matchty

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กับดักที่ 43 ( 100%)

ชื่อตอน : กับดักที่ 43 ( 100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 38.4k

ความคิดเห็น : 51

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2558 22:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กับดักที่ 43 ( 100%)
แบบอักษร

กับดักรัก...เกมหัวใจ

 

กับดักที่

- 43 -

ปึก! ปึก!

 

เสียงลูกบาสที่กระทบกับพื้นสนามในโรงยิม ไม่ได้ทำให้ปอละสายตาจากโทรศัพท์ในมือได้เลย คิ้วเข้มขมวดเป็นปมมือก็พยายามกดโทรออกซ้ำๆ 

 

ไม่รู้ว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ภายในเวลาเกือบปีมานี้ที่ปอโทรหาเลิฟแล้วอีกคนไม่รับสาย และก็เหมือนเหตุการณ์หมุนวนซ้ำๆ คือปอต้องกดโทรอยู่แบบนั้นพร้อมกับอารมณ์ที่หงุดหงิด

 

"กูไปได้รึยัง" ปอถามขึ้นหลังจากเห็นว่าไม่น่ามีอะไรแล้ว

 

"มึงจะรีบไปไหนวะ" ฝุ่นถามด้วยความแปลกใจ

 

"ไปรับไอ้เลิฟ" ปอว่าแล้วลุกขึ้นเดินออกไปเลย 

 

"กูไปด้วย จะไปรับหนูเอยเหมือนกัน" กิงลุกขึ้นเดินตามปออกไปทันที เพราะหนูเอยของเขาเป็นตัวแทนคณะลงแข่งคิ้วท์บอย

 

วันนี้เป็นวันหยุดแต่ปอกับเลิฟต้องตื่นแต่เช้ามามหา'ลัย เพราะปอต้องมาประชุมเรื่องแข่งบาส และเลิฟต้องมาลองชุดเพื่อแก้ไขครั้งสุดท้าย ก่อนจะถึงงานกีฬามหา'ลัยที่จะจัดในอาทิตย์หน้า

 

หลังจากที่ปอพยายามค้านหัวชนฝา ขัดขวางแบบทุ่มสุดตัว สุดท้ายเลิฟก็ได้เป็นตัวแทนคณะลงแข่งคิ้วท์บอย เพราะทั้งคณะมีแค่เลิฟกับพีทที่เอาลงแข่งได้ ส่วนพวกที่เหลืออย่าว่าแต่คิ้วท์เลย แค่เดินไปแล้วคนไม่กลัวก็ถือว่าบุญ ไม่ใช่ว่าหน้าตาแย่อะไรขนาดนั้น แต่ความเถื่อนที่มีมันเยอะเกิน

 

ส่วนสาเหตุที่เป็นเลิฟไม่ใช่พีท เพราะอาร์ตใช้อำนาจประธานที่มีในมือ ลงชื่อพีทให้ไปแข่งวิ่งแล้วใช้มันเป็นข้ออ้าง ไม่ให้พีทลงแข่งคิ้วท์บอยเพราะต้องซ้อมวิ่ง เล่นเอาปอหัวเสียไม่น้อยที่อาร์ตเล่นมุกนี้ แต่สิ่งที่ทำให้ปอยอมไม่ใช่เพราะโดนบีบ แต่เป็นเพราะลูกอ้อนเมียล้วนๆ ประกอบกับตอนที่เลิฟไปซ้อมแข่ง นาวเองก็ไปซ้อมประกวดดาวเดือนเหมือนกัน ปอเลยค่อนข้างวางใจในระดับหนึ่ง ว่าจะมีไม้ไว้กันหมาออกจากเมีย

 

"สัส" ปอสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาเลิฟด้วยความรวดเร็ว

 

"อ่ะ...ปอ" เลิฟส่งเสียงร้องออกมาเบาๆ เพราะตกใจที่จู่ๆก็มีแรงกอดรัดจากด้านหลัง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

 

"ทำไมไม่รับโทรศัพท์" ปอถามดุๆ จนเลิฟทำหน้าเหลอหลา

"โทรมาหรอไม่เห็นรู้เรื่องเลย" ปอพยักหน้าน้อยๆส่งให้ เลิฟเลยมองหาโทรศัพท์ของตัวเองเพื่อจะดู 

 

ปอเหลือบมองคนที่ยืนตรงหน้าเขากับเลิฟเขม็ง เมื่อกี้ตอนที่เขาพึ่งจะมาถึง เขาเห็นว่าไอ้เหี้ยที่อยู่ตรงหน้านี่ มันกำลังจะก้มหอมแก้มเมียเขา ดีที่เขาเดินเข้ามาก่อนมันเลยไม่ทำอะไร แล้วยืนนิ่งๆไม่รู้ไม่ชี้โคตรกวนตีน

 

ส่วนเมียเขาก็ไม่ได้รู้ห่าอะไรเลย เพราะมัวแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารในมือ แม่งโคตรไม่รู้จักระวังตัว ถ้าเขามาไม่ทันจะว่ายังไง ไม่โดนไอ้เหี้ยนี่หอมแก้มไปแล้วหรอวะ

 

"โทรศัพท์มันปิดเสียงอ่ะ แต่จำได้ว่าไม่ได้กดปิดนะ สงสัยมือไปโดนล่ะมั้ง...อ้าวโก้ มายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่" เลิฟเงยหน้าขึ้นมาบอกปอ หลังจากเช็คโทรศัพท์แล้ว ก่อนจะหันไปถามใครอีกคนด้วยความแปลกใจ เพราะเขาพึ่งจะสังเกตุเห็น

 

"พึ่งมาน่ะ กะว่าจะมาถามเลิฟว่าให้ไปส่งไหม แต่ดูแล้วคงไม่ต้อง" โก้ส่งยิ้มอ่อนโยนให้เลิฟ แล้วเหลือบตามองปอนิดๆ

 

"เฮ้ย!!ไม่เป็นไร ไม่รบกวนโก้หรอก ยังไงปอก็มารับอยู่แล้ว" เลิฟส่งยิ้มกลับให้โก้แล้วรีบเก็บของเข้ากระเป๋า

 

"ไปยังอ่ะปอเลิฟหิวข้าวแล้ว เรากลับก่อนนะโก้" เลิฟทำตาปริบๆอ้อนปอ เพราะคิดว่าที่ปอทำหน้ายักษ์ คงโมโหที่เขาไม่รับโทรศัพท์ พอเห็นปอพยักหน้าตอบรับ เขาเลยหันไปบอกลาโก้ แล้วรีบจูงปอไปขึ้นรถ ซึ่งปอเองก็เดินตามแรงดึงไปโดยดี

 

"โกรธหรอ ขอโทษไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ" เลิฟถามปอเสียงอ่อยๆ เพราะเห็นปอนั่งเงียบไม่พูดไม่จา

 

"เปล่า...จะกินอะไร" ปอออกจากความคิดตัวเองแล้วหันมาถามเลิฟ

 

"กินฮันนี่โทส" เลิฟทำเสียงสดใส ตาเป็นประกายส่งให้ปอ

 

"นั่นมันขนม" ปอว่าดุๆไหนบอกว่าหิวข้าววะ เลิฟที่โดนดุเลยทำหน้าหงอยๆ จนปอส่ายหัวน้อยๆแล้วขับรถออกไป ทายกันดูสิครับว่าเขาจะพามันไปกินไหม

 

...

...

 

"อ่าาา...อิ่ม" เลิฟเดินไปทรุดตัวลงนั่งที่โซฟา มือลูบท้องตัวเองไปมา เมื่อกี้เขาไปกินฮันนี่โทสกับชาสตอเบอรี่มาล่ะ บอกเลยโคตรอร่อยและฟินสุดๆ

 

ปอส่ายหัวนิดๆกับท่าทางเด็กๆนั้น แลัวจัดการถอดเสื้อโยนทิ้งเพราะร้อน จนเหลือแต่กางเกงยืนตัวเดียว

 

"มีอะไร" ปอถามเลิฟที่นั่งจ้องตัวเขม็งด้วยความสงสัย

 

"ป่าว แค่คิดว่าอยากสักบ้าง" เลิฟมองไปที่รอยสักบนตัวปออย่างสนใจ

 

"ฟอดดดด แล้วมึงจะสักอะไร" ปอเดินเข้ามาหาเลิฟที่นั่งอยู่โซฟา แล้วโน้มตัวลงกดจมูกโด่งที่แก้มใสเต็มแรง

 

"ไม่รู้อ่ะ แต่อยากได้ลายเท่ๆสมชายชาตรี" เลิฟพูดด้วยท่าทางขึงขังมุ่งมั่น จนปอหลุดขำออกมาเบาๆ หน้าแบบนี้จะไปเอาอะไรมาแมนวะ

 

"กูสักให้เอาไหม" ปอถามออกมา ทำเอาเลิฟตาโตมองปออย่างเหลือเชื่อ

 

"พูดจริงอ่ะ" เลิฟทางอย่างตื่นเต้น เพราะคิดว่าปอจะห้ามซะอีก ปอเลยพยักหน้าส่งให้นิดๆ

 

"งั้นสัก" เลิฟบอกเสียงใสส่งยิ้มกว้างให้

 

"งั้นมึงรออยู่นี่ ถอดเสื้อด้วยเดี๋ยวกูไปเอาอุปกรณ์ ส่วนมึงออกไปรอที่โต๊ะริมสระ" ปอสั่งแล้วผละออกไป เลิิฟเองก็นั่งงงสักพักก่อนจะทำตาม เพราะไม่คิดว่าปอจะสักให้เลย

 

"นอนลงอยากสักก็ทนเจ็บนิดนึงละกัน" ปอที่เดินกลับมาอีกครั้งพร้อมกับอุปกรณ์ สั่งให้เลิฟนอนลงกับโต๊ะตัวยาวริมสระ

 

"เอาเท่ๆนะ" เลิฟกำชับอีกครั้งก่อนจะนอนลงดีๆ ไม่นานปอก็เตรียมอุปกรณ์เสร็จ แล้วจัดการสักลงที่อกข้างซ้ายของเลิฟ ความเจ็บจี๊ดวิ่งพล่านจนเลิฟต้องเบ้หน้าออกมา

 

"อยู่นิ่งๆถ้าไม่สวยมามึงอย่าโวยวายนะ" ปอดุเลิฟเบาๆเพราะเจ้าตัวขยุกขยิกไม่เลิก

 

"ก็อยากเห็นนิว่าสักอะไรให้" เลิฟบ่นงุ้งงิ้งเบาๆ แต่ก็ยอมนอนนิ่งๆ

 

"ไอ้เหี้ยโก้มันอาสามาส่งมึงบ่อยไหม อย่าโกหกกูนะ" ปอถามเสียงเรียบพร้อมกับพูดดักคอเลิฟไปในตัว

 

"ก็บ่อยอยู่แต่เลิฟปฏิเสธตลอดนะ" เลิฟอ้อมแอ้มบอกปอเบาๆ ปอเองก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อ และสักลายไปเงียบๆ

 

ช่วงระยะเวลาเดือนกว่าๆที่ปอกับเลิฟวุ่นวายกับงานมหา'ลัย มันทำให้มีคนเข้ามายุ่งกับเขาสองคนอย่างช่วยไม่ได้ โดยเฉพาะไอ้คนชื่อโก้ที่วุ่นวายเป็นพิเศษ เพราะว่าได้เจอกับเลิฟบ่อยๆเนื่องจากว่าเป็นเดือนคณะสถาปัตย์ 

 

ถึงเขาจะไม่เคยประกาศว่าตัวเองกับเลิฟเป็นอะไรกัน แต่ถ้าไม่โง่เกินใครๆก็ดูออกถามเขาก็บอกตรงๆว่าแฟน แต่ไอ้เหี้ยนี่มันจงใจไม่ถามและไม่ยอมรับรู้ หน้าด้านยุ่งกับเมียเขาไม่เลิกโคตรวอนตีน

 

"เสร็จแล้ว" ปอบอกแล้วนั่งทำแผลให้เลิฟ ก่อนจะเก็บของเดินเข้าบ้านไป

 

เลิฟก้มมองรอยสักตัวเองด้วยความงง เพราะแปลกใจที่ทำไมมันเสร็จเร็วขนาดนั้น พิจารณารอยสักที่อกซึ่งเป็นรอยสักเล็กๆ ก่อนจะรีบลุกไปส่องกระจกในห้องน้ำ ปอสักอะไรให้เขาวะ

 

"ปอ!!!!" เลิฟตวาดเรียกปอสุดเสียง เมื่อเห็นว่าปอสักอะไรให้ ส่วนปอที่นั่งรออยู่ด้านนอกก็กระตุกยิ้มมุมปากนิดๆ

 

 

>>> 50% <<<

 

"ไอ้ปอ! ไอ้บ้า! บอกว่าเอาโหดๆเท่ๆไงวะ แล้วนี่สักบ้าอะไรให้เนี่ย" เลิฟวิ่งออกมาจากห้องน้ำด้วยความเร็ว ยืนจังกาตวาดปอเสียงดัง 

 

"ก็ตามที่มึงขอทุกอย่าง" ปอกระตุกยิ้มส่งให้กวนๆ

 

"ไอ้ตัวอักษรสามตัวนี่มันใช่แบบที่บอกตรงไหนห๊ะ" เลิฟยังส่งเสียงดังใส่ปอเพราะโมโห

 

"งั้นมึงบอกกูมา ว่าเจ้าของชื่อมันไม่โหด มันไม่เท่ตรงไหน กูแถมหล่อกับรวยให้ด้วยนะ" ปอพูดกลั้วหัวเราะ ยิ้มทั้งตาและปากแบบที่ไม่มีให้เห็นบ่อยๆ

 

"นี่ปอตั้งใจใช่ป่ะ ว่าแล้วเชียวทำไมยอมง่ายๆ แถมอาสาสักให้เองอีกโรคจิตว่ะปอ" เลิฟออกอาการฮึดฮัดไม่เลิก เพราะคิดว่าปอแกล้ง

 

"โรคจิตก็ผัวมึง" ปอว่าอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเอนตัวลงนอนบนโซฟาอย่างสบายอารมณ์ ซึ่งมันโคตรกวนประสาท

 

"เล่นแบบนี้ใช่ไหม" เลิฟหรี่ตามองนิดๆ แล้วเดินหายเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะกลับออกมาอีกครั้งพร้อมปากกาเมจิกในมือ

 

"จะทำอะไร" ปอมองปากกาในมือเลิฟอย่างสงสัย

 

"อยู่เฉยๆนะ" เลิฟว่าแค่นั้นแล้วนอนทับปอทั้งตัว ก่อนจะใช้ปากกาเขียนชื่อตัวเองลงที่อกข้างซ้ายของปอ เหมือนกับที่ปอสักชื่อตัวเองลงบนอกซ้ายของเขา

 

"พอใจรึยัง" ปอถามเสียงเรียบ

 

"ถามตัวเองดีกว่าไหมพอใจรึยัง ไอ้คนขี้หวง" เลิฟดันตัวเองขึ้นมา แล้วโน้มตัวเอาหน้าผากชนกันกับหน้าผากปอ พร้อมกับส่งยิ้มให้ มันอาจจะดูเกินไปหน่อย ที่ปอสักชื่อลงบนตัวเขาแบบนี้ โดยที่ไม่ได้ถามความเห็นเขาก่อน แต่ไม่รู้สิเขากับรู้สึกดีในสิ่งที่ปอทำ สงสัยเขาจะโรคจิตตามปอ

 

"กูหวงได้มากกว่านี้อีก" ปอว่าแล้วจ้องตาเลิฟนิ่งๆ

 

"นี่ถ้าเลิฟนอกใจปอจริงๆ ถามหน่อยดิปอจะทำยังไง" เลิฟลองถามปอเพราะสงสัย เวลาปอหึง ปอหวง ปอไม่ค่อยพูดหรือแสดงออกอะไร แต่ชอบทำอะไรที่คาดไม่ถึงทุกที อย่างรอยสักนี่เป็นต้น คนบ้าที่ไหนหึงแล้วสักชื่อให้แบบนี้

 

"กูจับได้กูฆ่าทิ้งทั้งคู่ ถ้าคิดจะทำอะไรคิดให้ดีๆละกัน" ปอว่าเสียงเย็นหน้าไม่แสดงออกเลยว่าพูดเล่น จนเลิฟต้องแอบกลืนน้ำลายลงคอ 

 

"จะโหดไปไหนเนี่ย กล้าฆ่าจริงๆหรอ" เลิฟเอาจมูกถูกับปลายจมูกปออ้อนๆ 

 

ปอไม่พูดอะไรแต่กระตุกยิ้มนิดๆ เขาไม่ได้พูดเล่นถ้าเกิดขึ้นจริง เขาก็ฆ่าทิ้งทั้งคู่อย่างที่พูดจริงๆ รักของเขามันเห็นแก่ตัว ถ้าต้องเสียให้คนอื่นเขายอมทำลายทิ้งด้วยมือตัวเองดีกว่า 

 

ส่วนเรื่องไอ้โก้ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจ ถึงจะเชื่อใจเป็นใครๆก็หึง หวงทุกอย่างที่เป็นมัน ถ้าขังมันไว้แต่ในบ้านได้ เขาทำไปนานแล้ว

 

"อื้อ" เลิฟส่งเสียงประท้วงเบาๆ เมื่อจู่ๆปอก็จูบเขาอย่างรุนแรง มือหนาลูบไปทั่วแผ่นหลังเล็ก มืออีกข้างล้วงเข้าไปในกางเกง แล้วบีบเค้นสะโพกบางอย่างหนักหน่วง

 

"อะแฮ่ม" เสียงกระแอมเบาๆดังขัดจังหวะ ทำให้ปอรีบพลิกตัวเลิฟลงด้านข้าง แล้วเอาตัวเองบังไว้ ส่วนเลิฟหูแดงหน้าแดงไปหมด เพราะตกใจที่มีคนเข้ามาเห็นฉากล่อแหลม

 

"หันไปเลยสัส!!" ปอบอกป้องเสียงเข้ม

 

"เออๆ" ป้องตอบแกนๆ กรอกตาขึ้นฟ้าด้วยความเซ็ง แล้วหันหลังตามที่ปอบอกโดยดี หวงอะไรขนาดนั้นวะ ใช่ว่าเขาจะอยากเข้ามาขัดจังหวะสักหน่อย

 

"มึงเข้ามาได้ยังไง" ปอถามด้วยความสงสัย นอกจากเขากับเลิฟไม่มีใครมีกุญแจบ้านแน่ๆ

 

"มึงไม่ได้ล็อกประตู" ป้องว่า เขากำลังจะกดกริ๊งเรียก แต่เห็นว่าประตูไม่ได้ล็อก เขาเลยถือวิสาสะเข้ามาข้างใน

 

"แล้วมึงมีอะไร" 

 

"พ่อเขาให้มึงพาเมียเข้าไปหา"

 

"แล้วทำไมเขาไม่โทรมา"

 

"พอดีกูอยากเสือก"

 

"งัั้นฝากมึงบอกพ่อด้วยละกันจบงานที่มหา'ลัย กูจะพาเข้าไปหา มึงกลับไปไดัละ" ปอเอ่ยปากไล่

 

"อย่าพึ่งไล่ดิวะกูขอทักทายน้องสะไภ้ก่อน" ปัองพูดกวนแล้วแกล้งทำท่าจะหันหลังกลับมามอง เล่นเอาเลิฟหลับตาปี๋เบียดปอจนแทบจะสิง ใจเต้นดังโครมครามเหงื่อเริ่มซึมออกตามขมับ และฝ่ามือเพราะความตื่นเต้น เขารู้สึกอายที่มีคนมาเห็นฉากวาบหวิวของตัวเอง จนทำให้ไม่กล้าเงยหน้ามองอะไรทั้งนั้น

 

"มึงรีบกลับไปเลยไอ้ป้อง กูยังไม่อยากกระทืบพี่ตัวเอง" ปอบอกเสียงเข้มเพื่อให้ป้องเลิกกวนประสาท

 

"ฮ่าๆๆ กูไม่กวนมึงแล้ว เดี๋ยวกูบอกพ่อให้ไปละ" ป้องพูดกลั้วหัวเราะแล้วเดินออกจากบ้านไป 

 

ปอรอสักพักก็ลุกเดินตามไปล็อกประตู พอกลับมาเลิฟก็ไม่อยู่ที่โซฟาแล้ว สงสัยคงจะกลับเข้าห้องนอน ปอกระตุกยิ้มนิดๆแบบนี้ก็เข้าทางเขาพอดี

 

...

...

 

"ปอไปเข้าห้องน้ำเดี๋ยวมานะ" เลิฟหันไปบอกปอที่นั่งคุยกับเพื่อนอยู่

 

"เดี๋ยวกูไปเป็นเพื่อน" ปอว่าแล้วทำท่าจะลุกขึ้นยืน

 

"ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่โชนกับไอ้พีทไปด้วย" เลิฟว่าแล้วพยักหน้าไปหาอีกสองคนที่อยู่ใกล้ๆ 

 

"รีบไปรีบมา" ปอว่าแล้วปล่อยให้เลิฟไปเข้าห้องน้ำ ทำไมเขากล้าปล่อยไอ้เลิฟไปกับไอ้โชนน่ะเหรอ ก็มันไม่จำเป็นที่เขาต้องหึงเมียเพื่อน ถ้ามันกล้ายุ่งกับเมียเขาคงต้องเคลียร์กับไอ้ต้ายาว

 

เมื่อตอนเย็นหลังจากที่เขาฟัดไอ้เลิฟเสร็จหมาดๆ ไอ้ต้ามันก็โทรมาหา บอกให้เข้าไปหาที่สนามแข่งรถ ตอนแรกพวกเขาก็แอบสงสัยว่าเรียกมาทำไม ที่ไหนได้มันเรียกมาเปิดตัวเมียอย่างเป็นทางการ จัดการบอกทุกคนไปทั่วสนาม ทำเอาไอ้โชนถึงกับไปไม่เป็น 

 

"กูก็มองตั้งนานนึกว่าใคร ที่ไหนได้ไอ้ปอนี่เอง" เสียงพูดกวนๆดังขึ้นที่ด้านหลัง ทำให้ปอต้องหันกลับไปมอง ก่อนจะแววตาเข้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

 

"มึงจะมาก่อกวนเหี้ยอะไรไอ้แฮค พวกกูไม่อยากมีเรื่อง" ต้ารีบพูดออกตัวเพราะเดาออกว่าแฮคจงใจเดินมาก่อกวน  ถ้ามีเรื่องกันจริงๆพวกเขานี่โคตรเสียเปรียบ เล่นพกห่วงผูกคอมาทุกคน

 

"กูก็แค่มาทักทายตามประสาคนรู้จัก" แฮคส่งยิ้มกวนประสาทให้

 

"มึงมีอะไร" ปอถามเสียงเรียบ เพราะไม่อยากเสวนากับแฮคมากนัก

 

"แข่งรถกันหน่อยดิวะ" แฮคมองปออย่างท้าทาย

 

"อย่าไปเต้นตามมันนะมึง" ต้ารีบเอ่ยปากห้ามปอ

 

"มีอะไรรึเปล่าปอ" เลิฟที่พึ่งกลับมาจากห้องน้ำ รีบวิ่งเข้ามาหาปอด้วยความเป็นห่วง เพราะเห็นว่าพวกปอกำลังยืนประจันหน้ากับคนกลุ่มนึงอยู่

 

"อ้าว...นี่มันน้องเลิฟคนสวยนี่นา มาอยู่นี่ได้ไงครับเนี่ย" แฮคทักเลิฟด้วยความแปลกใจ ก่อนจะเอื้อมมือมาจับแขนเลิฟแน่น

 

"พี่แฮค" เลิฟครางออกมาเบาๆด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าจะได้เจอแฮคที่นี่ พอตั้งสติได้เขาก็พยายามสะบัดแขนให้หลุดจากการเกาะกุม เพราะรู้สึกหวาดกลัวและขยะแขยงแฮค

 

"ปล่อยแขนเมียกู" ปอพูดเสียงเข้ม แววตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เอื้อมมือไปบีบแขนแฮคเต็มแรงเพื่อให้ปล่อยมือ จนแฮคสู้แรงไม่ไหวยอมปล่อยมือในที่สุด ปอเลยดึงเลิฟให้มาอยู่ข้างหลังตัวเอง

 

"หึ งั้นที่ไอ้รุตบอกว่ามึงเซ้งไอ้เด็กขายตัวนี่ไปเป็นเมียก็เรื่องจริงสิวะ" แฮคส่งยิ้มเยาะๆให้ปอ แล้วมองมาที่เลิฟด้วยสายตาดูถูก

"เป็นไงวะลีลาดีอย่างที่เขาลือกันไหม" แฮคพูดต่อด้วยเสียงดังลั่น จนทุกคนหันมามองด้วยความสนใจ 

 

"หุบปากไอ้สัส!!" ปอตะคอกดุดัน กระชากคอเสื้อแฮคมากำไว้แน่น 

 

"ใจเย็นดิวะ กูไม่ได้จะหาเรื่องแค่มาชวนมึงแข่งรถ" แฮคยกมือขึ้นสองข้างทำท่ายอมแพ้ แล้วกระตุกยิ้มมุมปากให้ปอ

 

ปอมองหน้าแฮคนิ่งๆแล้วพยายามระงับความโมโห ก่อนจะปล่อยมือออกจากคอเสื้ออีกฝ่าย แล้วถอยออกมาเล็กน้อย

 

"ของเดิมพัน" ปอถามขึ้นเสียงเรียบด้วยท่าทางใจเย็น ในเมื่อมันอยากจะเล่นเกมเขาก็จะเล่นกับมัน ส่วนคนอื่นๆได้แต่มองปออย่างตกใจ เพราะไม่คิดว่าปอจะรับคำท้า 

 

"ถ้ากูชนะกูขอเมียมึง" แฮคชี้นิ้วมาที่เลิฟแล้วส่งยิ้มกวนประสาท ปอถึงกับแววตาวาวโรจน์อีกครั้ง ก่อนที่จะปรับให้มันเป็นปกติ

 

"ได้" ปอตอบตกลงด้วยท่าทางนิ่งๆ ทำเอาเลิฟหันมองด้วยความไม่เข้าใจ 

 

"ไอ้เหี้ยปอ" ต้าเรียกปอเสียงดังเพราะคิดว่าปอบ้าไปแล้ว ที่รับคำขอของไอ้แฮคง่ายๆ แต่ปอกลับหันมาสบตาต้านิ่งๆเป็นการส่งสัญญาณให้รู้ 

 

"แต่ถ้ามึงแพ้...มึงต้องคลานมากราบตีนเมียกู" ปอกระตุกยิ้มส่งให้แฮคนิดๆ แล้วเดินหันหลังออกมา

 

"ถ้ามึงแพ้จะทำยังไงวะไอ้เหี้ย" ต้าโวยวายออกมาดังลั่น หลังจากที่เหลือแต่กลุ่มตัวเอง 

 

"จับมันถ่วงอ่าวไทย" ปอตอบต้าเสียงเรียบ มือก็สาละวนกับการเช็คสภาพรถ ก่อนจะเดินไปหาเลิฟที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

 

"ฟอดดด กลัวรึไง" ปอก้มลงหอมแก้มเนียน แล้วยกมือกอดเอวเลิฟหลวมๆ เลิฟเลยมองค้อนปอนิดๆ แต่ไม่พูดอะไรเพราะรู้สึกกังวล

 

"อย่าคิดมากยังไงกูก็ไม่ให้มึงไปกับคนอื่ีน เอาสมองไปคิดว่าจะทำท่าไหนเวลามันมากราบตีนมึงดีกว่า" ปอบอกยิ้มๆแล้วลูบหัวเลิฟเบาๆเป็นการปลอบ

 

"แต่พี่แฮคมันชอบเล่นสกปรก แถมสันดานเหี้ย" เลิฟบอกปอด้วยความกังวล เพราะเขารู้กิตติศัพท์ความเลวของแฮคดี

 

"ผัวมึงก็ไม่ใช่คนดี" ปอบอกเลิฟเสียงเรียบ ก่อนจะก้มจูบเลิฟเร็วๆแล้วเดินไปขึ้นรถ เพราะได้เวลาแข่งแล้ว

 

รถยนต์สองคันเคลื่อนตัวมาจอดคู่กันในสนาม ก่อนจะออกตัวด้วยความเร็วเมื่อได้ยินสัญญาณการปล่อยตัว กติกาก็ง่ายๆแข่งสามรอบสนาม ใครถึงเส้นชัยก่อนคนนั้นชนะ

 

แล้วก็เป็นไปตามคาดแฮคเล่นสกปรก คอยขับรถเบียดปออยู่ตลอดเวลา ซึ่งปอเองก็ไม่ยอมแพ้เบียดมาเบียดกลับ ขับบี้กันไปตลอดทางทำเอาคนดูหวาดเสียวไปตามๆกัน จนรอบสุดท้ายก็กลานเป็นปอที่ขับรถเฉือนเอาชนะ ขับเข้าเส้นชัยไปก่อน

 

ปอเปิดประตูเดินลงมาจากรถ แล้วเดินตรงไปทางรถของแฮคด้วยความเร็ว จัดการการกระชากคออีกฝ่ายออกมาจากรถ แล้วถีบจนล้มลงไปกองกับพื้นสนาม ยกเท้าเหยียบคาแผ่นหลังเอาไว้

 

 

"คลานไปกราบเมียกู!!" ปอตะคอกสั่งเสียงเข้ม เอาเท้ายันแฮคที่พยายามยืนขึ้นไว้

 

"กูไม่ทำ!!" แฮคตะคอกกลับเสียงดังไม่แพ้กัน 

 

"จะทำดีๆหรือมึงจะตายคาตีนกู" ปอกระทืบลงบนแผ่นหลังแฮคเต็มแรงทันทีที่พูดจบ จนอีกฝ่ายนอนราบไปกับพื้น ด้านเพื่อนแฮคพอเห็นแบบนั้นก็จะเข้ามาช่วย แต่โดนคนของอาร์ตกันไว้

 

"กูไม่ทำ!!" แฮคยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง

 

"ได้...งั้นมึงเตรียมตัวมีผัวเป็นสิบได้เลย" ปอว่าเสียงเหี้ยม มองแฮคด้วยแววตาดุดัน

 

"มึงไม่ต้องมาขู่กู" แฮคพยายามทำใจสู้ ทั้งที่ก็นึกหวั่นกับท่าทางของปอไม่น้อย เพราะตัวเองก็รู้กิตติศัพท์ปอมาพอควรเหมือนกัน

 

"มึงคิดงั้นหรอ" ปอกระตุกยิ้มส่งให้ แต่ตาไม่ได้ยิ้มตามมีแต่ความดุดันในนั้น

 

"กูให้มึงเลือกอีกครั้งจะกราบเมียกูดีๆ หรือมึงจะอยากได้ไอ้พวกนี้เป็นผัว" ปอว่าเสียงเย็น ซึ่งแฮคก็มองไปรอบๆแล้วกลืนน้ำลายลงคอ เพราะแน่ใจว่าปอไม่ได้พูดเล่น

 

"กูยอมกราบเมียมึงก็ได้ แต่อย่าติดนะว่ามันจะจบง่ายๆ" แฮคกัดฟันพูด แล้วมองปอด้วยสายตาอาฆาต ก่อนจะค่อยๆคลานไปกราบเลิฟด้วยความไม่พอใจ 

 

เลิฟยืนมองแฮคที่กราบตัวเองนิ่งๆไม่ได้พูดอะไร ส่วนคนอื่นๆก็ได้แต่ส่งยิ้มเยาะเย้ย และมองแฮคด้วยความสมเพช จังหวะที่แฮคกำลังจะเงยหน้าขึ้นจากพื้น ปอก็กระทืบลงบนฝ่ามือของแฮคเต็มแรง

 

"อ๊ากกกกกกกก" แฮคร้องออกมาด้วยความเจ็บ เพราะโดนกระทืบที่มือ แถมยังโดนปอขยี้เท้าไปมาอีก

 

"จำเอาไว้อย่าปากหมาด่าเมียกูอีก" ปอว่าเยาะๆแล้วยกเท้าออก เดินมาโอบเอวเลิฟให้เดินออกไป

 

"ถุยส์! ทำเป็นเล่นตัวไม่ยอมกู สุดท้ายมึงก็อ้าขาให้ผู้ชายเอาอยู่ดี มันจ่ายมึงเท่าไหร่วะกูอย่างรู้" แฮคตะโกนตามหลังปอกับเลิฟเสียงดัง 

 

ปอชะงักเท้าแล้วหันกลับมามองด้วยแววตาวาวโรจน์ เดินกลับมาหาแฮคด้วยความเร็ว ถ้ามันไม่ตายคาตีนเขาวันนี้มันคงไม่หยุดเห่า

 

"อย่าปอ" เลิฟเอาตัวเข้ามาแทรกกลางระหว่างปอกับแฮค แล้วดันปอให้ถอยออกไป ซึ่งปอก็มองเลิฟด้วยความไม่พอใจ

 

เลิฟหันกลับมามองแฮคด้วยแววตาเรียบนิ่ง ที่เขาห้ามปอเพราะไม่อยากให้ปอเอาตัวเองลงไปแลกกับคนแบบนี้ 

 

"คนอย่างกูถ้าคิดจะอ้าขาให้ผู้ชายด้วยกันเอา คนๆนั้นต้องเป็นราชสีห์ ไม่ใช่หนูท่อแบบมึง" เลิฟว่าเสียงเรียบแต่ได้ยินชัดกันทุกคน ก่อนจะส่งสายตามองแฮคอย่างเหยียดหยาม

 

ปอกระตุกยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ หันมาส่งสายตาเยาะเย้ยแฮคอีกรอบ แล้วจูงมือเลิฟให้เดินออกไป ทิ้งให้แฮคมองตามด้วยความแค้น และอับอายที่เอาคืนทั้งสองคนไม่ได้ 

 

ท่ามกลางสายตาของคนนัร้อย ที่มองปอกับเลิฟด้วยความชื่นชม แต่มองแฮคด้วยความดูถูกและสะใจ

 

2 Be Con...

 

++++++++++

คุยกันซักนิดนะยูว์~~

หลายคนคงรู้แล้วเนาะว่าปอสักลายอะไรให้เลิฟ

เพราะเราเคยบอกในอินโทรไปแล้ว...

แต่คำพูดของทั้งคูอ่านจะเปลี่ยนไปนิดหน่อย

ตอนนี้ได้เห็นปอโหดๆบ้างหลังจากที่หายไปนาน

แต่ก็ยังไม่โหดเท่าไหร่ล่ะนะ กรุบกริบพอประมาณ

และเหยื่อที่เราเลือกมารองรับตีนคือไอ้แฮค

คิวไอ้รุตใจเย็นๆเดี๋ยวอีกไม่นาน 55 

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ตอนนี้อีหนูเลิฟวินค่ะ

นางเป็นเมียราชสีห์นะรู้ยัง

รักคนอ่านคับ ^^

ปล.ขอบคุณคห.4 จากกับดักที่ 42 ด้วยเน้อ

อุตส่าห์ช่วยดูคำผิดให้ 

อย่าลืมจองหนังสือนะ

(นี่ก็ขายของจัง 55 )

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}