ละอองพราว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 20 : นางฟ้าของราล์ฟคนเดียว

ชื่อตอน : Chapter 20 : นางฟ้าของราล์ฟคนเดียว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.8k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ย. 2558 19:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 20 : นางฟ้าของราล์ฟคนเดียว
แบบอักษร

 

 

Chapter 20 :  นางฟ้าของราล์ฟคนเดียว

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/100371/1701793865-member.jpg

 

 

 

อิงค์ :

 

“ราล์ฟ…ทำไมยังไม่มานอนอีกล่ะคะ? มันดึกแล้วนะ”  ฉันบอกคนที่นั่งจ้องหน้าจอแล็ปท๊อปอย่างเคร่งเครียด คิ้วหนาผูกติดกันยุ่งเหยิงไปหมด

“Shit! ทำงานกันยังไงวะ ไม่ได้เข้ามาดูแค่สองเดือน รีสอร์ทกูเละขนาดนี้เลยเหรอ?!”  เขาพูดกับตัวเอง แล้วก็ทำเสียงหงุดหงิด ซึ่งฉันที่นั่งเช็ดผมอยู่บนเตียงก็ย้ายตำแหน่งมายืนอยู่ที่ด้านหลังเก้าอี้ที่คนร่างสูงนั่งอยู่

“ตอนที่อิงค์เข้ามา...ก็ดีนะ ไม่เห็นจะบกพร่องตรงไหนเลย”

“แค่ภายนอกน่ะซิ ดูภายในเถอะ...เฮ้อ!  เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องรีบไปจัดการ พวกนี้นี่เห็นฉันใจดีชักจะเอาใหญ่แล้ว”

“งั้นวันนี้ก็พอแค่นี้เถอะนะคะ”  ฉันพูดพลางยกมือขึ้นบีบนวดไหล่กว้างทั้งสองข้าง จนเขาหันหน้ามามอง

“อ้อนแบบนี้จะเอาอะไร?”

“ราล์ฟก็รู้น่ะ”  

“ฮึ! ไม่ช่วยหรอก...สมน้ำหน้ามัน”

“ทำไมถึงเป็นคนแบบนี้...ไม่นึกถึงใจคนอื่นบ้างรึไง?! ไนท์น่ะ…”

“เธอก็ดีแต่ว่าฉัน แล้วเคยนึกถึงใจฉันบ้างมั๊ย?!”  มือหนาปัดมือฉันออกจากไหล่แกร่ง เขาลุกขึ้นยืนจ้องหน้าฉันเขม็งด้วยความโกรธเคือง

“…………..”   ฉันถึงกับถอยหลังหนี ยืนตัวสั่นเป็นลูกนกเมื่อถูกเขาดุ...ก็เขาไม่เคยตะคอกฉันแบบนี้หนิ ไม่เคยมองฉันด้วยสายตาแบบนี้เลย

“ฉันเคยคิดมาตลอดว่าเธอเป็นนางฟ้า...แล้วมันก็จริง...เธอเป็นนางฟ้า...ของคนอื่น...ไม่ใช่ฉัน”  ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงและแววตาตัดพ้อ จู่ๆดวงตาคมก็มีน้ำตาเอ่อล้น...ฉันทำเขาร้องไห้...อีกแล้ว...ฉันทำให้ผู้ชายคนนี้ร้องไห้กี่ครั้งแล้วนะ?...ก็ไม่รู้เหมือนกัน จำไม่ได้หรอก

“……………”   

“เธอมาหาฉันที่นี่...ก็เพื่อจะมาขอร้องให้ฉันไปช่วยพูดกับไอ้กั๊มพ์...ให้ยกโทษให้ไอ้ไนท์...ถ้าไม่ใช่เพราะมัน...เธอคิดจะมาที่นี่บ้างรึเปล่า?...คำตอบก็คือไม่”  ร่างสูงพูดทั้งน้ำตา...เขาพูดด้วยเสียงสั่นเครือเต็มที แววตาที่มองฉันก็ฉายแววตัดพ้อสุดๆ

“……………..”

“ตอนที่เธอมีความสุข...เธอเคยคิดถึงฉันบ้างรึเปล่า?...คำตอบก็คือไม่”

“……………..”

“ในจิตใต้สำนึกของเธอ...เคยมีฉันติดอยู่สักเสี้ยววินาทีรึเปล่า?...คำตอบก็คือไม่”

“……………..”

“เธอเคยรู้บ้างรึเปล่าว่าไอ้ผู้ชายนิสัยไม่ดีคนนี้มันเป็นห่วงและหวงเธอมากแค่ไหน?...คำตอบก็คือ...”

“ไม่!”  ฉันเอ่ยออกมาสุดเสียงเมื่อยืนฟังเขาพูดอยู่ฝ่ายเดียว

“ฮึ…งั้นก็...กลับไปซะเถอะ ที่นี่...ไม่มีคนที่จะช่วยเธอได้หรอก”  ร่างสูงก้มหน้าลงมองพื้นแล้วหยดน้ำตาก็ร่วงลงสู่พื้น เขาหันหลังให้ฉันแล้วหายใจเข้าหนักๆจนเกิดเสียง...เพราะเขากำลัง...ร้องไห้

“ไม่!…ไม่ไปไหนทั้งนั้น...จนกว่า...”

“บอกแล้วไงว่าช่วยอะไรไม่ได้”

“ไม่ได้ก็ช่างซิ...อิงค์มาที่นี่...จริงๆแล้วก็เพื่อ...มาตาม...มาตามผู้ายนิสัยไม่ดีกลับไปอยู่ด้วยกัน...มันก็จริง...อิงค์น่ะ ไม่เคยใส่ใจผู้ชายนิสัยไม่ดีคนนี้หรอก...ไม่เคยสนใจ...อิงค์มันแย่...อิงค์ไม่รู้หลายๆเรื่องที่ควรรู้...อิงค์รู้แค่ว่า ผู้ชายนิสัยไม่ดีคนนี้น่ะ...ชอบให้อิงค์เรียกชื่อเล่นของเขา...เขาชอบนอนหนุนตักอิงค์แล้วก็เล่นเกมส์จนเผลอหลับไป...เขาชอบให้อิงค์ลูบผมของเขาเวลาที่นอนดูหนังด้วยกัน...เขาชอบกินแกงเขียวหวานที่อิงค์ทำ ถึงแม้ว่ามันจะไม่อร่อยแต่เขาก็กินมันจนหมดเกลี้ยง...เขาชอบเวลาที่อิงค์...หยิบเสื้อเชิ้ตของเขามาใส่...เขาชอบเล่นกีตาร์ให้อิงค์ร้องเพลง ถึงแม้ว่าอิงค์จะร้องเพี้ยนสุดๆ...เขาก็ยังทนฟัง...เขาชอบ...เวลาที่เราเดินไปไหนด้วยกัน แล้วอิงค์กุมมือเขา...แล้วเขาก็ชอบ...เวลาที่อิงค์...อ้อน...ทั้งหมดนี้น่ะ อิงค์ไม่เคยถามเขาหรอก...แต่อิงค์ก็แค่...สังเกต...เท่านั้นเอง”  ฉันพูดในสิ่งที่ต้องการจะบอกกับเขาจนหมดเปลือก...ใช่ ฉันมันแย่...เป็นแฟนที่ไม่ดี...ฉันทำแต่งาน สนใจแต่เพื่อน...จนแทบจะไม่มีเวลาให้เขาเลย

“…………..”  ร่างสูงยังคงยืนนิ่ง และไม่ยอมหันมาทางฉัน...เขาคงจะไม่ให้อภัยฉันซินะ

“อิงค์…มีเรื่องจะพูดแค่นี้แหละ...อิงค์คงเป็นแฟนที่ดีกว่านี้...ให้ราล์ฟไม่ไม่ได้แล้ว...อิงค์กลับล่ะ”  ฉันหมุนตัวออกจากห้องทันที ถ้าขืนยืนอยู่นานกว่านี้เชื่อเถอะว่าฉันต้องร้องไห้ออกมาแน่ๆ

“ถ้าไปแล้วฉันจะเล่นกีตาร์ให้ใครร้องเพลงล่ะ?...ใครจะทำแกงเขียวหวานให้ฉันกิน?...ใครจะนั่งให้ฉันหนุนตัก?...ใครจะลูบผมฉัน?...ใครจะกุมมือฉัน?...ฉันคงต้องนอนดูหนังคนเดียว...เสื้อในตู้คงแขวนเกลื่อนกลาดเพราะไม่มีคนช่วยใส่...แล้วฉันก็คงเหงา...เพราะไม่มีคนมาอ้อน”   ฉันยืนฟังเขาพูดอยู่ที่ใกล้ๆหู ฉันไม่รู้ว่าเขาเดินมากอดฉันไว้จากด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่...ตอนนี้ฉันรู้แต่ว่า...ฉันได้ยินเสียงของเขาชัดมาก...ก็เขาเอาคางมาเกยไว้ที่ไหล่...เสียงของเขาก็ยิ่งดังก้องเขามาในหูของฉัน

“ฮือๆๆๆๆ”  ฉันร้องไห้โฮออกมาเมื่อกลั้นมันไว้ไม่ไหวแล้ว แล้วอกกว้างก็เป็นที่รองรับหยาดน้ำตาทั้งหมดทั้งมวล ฉันรีบหันมาหาเขาแล้วซุกหน้าร้องไห้อยู่กับอกแกร่งที่แสนอบอุ่น

“ร้องไห้ทำไม?”

“ฮือๆๆ...คนนิสัยไม่ดี...ฮึก...นายทำให้ฉันต้องร้องไห้...ฮือๆๆ”

“เธอก็เหมือนกัน...นางฟ้าของคนอื่นทำให้ผู้ชายอย่างฉันร้องไห้ไม่รู้กี่หนแล้ว”  เขาพูดเสียงเบา แล้วก็ลูบผมฉันอย่างปลอบประโลม

“ฮึก…พูดอีกทีซิ...นางฟ้าของคนอื่นงั้นเหรอ?”  ฉันเงยหน้าขึ้นถามเขา แล้วก็กลั้นเสียงสะอื้นไปด้วย

“ก็หรือไม่จริง?”  แหน่ะ...ยังมาย้อนถามอีก

“จริงก็ได้”

“โธ่…ว่าแล้วว่าต้องตอบแบบนี้...แล้วถ้า...ฉันจะให้เธอเป็นนางฟ้าของฉันคนเดียวล่ะ...จะได้รึเปล่า?”

“อืม…จะได้รึเปล่าน๊า?”  ฉันเหลือบตาขึ้นมองใบหน้าหล่อๆที่อยู่ใกล้กันแค่เอื้อมมือ

“รู้อยู่แล้วว่าไม่ได้หรอก...คนใจดีแต่กับคนอื่นแบบเธอน่ะ...”

“โอเค…นางฟ้าของราล์ฟ...แค่คนเดียว”  ฉันพูดเร็วๆแล้วเขย่งปลายเท้าขึ้นจุ๊บปากคนร่างสูงอย่างที่ชอบทำ

“ฮึๆๆ”  เขาหัวเราะในลำคอแล้วก็อมยิ้มออกมาอย่างเคย...ให้ตายเถอะ อยู่กับผู้ชายคนนี้มาตั้งนาน น้อยครั้งที่มีโอกาสได้เห็นเขาหัวเราะแบบไม่มีกั๊ก...คนสนิทเท่านั้นแหละจะได้เห็นน่ะ

“หายงอนอิงค์แล้วใช่ม๊ยล่ะ?”

“ครับ”  

“งั้น…อิงค์ขออนุญาตพูดเรื่อง...”

“ไม่อนุญาต!”  ร่างสูงเอ่ยค้านขึ้นมาก่อนที่ฉันจะได้เอื้อนเอ่ยอะไรออกไปมากกว่านี้ เขาหันหลังแล้วเดินไปนั่งลงที่ปลายเตียง ใบหน้าหล่อๆมึนตึงด้วยความไม่พอใจ

“ราล์ฟ…ฟังอิงค์สักนิดนึงซิ...นะคะ”  ฉันรีบตามไปนั่งเกยตักไว้แล้วโอบรอบลำคอหนาไว้ด้วย

“เฮ้อ…ถ้าไม่ฟังจะยอมนอนมั๊ยเนี่ย? คงต้องพูดๆๆทั้งคืน”

“ยอมฟังแล้วใช่มั๊ยคะ?...งั้นอิงค์เริ่มอธิบายสั้นๆเลยนะ คืออย่างนี้ค่ะ ตอนนี้น่ะกั๊มพ์ส่งน้องมายด์ไปญี่ปุ่นแล้ว...แล้วตัวเขาเองก็ย้ายไปทำงานที่นู่นด้วย พอไนท์ตามไปเขาก็ไม่ยอมให้ไนท์ได้ปรับความเข้าใจกับน้องมายด์ เขาสั่งให้การ์ดโยนไนท์ออกมาจากบ้าน...เขาโกรธมากแล้วคงจะไม่ยกโทษให้ง่ายๆแน่เลย...แล้วไนท์ก็ไม่มีโอกาสได้เจอลูก...ไม่มีโอกาสจะได้เจอน้องมายด์อีกด้วยค่ะ”  ฉันร่ายยาวม้วนเดียวจบด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่พ่อคุณจะไม่ยอมรับฟัง

“นี่คือสั้นแล้ว?”

“เฮ้อ…เหนื่อย...แล้วจะไม่ช่วยกันเลยเหรอ?”

“อืม…แล้วทำไมต้องช่วย?”

“ก็…”

“ช่วยแล้วจะได้อะไร?...พอดีฉันเป็นคนทำอะไรแล้วหวังผลซะด้วยซิ...แล้วนักธุรกิจอย่างฉันถ้าลงทุนแล้วได้กำไรไม่คุ้มฉันก็จะไม่สนซะ...ด้วย...ซิ”  เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจคนฟังเลย...ฮึ! ใบหน้าหล่อๆน่ะช่างกวนประสาทซะเหลือเกิน

“แล้วจะให้อิงค์ทำยังไงถึงจะยอมช่วยล่ะ?!...ขอร้องล่ะ เห็นแก่เด็กตาดำๆเถอะ ใจคอจะปล่อยให้หลานกำพร้าพ่อรึไง?!”  ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาขุ่นเคือง

“ถ้ารู้ว่ามีพ่ออย่างไอ้ไนท์...หลานฉันมันคงเอาผ้าอ้อมผูกคอตายอ่ะ”

“ราล์ฟ!”  ดูซิ! พูดออกมาได้หน้าตาเฉย ใครบอกว่าผู้ชายคนนี้น่ารัก...ฉันขอเถียงๆๆๆ...มันกวนประสาทที่สุดน่ะ

“เฮ้อ…ก็ถ้าช่วย แล้วจะได้อะไรล่ะ?”

“ทำไมทำดีต้องหวังผล?”

“ไม่รู้ดิ...นอนดีกว่า”

“เดี๋ยวๆๆ!...อยากได้อะไร?...ก็บอกมาซิ”  เฮ้อ! สรุปว่าฉันต้องยอมตามใจคนหัวหมออีกแล้วซินะ...ให้ตายเถอะ เรียนหมอมาไม่ได้ช่วยให้ทันไอ้เจ้าเล่ห์นี่เลย...ก็น่ะ หมอฟัน...ทำไมถึงโดนฟันตลอดก็ไม่รู้

“น่าจะรู้ๆกันอยู่ม๊าง”  

“ที่ไหน เมื่อไร่ว่ามา?!”

“ที่นี่ ตอนนี้เลยก็ได้...พร้อมเสมอ”  

“ฮื้อ! จะมีสักครั้งมั๊ยที่ขอร้องแล้วยอมทำตามดีๆน่ะ?”  

“อย่ามาลีลา...หันมา”  ร่างสูงสั้นเสียงห้วน แล้วบังคับให้ฉันนั่งคร่อมตักเขาไว้

“แต่ว่าอิงค์ยังไม่ได้ถอด...”

“แบบนี้ก็ทำได้น่ะ”

“อ๊าส!…ฮึก”  ฉันสะดุ้งโหยงเมื่อกลางกายสาวถูกลุกร้ำด้วยลำกายใหญ่โต ทั้งเจ็บทั้งจุกเพราะช่องทางรักยังไม่พร้อมพักเลย เขากระทำอย่างรวดเร็วจนฉันตั้งตัวไม่ทัน รู้ตัวอีกทีเขาก็เข้ามาอยู่ในตัวฉันแล้ว โดยที่เสื้อผ้าเรายังอยู่ติดกายครบทุกชิ้น เขาเพียงแหวกกางเกงนอนขาสั้นของฉันให้พ้นทางแล้วก็สอดลำกายเข้ามาเลย ฉันจุกจนมันแล่นมาถึงอก ต้องกอดรัดลำคอหนาไว้แล้วอิงซบอกแกร่งไว้ด้วย

“ทำเร็วๆ”

“ฮึก…อิงค์จุกอยู่นะ...ทำไมถึงแกล้งกันแบบนี้?!”  ฉันเหลือบตาขึ้นมองใบหน้าหล่อๆที่ไม่สำนึกผิดเลยสักนิด

“ไม่ได้แกล้ง”

“ยังจะมา...”

“ถ้ายังโอ้เอ้อยู่ก็ไม่...”

“ก็ได้! อิงค์ก็กำลังจะทำตามคำสั่งอยู่นี้ไงล่ะ”  ฉันฝืนทนยกสะโพกขึ้นลงทั้งๆที่ความอึดอัดคับแน่นไม่จางหายไป มันลำบากที่ต้องขยับทั้งๆที่มันฟืดเคืองอยู่แบบนี้

“โยกเร็วๆเข้าซิ”  ร่างสูงออกคำสั่งอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ยังดีที่เขาช่วยพยุงสะโพกฉันไว้ ทำให้ฉันไม่ต้องออกแรงมาก  

“ราล์ฟ…ช่วยพูดหน่อยนะคะ..อ๊ะ...อ๊า”  พอทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางฉันก็เปิดประเด็นทันที

“ดีกว่านี้”

“อ๊า!…อิงค์จะหมดแรง...อึก...แล้ว..อ๊ะ..อ๊า...อ๊า”  ให้ตายเถอะ...ทำไมมันถึงกินเรี่ยวแรงเราถึงเพียงนี้นะ?!

“ไม่ช่วย”  เขาตอบกลับอย่างไม่ใยดี แล้วก็จัดการบังคับสะโพกของฉันด้วยตัวเอง

“อื๊อ!…อึก…โอ๊ว…จุก…อิงค์จุกแล้ว...ฮึก...มะ...ไม่ไหว”  ฉันพูดเสียงสั่นเครือเต็มทีเมื่อโดนเขาจับกระแทกลงมาไม่หยุด ลำกายอวบหนาสอดเข้าชักออกจนร่างฉันสั่นเทิ้ม...แล้วเขายังบอกว่าไม่ดีอีกงั้นเหรอ?!

“ถ้าทำไม่ดี ก็โดน...ฟรีๆอยู่อย่างนี้นี่แหละ”  

“อ๊า!…อื๊อ…อ๊า…อ๊า…อ๊าส…กรี๊ด!”  ฉันหลุดเสียงหวีดร้องออกมาเมื่อตัวเองปลดปล่อยไปแล้ว และร่างสูงก็หยุดการกกระทำนั้นลง เขาก้มลงมามองหน้าฉันแล้วแสระยิ้มอย่างเย้ยหยัน

“โยกไม่ดีแล้วยังแตกเร็วอีก...แย่นะ”  

“ฮึก…ฮึก…ก็อิงค์...ก็ทำได้แค่นี้แหละ...หาใครทำดีกว่านี้ได้ก็ไปซิ”  

“อย่ามาประชดประชัน เพราะถ้าเกิดว่าฉันไปจริงๆ...”

“ฮือๆๆๆๆ”   ฉันปล่อยโฮออกมาด้วยความน้อยอกน้อยใจ ไม่ว่าฉันจะทำอะไร เขาก็ไม่เคยว่าดีเลยใช่มั๊ย?!

“อิงค์…เงียบ”

 

 

 

ราล์ฟ :

 

“ฮือ…ยอมแพ้แล้ว...ฮึก...ไม่ช่วยก็ไม่เป็นไร...ฉันจะกลับแล้ว...ปล่อยฉัน”  

“……………”  ผมนี่ถึงกับนั่งเป็นใบ้ เมื่อแกล้งเมียจนร้องไห้ขี้มูกโป่งอีกแล้ว...ก็แค่พูดเล่นน่ะ ใครจะไปคิดว่ายัยคุณหมอจะขี้ใจน้อยขนาดนี้...เออ แต่ครั้งก่อนก็ทีนึงแล้วนี่หว่า...สรุปผมมันสันดารแย่เอง...ฮึๆๆๆ

“ฮึก…ปล่อย…ฮึก…ปล่อยฉัน!”  ผมยอมทำตามที่เธอสั่ง ปล่อยร่างเล็กลงจากตัก แล้วพอเท้าน้อยๆแตะพื้นร่างบอบบางก็หงายหลังทันที ถ้าผมคว้าไว้ไม่ทันก็คงจะล้มก้นกระแทกพื้นเป็นแน่

“คิดดีๆนะ...ลงทุนมาถึงที่นี่ จะกลับไปโดยที่ไม่ได้อะไรเลย?”

“ฮึก…ก็ในเมื่อเขาไม่อยากช่วยตั้งแต่แรกแล้ว จะฝืนไปมันก็ไม่มีประโยชน์”  เธอพูดจบก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า คงจะเก็บเสื้อผ้ากลับกรุงเทพฯนั่นแหละ แต่ผมไม่ยอมหรอก...สุดท้ายก็ต้องเดินไปห้ามเธอไว้

“ดึกดื่นมืดค่ำแบบนี้จะหารถที่ไหนกลับ?”  

“ถ้าหาไม่ได้ก็เดิน”  

“หยุดประชดประชันน่ะอิงค์...ไอ้นิสัยชอบเอาชนะนี่ก็อีกเรื่อง...หยุดสักที โตแล้วนะ...ต้องให้บอกให้สอนกันถึงเมื่อไหร่?” 

“ไม่ใช่พ่อแม่ฉัน...ไม่ต้องมาสอน”

“อิงค์!”

“……………”

“เฮ้อ! โดนฟาดแน่ยัยคุณหมอจอมดื้อ”  สุดท้ายผมก็ทนกับท่าทีของเธอไม่ไหว ต้องกระชากร่างเล็กเหวี่ยงขึ้นไปบนเตียงอีกครั้ง จากนั้นก็จู่โจมถอดกางเกงสั้นและซับในของเธอออกไปอย่างรวดเร็ว จับขาเรียวถ่างจนเกือบฉีก แล้วก็ต้องหยุดชะงักเพราะกลีบเสียวแดงก่ำ บอบช้ำจนบวมเต่ง

“ฮือ…ปล่อยฉันนะ...ฉันจะกลับ...ฮึก...ฉันจะกลับแล้ว”

“อิงค์…อย่าร้องซิ...เฮ้อ...เอาเป็นว่า...ขอไถ่โทษนะ เมื่อกี้ลืมมันไปซะ”

“ฮือ…ลืมงั้นเหรอ?!...ฮือๆๆ”  คนตัวเล็กลงจากเตียงแล้วเดินกลับไปที่ตู้เสื้อผ้าอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันที่มือเล็กจะเปิดมันออก ผมก็ถึงตัวเธอพอดี จากนั้นก็สวมกอดคนตัวเล็กไว้จากด้านหลัง

“ขอโทษครับ...ให้แก้ตัวอีกรอบเถอะนะ...รับรอง จะไม่ทำให้อิงค์เจ็บ”  

“ฮือๆๆๆ”

“นะ…แล้วจะ...ช่วยพูดกับไอ้กั๊มพ์ให้ด้วย...นะ”  สุดท้ายผมก็ต้องยอมลงให้เธออีกแล้ว กะว่าจะเล่นตัวไม่ช่วยไอ้ไนท์สักหน่อย...หมดกัน เมียร้องไห้...อะไรก็กูต้องยอม

“ฮือ…ฮึก…ถ้าไม่อยากช่วยก็ไม่ต้องฝืนใจ”

“ช่วยซิ...นะ...ให้ฉันได้ไถ่โทษ...เรื่องเมื่อกี้”  ผมไม่รอช้า รวบรัดตัดบทด้วยการจูบไล้ตั้งแต่แผ่นหลังที่มีเสื้อกล้ามสีขาวบางๆขว้างกันอยู่ ไล่มาถึงบั้นท้ายขาวๆที่เปลือยเปล่าไปแล้ว

“ฮึก…ฮึก…ฮึก”

“เลิกร้องเถอะนะ”  ผมพูดเสียงอ่อน แล้วก็คุกเข่าลงกับพื้น เมื่อคนตัวเล็กหยุดสะอึกสะอื้นแล้วผมก็แยกขาเธอออก พยุงสะโพกแน่นให้เชิดแอ่นมาทางด้านหลัง แล้วก็รีบเข้าไปชิดกลีบแดงช้ำทันที ละเลงลิ้นใส่มันอย่างต้องการจะปลอบประโลม ตวัดซ้ายตวัดขวาครั้งแล้วครั้งเล่าจนน้ำหวานไหลซึมออกมาจากร่องเสียวไม่ขาดสาย

“อื๊อ…อื๊ม…อื๊อ”

“อืม”  ผมครางแผ่วๆแล้วดันลิ้นเข้าไปสำรวจร่องรัก แต่มันก็ไม่ค่อยถนัดถนี่นัก ท้ายที่สุดก็คว้าขาเรียวข้างนึงขึ้นมาพาดบ่าไว้เพื่อเปิดทางให้สะดวกมากกว่าเดิม เมื่อทุกอย่างลงตัวแล้วผมก็จัดการละเลียดของหวานล้ำตรงปลายลิ้นจนอิ่มหนำ 

“อ๊า…อื๊อ…อ๊า…อ๊า”

“หายโกรธแล้ว...ใช่มั๊ย?”  เมื่อผละออกมาได้ผมก็รีบเอ่ยถามคนตัวเล็กทันที ในใจก็กลัวว่าเธอจะไม่หายเคือง

“………….”  คนตัวเล็กก้มหน้างุด ไม่ยอมตอบผม แก้มนวลเนียนทั้งสองข้างขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะความเขินอาย

“เงียบแบบนี้จะสรุปเอาเองว่าหายโกรธแล้วนะ”

“…………..”

“ฮึๆๆ”  ผมกลั้วหัวเราะให้ลำคอ แล้วก็ลุกขึ้นยืนซ้อนหลังเธอไว้ รั้งสะโพกมนให้แอ่นขึ้นมาอีกเพื่อจะสอดลำกายเข้าไปในร่องคับๆ

“……………”

“ขออนุญาต...นะครับ”  ผมพูดจบก็ถอดกางเกงตัวเองออก แล้วส่งลำกายไปจ่อไว้ที่ปากทางร่องฟิต บดบี้กลีบแคมอวบเต่งด้วยส่วนหัวอุ่นชื้น 

“อื๊อ!…สะ…เสียว”  

“ก็ถ้าไม่ทำให้เสียวก่อนเดี๋ยวก็จุกอีกน่ะ”  

“อ๊ะ…อ๊ะ…อื๊ม”  ผมค่อยๆกดลำกายเข้าไปอย่างเนิบๆ ค่อยๆสอดลึกเข้าไปในร่องอุ่นจัด แต่สุดท้ายผมก็ใจเย็นได้เพียงแค่ครึ่งท่อนกาย ส่วนที่เหลือก็ถูกตอกยัดเข้าไปจนดังกึกสุดโคนพอดี

“อ่า…อิงค์ครับ...อย่าขมิบขนาดนี้ซิทูนหัว”  ผมกัดฟันทันทีที่เริ่มทนกับแรงตอดรัดนี้ไม่ไหวแล้ว นี่ถ้าไม่รีบกระแทกคงขาดใจเป็นแน่...แล้วแม่คุณทูนหัวก็บอบบางเสียเหลือเกิน เตะนิดกระแทกหน่อยก็ช้ำแล้ว

“อ๊ะ…ราล์ฟ…อ๊า…อ๊า…อ๊า…อื๊ม…อ๊า”  ในที่สุดผมก็ทนไม่ไหวต้องกลั้นใจอัดกระแทกเข้าไปอย่างถี่รัว ยิ่งขยับก็ยิ่งรัด...มันแน่นไปหมดทุดทิศทุกทางจนอยากจะจ้วงแทงให้สาแก่ใจนัก

“ซี๊ดส์…รัดอะไรขนาดนี้หืม?”  

“อ๊าง…อ๊ะ…อ๊า…อิงค์ปวดเอว...ไปหมดแล้ว”  

“ครับ?”  ผมเอ่ยทวนแล้วก็พาคนตัวเล็กมานอนที่เตียงกว้าง ส่วนผมเองยังคงยืนอยู่ที่พื้น แต่เราก็ยังไม่ได้แยกจากกัน ขาเรียวทั้งสองข้างถูกจับมาเกี่ยวรัดเอวสอบไว้

“ฮื้อ…ราล์ฟ…แบบนี้อิงค์ไม่ไหว...ไม่...ไม่เอา”  คนตัวเล็กเริ่มงอแงอีกครั้งเมื่อเข้าใจแล้วว่าท่วงท่ารักต่อไปจะเป็นอย่างไร

“น่า…นะ…นิดเดียว”

“ไม่…อื๊อ! บอกไม่เอาไง...อ๊า! ฮึก…อ๊า..อ๊าส”  ผมไม่ฟังที่เธอเอ่ยประท้วงรีบจ้วงแทงร่องเสียวทันทีที่มีโอกาส คนตัวเล็กที่ขัดขืนอะไรไม่ได้ก็ได้แต่จิกกำผ้าปูที่นอนจนมันยับยู่ยี่ ร้องครางเสียงหลงจนน้ำตาเล็ดน้ำตาร่วง ยิ่งผมรั้งสะโพกเธอขึ้นมาเพื่อให้ร่องเสียวรับท่อนกายของผมไปเต็มๆเธอก็แทบจะดิ้นพล่าน 

“อ๊า…อ๊ะ…โอ๊ย…ไม่ไหวแล้ว...อ๊า...ราล์ฟ”   

“อ๊าส์…แมร่ง...มันฉิบหาย”  ผมขบกรามแน่นแล้วเร่งตอดอัดเข้าไปอย่างที่ใจต้องการ โหมแรงทั้งหมดทั้งมวลใส่คนร่างเล็กที่นอนกัดปากจนห้อเลือด ปลายนิ้วเรียวเล็กจิกเกร็งไปทั้งสิบนิ้ว

“อ่า…ฟิตดีจริงๆ...ขนาดจับถ่างขนาดนี้แล้วยังฟิต”

“โอ๊ย…โอ๊ะ…โอ๊ว…อื๊อ…อื๊อ…ลึกไปแล้ว”  

“ซี๊ดส์…อ่าส์...ฟิตโว๊ย”  ยิ่งโดนตอดรัดมากเท่าไหร่ ผมก็เหมือนยิ่งได้ใจ หมั่นซอยสะโพกถี่ๆกระทุ้งกายเข้าไปในร่องคับจนน้ำกระเซ็น พอมองจุดเชื่อมต่อของเราก็ยิ่งอยากจะกระแทกกระทั้นมันหนักๆ แต่นี่มันก็คงหนักพอตัวแล้วนั่นแหละ กลีบแคบอวบปลิ้นแดงก่ำไปหมดทั้งกลีบ แต่ร่องฟิตๆก็ยังไม่วายที่จะตอดรัดลำกายจนผมเสียวไปทั้งลำ

“อ๊า…อื๊ม…อ๊ะ…จะ…อ๊า…อ๊า…อ๊าส”  คนตัวเล็กพูดไม่ทันขาดคำเธอก็ปลดปล่อยไปอีกครั้ง และผมเองก็เช่นกัน โดนรัดแบบนี้มันก็เกินจะทนไหวแล้ว

“อ่าส์...มันอ่ะ...อิงค์...เลิกกินยาคุมแล้วใช่มั๊ย?...ฮึๆๆ แตกคาร่องขนาดนี้ยังไงก็ต้องท้อง”  คิดได้ดังนั้นก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างตื่นเต้น แค่คิดว่าจะมีลูกกับเธอใจผมมันพองโตขึ้นมาจนคับอกแล้ว

“จะเลิกกินได้ยังไงล่ะ?...ถ้าท้องขึ้นมา คุณพ่อคุณแม่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?”

“พูดแบบนี้หมายความว่าไง? พ่อแม่เธอรังเกียจฉันงั้นเหรอ?...ฉันเป็นคนไม่ดี...”

“เปล่าสักหน่อย...แต่ถ้าท้องขึ้นมาจริงๆคุณพ่อคุณแม่ก็ต้องอับอายขายหน้า เพราะว่า...ลูกสาวท้องก่อนแต่งน่ะซิ แล้วถ้าเกิดว่าเขาไม่รับผิดชอบ อิงค์ก็ต้อง...ท้องไม่มีพ่อ”  

“ฮึๆๆ…โอ๋ๆๆ พูดจาน่าสงสาร...เดี๋ยวเสร็จเรื่องไอ้ไนท์แล้วจะให้แม่ไปขอนะครับ”  ผมปล่อยขาเรียวออกจากเอวสอบ แล้วทรุดตัวลงนอนข้างๆคนตัวล็ก

“ฮึ! ถ้ามัวช้าอยู่ คุณพ่อคุณแม่ยกอิงค์ให้คนอื่นไปซะก่อนก็ช่วยไม่ได้นะ”

“ก็ลองดูซิ พ่อจะแบกปืนไปเป่ากระโหลกมันให้กระจุยเลย”

“คนอันธพาล!”  

“หวงเมียก็หาว่าอันธพาลอีก...ไม่เอา ไม่คุยแล้ว ต่อเลยดีกว่า”

“พอแล้วนะ...อิงค์เดินทางมาเหนื่อยล้า ยังจะต้องมารองรับเรื่องแบบนี้อีก...ไม่ไหวแล้ว”  

“เป็นเมียราล์ฟต้องถึกต้องทน”  

“อิงค์คนนะไม่ใช่ควาย”   ผมหลุดขำออกมาเมื่อได้ยินสิ่งที่คนตัวเล็กพูด แต่ก็ไม่ได้สนใจหรอก 

“อยากนอนหงายหรือนอนคว่ำ...หรือจะตะแคง พี่ก็แทงให้หมดแหละ”

“บ้า!”

“พูดความจริงก็หาว่าบ้า...งั้นเดี๋ยวโชว์”  ผมขึ้นไปนอนทาบทับคนตัวเล็กไว้ แล้วก็ถือโอกาสรั้งเสื้อกล้ามสีขาวและชั้นในขึ้นไปกองไว้เหนืออกอวบอัด...ซึ่งจริงๆแล้วน่ะ มันควรจะถอดออกไปตั้งนานแล้ว

“ราล์ฟ…อิงค์บอกว่าวันนี้ไม่ไหวจริงๆ ทำไมถึงไม่เห็นใจกันบ้างล่ะคะ?”  คนตัวเล็กเอ่ยเสียงออดอ้อน มือเล็กยกขึ้นมาดันอกผมไว้ทั้งสองข้าง

“ก็ให้นอนเฉยๆ”  ผมพูดจบก็จับขาเรียวมาเกี่ยวพันเอวสอบไว้อีกครั้ง ส่วนแขนเรียวเล็กก็จัดการบังคับให้โอบรัดรอบลำคอ เมื่อทุกอย่างเริ่มลงตัวผมก็เริ่มซอยถี่ๆทันที ใช้มือทั้งข้างข้างเท้าไว้กับพื้นเตียงเพื่อไม่ให้น้ำหนักตัวกดทับคนตัวเล็กมากนัก

“อ๊า…อ๊า…อ๊าง…อ๊ะ…อ๊า…เสียว”  คนตัวเล็กหลงระเริงกับผมอีกครั้ง เธอแอ่นสะโพกให้ผมจ้วงลึกอย่างคล่องแคล่ว ยิ่งกดกระแทกลงมาหนักเท่าไหร่เสียงครางเล็กๆก็ดังขึ้นเรื่อยๆ อกอวบเด้งของเธอกระเด้งกระดอนขึ้นมาเสียดสีกับแผงอกล่ำๆของผมจนอารมณ์ปราถนาในกายผมมีมากขึ้นไปอีก

“อ่าส์...อยากลองนอนตะแคงป๊ะ?”  ผมเอ่ยถามอย่าไม่ต้องการคำตอบ แล้วจัดท่าต่อไปด้วยความรวดเร็ว ผมพลิกร่างมานอนตะแคงซ้อนหลังคนตัวเล็กไว้แล้วก็สอดยัดลำกายเข้าไปอีกครั้ง เมื่อไม่ถนัดก็เกี่ยวขาเรียวมาพาดไว้ที่เอวสอบแล้วเร่งตอกอัดเข้าไปถี่ๆจนคนตัวเล็กสั่นระริกไปทั้งร่าง 

“โอ๊ว…อื๊ม…เสียว…เหลือเกิน..อ๊า...ราล์ฟขา...แบบนี้มันลึกสุดๆ”  คนตัวเล็กตาปรือ ร้องครางเสียงสั่นเครือ ผมเห็นดังนั้นก็อยากจะทำมากกว่านี้ จึงสอดมือไปใต้ร่างเล็กแล้วบีบขยำอกเต่งอย่างย่ามใจ ส่วนมืออีกข้างก็ลดต่ำลงไปขยี้กลีบเสียวนุ่มนิ่มที่บัดนี้มันฉ่ำแฉะไปด้วยน้ำคาวสวาท 

“อ๊าส์…บอกแล้วว่าทำได้ทุกท่า...เสียวมั๊ยครับ?”  

 “อ๊า…อื๊ม…อื๊อ…ที่สุดเลย...อ๊า...ราล์ฟ...แรงๆอีก”  คนตัวเล็กเอ่ยร้องขอพลางแอ่นร่องคับๆให้ผมกระแทก และผมก็ไม่ขัดศรัทธา รีบตอกยัดเข้าไปทั้งถี่ทั้งลึก ยิ่งกระแทกก็ยิ่งลึกจนร่องเสียวที่ถูกกระแทกอย่างต่อเนื่องน้ำแตกซ่านไปอีกครา

“ขี้โกงหนิ...เสร็จอีกแล้ว”  ผมเอ่ยล้อเลียนแล้วก็เปลี่ยนท่วงท่าเป็นนอนคว่ำ ซึ่งคนตัวเล็กก็ให้ความร่วมมือเต็มที่ ทั้งๆที่ตอนแรกทำเหมือนจะไม่ยอม นึกถึงจุดนี้ผมก็อยากจะแกล้งนัก...คิดได้ดังนั้นก็ถอนกายออกมาเกือบหลุดแล้วกระทุ้งเข้าไปจนสุดโคน บ้างก็ชักออกมาขยี้กลีบปลิ้นจนคนถูกกระทำดิ้นพล่าน

“อ๊า!…เสียว…อ๊ะ…อ๊า…ราล์ฟ…ไม่เอาแบบนี้ค่ะ...อ๊า...อ๊า..อิงค์ทรมาน...อ๊าส...ฮื้อ!...ราล์ฟ!”  ยิ่งเธอร้องครวญครางผมก็ยิ่งอยากแกล้ง แกล้งสอดลำกายเข้าไปเพียงน้อยนิดแล้วก็ถอนกลับมาถูไถปากทางร่องเสียว ถูขึ้นถูลงจนกลีบช้ำๆสั่นระริก

“เสียวเหรอครับ?”  ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงซื่อๆ แกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้...ฮึๆๆ ไอ้เรื่องแกล้งเธอน่ะมันงานประจำของผมเลยล่ะ

“อ๊าส…เสียว…อื๊อ! ราล์ฟ…อิงค์เสียว หยุดทำแบบนี้!”

“ทำแบบนี้ไม่ดีเหรอครับ?”

“อ๊า…ฮือ…พอแล้ว…อิงค์ทรมาน...ช่วยอิงค์ด้วย”

“ให้ช่วยยังไงครับ?”

“อื๊อ…อ๊า…ทำ…ทำเลย”  คนตัวเล็กแอ่นร่องเสียวให้ผมอีกครั้ง ผมก็แค่สอดลำกายเข้าไปคออยู่ที่ปากทางร่องคับ แต่ก็ไม่ได้ดันมันเข้าไปลึกๆ

“ว่าไงครับคุณหมอ?...อยากให้ทำอะไร?”

“อื๊อ…อ๊ะ…อ๊า…เร็ว…ขอร้องล่ะนะ”

“พูดซิ...อยากให้ทำอะไร?”

“ทำ…อ๊า…ทำอิงค์...ทำอิงค์เร็วๆ”  คนตัวเล็กหันมาสั่ง เธองุ่นง่านจนแทบอยู่ไม่ติดเตียง

“อ่อ…อากให้เอารึเปล่าครับ?”  ฮึๆๆ ได้ทีมันต้องแกล้งหนักๆ อยากดื้อดีนักที

“ฮื้อ! เอา…นั่นแหละ...อื๊อ...สักทีเถอะ...อ๊า! โอ๊ว”  ผมสวนท่อนกายเข้าไปเมื่อแกล้งจนสมใจแล้ว คนตัวเล็กร้องเสียงหลงทันทีที่ได้สิ่งที่ต้องการ เธอถ่างขาและแอ่นร่องฟิตให้ผมทิ่มแทงอย่างไม่หยุดหย่อน ขนาดที่ว่าโดนกระแทกจนกลีบแคมปลิ้นขนาดนี้แล้วยังทน...จะว่าเธอไม่ถึกก็ผิดแล้วล่ะ

“ซี๊ดส์…ฟิตตลอดเลยทูนหัว แล้วอย่างนี้ผัวจนไหวได้ไง...อ๊าส์”  ผมครางยาวเมื่อปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง ซึ่งคนตัวเล็กเสร็จในคราเดียวกัน  

“ฮื้อ…ลงไปเร็วๆเลย อิงค์หนัก”  

“ครับ”  ผมรับคำแล้วก็หอมแก้มนุ่มฟอดใหญ่ก่อนจะผละออกมานอนลงข้างๆเธอ

“พูดแล้วนะว่าจะไปคุยกับกั๊มพ์...อิงค์ได้ยินชัดเต็มสองหู”  ทันที่ปล่อยให้นอนพักเธอก็เอ่ยท้วง...ฮึ! เรื่องไอ้ไนท์นี่ไม่เคยลืมซินะ 

“อืม…รู้แล้วแหละน่า”  ผมหลับตาลงแล้วหันหลังให้เธอ...เฮ้อ...คิดแล้วก็เซ็ง ต้องไปช่วยไอ้คนแบบนั้นจนได้...ก็เมียสั่งหนิ ใครกล้าหือล่ะ?

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/100371/1701793865-member.jpg

 

 

ยาวปายๆกับบทนี้ 555

คำผิดเพียบดิ แก้กันตามอัธยาศัย

555 รู้ว่าลีดสมาชิกเราเก่ง อ่านกันจนรู้ใจและ

เลิฟเบยยย

ขอบคุณมากๆนะคะสำหรับกลจ.

ไม่ว่าจะเป็นเม้นต์ คะแนน บลาๆ

ขอบคุณค่ะ ถึงเม้นจะแค่บรรทัดครึ่งบรรทัด

คะแนน สองคะแนน ก็มีความหมาย

ลีดน่ารักจัง อิอิ

เค้าก็มาอัพเร็วดิ ลีดน่ารักงี้อ่ะ

จุ๊บ

 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น