marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 856

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ส.ค. 2562 00:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 6
แบบอักษร

 

 

 

 

Chapter 6

คุณเชื่อเรื่องของคำสาปหรือเปล่า?

 

 

“อ๊ากกก!!! ไม่จริง!!!!” ฉันตะโกนออกมาด้วยความรู้สึกหลากหลายนี่พึ่งเป็นความรู้ใหม่คือเขาเข้าใจที่พูดเพราะปกติไม่มีคนเข้าใจฉันนะสิ!!!

“ทำไงดีละเนี่ย...อีกตั้งสิบสองชั่วโมงเราจะทำไงดี” ฉันเกาะอยู่บนผนังพร้อมกับคิดถึงวิธีการที่จะทำไงถึงจะเอาตัวรอดจากสถานการณ์ครั้งนี้ไปได้แต่แล้วฉันก็คิดบางอย่างออก...ฮึๆ มันอาจโหดร้ายสำหรับเขาไปหน่อยนะแต่สำหรับฉันมีนคือการเอาตัวรอด!!!!

 

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

 

“อูยยยยย.....” เขาตื่นขึ้นมาอย่างทุลักทุเลก่อนจะส่ายหัวเล็กน้อยนั่นทำให้ฉันที่เตรียมพร้อมอยู่แล้วรีบทำตามแผนทันทีฉันกระโดดออกจากฝาตรงไปหาเขาที่พึ่งตื่นขึ้นมาก่อนจะเหาะไปติดหน้าเขาเต็มๆ!!! เจ้าตัวนิ่งอึ้งด้วยความตกใจฉันจึงรีบพูดขึ้น

“สวัสดี...” เสียงของฉันทำให้เขาตาเหลือกทันทีก่อนละล้มนอนหงายลงอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้

“ฮ่าๆๆๆๆ สมน้ำหน้าชอบใช้ฉันดีหนักวันนี้เจอหนักแน่!!!”

 

 

แอลฟ่า

 

 

“คุณแอลค่ะ...เป็นอะไรหรือเปล่า” ผมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงงก่อนจะเห็นหน้ายัยแม่บ้านที่ขยับหน้าเข้ามาใกล้ผมมาก!!!!

“เฮ้ย!!! นี่เธอจะทำอะไรของเธอห้ะ!! ยัยแม่บ้านโรคจิต!!!” ผมสะดุ้งตกใจเล็กน้อยก่อนจะถอยห่างออกไปเธอก็สวยอยู่หรอกแต่ให้ตายเถอะผมไม่รู้ว่าเธอจะมาไม้ไหนผมต้องระวังตัวไว้ก่อนนะสิ!!!

“เปล่าค่ะ ฉันแค่จะปลุกคุณนี่มันก็ดึกมากแล้วแต่คุณก็ไม่ลุกสักที” ผมมองหน้าเธออย่างจับผิดก่อนจะหันไปมองดูนาฬิกาแต่พอหันหน้าไปหาผนังละผมนึกบางอย่างออก

“ไม่!!!! ม่ายยยยย!!! ยัยแม่บ้านเธอไปไหนมาห้ะ!!! เธอปล่อยให้ไอ้ตัวน่าเกลียดน่ากลัวนั้นเข้ามาที่ห้องฉันได้ไง!!!! ผมกระโดดไปกอดยัยนั้นก่อนจะมองไปรอบๆห้องอย่างหวาดระแวง

“ฮึๆ...” ผมได้ยินเธอขำผมในลำคอเล็กน้อยก่อนจะนึกขึ้นได้ผมจึงรีบผละตัวออกจากเธอแล้วทำหน้าขรึมเหมือนเดิข

“เธอขำทำไมห้ะ!!!!”

“เปล่าค่ะ แค่คิดว่าตอนคุณกลัวดูตลกดี” คำตอบของเธอทำให้ผมนิ่งกว่าเดิมให้ตายสิยัยนี่!!!

“อยากถูกไล่ออกหรือไงห้ะ!!” สิ้นสุดคำพูดของผมเธอก็ผงะเล็กน้อยก่อนจะรีบหยุดขำทันที

“ไม่ค่ะ!!! ไม่ไล่ฉันนะคะ!! เดี๋ยวฉัรจะคจัดไอ้ตัวน่าเกลียดน่ากลัวนั้นให้คุณแอลเองฉันจะไม่ปล่อยให้ตุ๊กแกเข้ามาในห้องของคุณได้อีก” ผมพยักหน้าอย่างพอใจกับคำตอบของเธอ “อาหารเย็นฉันเตียมไว้ให้บนโต๊ะแล้วนะคะจะไผทานเลยหรือเปล่า”

“เอาสิ แต่เธอไปนั่งกับฉันหน่อยพอดีวันนี้ฉันไม่อยากกินข้าวคนเดียว” เพราะเดี๋ยวไป้ตัวบ้านั้นโผล่มาอีกผมจะได้ให้เธอจัดการให้

“ได้ค่ะ” แล้วผมก็ลุกขึ้นเดินนำเธอไปที่ครัวด้ึท่าทีกล้าๆกลัวๆเพราะไอ้ตัวอะไรก็ไม่รู้มันดูน่าขยะแขยงยังไงไม่รู้ จนมาถึงโต๊ะทานข้าวเธอก็จัดการตักข้าวมาให้ผมแล้วนั่งลงตรงข้ามผม ผมจึงเริ่มทานข้าวทันทีแต่พอเงยหน้าก็เห็นเจ้าตัวมองผมทานข้าวเหมือนน้ำลายเธอจะไหลด้วยนะ

“ทานด้วยกันสิเธอทำมาตั้งเยอะ” เหมือนเธอจะรอผมพูดแบบนี้มาตลอดเพราะเพียงแค่พูดจบเธอก็รีบลุกขึ้นไปหยิบจานไปตักข้าวแล้วมานั่งตรงหน้าผมทันที

“ทานแล้วนะคะ” พูดจบเจ้าตัวก็รีบตักข้าวเข้าปากด้วยความหิวโหยราวกับอดอยากมาเป็นเวลานานให้ตายสิผมกลายเป็นคนนั่งมองเธอทานจนอาหารหมด!!! แต่พอยิ่งมองเธอยิ่งทำให้ผมนึกเรื่องบางอย่างออก..

“วันนี้เธอไปไหนมาฉันจำได้ว่าฉันบอกให้เธอไปชงกาแฟมาให้จู่ๆก็มีเสียงร้องแล้วเธอก็หายไปเหลือแค่เสื้อผ้ากองอยู่บนพื้น” คำพูดของผมทำให้เจ้าตัวชะงักเล็กน้อยจนสำลักข้าวที่กำลังทานอยู่

“แค่กๆ แค่กๆ น้ำ.. แค่กๆ”

“อ่ะนี่น้ำ” ผมรีบลุกขึ้นเดินไปหยิบน้ำมาให้เธอเจ้าตัวรีบคว้าเอาแก้วในมือผมไปดื่มอย่างรวดเร็วผมมองเธออย่างสงสัยพอนึกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นออกทำให้ผมจำได้ลางๆว่าเกิดอะไรขึ้น...

“คือ...พอดีฉันกาแฟหมดฉันเลยรีบวิ่งออกไปซื้อกาแฟมาให้คุณค่ะ แต่พอขึ้นมาห้องฉันก็เห็นคุณสลบอยู่บนโต๊ะทำงานฉันเลยเรียกคนพาคุณมาพักผ่อนที่ห้องคะ” ผมนั่งฟังเธอพูดอย่างไม่เข้าใจ

“ฉันจะสลบที่ห้องได้ไงในเมื่อฉันเดินไปดูเธอหลังจากที่ได้ยินเธอร้องออกมาจากนั้นฉันก็เจอกับไอ้ตัวประหลาดนั่นทำให้ฉันสลบ หลังจากที่ตื่นมาฉันก็เจอมันกระโดดเกาะหน้าจนล้มไปอีกจากนั้นไอ้เวรตัวประหลาดนั่นก็พูดกับฉันนี่คือสิ่งที่ฉันจำได้!!!” ผมมองหน้าเธอพร้อมกับพูดด้วยท่าทางขนลุกแต่เธอทำหน้าไม่อยากเชื่อผม

“บางทีคุณแอลฝันหรือเปล่าคะตุ๊กแกที่ไหนพูดได้” ผมขมวดคิ้วมองหน้าเธอ

“เธอรู้ได้ไงว่าเจ้าตัวนั้นเป็นตุ๊กแก” ผมมั่นใจว่าผมไม่เคยบอกเธอว่าผมเจออะไรนะ

“เออ...คือ...”

“ตอบมาเธอรู้ได้ไงว่าฉันเจออะไร”

“คือ....”

“อย่าบอกนะว่านั้นเป็นแผนของเธอนี่เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันกลัวตุ๊กแกนั้นเธอจึงพยายามใช้เจ้าตุ๊กแกนั้นทำลายฉันเธอคิดจะฆ่าฉันใช่ไหม” คำพูดของผมทำให้เธออ้าปากค้างหึ!!!

“ตกใจละสิที่ฉันรู้ทันเธออย่าคิดจะใช้แผนตื้นๆแบบนี้เพื่อทำร้ายฉันเลยที่ฉันรับเธอเข้ามาทำงานแต่อยากรู้ว่าเธอจะทำอะไรสุดท้ายเธอก็เผยธาตุแท้ออกมาแล้วสินะ” เธออ้าปากค้างกว้างกว่าเดิม ผู้หญิงอะไรอ้าปากได้ทุเรศชะมัด

“เดี๋ยวๆ คุณแอลคะ นี่คุณแต่งนิยายอยู่หรือไงโอเวอร์เป็นบ้าฉันเนี่ยนะพยายามจะฆ่าคุณให้ตายเถอะ!!! ฉันจะฆ่าคุณไปทำไมมิทราบคะ คุณทำราวกับว่าตัวเองเป็นมาเฟียแล้วมีคนจ้องเอาชีวิตอยู่ตลอดเวลาอย่างงั้นแหละ เราไม่ได้เล่นหนังอยู่นะคะ” คำพูดของเธอทำให้ผมขมวดคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจ

“เธอไม่รู้หรือไงว่าฉันเป็นใคร...” คำถามของผมทำให้เธอพยักหน้าเล็กน้อย

“คุณก็คือแอลฟ่า เคนดริก ลูกชายคนกลางของมิสเตอร์เคนดริก คุณเป็นนักธุรกิจระดับต้นๆของโลกแถมยังติดหนึ่งในสิบมหาเศรษฐีของโลก ธุรกิจของครอบครัวคุณครอบครองเกือบจะครึ่งทะวีบนี่ยังไม่รวมนับกับธุรกิจของลูกพี่ลูกน้องของคุณที่มีคุณเป็นหุ้นส่วนอยู่ด้วย” คำตอบของเธอทำให้ผมแปลกใจเล็กน้อยสิ่งที่เธอพูดมาเป็นเพียงข้อมูลพื้นฐานของผมที่สามารถหาได้บนอินเทอร์เน็ตเท่านั้น

“เธอรู้แค่นี้เหรอ” คำถามของผมทำให้เธอแปลกใจเล็กน้อย

“คุณมีอะไรที่ไม่มีใครรู้อีกค่ะ” ผมมั่นใจว่าน้ำเสียงที่เธอตอบผมนั่นคือความจริงเธอไม่รู้บางอย่างเกี่ยวกับผมเธอไม่ได้เป็นคนที่จะลอบฆ่าผมแน่นอน แล้วเธอคิดจะเข้ามาทำงานใกล้ผมทำไมกันนะมันต้องมีอะไรสักอย่างแน่นอน

“ไม่มีอะไร แต่ถึงยังไงก็เถอะเธอรู้ได้ไงว่าฉันเจออะไรถ้านั้นคือฝันจริงๆแล้วเธอจะรู้ได้ไง” คำถามของผมทำให้เธอกระสับกระส่ายเล็กน้อยผมจึงจ้องเธออย่างสงสัยมากขึ้นกว่าเดิม

“หรือว่า....”

“ว่า....”

“หรือว่าเธอ....”

“ฉัน.....”

“หรือว่าเธอฝันเห็นตุ๊กแกเหมือนกันใช่ไหม...ฉันไม่รู้ว่าทำไมตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ทุกวันในฝันของฉันก็ฝันเห็นคนโบราณอะไรไม่รู้วุ่นวายไปหมด มีคำสาปตุ๊กแกอะไรไม่รู้อยู่ตลอดบางทีฉันอาจฝันจริงๆก็ได้” คำพูดของผมทำให้เธอผ่อนลมหายใจออกเล็กน้อยก่อนจะเบิกตากว้างแล้วถามผมขึ้นด้วยความตื่นเต้น

“คุณแอลฝันว่าไงค่ะ ในฝันมีอะไรบ้าง เล่าให้ฉันฟังหน่อยคะพอดีชอบซื้อหวยเลยกะว่าจะเอาไปซื้อหวย” หน๋อยๆยัยผู้หญิงคนนี้กล้าใช้ผมเล่าฝันให้ฟังเพราะจะไปซื้อหวย!!!!

“เธอนี่มัน!!! คนยังไงกันแน่นะ” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ก็ไม่รู้ทำไมผมถึงยอมเล่าให้เธอฟังการที่เห็นเธอนั่งฟังผมอย่างตั้งใจนั้นก็ทำให้ผมมองเธอแปลกๆผมเห็นเธอในฝันของผมทุกคืน แต่หญิงสาวที่อยู่ในฝันของผมนั่นนิสัยค่อนข้างต่างจากเธอคนนี้มาก...เท่าที่รู้สึกได้คือผู้หญิงคนนี้ใส่ชื่อกว่าที่คิด...การที่รู้ว่าอย่างน้อยเธอก็ไม่ได้คิดจะฆ่าผมนั่นผมก็รู้สึกดีขึ้นนิดหน่อยนั่นแหละนะ...

“คุณแอลเชื่อเรื่องคำสาปตุ๊กแกหรือเปล่าคะ” ทันทีที่ผมเล่าจบเธอก็ถามขึ้นแบบนี้ด้วยสีหน้าจริงจัง...แต่ดีนะที่ผมไม่เล่าว่าผู้หญิงที่ผมเห็นหน้าเหมือนเธอมากไม่งั้นเจ้าตัวคงคิดว่าผมพิศวาสเธอแน่ๆ

“ไร้สาระคำสาปตุ๊กแกอะไรกันคนบ้าที่ไหนจะกลายเป็นตุ๊กแกได้ถ้าเป็นแบบนั้นจริงนะฉันจะจังคนนั่นส่งให้พี่สะใภ้ฉันตรวจสอบเลย...มันไม่มีหรอกคำสาปบ้าบอแบบนั้นนี่มัน2019แล้วนะ เธอยังเชื่อเรื่องบ้าบออีกหรือไง” คำพูดของผมทำให้เธอกลอกตามองอย่างเบื่อๆ

“เอาเถอะ สักวันคุณคงรู้เอง”

“เลิกพูดจาไร้สาระได้ละทานเสร็จละเก็บด้วยฉันจะไปทำงานต่อ” พูดจบผมก็ลุกขึ้นเดินออกมาจากห้องครัวทันทีถึงจะพูดแบบนั้นแต่ให้ตายสิผมก็เริ่มคิดละนะผมฝันเห็นตุ๊กแกพูดได้จริงๆงั้นเหรอ...

“คำสาปตุ๊กแกเหรอ...ฟังดูตลกดีชะมัดถ้ามีจริงฉันจับเจ้าตุ๊กแกนั้นส่งให้ลิสดีมั้ยนะยัยนั่นจะต้องตื่นเต้นแน่นอน...ที่เห็นของแปลกแบบนี้”

 

 

2 อาทิตย์ต่อมา

 

 

“อะไรนะวันนี้เธอจะขอลาหยุดงั้นเหรอ!!” ผมตะโกนขึ้นอย่างไม่ชอบใจหลังจากที่ได้ยินยัยแม่บ้านโทรมาขอลายัยนั่นบอกว่าป่วย!!! นี่ก็ผ่านมาสักพักละที่เธอมาทำงานกับผมจนตอนนี้ผมหายดีละถอกเฝือกหมดแล้วเธอเลยสามารถลงไปนอนที่ห้องตัวเองได้แต่ให้ตายเถอะวันนี้เธอจะไม่มาทำงานนะสิ!!!

‘ค่ะ...ตอนนี้ฉันป่วยหนักมากขอโทษจริงๆนะคะคุณแอล แค่กๆ แค่กๆ’

“เออๆ งั้นพักผ่อนละกันทานยาด้วยละหายแล้วค่อยมาทำงาน”

‘ขอบคุณคะ แค่กๆ’ พูดจบเจ้าตัวก็วางสายไปอย่างรวดเร็วยัยนี่เป็นคนแรกที่ชอบตัดสายโทรศัพท์ของผม!!! แม้จะทำงานมาเกือบเดืแลแต่ผมก็จับผิดเธอตลอดเพราะรู้เหมือนเธอมีบางอย่างปิดบังผม!!!

“ให้ตายเถอะวุ่นวายชะมัด” ผมมองโทรศัพท์นิดหน่อยก่อนจะวางลงตามเดิมแล้วก้มอ่านเอกสารที่ไรอันพึ่งส่งมาให้ตรวจสอบแต่แทนที่ผมจะมีสมาธิแต่ให้ตายเถอะ!!!

“โว้ยยย!!! ยัยแม่บ้านนั้นจะตายหรือเปล่านะ!!”

 

 

 

 

มาแว้วววขอโทษที่หายไปจ้าไรท์ติดปฏิบัติธรรมฮ่าๆเลยไม่มีเวลาพิมพ์แต่มาแล้วจ้าาา

ว่าแต่อิพรี่แอลของเราเป็นอะไรกันน๊าาาฮ่าๆๆ วุ่นวายอะไรอ่ะ

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น