข้าซอยข้างหน้า ก็เจอกับซอมบี้กลุ่มหนึ่ง กำลังรุมฉีกกรัชากกินมนุษย์อย่างเอร็ดอร่อย(รึเปล่าหว่า)แขนขาและเครื่องในกระจัดกระจายเต็มพื้น กลิ่นเลือดคละคลุ้งไปทั่วพื้นที่หน้าสะอิดสะเอียน จนมาร์กและคนอื่นๆต้องหันหน้าหนัเกือบจะเอาของเก่าที่กินไปเมื่อเช้าออกมา 

"เห็นแล้วแทบอ้วกเลยว่ะ อึก"นัทหันไปจับไหล่กานต์เป็นที่ยึดเมื่อตนหน้ามืดเหมือนจะอ้วกออกมาอยู่ร่ำไร 

"กูก็เหมือกัน"กานต์ยกมือลูบหลังไอนัทเมื่อเห็นมันทำหน้าพะอืดพะอมเหมือนจะอ้อกออกมาจริงๆ 

ส่วนมาร์กเองก็ก้มหน้าซบอกผมเอามือปิดปากไว้ ผมเห็นก็สงสารแทน สำหรับผมแล้วภาพแบบนี้มันเห็นจนชินตาแล้วล่ะ 

แฮร่!! 

ซอมบี้พวกนั้นหันมามองพวกผมก่อนจะร้อง้สียงขู่ เดินเหยียบย้ำเศาซากศพมากมายมาหาพวกเรา 

 

ปังๆๆๆๆ 

มาร์กผลักผมให้ไปยืนหลบข้างหลังก่อนจะสาดกนะสุนใส่พวกมันเข้าเป้าทุกเม็ด 

กานต์กับนัทเองก็ทำหน้าที่ตัวเองอย่างไม่ตกบกพร่อง หยิบปืนมาไล่ยิงใส่ซอมบี้มากมายที่กำลังวิ่งมาหาพวกเรา 

บ้าชิบ....ซอมบี้พวกนี้ไม่ใช้ระดับเริ่มตั้น แต่เป็นระดับต่ำ! พวกมาร์กจัดการกันได้อยู่แล้ว แต่จำนวนมันไม่ใช้ 

ซอมบี้ระดับต่ำแม้จะไม่แข็งแกร่ง แต่มันก็รวดเร็วและยังพอมีสติปัญญา พวกมันบางตัวแอบขึ้นไปหลบที่หลังคา คอยหาเวลาพอเหมาะกระโดดลงมาโจมตีจากข้างบน 

โฮกกกก!! 

ซอมบี้ประมาณสามถึงสี่ตัวกระโดดลงมาผมรีบดึงตัวมาร์กหลบพวกมันก่อนจะเอาปืนคู่มาไล่ยิงเก็บพวกมัน นัทเองก็ดึงกานต์หลบแทบไม่ทันเมื่อเพื่อนของตนเอาแต่ยิงซอมบี้จนไม่ระวังภัยจากข้างบนสักนิด 

"นายน้อย!"กานต์ตะโกนเรียกผู้เป็นนายด้วยความเป็นห่วงก่อนจะสังเกตเห็นซอมบี้ตัวหนึ่งกำลังวิ่งมาหามาร์ก ซึ่งผมเองก็กำลังจัดการซอมบี้อยู่จังไม่ทันสังเกตเห็น 

"นายน้อย! ข้างหลัง โธ่เอ้ย!!....ไอนัท" 

"อะไ- อ็อก!!" 

กานต์หันไปเรียกเพื่อนของตนก่อนจะยกตีนถีบมันอย่างแรง กระเด็นไปชนกับซอมบี้ตัวนั้นจนเซไปอีกทาง 

"อ๊ากกกกก!!!!" 

ปังๆๆๆ 

นัทกรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อตนกระเด็นมาชนกับซอมบี้ นัทดีดตัวหลบกรงเล็บจากซอมบี้ตัวนั้นก่อนจะรัวกระสุนใส่มันด้วยความตกใจ 

ร้องเสียงดังซะตกอกตกใจหมด-_-;;;; 

ตอนนี้ซอมบี้ถูกกำจัดจนหมดแล้ว ร่างทั้งสามคนยืนหอบหายใจเพราะเหนื่อยและตกใจกับเหตุการณืที่เพิ่งจะสิ้นสุดลง 

"ไอกานต์ เมื่อกี้เอ็งทำบ้าอะไรฟร้ะ!!" 

"โทษทีๆพอดีเมื่อกี้นายน้อยตกอยู่ในอันตราย ตีนมันก็เลยลั่นไปถีบมึงน่ะ แหะๆโทษนะ"กานต์เกาหัวแก่ความ ก็ตอนนั้นมันคิดอะไรไม่ออกนี่หว่า กระสุนก็หมดแม็กด้วย 

"มึงไม่ต้องมาอ้าง กูงอนมึง...ไม่ต้องมาคุยกับกูเลยนะ หึ!"ดีนะที่เมื่อกี้ไม่ล้มลงไปทับซอมบี้น่ะ ไม่งั้นคงไม่ได้มายืนด่ามันตรงนี้แน่ คิดแล้วก็แค้นโครตๆ นัทสะบัดหน้าเดินหนีไปหาผู้เป็นนาย ทิ้งให้กานต์ยืนอึ้งกับคำพูดของเขา 

"อะ...อ้าว ไอนัท กูขอโทษ" 

 

"นายน้อย....ไม่เป็นอะไรนะครับ" 

"อ่า กูไม่เป็นอะไรหรอก เมื่อกี้มึงวิ่งไปชนซอมบี้มานิ ไม่โดนกัดใช้ไหม" 

"ผมไม่เป็นอะไรครับ แล้วก็...เมื่อตะกี้ผมไม่ได้วิ่งไปชนซอมบี้นะ แต่มีคนประสงค์ร้ายถีบผมไปต่างหากล่ะ" 

"คนประสงค์ร้าย?" 

"ก็เมื่อกี้บอก-" 

"นายน้อย...เรารีบเดินทางกันดีกว่าครับ เด่ยวมืดแล้วจะเดินทางลำบาก"นัทพูดขัดกานต์ทันที ก่อนจะเดินนำออกไป 

"พวกเมิงทะเลาะกันรึไง" 

"อะ...เอ่อ ก็ไม่เชิงครับ เฮ่อ..."กานต์เดินคอตกตามนัทไป มาร์ก็เดินมาหาผมที่กำลังเดินดูสถานที่รอบๆ 

"พวกเราก็ไปกันเถอะต้าร์" 

"ครับ" 

 

 

ผ่านไปหลายชัั่วโมงแล้ว ตอนนี้พวกเราเดินทางมาถึงหมู่บ้านแล้ว เดินเข้าไปอีกนิดก็จะถึงบ้านสักที อยากถึงเร็วไวๆจัง...จะได้กลับไปอาบน้ำ เหนียวตัวจะแย่แล้วเนี้ย 

กรี้ด!!! 

หืม?เสียงคนนิ อยู่ใกล้เลยด้วย 

"มาร์ก พวกเราไปดูกันเถอะ เผื่อคนๆนั้นยังมีชีวิตรอด" 

"ตามใจมึงเลย"ผมรีบวิ่งไปยังต้นเสียงทันที วิ่งมาได้สักพักก็เจอกับผู้หญิงคนหนึ่ง กำลังหลบอยู่ในรถ แต่ดูเหมือนว่ากระจกจะโดนทุบจนพัง...จึงทำให้ซอมบี้เอื้อมมือหมายจะดึงตัวเธอมาให้ได้ 

"ฮึก คะ...ใครก็ได้ ช่วยด้วย!ปะป๊า มาม๊า! ฮือออ" 

ฉึก! 

คมดาบสีดำตัดผ่านหัวของซอมบี้สามกว่าตัวที่พยายามจะทำร้ายเธอภายในทีเดี่ยว ผมสะบัดดาบในมือให้เลือดที่เลอะกระเด็นออกก่อนจะเก็บดาบเข้ามิติเหมือนเดิม พอผมหันไปมองผู้หญิงที่หลบอยู่ในรถก็รู้สึกคุ้นหน้าเธอยังไงชอบกล 

"ไม่เป็นอะไรแล้วนะครับ คุณปลอดภัยแล้ว"ผมยิ้มหวานให้เธอพร้อมกับเอื้อมมือดึงเธอให้ออกมาจากรถ 

"ฮึก...ขอบคุณค่ะ ขอบคุณ"อยู่ดีๆเธอคนนั้นก็กระโดดมากอดผมพร้อมกับพูดขอบคุณทั้งน้ำตา ผมหันไปมองมาร์กก็เจอเจ้าตัวจ้องตาผมอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ 

"อะ...เออ ปล่อยผมก่อนได้รึเปล่าครับ" 

เธอคนนั้นยอมปล่อยผม ก่อนจะหันไปมองมาร์กด้วยสายตาที่ดูโกรธเคือง 

"มาร์ก" 

"โรส ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้"ห้ะ...เมื่อตะกี้เรียกเธอว่าอะไรนะ โรสงั้นหรอ...ถึงว่าทำไมหน้าตาถึงดูคุ้นๆจัง 

"ก็เพราะมาร์กนั้นแหละ! ไล่โรสให้มาอยู่นอกบ้านได้อย่างไรกัน รู้ไหมว่าโรสกลัวแค่ไหนน่ะ...โรสคิดว่าจะไม่รอดแล้วรู้ไหม!!" 

"แล้วใครใช้ให้มาที่นี่กันล่ะ"มาร์กตอบอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงและสายตาที่ดูเย็ยชาจนน่ากลัว สำหรับเขาแล้วผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีค่าอะไรในสายตาเขาเลนสักนิด 

"อึก...มาร์กพูดแบบนี้ได้อย่างไรกัน โรสผิดหวังในตัวคุณจริงๆ" 

"อะ...เออ คะ..คือว่าผมไม่อยากขัดหรอกนะครับ แต่เรารีบกลับบ้านก่อนดีกว่าไหม"ผมรีบพูดห้ามศึกที่กำลังจะเกิดขึ้นทันที ค่อยไปทะเลาะกันที่บ้านเถอะ ตอนนี้ขอกลับบ้านก่อนได้ไหม มันอยู่แค่เอื้อมเองนะ....บ้านน่ะ อยากกับบ้านแล้วโว้ยยยยยT0T 

"โรสขอกลับด้วยได้ไหม"หล่อนหันมาพูดออดอ้อนใส่ผม อย่าทำแบบนั้นสิ แค่นี้ผมก็มีคดีที่รอฟังคำตัดสินจากมาร์กไปหลายกระทงแล้วนะ คุณอย่าเพิ่งมาเพิ่มให้ผมสิ 

"ไม่ได้"คำตอบสั้นๆแต่เข้าใจง่ายๆออกมาจากปากของมาร์กจนหล่อนหันไปมองด้วยความไม่พอใจอย่างมาก 

"ทำไม!!" 

"บ้านกู ใครจะเข้าหรือจะออกคนตัดสินก็ต้องเป็นคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ จะขอเข้าบ้านก็ขอให้มันถูกๆคนหน่อย" 

"ขอโรสกลับบ้านด้วยได้ไหม"โรสเอาอกอึ้มๆมาเบียดกับแขนของผมพร้อมกับส่งสายตาออดอ้อนมาให้ นะ...น่ารัก เห้ย...ไม่ใช้สิ เห็นแบบนี้ผมก็ผู้ชายนะ ทำอะไรช่วยใก้เกียรติผมหน่อยยยย 

"มาร์กครับ" 

"อะไร" 

"ให้เธอไปหลบที่บ้านเราก่อนดีกว่าครับ ไว้เหตุการณ์เข้าที่เข้าทางเมื่อไร ค่อยส่งตัวเธอกลับบ้าน" 

"หึ...มึงพูดมาแบบนี้ เตรียมรับบทลงโทษไว้ได้เลยนะ" 

0-0#บะ...บทลงโทษงั้นหรอ 

"เย้!!...ขอบคุณมากเลยนะค่ะที่ช่วยโรสไว้ถึงสองครั้ง ฟอด...นี่คือรางวัลค่ะ" 

"เห้ย!!!"ทำไรว่ะเนี้ย เวรแล้วไงกูT^Tซิกๆๆ 

"ไอต้าร์"มาร์กเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำจนหน้าขนลุก ทำเอาเจ้าของชื่ออยากจะวิ่งหนีไม่ก็แทรกแผ่นดินหนี ณ ตอนนี้เลยทีเดี่ยวเชียว 

 

 

 

นิยายตอนนี้ไรท์แต่งได้ไปจนเกือบครึ่งตอนแล้ว แต่นิ้วมันดันเผลอไปกดปุ่มอะไรไม่รู้บนคีบอร์ดทำให้นิยายตอนนี้หายไปหมดเลยความรู้สึกตอนนั้นคือตกใจจนทำไรไม่ถูกจิงๆ จนคิดที่จะหยุดแต่งแล้วไว้ต่อวันอื่น แต่ตารางงานไรท์มันเต็มเลยอยากจะแต่งให้เสร็จภายในคืนนี้ ทำให้ไรท์ต้องมานั่งพิมพ์ใหม่ทั้งหมด บวกกับความง่วงและอาการเหนื่อยเลยอาจทำให้แต่งไม่ค่อยดีเท่าไร ต้องขอโทษคนอ่านด้วยเน้อออ ฮ้าวววว ฝันดีนะผู้อ่านที่รักทุกคน 

ความคิดเห็น