เพียงน้ำหยดแรก
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

07:เจอกันอีกครั้ง

ชื่อตอน : 07:เจอกันอีกครั้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ส.ค. 2562 12:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
07:เจอกันอีกครั้ง
แบบอักษร

"ไงฝัน..."

โซ่ที่เดินเขามาในร้านตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มาหยุดอยู่ข้างๆของฮุย พาดแขนแกร่งนั่นลงบนบ่าเพื่อน แล้วเอ่ยทักทายฉันพร้อมกับยิ้มกว้างส่งมา อยู่ๆฉันก็นึกไปถึงตอนนั้นเฉยเลย ตอนที่เราเพิ่งเลิกกันจำได้ว่า ฉันนอนร้องไห้คนเดียวโง่ๆบนเตียงไปหนึ่งอาทิตย์เต็มๆเลย แต่หลังจากนั้นฉันก็ฮีลตัวเองจนหยุดร้องไห้ หยุดนอนโง่ๆบนเตียง พยายามไม่คิดถึงโซ่อีกเลย จนฉันคิดว่าตัดใจจากเขาได้แล้วและ ลบทุกเรื่องราวของเราออกไปจากใจได้จนหมด จนกระทั่งวันนี้ ตอนนี้ และเวลานี้ เราได้เจอหน้ากันอีกครั้ง ฉันรู้ได้ทันทีเลยว่า ไอ้การกระทำที่ฉันพยายามไปทั้งหมดน่ะ มันสูญเปล่า ฉันก็แค่หลอกตัวเอง เพราะที่จริงแล้วฉันคิดถึงเขามากๆ คิดถึงน้ำเสียงของเขา คิดถึงหน้าตาของเขา คิดถึงรอยยิ้มของเขา คิดถึงทุกๆอย่างที่หลอมรวมเป็นโซ่เลย

" ไงโซ่" ฉันทำได้แค่ยิ้มบางๆส่งให้เขา แล้วจึงก้มหน้าก้มตา ชงกาแฟให้ลูกค้าต่อ เพราะฉันทำอะไรไม่ถูกจริงๆเมื่อเจอหน้าเขา อยากจะคุยด้วยนะ แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มยังไงดีเหมือนกัน

"กำลังยุ่งน่าดูเลยนะฝัน" เขามองไปรอบๆร้านแล้วจึงพูดขึ้น

"อื้ม ก็ตั้งแต่ที่พี่ภาไม่อยู่ เด็กๆก็เลยพากันมา นั่งที่ร้านเราแทนน่ะ"

พี่ภา คือร้านกาแฟเหมือนกันนี่แหละ พี่แกเปิดร้านอยู่แถวๆคณะวิศวะ ที่อยู่ห่างจากคณะแพทย์ประมาณ2-3ตึก แต่ตอนนี้พี่ภาปิดร้าน แล้วย้ายไปอยู่กับสามี ที่ต่างจังหวัดเสียแล้ว เลยทำให้เหล่าบรรดานักศึกษาทั้งหลายต่าง พากันมานั่งที่ร้านฉันแทน ทำให้จากเดิมลูกค้าของฉันที่มีเยอะพอสมควร ก็ยิ่งเยอะขึ้นไปอีก โดยเฉพาะตอนช่วงพักเที่ยง ก็อย่างที่เห็นๆอยู่เรียกได้ว่ามากันไม่ขาดสาย

"แล้วนี่ได้ทานข้าวบ้างหรือยัง" โซ่ถามเสียงเข้ม

"ยังเลย พอดีลูกค้าพากันมาไม่ขาดเลยน่ะ ก็เลยไม่มีเวลากระดิกตัวไปทำอะไรเลย"

และฉันก็ตอบเขาไปตามตรงด้วยเสียงอ่อยๆ รู้ชะตากรรมของตัวเองต่อจากนี้เลย ว่าจะต้องโดนเขาดุเข้าให้แน่ๆ

"ฝัน! บอกกี่ครั้งแล้วห๊ะ ว่าถึงจะยุ่งแค่ไหนก็ต้องกินข้าว ยิ่งตัวเองเป็นโรคกระเพาะอยู่แล้วด้วย เดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก ทำไมไม่ดูแลตัวเองเลยห๊ะ!"

นั่นไงเดาผิดเสียที่ไหน บ่นฉอดๆๆๆเลย แล้วดูทำหน้าตาเข้าสิยับยู่ยี่ไปหมด นี่ถ้าไม่หล่อสักหน่อยนี่จบเลยนะคุณ ฮ่าฮ่าฮ่า

"ก็ติดลูกค้าอยู่นี่ แล้วทั้งร้านก็มีแค่ฝันคนเดียว จะให้ทิ้งไปได้ไง"

"ก็บอกให้จ้างพนักงานไปตั้งกี่รอบแล้ว พาร์ทไทม์ก็มี เลือกๆจ้างเอาสักคนเถอะ"

"ฝันประกาศรับสมัครไปแล้วเถอะ แค่ตอนนี้ยังไม่มีใครติดต่อมา" เอาสิเมื่อเขายิ่งบ่นฉันก็จะยิ่งเถียง มาเถอะเถียงกันให้ตายกันไปข้างเลยดีกว่า

"เอ่อ! ฮัลโหลววว ขอขัดจังหวะแปปนะครับ เผื่อมึงจะลืมว่ากูนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้"

ฮุย ผู้ถูกลืมพูดขัดจังหวะขึ้นมาเรียกร้องความสนใจ ด้วยน้ำเสียงกวนๆฉบับเขานั่นแหละ

"งั้นก็เชิญมึงนั่งหัวโด่ แล้วหุบปากเงียบๆไว้ทีเถอะเพื่อน" โซ่หันไปพูดกับฮุย

"โถ่ไอ้สัส น้อยใจเลยแม่ง" แล้วฮุยก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงและสีหน้าน้อยใจ ที่ให้เด็กประถมดูก็รู้ว่าปลอม เพราะมันเฟคจนไม่รู้จะเฟคยังไงแล้ว

ฉันส่ายหน้าให้กับความเพื่อนของทั้งสองคน ก่อนจะถือถาดกาแฟขึ้นเตรียมจะไปเสิร์ฟ

"เดี๋ยวโซ่ไปเอง โต๊ะไหน"

เขาพูดขึ้นพร้อมกับเดินมาแย่งถาดกาแฟในมือของฉันไปถือไว้

"อะ เอ่อ โต๊ะ4"

"อืม" เขาพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินออกไป

"เดี๋ยว!" ฉันหยุดเขา ก่อนจะเดินไปหยิบเค้ก ชาเขียวถั่วแดงหนึ่งชิ้นในตู้แช่ใส่จาน แล้วเดินอ้อมออกจากเคาน์เตอร์ไปหาโซ่ แล้ววางจานขนมไว้บนถาดในมือเขา

"ลืมเค้กน่ะ" ฉันพูดยิ้มๆ มองเขาอย่างรู้สึกผิด โซ่ทำเพียงแค่พยักหน้าให้เป็นเชิงว่าไม่เป็นไร ก่อนจะเดินไปเสิร์ฟกาแฟให้ลูกค้า ส่วนฉันก็เดินกลับมาที่เดิม

"นี่ฮุย! แอบเอาเค้กออกมากินอีกแล้วนะ"

ฉันแหวเขาเสียงดัง ที่เดินมาแล้วเจอเขากำลังกินบราวนี่ของฉันอยู่ ด้วยหน้าตาที่กำลังบอกได้ว่าฟินสุดๆ แถมข้างๆยังมีฟรุตเค้กและโรลช็อกโกแลตวางไว้อย่างละชิ้นอีกด้วย ให้ตายเถอะหมอนี่มันเป็นจอมป่วนที่บ้าของหวานจริงๆ

"ก็ผมหิวนี่ ฝันฝันไม่ยอมชงกาแฟให้สักที ข้าวก็ยังไม่ได้กินเลยนะเนี้ย"

เขาบอกทั้งๆที่หน้ายังไม่เงยมามองฉันด้วยซ้ำ แถมปากก็เอาแต่เคี้ยวขนมตุ้ยๆ ก็คงจะหิวจริงๆนั่นแหละ เห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้จริงๆ

"เห้อ...งั้นรออีกหน่อยแล้วกัน เหลืออีกไม่กี่แก้วก็ถึงคิวนายแล้ว"

"อือ...เร็วๆเลย"

ฉันถอนหายใจก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ รีบๆทำดีกว่าก่อนไอ้ตัวบ้าของหวานนี่ ี่จะเขมือบเค้กของฉันจนหมดร้านไปเสียก่อน ฉันเดินเข้าไปเตรียมจะลงมือชงกาแฟอีก แต่ก็มีเสียงทุ้มๆของคนที่คุณก็รู้ว่าใคร ขัดขึ้นเสียก่อน

"ฝัน เดี๋ยวโซ่ทำให้ไปพักเถอะ"

โซ่ที่เดินถือถาดเปล่าเข้ามาพูดขึ้น

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวฝันทำเองดีกว่า"

ฉันปฏิเสธ โซ่นายจะช่วยฉันน่ะได้นะ แต่อย่ามาทำแทนฉันทุกอย่างเลย ได้โปรดอย่าทำเหมือนตอนที่เรายังคบกันได้หรือหรือเปล่า รวมทั้งการพูดเหมือนเป็นห่วงกันแบบนั้นด้วย เพราะมันคือการให้ความหวังนะรู้มั้ย มันจะทำให้ฉันคิดเข้าข้างตัวเอง ว่านายยังรักฉันอยู่ แล้วถ้ามันเป็นแบบนั้น ฉันจะตัดใจจากนายได้ยังไง

" ไปพักบ้างเถอะโซ่ทำเอง" เขายังพยายามจะให้ฉันไปพักให้ได้

"อย่าละ..."

"เหมือนฝัน ไป พัก ซะ"

ฉันชะงักเมื่อเขาเรียกชื่อเต็มๆของฉัน พร้อมกับพูดเน้นทีละคำๆด้วยเสียงเย็นๆ ไม่บ่อยนักที่เขาจะเรียกฉันว่าเหมือนฝัน เพราะปกติเขาจะเรียกฉันแค่ฝัน แต่ถ้าเรียกเสียเต็มยศแบบนี้เมื่อไหร่ล่ะก็ เป็นอันรู้กันว่าเขากำลังจะโมโหแล้ว และฉันห้ามขัดใจ ซึ่งฉันก็ไม่เสี่ยงที่จะทำอยู่แล้วล่ะ เพราะว่าโซ่น่ะ เห็นหน้าใสๆดูใจดีแบบนั้น แต่เวลาโมโหหรือถูกขัดใจแล้วล่ะก็ แทบจะเปลี่ยนเป็นคนละคนเลยแหละ... งั้นไอ้เรื่องที่ถ้าเขามาช่วยมาห่วง แล้วจะทำให้ฉันตัดใจไม่ได้ ก็ช่างมันก่อนแล้วกันเนอะทุกคน

"อะ อื้ม...งั้นฝากด้วยนะ เดี๋ยวฝันว่าจะขึ้น ไปดูคุณปั้นข้างบนเสียหน่อยน่ะ แฮะๆ"

ฉันหัวเราะแห้งๆอย่างยอมแพ้ แล้วยกเรื่องคุณปั้นที่นอนหลับอยู่ข้างบนขึ้นมาอ้าง ฮือๆๆ คุณปั้นช่วยหม่ามี๊ด้วยนะลูก

"ครับ แค่ทำตามเมนูนี้ใช่มั้ย"

โซ่พยักหน้ารับอย่างพอใจ เขาถามขึ้นพร้อมกับหันไปมองออเดอร์ลูกค้า สามสี่ใบที่ฉันจดแล้วเสียบไว้ ที่แท่งเหล็กที่ชมพูหวาน

"อืม ตามนั้นเลยพอเสร็จตามนี้แล้ว ก็ช่วยทำให้คุณชายฮุยเขาด้วยนะเห็น บ่นหิวจนจะเป็นจะตายแล้วมั้งน่ะ"

เขาพยักหน้ารับ แล้วเดินอ้อมเข้ามาที่เคาน์เตอร์ ยืนสำรวจพวกอุปกรณ์อยู่สักพัก แล้วจึงเริ่มลงมือชงกาแฟตามออเดอร์อย่าง คล่องแคล่วซึ่งมันก็ไม่แปลก ที่เขาจะชงกาแฟเป็น เพราะตอนที่เรายังเป็นแฟนกันอยู่ก็แบบนี้แหละ ฉันชอบลากให้เขามาช่วยฉันที่ร้านเป็นประจำ แถมยังบังคับให้เขาชงกาแฟด้วย โดยมีฉันอีกนี่แหละที่เป็นคนสอน ถึงเขาจะไม่เต็มใจยังไงก็ตาม แต่วันนี้สิเขามาแปลกมาก นอกจากจะอยากช่วยฉันทุกอย่างแล้ว ยังมาเสนอจะชงกาแฟเองอีก ทั้งที่ตัวเขาไม่ชอบที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ อืม แปลกจริงๆนั้นแหละ

"เหอะ ให้มึงทำมีหวังกูได้แดกน้ำล้างตีน แทนกาแฟแน่เลยว่ะ ไอ้โซ่" ฮุยพูดขึ้นพร้อมทำหน้าสยอง

"แต่ถ้าไม่อยากแดกตีนกูแทนกาแฟมึง ก็หุบปากแล้วนั่งเฉยๆครับเพื่อน"

"เออ! กูจะนั่งเงียบๆเรียบร้อย รอให้มึงมาขอเลยไอ้สัส!"

ฉันส่ายหัวให้เขาสองคน ปวดหัวกับคำหยาบที่พ่นออกมา แต่ก็ไม่ได้อะไรกับคำพวกนี้มาก เพราะตั้งแต่เด็กๆ ฉันก็มีเพื่อนผู้ชายมากกว่าเพื่อนผู้หญิงอยู่แล้ว เลยค่อนข้างที่จะชิน และเข้าใจว่าไอ้คำพวกนี้กับเด็กผู้ชายมันเป็นของคู่กันอยู่แล้ว ยิ่งหยาบยิ่งสนิทกันมาก(หรอ?)

"อยู่กันดีๆ ล่ะทั้งสองคน อย่าทำร้านฉันเละนะ"

ฉันพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะหันหลังเดินออกมา แล้วขึ้นไปบนชั้นสองแล้วตรงไปที่ห้องนอนของฉัน ซึ่งมีคุณปั้นนอนรออยู่ข้างในนั้น

แกร๊ก แอ๊ดดด~~

เสียงเปิดประตูทำให้ เจ้าแมวน้อยพันธุ์แร็กดอลล์ ตาฟ้าตัวสีขาวแซมเทาเข้มนามว่ากำปั้น ที่นอนอยู่กลางเตียงสีขาวขนาดควีนไซส์ หันมามองทันที พอเห็นว่าคนที่เปิดมาคือร่างบาง ของคนที่แทนตัวว่าหม่ามี๊ มันก็ลุกขึ้นพร้อมกระโดดลงจากเตียง เตรียมจะวิ่งไปหาเธอทันที หากแต่ว่าพอวิ่งมาได้ครึ่งทาง มันกลับยืนนิ่งแล้วสะบัดก้น หันหลังให้ร่างบางแล้วเดินกลับไปกระโดดขึ้นบนเตียง แล้วนอนลงอย่างไม่สนใจเธออีก

"คุณปั้นนน"

ฉันได้แต่งงกับอาการของเจ้าแมวอ้วนนั้น

"โกรธหม่ามี๊หรอครับ"

"....."

"โกรธที่หม่ามี๊ทิ้งหนูไว้ในห้องคนเดียวใช่มั้ย" ฉันเดินไปนั่งลงบนเตียง แล้วอุ้มเจ้าแมวขี้งอนขึ้นมาอุ้มไว้ แล้วพยายามง้อนางสุดชีวิต

"โถ่ โกรธหม่ามี๊มากเลยใช่มั้ย หม่ามี๊ขอโทษนะ น้า"

ฉันยังพยายามใช้เสียงสอง สาม และสี่พูดกับนาง ซึ่งผลตอบรับที่ได้คือ นางเมินฉันจ้า ทุกคนดูสิลูกใครก็ไม่รู้ขี้งอนจริงๆเชียว

"เอ...มีคนงอนแบบนี้ งั้นขนมที่หม่ามี๊ถือขึ้นมาด้วย คงไม่มีใครได้กินแล้วมั้ง"

ฉันว่าพรางเอาเจ้าขนมแมวแบบซอง กลิ่นหอยเชลล์ออกมาแกะ ทำให้เจ้าแมวอ้วนที่เมินหน้าหนีฉันหันมามองทันที ฮ่าฮ่า ก็หอยเชลล์น่ะของโปรดของคุณเขาเลยนี่นะ

"มีใครอยากกินบ้างน๊า"

"เมี๊ยวววว!"

ฉันยิ้มออกมา เมื่อถามออกไปแบบนั้นแล้วเจ้าก้อนที่กอดอยู่ร้องตอบออกมา

"งั้นถ้ากิน ก็แปลว่าหายงอนหม่ามี๊แล้วสิ"

"เมี๊ยววววว!"

เจ้าตัวเขาร้องตอบ พร้อมกับเอาหัวมาถูไถกับอกของฉันอย่างออดอ้อน 555 น่ารักชะมัด

"อ่ะๆ กินสิครับ"

ฉันค่อยๆฉีกขนมให้คุณปั้นกินจนหมด แล้วพวกเราก็นั่งเล่นกันไปสักพักใหญ่ๆ แล้วฉันจึงลุกขึ้นอุ้มเจ้าก้อนนี่ลงไปข้างล้างด้วยกัน ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปในครัว แล้วจึงเริ่มลงมือทำอาหารกินบ้าง ไม่ลืมที่จะทำเผื่อหนุ่มๆทั้งสองคนที่ช่วยดูร้านด้วยเชื่อเถอะ สองคนนั้นก็คงยังไม่ได้กินอะไรเหมือนกันนั้นแหละ ก็เล่นแห่กันมาที่ร้านฉันตั้งแต่ตอนเที่ยง จนตอนนี้จะบ่ายโมงแล้ว คงจะเลิกเรียนแล้วก็ตรงกันมาที่นี่เลยแน่ๆ

 

 

 

 

 

.............................................................................

 

 

 

แฮร่ แวะเอาหม่ามี๊และลูกชายขี้งอนของเขามาเสิร์ฟให้ทุกคนจ้า มาอัพเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือ พยายามแต่งให้ตอนมันยาวขึ้น หวังว่าจะถูกใจกันน้า

ขอบคุณที่มาติดตามกันจ้า แล้วอย่าลืมเม้นท์มาคุยกันเยอะๆนะทุกคน

บายจ้าเจอกัน ep.หน้าค่ะจ๊วบบบบบ

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น