Jasmine​ A

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ​3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.4k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ย. 2562 09:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ​3
แบบอักษร

"ปาป๊ะ! ปาปาาาาา" 

เด็ก​หญิง​ตัวน้อยนามว่าน้องแตงโม ในวัยเจ็ดเดือนคลานเข้ามาหาพ่อที่นอนหลับอยู่บนที่นอนนุ่มในตอนเช้ามืดของวัน โดยมีคนเป็นแม่ยืนมองยิ้มๆอยู่ข้างเตียง 

มือเล็ก​ๆขยุ้มเข้าตรงใบหน้าเคราสากของบิดาเมื่อเธอแตะแขนและส่งเสียงเรียกแล้วไม่ยอมตื่น 

ร่างกลมพยายามปีนขึ้นตัวบิดา โดยมีมือแกร่งข้างนึงคว้าตัวลูกสาวพยุงไว้ไม่ให้ตกโดยอัตโนมัติ​ 

"ว่าไงคะคนสวยของพ่อ กวนพ่อแต่เช้าเลยหืม.. "  

คนเป็นพ่องัวเงียคว้าตัวลูกมากอดมาหอมอย่างรักใคร่ นับวันยิ่งหลงลูกสาวจนโงหัวไม่ขึ้นก็ว่าได้ วันไหนไปทำงานช่วงพักก็จะโทรคอลคุยกับลูกจนหมดเวลาพัก เลิกงานก็รีบตรงดิ่งกลับมาบ้าน คนเป็นลูกก็ดูจะติดพ่อ โหยหาแต่พ่อ เวลาวันหยุดก็ตัวติดกันเล่นกันคุยกันกระหนุงกระหนิง​จ๋าจ๊ะกันทั้งวัน 

" ลุกได้แล้วค่ะพี่พล วันนี้เราต้องเดินทางไปบ้านพี่เจตนะคะ ป่านนี้หนูพริ้ง​กับสองหนุ่มน้อยคงแต่งตัวเสร็จ​แล้วมั้งเมื่อวานพี่ปิ่นบอกตื่นเต้นกันใหญ่จะได้ไปเที่ยวทะเล"  

"อืม.. กี่โมงแล้วครับ"  

" จะเจ็ดโมงแล้วค่ะ ทำไมวันนี้ตื่นสายล่ะคะ ลูก​ยังตื่นก่อนเลย" 

" ก็แตงโม​น้อยของพ่อ​เป็น​เด็ก​ดีไง ใช่มั้ยคะ หนูเป็นเด็กดีไม่ขี้เซาใช่มั้ยคะ"  

คุณ​พ่อจอมหวงยกตัวลูกสาวขึ้นในท่าบินๆที่เจ้าตัวชอบ ทำให้เจ้าตัวหัวเราะเอิ๊ก​อ๊ากชอบใจ 

มะนาวมองพ่อลูกหน้าพิมพ์​เดียวกันต่างแค่สีผิวเท่านั้นที่หนูน้อยได้เธอมา ก่อนจะไล่สามีให้ไปอาบน้ำเพราะมีนัดกันที่บ้านไร่ภู​ตะวัน​ในเวลาแปดโมง 

" น้องแตงโม​มาแล้วววว"  

เด็ก​ชายตัวยุ่งประจำบ้านวิ่งออกมาเมื่อเห็น​อานาวอุ้มน้องเดินเข้าบ้าน แต่ยังไม่ทันได้ถึงตัวน้องกลับต้องหยุด​ชะงัก เมื่อพ่อคนหวงลูกแย่งลูกสาวจากอกแม่ไปอุ้มเอง ทำให้คิ้วเข้มเล็ก​ๆขมวดเข้าหากันอย่างไม่พอใจ 

"พ่อพลน่ะ น้องพีชอยากเล่นกับน้องแตงโม​เฉยๆเอง" 

" ไม่ได้ ตัวเองชอบหอมแก้มน้อง พ่อหวง"  

"พี่พลคะ แก่แล้วยังชอบทะเลาะ​กับ​ลูก​กับหลานอยู่ได้แตงโม​มาหา​แม่​มา"  

มะนาวแย่งลูกสาวมาอุ้มทำให้​เด็ก​ชายตัวจุ้นยิ้มแป้นเข้ามาจับขาน้องพร้อมทั้งหันไปยิ้มให้เกริกพลอย่างผู้​มีชัยชะนะก่อนจะเดินจับขาน้องเข้าบ้านพร้อมกัน 

พ่อคนหวงลูกได้แต่มองตามเจ้าเด็กจอมเจ้าเล่ห์​อย่างหมั่นไส้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเมียเขาเข้าข้างเจ้าอ้วนมากกว่าเขา 

ใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมง​ทุกคนก็มาเยือนถิ่นน้ำเค็มทางตอนใต้ของ​ประเทศ​ จังหวัด​ตรัง​ เป็น​จังหวัด​เล็ก​ๆที่มีฝั่งหนึ่งติดกับทะเลอันดามัน​เป็น​จังหวัด​ที่มีทรัพยากร​ธรรมชาติ​ที่สมบูรณ์​สวยงามอีกที่ในประเทศ​ไทย​ 

"พ่อเจตขาาาาา"  

หนู​น้อยภูรดามองเห็น​คนมารับแต่ไกลวิ่งเข้าไปกระโดดกอดอย่างดีใจ และมีสองแฝดวิ่งเข้าไปเกาะขาคนละข้างพร้อมกับเงยหน้ายิ้มแป้นราวกับรู้จักกัน 

ไม่บอกก็รู้ว่าลูกใคร บัตรประชาชน​ไอ้ภู​ชัดๆ!  

นี่คือความรู้สึก​แรกที่เขาก้มลงมองเด็กที่เกาะขาเขาอยู่​ 

" โห้ไอ้นี่มีไรดีวะทำไมเด็กๆชอบกระโดดเข้าหามัน หน้ายังกะโจรแทนที่จะกลัวกันกลับวิ่งใส่"  

เกริก​พล​แซวเพื่อนในขณะที่​เดินอุ้มลูก​สาวเดินมาพร้อมกับทุกคน 

"พี่พลพูดวะพูดโว้ย ลูกกำลังจำนะคะ"  

มะนาวติเตียนสามีอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะยกมือไหว้เพื่อนสามีที่กำลังโดนเด็กๆรุมอยู่แม้กระทั่ง​หนูเค้กที่กำลังหัดเดินก็วิ่งเข้าไปแจมกับพี่ๆด้วย 

" พอแล้วเด็กๆ พ่อเจตไม่มีมือจะอุ้มแล้วลูก"  

ปิ่น​อนงค์​บอกลูกๆรวมทั้งหลานที่กำลังยื้อแย่งร้องโยเยให้'พ่อเจต'​ที่เรียกตามพี่สาวให้อุ้มตนบ้าง 

รวมถึงน้องแตงโมที่อยู่​ในอ้อมแขนพ่อก็ชูไม้ชูมือและดีดดิ้นให้คนเป็นพ่อปล่อยเพื่อที่จะไปหาเพื่อนหน้าหนวดของพ่อด้วยเช่นกัน 

"ไม่ได้ลูก พ่ออุ้มน่ะดีแล้วเราไปขี่รถบื้นๆกันดีกว่าเนาะ" 

คนหวงลูกสาวรีบเบี่ยงเบนความสนใจและรีบเดินไปที่รถตู้​รีสอร์ท​ของเพื่อนหน้าหนวดที่จะเข้าไปพักทันที ทุกคนจึงได้แต่ส่ายหน้าให้กับคนขี้หวงเกินเบอร์​ของพ่อลูกอ่อน 

"ไปขึ้นรถกันดีกว่าเด็กๆไหนใครอยากเล่นน้ำทะเลบ้างน้าาา" 

ปิ่น​อนงค์​เห็น​เพื่อนสามีเริ่มมีเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมจึงเอาเรื่องเล่นน้ำมาล่อ และก็ได้ผลเด็กๆทั้งสี่คนต่างรีบยกมือขึ้นและหันมามองที่ปิ่น​อนงค์​เป็น​ตาเดียวอย่างสนใจ 

"ถ้าอย่างนั้น เรารีบไปขึ้นรถกันนะคะ และต้องเดินไปเองด้วยพ่อเจตมีสองมือจะอุ้มสี่คนพร้อมกันไม่ได้ค่ะ"  

เด็ก​ๆต่างทำหน้าหงอยแต่ก็ต้องยอมเดินเองเพราะอยากเล่นน้ำทะเลของจริง ไม่ใช่สระว่ายน้ำเป่าลมเหมือนที่ภู​บดินทร์​ซื้อให้เล่นด้วยกันที่บ้านไร่ภู​ตะวัน​ 

"ไง ไม่คิดจะพาเพื่อนไปบ้านไปช่องบ้างหรอ" 

เกริก​พล​เอ่ยขึ้นลอยๆขณะที่​นั่งจิบไวน์​อยู่​ระเบียง​บ้านพักที่ยื่นออกไปในทะเลเห็นแสงดาวระยิบระยับ​และเสียง​คลื่นทะเล​ซัดเข้ากับชายฝั่งเป็น​ระรอกในยามค่ำคืน 

"บ้านกูก็เหมือน​เดิมพวกมึงก็เคยไปแล้ว จะไปทำไม"  

เกริก​พล​หัน​ไปสบตากับภู​บดินทร์​แล้วยิ้มให้น้อยๆก่อนจะเบนสายตามาที่เจ้าถิ่นอีกครั้ง 

"ก็อยากไปไง ไปสวัสดี​คุณ​พ่อมึงมาเที่ยวทั้งทีจะไม่ไปหาท่านก็ยังไงอยู่"  

สารวัตร​หนุ่มยังคงพูดด้วยน้ำเสีย​งสบายๆพลางยกไวน์​ขึ้นจิบมุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย 

" อยากไปก็ไปสิ"  

"ไปบ้านมึงด้วยนะ"  

สารวัตร​หนุ่มหันมาพร้อมกับยักคิ้วถามยิ้มๆ 

"บ้านกูคับแคบ ลูกๆพวกมึงยั้วเยี้ย​ขนาดนั้นจะให้ไปวิ่งเล่นตรงไหนวะ" 

นายหัวหน้าโหดเฉไฉก่อนจะยกแก้วเหล้าที่ให้ลูกน้องเอามาจากสวนขึ้นดื่มพลางหลบสายตาของเพื่อนที่พยายามจะจ้องจับผิด 

"ทำไม มึงซ่อนอะไรไว้รึเปล่ากลัวพวกกูไปบ้านจัง ทีแต่ก่อนยังไปได้ไม่เห็น​มึงห้าม" 

สารวัตร​หนุ่มยังไม่ยอมแพ้ 

" ก็แต่ก่อนมึงยังไม่มีลูก​เมียกันอยู่ยังไงก็ได้ไง แต่ตอนนี้ถ้าไปกูเกรงว่าจะไม่สะดวกกับเด็กๆกับเมียๆพวกมึง"  

สารวัตร​หนุ่มกับพ่อเลี้ยง​เมืองเหนือหัวเราะลั่นในขณะที่​คชาเพียงแต่ยิ้มๆเท่านั้น 

ทำไมพวกเขาจะไม่รู้​ เพียง​แต่อยากรู้​ว่านายหัวหน้าโหดผู้​ไม่เคยสนใจใครจะแถไปได้ซักเท่าไหร่แค่นั้นเอง 

" เออ ไม่ไปก็ไม่ไป " 

ใช่ เขาเคยมาเที่ยวค้างคืนที่บ้านเพื่อนบ่อยครั้ง บ้านชั้นเดียวหลังเล็กมีเพียงห้องนอนห้องเดียว ห้องน้ำ และที่โล่งๆไม่กว้างนักและเจ้าตัวไม่คิดจะทำห้องครัวหรือห้องรับแขกเพราะไม่คิดจะต้อนรับใครหรือสร้างไว้เพื่อ​อยู่​คนเดียวโดดๆนั่นเอง 

"ฮึก ปาาา... " 

เสียงเล็ก​ร้องไห้​สะอึก​สะอื้น​ในอ้อมแขนของมารดา ในขณะที่​สารวัตร​หนุ่มลุกขึ้นเดินไปหาสองแม่ลูกทันทีที่ได้ยินเสียง 

"ไม่ยอมนอนน่ะค่ะ ร้องเรียกหาแต่พี่พล"  

มะนาวเอ่ยพลางส่งลูกสาวให้ผู้เป็นสามี 

"คนสวยของพ่อยังไม่ง่วงอีกหรอลูกหืมร้องไห้หน้าแดงหมดแล้ว.."  

เสียง​ทุ้มคุยกับลูกสาวพลางเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มใสอย่างอ่อนโยน​ก่อนจะสูดดมความหอมจากแก้มย้วยๆนั้นอย่างรักใคร่ 

ลูก​สาว​ติดเขาถึงกับไม่ยอมนอนหากไม่ได้นอนบนอก เวลาที่เขาไปราชการ​ต่างจังหวัด ตอนเข้านอนมะนาวจะเหนื่อย​ถึงเหนื่อยที่สุดเนื่องจากหนูน้อยจะแผลงฤทธิ์​ ร้องไห้โยเยจนคนเป็นย่าจะต้องมานอนด้วยทุกครั้งและท่านก็จะสรรหา​วิธี​มาหลอกล่อหลานสาวให้นอน แต่กว่าเจ้าตัวจะเพลียหลับไปก็เล่นเอาทั้งแม่ทั้งย่าถึงกับยกมือปาดเหงื่อ​ไปตามๆกัน 

"งั้นเดี๋ยวนาวจะไปเก็บ​ของต่อนะคะ ยังไม่เสร็จ​เลย"  

"ครับ เดี๋ยว​พี่พาลูกตามไป"  

มะนาวหันมายิ้มให้กับบรรดา​พ่อๆเชิงขอตัวก่อนจะหันหลังเดินกลับไปเก็บ​เสื้อผ้าทั้งของเธอของสามีและลูกออกจากกระเป๋า​ต่อ เพราะตอนที่มาถึงไม่เป็น​อันทำอะไรเนื่องจากเด็กๆจะลงเล่นน้ำท่าเดียว ทั้งหมดจึงต้องมานั่งเฝ้าส่วนพ่อๆก็ต้องลงเล่นน้ำกับลูกๆโดยที่มีแม่ๆนั่งเตรียมของว่าง ของใช้ต่างๆไว้ให้ 

หนู​น้อยโอบรอบคอบิดาไว้แน่นพลางเอียงหน้าซบเข้าที่ซอกคอแกร่งก่อนจะหลับตาพริ้มทำท่าจะหลับอีกรอบ 

"พาลูกไปนอนเถอะกลางคืน​ลมแรง เดี๋ยว​พรุ่งนี้​ค่อยคุยกันใหม่"  

​พ่อเลี้ยง​ลูกสามเอ่ยขึ้น เมื่อเห็น​เพื่อนหอบลูกเดินมานั่งที่เดิม 

"เออ กู​ก็​ว่า​งั้น"  

เจตรินทร์​เอออออย่างมีพิรุธ 

"แล้วมึงนอนไหน"  

เกริก​พลนึกหมั่นไส้​กับท่าทีของเพื่อนจึงถามขึ้นพร้อมกับจ้องจับผิด 

" นอนบ้านกูสิวะ อยู่​ใกล้​แค่นี้เอง" 

" ใกล้บ้านป้ามึงสิเกือบร้อยโล มึงแดกเหล้าด้วย เมาไม่ขับน่ะรู้​จักมั้ย"  

ผู้​พิทักษ์​สันติราษฏร์​แย้งขึ้น 

"เออน่ากูไม่เมาหรอก ขับรถแป๊บเดียว เดี๋ยว​พรุ่งนี้​กู​มาแต่เช้า"  

"ไม่ต้องหรอกกินข้าวเช้าเสร็จ​เดี๋ยว​ให้รถรีสอร์ท​พาไปหาพ่อมึงเลย เจอกันบ้านพ่อมึงเลยละกัน" 

พ่อเลี้ยง​หนุ่มเอ่ยขึ้น 

" เอางั้นก็ได้ " 

ทุกคนแยกย้ายกันไปแล้ว นายหัวหนุ่มจึงเดินออกมาที่รถด้วยความเร่งรีบ และขึ้นรถแล้วบึ่งออกไป 

" ลูกหลับแล้วหรอครับ" 

ภู​บดินทร์เอ่ย​ถาม​ภรรยา​เสียงเบา เมื่อเดินมาถึงห้องเห็น​ลูก​ๆทั้งสามนอนเรียงกันบนเตียงกว้าง และภรรยา​นั่งเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้​อยู่​ 

" ค่ะ วันนี้เล่นเยอะอาบน้ำแล้วหลับเลย คงเหนื่อยน่ะค่ะ ตอนกลางวันก็ไม่ได้นอน"  

"อืม ปิ่นไปนอนเถอะพรุ่งนี้​ค่อยเก็บต่อเหนื่อยมาทั้งวัน เดี๋ยว​พี่​ไปอาบน้ำก่อน"  

"พี่ภู​ไปอาบน้ำเถอะค่ะ ปิ่นเก็บอีกนิดเดียวจะเสร็จ​แล้วค่ะ"  

ปิ่น​อนงค์​ลุกขึ้นเดินไปหยิบ​กางเกง​นอนและผ้าเช็ดตัว​ยื่นให้สามี  

" ขอบคุณ​ครับ​" 

พ่อเลี้ยง​หนุ่มก้มลงหอมแก้มเนียนของภรรยาก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป 

" อยู่​นี่เอง นึกว่าหายไปไหน" 

หลัง​จากที่อาบน้ำเสร็จ​มองหาภรรยา​ไม่เจอเห็น​เงาตะคุ่ม​ๆตรงระเบียง​ยื่นออกไปในทะเลจึงเดินมาดู 

"ออกมารับลมค่ะ กลางคืนเงียบ​สงบ​ดีนะคะได้ยินแต่เสียงคลื่น​เหมือนเป็นเพลงขับกล่อมเลย" 

"ชอบทะเลหรอครับ" 

ภู​บดินทร์​สวมกอดภรรยา​ทางด้านหลังพร้อมกับโน้มใบหน้าคมเข้าไปคลอเคลีย​กับแก้มเนียนและลำคอระหง ตั้งแต่มีลูก​เขากับภรรยา​ก็แทบจะไม่มีเวลาส่วนตัว แต่ก็ยังรักกันดีและทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดได้อยู่​ด้วยกันทุกวันเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว 

"ก็ชอบค่ะ แต่ชอบอากาศ​ที่ไร่เรามากกว่า เย็น​คนละแบบ" 

" ไว้ว่างๆพี่จะหาเวลาพาปิ่นกับลูกไปเที่ยวข้างนอกบ่อยๆนะครับ"  

ภู​บดินทร์​เอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึก​ผิด​ไม่น้อย ที่เขาแทบจะไม่มีเวลาพาลูกกับเมียไปเที่ยวไกลๆอย่างมากก็พาเที่ยวแค่ในไร่เท่านั้นด้วยภาระหน้าที่ที่ต้องแบกรับไว้ 

" ไม่หรอกค่ะ อยู่บ้านก็เหมือน​ได้เที่ยวแล้วล่ะคนอื่นๆเค้ายังอยากมาเที่ยวบ้านเราเลย แล้วพี่ภู​จะพาไปเที่ยว​ไหน​อีก​ล่ะ​คะ"  

"ก็จริง แต่พี่กลัวปิ่นกับลูกจะเบื่อเอา เห็น​ดอกไม้​ทุกวัน"  

"เบื่อที่ไหนกันคะ ดู​พี่ภู​พาลูกไปไร่แต่ละครั้งวิ่งตามแทบไม่ทัน ดีที่หนูพริ้งโตแล้วยังคอยไล่ตะครุบ​ดูแลน้องช่วยได้ " 

ปิ่น​อนงค์​นินทา​ลูกชายอย่างขำๆ ไม่ว่าจะตามพ่อไปไร่ซักกี่รอบก็จะชอบวิ่งเข้าสวนดอกไม้​ไปซ่อนแอบวิ่งซนกันจนมอมแมมกลับมาให้เธอบ่นทุกครั้ง ดีที่ลูกสาวโตแล้วและเรียบร้อยรักสะอาดรักสวยรักงาม​กว่าน้องจึงทำให้เธอหายเหนื่อยไปเปราะนึง 

ลูกสาวเธอว่านอนสอนง่าย แต่กับลูกชายเหมือนพูดเข้าหู​ซ้ายทะลุหูขวายิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ และมักจะมีเรื่องให้เธอปวดหัวอยู่​ทุกวัน ไม่แกล้งพี่ก็แกล้งกันเอง 

" พี่เห็น​ปิ่นกับลูกมีความสุขพี่ก็ดีใจ" 

" อย่าคิดมากนะคะ ปิ่นกับลูกอยู่ที่ไหนก็ได้ขอแค่ได้อยู่​กับคุณ​พ่อคนเก่งคนนี้"  

ปิ่น​อนงค์​หันกลับมายิ้มหวานส่งให้ก่อนจะยกมือขึ้นจับใบหน้าเคราสากของสามีอย่างรักใคร่ 

ภู​บดินทร์​ยิ้มกว้าง รวบมือนุ่มทั้งสองมาจูบพร้อมกับทำตาหวานซึ้ง ก่อนจะค่อยๆโน้มใบหน้าเข้าหาอย่างมีความหมาย  

" แง้งงงงง คุณ​แม่​ค้าบบบบ อยู่​ไหน.. " 

ภู​บดินทร์​ชะงัก ก่อนจะมองตาภรรยา​และหัวเราะออกมาพร้อมกัน  

หมดแล้วเวลาส่วนตัว..  

"ครับลูก แม่อยู่นี่ ร้องทำไมครับ จุ๊ๆๆ อย่างเสียงดังไปเดี๋ยว​พี่พริ้งกับพี่ภูมิ​จะตื่นเอา"  

ปิ่น​อนงค์​เดินเข้ามากอดลูกชายคนเล็กที่ตื่นขึ้นมาขัดจังหวะ​สวีทหวานของพ่อกับแม่ราวกับรู้เวลา 

ใบหน้าเล็กซบลงกลางอกมารดาพร้อมกับเหล่ตามองบิดาอย่างเคืองๆ 

"อะไรลูกหมูของพ่อ มองพ่อแบบนี้เดี๋ยว​ไม่พามาเที่ยว​ทะเล​อีกหรอก" 

" ก็คุณ​พ่อชอบเอาคุณ​แม่ของน้องพีชไปซ่อน น้องพีชตื่นมาไม่เจอคุณ​แม่เลย"  

"เอ้า คุณ​แม่ก็เมียพ่อเหมือนกัน​ ให้คุณ​แม่อยู่กับพ่อบ้างสิ"  

"ไม่ คุณ​แม่ของน้องพีชคนเดียว"  

มือเล็ก​สวมกอดมารดาแน่นอย่างหวงแหน 

" ไม่เอาลูก เราเป็​นครอบครัว​เดียวกัน​ต้อง​รักกันสิคะ รวมทั้งพี่ภูมิ​กับพี่พริ้ง​ด้วย เข้าใจมั้ยคะแม่ยังรักหนู​กับพี่ๆและคุณ​พ่อเท่าๆกันเลยค่ะ" 

" ก็ได้ค้าบ น้องพีชจะแบ่งคุณ​แม่ให้พี่พริ้ง​พี่ภูมิ​กับคุณ​พ่อด้วยก็ได้" 

"เก่งมากค่ะ เรามานอนกอดกันดีกว่าเนาะ คุณ​พ่อปิดไฟเลยค่ะ " 

ปิ่น​อนงค์​หันไปสั่งสามี ก่อนจะอุ้มลูก​ชายให้นอนลงที่เดิมพร้อมกับดึงผ้าห่มคลุมตัวลูกทั้งสาม แล้วจึงเลื่อนตัวลงนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาลูกๆ 

ภู​บดินทร์​ปิดไฟลงแล้วเดินอ้อมเตียงมานอนอีกฝั่งข้างๆลูกสาว ก่อนจะชะโงก​หน้าไปหอมแก้มภรรยา​ ลูกชายทั้งสอง และลูกสาว แล้วจึงล้มตัวลงนอนหนุนหมอนมองหน้า​ภรรยา​ที่มีแสงจันทร์​สาดส่องเข้ามาพอให้เห็​นเพียงสลัว  

"พี่​รักปิ่น​กับ​ลูก​ที่สุด"  

ประโยค​นี้ที่เขาพร่ำบอก​ทุกวันไม่มีเบื่อ และจะบอกตลอดไป...  

..................  

จบ พอ จบอิหลี 

อิอิอิ 

เอาพิเศษ​ไป3พอ  

ยึดหลัก​เศรษฐกิจ​พอเพียง 555++ 

กำลังจะขึ้นเรื่องเฮียโจรแล้ว ไรท์​ควรนำทางเฮียแกไปแนวไหนดี? 

ขออภัย​ที่อัพ​ช้า​ไรท์​กลับ​ ตจว ยากกกกก ล้ายหลาย! อิแม่ใช้ให้เลี้ยงงัว555 

ขอบพระคุณ​ทุกท่าน​ที่​เข้ามา​เยี่ยม​ชม​ ติดตาม​ คอมเมนท์​ ให้กำลัง​ใจ ทุกอย่างสำคัญกับไรท์​มาก ไรท์​ขอบคุณ​จากใจจริงๆ แลก็ขอโทษ​ขออภัย​ที่ตอบเม้นบ้าง ไม่ได้ตอบบ้าง แต่รักรีดเหมือนเดิมนะจ้ะ 

จู๊ฟๆ แล้วเจอกันค่ะ บายยยยยยยยยย 

ความคิดเห็น