ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 19

คำค้น : วันวาน , ต๋าเฉิง , ต่างวัย

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ส.ค. 2562 12:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19
แบบอักษร

ความเงียบของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มที่รอฟังคำตอบจากเธอถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง เขาไม่รู้ว่าหญิงสาวเป็นอะไร ทำไมเธอถึงพูดจากับเขาอย่างนั้น แถมยังทำท่าทางเหมือนกับจะร้องไห้เช่นนี้อีก เขาเป็นห่วงเธอหรือเธออาจจะไม่พอใจที่เขาชอบทำตามใจตัวเองฉวยโอกาสกับเธอแบบนั้น ทางด้านของหญิงสาวเมื่อความกังวลที่มีภายในจิตใจเมื่อเธอห้วนนึกถึงคำมั่นสัญญาที่ได้ให้ไว้กับผู้เป็นแม่ ที่เธอเผลอตัวเผลอใจปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือความถูกต้องมันสะกิดหัวใจดวงน้อยของเธอ จนเผลอปล่อยน้ำตาไหลรินลงมา……

 

“วันวานร้องไห้ทำไมคะ!!!!” ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างตกใจที่อยู่ ๆ หญิงสาวก็ร้องไห้ออกมา

 

“ฮึก! วันวาน….. วันวานไม่ได้เป็นอะไรค่ะ ฮึก ๆ” วันวานที่ทนต่อความสับสนภายในจิตใจตัวเองไม่ไหวเธอจึงร้องไห้ออกมา มันทั้งรู้สึกผิดต่อผู้เป็นแม่ ทั้งกลัวชายหนุ่มจะเข้าใจเธอว่าเธอใจง่าย และเธอคงจะต้องเสียใจถ้าชายหนุ่มมองเธอเป็นคนแบบนั้น แล้วเธอก็รู้สึกผิดต่อตัวเองที่เธอปล่อยตัวปล่อยใจไปกับสัมผัสของชายหนุ่มทุกครั้ง

 

“โอ๋ ๆ ไม่เอาไม่ร้องไห้นะคะ หิวข้าวหรือเปล่าเนี่ยเลยร้องไห้” ชายหนุ่มสวมกอดหญิงสาวพลางจับเธอโยกไปโยกมาอย่างปลอบโยน ก่อนที่จะถามหญิงสาวอย่างเย้าแหย่เพื่อให้เธอหยุดร้องไห้ เขาไม่อยากให้เห็นเธอร้องไห้เสียใจไม่ว่าจะด้วยเรื่องอะไรก็ตาม ยิ่งถ้าเธอต้องเสียน้ำตาเพราะเขา เขายิ่งไม่ชอบและคงรู้สึกผิดต่อเธอมากกว่านี้แน่

 

“ฮึก ๆ ไม่ร้องแล้วค่ะ สงสัยวันวานคงหิวข้าว ฮึก ๆ” หญิงสาวที่ไม่อยากให้ชายหนุ่มถามเธอเซ้าซี้เพราะเธอก็ไม่รู้จะตอบเขายังไงดี เธอจึงเลือกที่จะโกหกและตอบชายหนุ่มไปว่าเธอหิวข้าวแทน  

 

“ขี้แงจริง ๆ เลยนะวันวานของน้าเนี่ย ไม่เอาไม่ร้องแล้วนะคะ โอ๋ ๆ” ชายหนุ่มลูบผมหญิงสาวอย่างแผ่วเบาก่อนที่เขาจะผละเธอออกจากร่างแกร่งเล็กน้อย พลางเอื้อมมือหนาของเขาขึ้นไปเช็ดน้ำตาที่ไหลรินจากดวงตาคู่สวยของเธอ

 

“ฮึก ๆ วันวานหยุดร้องไห้แล้วค่ะ ฮึก!” วันวานพยายามกลั้นเสียงสะอึกและน้ำตาของเธอก่อนที่เธอจะยกมือเรียวบางขึ้นไปเช็ดน้ำตาเหมือนเด็กน้อย ชายหนุ่มได้แต่มองภาพตรงหน้าอย่างเอ็นดูเธอ มันทั้งน่ารักน่าเอ็นดู ขนาดร้องไห้เธอก็ยังน่ารักสำหรับเขาอยู่ดี

 

“เอาอย่างงี้ดีไหมค่ะ ถ้าวันวานไม่ร้องไห้แล้ว น้าต๋าเฉิงมีรางวัลให้ด้วยน๊า สนใจไหม? ถ้าสนใจก็ต้องหยุดร้องไห้ก่อนนะ” ชายหนุ่มที่คิดว่าจะพาหญิงสาวไปเที่ยวพักผ่อนที่ต่างจังหวัดก็เลยเอาเรื่องนี้มาหลอกล่อเพื่อให้เธอหายร้องไห้ 

 

“ฮึกๆ รางวัลอะไรเหรอค่ะ” หญิงสาวเอ่ยถามพลางเช็ดน้ำตา

 

“น้าจะพาวันวานไปเที่ยวดีไหมค่ะ” ชายหนุ่มบอกกับหญิงสาวพลางเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้เธอที่มันยังไหลรินอยู่

 

“คุณน้าต๋าเฉิงเอาเรื่องไปเที่ยวมาหลอกวันวานเป็นเด็กไปได้ ฮึก! วันวานหยุดร้องแล้วค่ะ ไม่ร้องไห้แล้ว ฮึก!” หยิงสาวต่อว่าชายหนุ่มก่อนที่เธอจะอมยิ้มไปด้วยน้ำตา ชายหนุ่มยิ่งเห็นก็ยิ่งหมั่นเขี้ยวในความน่ารักที่เธอมีอย่างเป็นธรรมชาติ 

 

“หว่า! น้าหลอกล้อวันวานไม่สำเร็จเหรอเนี่ย วันวานหยุดร้องไห้เองได้แล้ว วันวานเก่งจังเลยค่ะ” ต๋าเฉิงบอกหญิงสาวเหมือนกับว่าเธอเป็นเด็กพลางลูบผมเธออย่างปลอบโยน หญิงสาวก็ได้แต่ก้มหน้าเพื่อซ้อนใบหน้าที่ขึ้นสีของตัวเอง ถึงเธอจะพยายามบอกตัวเองว่าอย่าเผลอตัวเผลอใจไปกับสัมผัสอันอบอุ่นของเขาแต่เธอก็ไม่เคยทำมันได้เลย เพราะเธอดันชอบที่จะถูกเขาสัมผัสอย่างนี้ ไม่รู้ว่าทำไมทุกครั้งที่เขาสัมผัสเธอไม่ว่าจะด้วยวิธีใดมันก็ทำให้เธอมีความสุขและอบอุ่นหัวใจอย่างน่าประหลาด

 

“ก็วันวานเก่งอยู่แล้วนี่ค่ะ แล้วคุณน้าจะพาวันวานไปเที่ยวที่ไหนเหรอค่ะ” หญิงสาวที่หยุดการร้องไห้ของตัวเองเรียบร้อย เธอเอ่ยถามชายหนุ่มอย่างสนใจ เธออยากมีความทรงจำที่สวยงามกับชายหนุ่มที่เธอเฝ้ารอมาตลอดสิบปี ถึงแม้ว่าสุดท้ายเธอและเขาอาจจะเป็นแค่คนรู้จักกันหรือแค่นายจ้างกับลูกจ้างก็ตาม แต่อย่างน้อยในตอนนี้ที่เธอมีเวลาอยู่กับเขา เธอก็อย่างที่จะเก็บเกี่ยวช่วงเวลาดี ๆ ที่มีร่วมกันไว้

 

“ไร่องุ่นของเฮียวินค่ะ วันวานเคยไปไหมค่ะ?” ที่จริงชายหนุ่มจะพาหญิงสาวไปเที่ยวทะเลตามที่หย่งเต๋อกับอาซานแนะนำ แต่ด้วยความที่ ‘วิน’ พี่เขยของเขาต้องบินไปประเทศจีนเพื่อไปเยี่ยมพ่อกับแม่ที่ดูแลกิจการอยู่ที่นั้น และเขาที่กำลังร่วมทุนกับวิน จึงต้องไปดูแลกิจการการผลิตที่ไร่ของวินด้วยตัวเอง เขาจึงต้องเลื่อนทริปทะเลออกไป แต่อย่างน้อยที่ที่เขาจะพาหญิงสาวไปนั้นก็สวยและโรแมนติกไม่ใช่น้อย

 

“วันวานอยากไปค่ะ วันวานจำได้ว่าตอนเด็ก ๆ วันวานเคยไปเที่ยว วันวานจะไปเก็บองุ่น คิกคิก” หญิงสาวที่เปลี่ยนอารมณ์อย่างรวดเร็วเมื่อนึกถึงเรื่องราวในตอนเด็ก ๆ ที่ผู้เป็นแม่พาเธอไปเที่ยวที่ไร่องุ่นของลุงวิน แล้วเธอได้มีโอกาสไปเก็นองุ่นมาลองทำพายองุ่น ตอนนั้นเธอจำได้ดีว่ามันสนุกมาก ถ้าครั้งนี้ได้ไปอีกเธอคงจะไปเก็บองุ่นมาทำพายองุ่นให้คุณน้าต๋าเฉิงของเธอทานอีกครั้ง

 

“ไว้สุดสัปดาห์นี้เราไปเที่ยวไร้องุ่นกันนะคะ” ชายหนุ่มบอกกล่าวกับหญิงสาวด้วยรอยยิ้มแสนละมุน หญิงสาวก็ได้แต่ยิ้มตอบเขาด้วยรอยยิ้มแสนหวาน ก่อนที่เขาจะชวนเธอทานอาหารเย็นที่เขาทั้งสองคนช่วยกันทำ……..

ความคิดเห็น