악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย 50

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 54

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ส.ค. 2562 17:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย 50
แบบอักษร

 

 

เมียมาเฟีย๕๐ 

 

 

หลังจากเตรียมตัวเสร็จ ชานยอลกับเพื่อนอีกสามคนก็มานั่งอยู่ในรถใกล้ๆกับพิพิธภัณฑ์ เขาหันไปพยักหน้าให้กับเพื่อนอีกสามคนเมื่อพร้อมปฏิบัติงาน 

 

”คุณจะรอที่นี่” ชานยอลถามเหว่ยถิงที่นั่งอยู่ในรถด้าย เหว่ยถิงส่ายหัว 

 

”เดี๋ยวกลับไปรอที่โรงแรม ถ้ามีใครมาเจอก็งานเข้ากันพอดี” แล้วจะมาส่งเขาสี่คนทำไม ชานยอลถามในใจ 

 

 

 

 

หลังจากลงจากรถ ทั้งสี่คนก็มายืนอยู่หน้าพิพิธภัณฑ์ ทั้งสี่คนแฝงตัวเข้ามาเป็นนักท่องเที่ยวที่จะเข้าชมพิพิธภัณฑ์ของหายาก 

 

”ขอตัวบัตรผ่านด้วยครับ” งานในวันนี้จะมีผู้เข้าชมเพียงร้อยคนเท่านั้น จึงมีบัตรคิวเป็นรอบๆ โชคดีที่เด็กแสบกับเพื่อนมาแต่เช้า จึงได้บัตรคิวเป็นรอบแรก ชานยอลและเพื่อนๆยื่นบัตรคิวให้กับการ์ดที่ยืนทำหน้าดุอยู่ตรงหน้า จากนั้นจึงเดินเข้ามาภายในพิพิธภัณฑ์ที่ถูกจัดอย่างสวยงาม ภายในงานเปิดเพียงไฟสลัวๆเท่านั้น ล่อโจรชัดๆ ชานยอลกับเพื่อนอีกสามคนแยกกันไปเดินชมคนละจุด ไม่ได้เดินกันเป็นกลุ่ม  

 

(คนของคุณเฉินกำลังไปเอาภาพวาด พวกนายเตรียมตัวให้พร้อม) เสียงของจุนมยอนดังขึ้น ทุกคนจึงเตรียมความพร้อม เผื่อคนของเหว่ยถิงตรงมายังพวกเขา  

 

“ตอนนี้คนเข้ามาชมงานเริ่มเยอะแล้ว” เซฮุนรายงานสถานการณ์  

 

(เซฮุน เดินตรงไป สิบสามนาฬิกา คนของคุณเฉินกำลังตรงมา) เซฮุนพยักหน้า จากนั้นจึงเดินตรงไปตามที่ถูกสั่ง  

 

(เซฮุนหยุด รีบถอยออกมา) 

 

”เกิดอะไรขึ้น” ชานยอลร้องถามอย่างสงสัย 

 

(ผังของห้องจัดงานมันเคลื่อนที่ได้ จงอิน เขาวิ่งไปทางนายแล้ว) ซิ่งหมินพูดอธิบายก่อนจะบอกให้รุ่นน้องเตรียมรับของ เขาไม่คิดว่าพิพิธภัณฑ์แห่งนี้จะมีกลไกที่น่าทึ่งขนาดนี้ มันสามารถเคลื่อนที่ได้โดยที่ผู้คนในพิพิธภัณฑ์ไม่สามารถรับรู้ถึงการเคลื่อนไหว เพราะตอนที่เขาเห็นเซฮุนเดินไปตามคำของจุนมยอล แต่อยู่ๆทางที่ว่ากลับเคลื่อนตัวไปอีกทาง ทำให้เส้นทางที่บอกมันผิดตำแหน่งไป 

 

(ชานยอล ถอยออกมา แล้วรอรับภาพวาดจากจงอินที่ประตูทางออก) ซิ่วหมินสั่งอีกครั้ง ชานยอลจึงรีบถอยออกจากห้องการแสดงของโบราณ เขาเดินออกมาจากในห้องอย่างไม่รีบร้อน  

 

“หน้าประตูมีกล้องวงจร” ชานยอลพูดขึ้น 

 

(จงอินกำลังมาถึง สิบวิ) ภายในสิบวินาที ชานยอลได้รับภาพวาดมาอยู่ในมือ จากนั้นจึงรีบวิ่งออกจากหน้าประตู ทำให้กล้องวงจรไม่สามารถจับภาพเขาสองคนได้ ชานยอลวิ่งออกมาจากในงาน แต่ก็ต้องหยุดฝีเท้าลง เมื่อเขาเจอกลุ่มชายชุดดำสามคนยืนรอเขาอยู่ตรงหน้า คนพวกนี้เป็นคนกลุ่มไหน หรือเป็นคนของเหว่ยถิง แล้วทำไมทุกคนต้องใส่ผ้าปิดปากสีดำด้วย 

 

”แย่แล้ว” ชานยอลอุทานขึ้นอย่างตกใจ 

 

(ชานยอล เกิดอะไรขึ้น) จงแดร้องถามเมื่อได้ยินเสียงของชานยอลร้อง แต่เขากลับไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากชานยอลเลย  

 

“เจาะกล้องวงจรตรงที่ชานยอลอยู่” ดีโอรีบเจาะเข้าไปยังกล้องตัวที่ชานยอลวิ่งผ่านไปทันที ทุกคนเดินเข้ามาดูที่หน้าจอ ภาพตรงหน้าคือกลุ่มชายชุดดำกำลังอุ้มชานยอลขึ้นรถสีดำติดฟิล์มดำอย่างหนา พวกเขาหันมองสบตากัน ความฉิบหายมาเยือนแล้ว ใครจะรู้ว่าการมาขโมยภาพจะทำให้เมียมาเฟียโดนลักพาตัวแบบนี้ ยิ่งคนอยากได้ภาพวาดยิ่งเห็นหายนะวิ่งเข้ามาชนเต็มไปหมด ไม่รู้ว่าจะโดนตีนน้องชายในรูปแบบไหน 

 

 

 

 

ชานยอลนั่งนิ่งจ้องมองบุรุษชุดดำสี่คนที่อยู่ด้วยกันบนรถ คนพวกนี้เขาไม่เคยเห็นมาก่อน พอเห็นหน้าที่ไม่ได้ใส่หน้ากากก็ยังคิดไม่ออกว่าเคยรู้จักกันไหม นี่เขาไปเหยียบเท้าใครโดยไม่รู้ตัวหรือเปล่านะ  

 

“นายใหญ่ให้พาไปที่ไหน” ชายที่นั่งข้างๆเขาถามขึ้น สายตาจ้องมองคนขับรถ เขาจึงได้หันไปมองเช่นกัน เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าตัวเองจะถูกพาไปไหน  

 

“นายใหญ่ไม่ให้พูด เด็กนี่ฉลาดเกินไป” ทั้งสี่คนหันมามองที่เขา เขาก็ได้แต่ทำเสียงจิ๊จ๊ะอย่างขัดใจ คนพวกนี้ก็ฉลาดไม่ต่างจากเขาหรอก ชานยอลทิ้งตัวพิงไปทางด้านหลังของเบาะ สายตาหันไปมองนอกรถ รถที่เขานั่งมา ตอนนี้มันกำลังห่างออกจากเขตที่เขาอาศัยเรื่อยๆ  

 

“อา แถวนี้เหมือนว่าเคยมนะ” เพราะดูเหมือนว่าคุ้นกับสถานที่ ชานยอลจึงได้เผลอพูดออกมาเสียงเบา แต่การพูดของเขาทำให้ผู้ชายที่อยู่ข้างๆได้ยิน เขาหันไปยิ้มให้กับชายคนนั้น ก่อนที่จะมีผ้าขาวยื่นมาจากชายคนนั้นแล้วทำให้เขาหลับไป ถ้าเช่นนั้นก็คงต้องบอกราตรีสวัสดิ์สินะ 

 

 

 

อึ ชานยอลลืมตาขึ้นมาพร้อมกับอาการวิงเวียนศีรษะ เขายกมือขึ้นจับขมับตัวเองพร้อมกับส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นเพื่อสำรวจรอบข้าง อือ นี้เป็นครั้งแรกหรือเปล่านะที่เขาถูกจับมาแล้วลืมตาขึ้นอยู่ในห้องนอนขนาดใหญ่ ไม่เหมือนคนถูกจับมาเลย ชานยอลขยับตัวลงจากเตียง ตัวเซเล็กน้อยเพราะยังมึนอยู่ เขาเดินไปเปิดประตูระเบียงห้องพร้อมกับดวงตากลมโตเปิดกว้างขึ้น นี่เขาถูกจับมาที่ไหนกันเนี่ย ชานยอลหันกลับมามองภายในห้องก่อนจะหันกลับไปมองทิวทัศน์ด้านนอกอีกครั้ง บ้านหลังที่เขาอยู่เหมือนถูกสร้างขึ้นบนเขา แต่รอบๆเขากลับมีแม่น้ำขนาดใหญ่รายล้อม นี่เขาถูกมาเฟียลักพาตัวมาพักผ่อนหรือเปล่านะ ถ้านี่คือฝีมือของคนรัก คนรักของเขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ชานยอลที่กำลังดื่มด่ำกับธรรมชาติต้องละความสนใจหันกลับไปมอง หญิงสาวในชุดจีนสีขาวแดง ช่วงบนเป็นสีขาวมีลายสีแดงเล็กน้อย ส่วนกระโปรงยาวเป็นสีแดงสด บนศีรษะของเธอปล่อยผมยาวสลวยมีดอกโบตั๋นเล็กสามสี่ดอกติดเอาไว้ เธอดูสวยมาก 

 

”คุณชานยอลใช่ไหมคะ” เขาพยักหน้ารับ 

 

”ยังปวดหัวอยู่หรือเปล่า จะนอนพักก่อนไหม” เขาส่ายหัว ถามว่ายังปวดหัวอยู่ไหม ก็ยังปวดอยู่ แต่เขาไม่อยากพักแล้ว 

 

”ถ้าเช่นนั้น คุณชานยอลพอไปพบนายใหญ่ไหวไหมคะ” เขาพยักหน้ารับ จากนั้นจึงเดินตามหลังหญิงสาวที่อายุน่าจะพอๆกับเขาลงมาด้านล่าง เขาเดินผ่านกลุ่มชายชุดดำที่อยู่ในชุดแบบจีนโปราณ คนพวกนั้นก้มหัวให้กับเขาเหมือนกับรู้จักเขามาก่อน แต่เขาไม่รู้จักคนพวกนี้เลย ให้ตายสิ 

 

“เชิญทางนี้ค่ะ” ชานยอยยิ้มให้หญิงสาวที่ผายมือให้เขาเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง เขาเดินเข้าไปในห้องก่อนจะหยุดยืนมองชายสูงวัยที่อยู่ในชุดจีนสีแดง เขาหันมองรอบๆห้อง การดีไซน์บ้านหลังนี้ออกไปแนวยุโรป แต่การแต่งตัวของเจ้าของบ้านไม่เข้ากับบ้านเลย แต่ก็ช่างเถอะ บ้านคนอื่นนิ ไม่ใช่บ้านเขา 

 

”เชิญนั่งสิ” เจ้าของบ้านผายมือให้เขานั่งฝั่งตรงข้าม เขาก้มหัวลงเล็กน้อยเพื่อขอบคุณ ก่อนจะเดินไปนั่ง  

 

“อาหลี่ เอาอาหารว่างมาเสริฟแขก” ชายสูงวัยตรงหน้าสั่งหญิงสาวที่พาเขามา ชานยอลหันไปมองเธอ ก่อนจะหันมามองคนพูด 

 

”คือ คุณ” 

 

”เล่นหมากรุกเป็นไหม” ชานยอลที่กำลังเอ่ยถามว่าเขาเป็นใคร แต่ชายสูงวัยตรงหน้ากลับพูดขัดคำพูดของเขาเสียก่อน 

 

”เคยครับ แต่ไม่บ่อย” เขาเคยเล่นสมัยที่ยู่กับกลุ่มเพื่อน มีเล่นบ้างเวลาไม่มีอะไรทำ แต่การเล่นหมากรุกก็ทำให้คนสมาธิสั้นอย่างเขานั่งนิ่งๆอยู่ได้เกือบชั่วโมงนะ  

 

“งั้นก็เล่นเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”  

 

“ครับ” เขาขานรับ ก็แค่เล่นหมากรุก 

 

”เธอเหมือนหลานชายฉัน” เล่นไปได้สักพัก คนสูงวัยตรงหน้าก็เอ่ยขึ้น เขาที่กำลังเดินหมากอยู่จึงต้องเงยหน้าขึ้นมา  

 

“ยังไงครับ”  

 

“หลานชายฉันก็เป็นเหมือนเธอ ฉันชวนเล่นอะไรเขาก็เล่น แต่เสียอย่างเดียว เขาชอบเอาแต่ใจ”  

 

“แต่ผมเป็นเด็กดีนะ” 

 

”ดีหรือดื้อ” คนตรงหน้าเขาพูดจบแล้วหัวเราะออกมา พูดเหมือนว่ารู้จักกันมาก่อนเลยทั้งๆที่ไม่เคยรู้จัก 

 

”คุณรู้จักผมเหรอครับ” ชานยอลถามขึ้นอย่างสงสัย ชายสูงวัยตรงหน้าละสายตาจากหมากรุกหันมามองที่เขา 

 

”ก็พอรู้จัก” ชายตรงหน้าพูดจบแล้วโยนแฟ้มสีฟ้ามาตรงหน้าของเขา ชานยอลหยิบมันขึ้นมาเปิดดู ข้อมูลภายในเป็นประวัติของเขา ตั้งแต่วันเกิดยังเรียนจบ ไหนจะมีรูปถ่ายของเขาตามสถานที่ต่างๆอีก บางภาพยังถ่ายติดมาเฟียมาด้วย คนคนนี้คือใคร มิตรหรือศัตรู ชานยอลเงยหน้าขึ้นตรงมองคนตรงหน้าอีกครั้ง 

 

”จากการที่เธอเล่นหมากรุกกับฉัน นิสัยของเธอคงจะดื้อน่าดู แถมยังเป็นพวกไม่ยอมแพ้อีกต่างหาก คนแบบนี้น่ากลัวนะ ไม่สามารถที่จะเก็บไว้ได้” คนคนนี้ทายนิสัยเขาจากการเล่นหมากรุก 

 

”จะชมว่าผมฉลาดล่ะสิ” คำพูดของชานยอลทำให้คนอายุมากกว่าหัวเราะอีกครั้ง  

 

“ใช่ เธอฉลาดมาก และฉลาดเกินไป” คำพูดของคนคนนี้ เหมือนทำท่าจะเก็บเขาท่าเดียว นี่เขากำลังถูกมาเฟียแก๊งไหนจับตัวมาเนี่ย 

 

”อาหารว่างค่ะ” ผู้หญิงคนเดิมเดินเขามาพร้อมกับอาหารว่างที่อยู่บนถาด เธอว่างจานขนมปุยฝ้ายกับเค้กไว้ตรงหน้าเขา ส่วนคนสูงอายุเธอเสริฟเป็นน้ำชากับขนมจันอับ 

 

”ทานสิ ขนมพวกนี้คนของฉันทำเอง” บอกว่าทำเองนี่แหละอันตราย แต่ชานยอลก็หยิบช้อนขึ้นมาตักขนมเค้กเข้าปาก อือ 

 

”อร่อยดีนะครับ” เขาชมจากใจจริง เพราะขนมเค้กที่เขาทาน มันอร่อยจริงๆ 

 

”ฝีมืออาหลี่” คนถูดชมก้มหัวลงเล็กน้อยก่อนจะหันไปยิ้มให้กับชานยอล 

 

”ถ้าคุณชานยอลต้องการเพิ่มก็บอกได้นะคะ ฉันขอตัวก่อน” เธอพูดจบแล้วเดินออกไป เหลือแค่เขากับคนอายุมากกว่าตรงหน้า 

 

”เขาดูแลเธอดีใช่ไหม” ชานยอลที่กำลังตักเค้กเข้าปากถึงกับชะงัก คำถามเมื่อสักครู่ คือถามเขาใช่ไผม แล้วใครดูแลใคร หมายถึงมาเฟียน่ะเหรอ 

 

”ถ้าหมายถึงคุณคริส เขาดูแลผมดีมากครับ” ชานยอลจ้องมองคนตรงหน้า ว่าจะมีปฏิกิริยายังไงกับคำตอบของเขา แต่คนอายุมากกว่าไม่ได้พูดหรือแสดงกริยาอะไร เขาเพียงยิ้มออกมาเท่านั้น บางทีเขาก็เริ่มงง นี่มันเกิดอะไรขึ้น 

 

”ก็ดีแล้ว ฉันเพียงอยากเห็นเขาดิ้นตอนที่เธอหายไป” นี่มาเฟียหรือโรคจิตกันนะ 

 

”คุณรู้จักคนรักของผม” 

 

”พูดไม่อายปาก” 

 

”ก็เราแต่งงานกันแล้ว ทำไมต้องอาย” หึ คนอายุมากกว่าหัวเราะในลำคอ แต่เขาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกลับได้ยินมัน น่าขนลุกแหะ  

 

“คุณจะบอกผมได้ไหมว่าคุณเป็นใคร” คนตรงหน้าไม่ตอบ เพียงยกน้ำชาขึ้นมาจิบเท่านั้น อะไรกันเนี่ย ตอนนี้เขารู้สึกหัวตัวเองเริ่มร้อนขึ้นมาแล้ว ชายตรงหน้าเล่นด้วยยากจริงๆ  

 

“คุณรู้จักผม แต่ผมไม่รู้จักคุณ ผมคิดว่ามันไม่แฟร์กับผมเลย”  

 

“ไม่แฟร์ตรงไหน” ทุกตรง 

 

”เธอคือนักโทษ ส่วนฉันคือผู้คุม” อะไรอ่ะ ชานยอลอ้าปากเหว๋อ ทำให้คนอายุมากหัวเราะเสียงดังกว่าทุกครั้ง  

 

“เธอนี่ตลกดี” ตรงไหนที่มันตลกเนี่ย เอาจริงๆ เขางงมาก 

 

”ผมไม่ใช่นักโทษนะ” ชานยอลเถียงขึ้นมา อยู่ๆก็มาหาว่าคนอื่นเป็นนักโทษ บ้าหรือเปล่า 

 

”ฉันล้อเล่น เธอก็จริงจังไปได้” หน้าตาคุณดูจริงจังมากตอนที่พูด ชานยอลค้านในใจ  

 

“แล้วคุณจะปล่อยผมกลับเมื่อไหร่” ตอนนี้เขาคิดว่าคนตรงหน้าไม่ได้มีเจตนาคิดร้ายกับเขาหรอก 

 

”ฉันยังไม่เห็นคนรักของเธอดิ้นเลย เธอไม่อยากเห็นเหรอ” อย่าถามเขาแบบนั้น เขาไม่ใช่พวกชวกทำลายความรู้สึกของคนอื่น ยิ่งของคนรักเขายิ่งไม่ทำมัน ชานยอลส่ายหัวกับคำถามของคนสูงวัย 

 

”แต่ฉันอยากเห็น คงจะสนุกพิลึก” ชานยอลถอนหายใจอย่างอ่อนใจ ทำไมต้องมาเล่นกับความรู้สึกของคนรักเขาด้วยนะ  

 

“ได้เวลาพักกลางวันของฉันแล้ว เธอก็ทำตัวตามสบายเลยนะ อยากได้อะไรก็สั่งคนในบ้านได้” คนตรงหน้าเขาพูดแล้วลุกขึ้น ทำให้เขารีบลุกขึ้นตาม 

 

”คุณปล่อยให้ผมเป็นอิสระ” คนอายุมากหันมาแล้วพยักหน้าให้ 

 

”แล้วถ้าผมคิดหนี” 

 

”เขาลูกนี้เป็นของฉัน รอบๆเขายังมีแม่น้ำรายล้อม เธอคิดว่าตัวเองจะหนีได้เหรอ” ก็จริงของมาเฟียตรงหน้า ถ้าเขาคิดหนี ก็คงหนีไม่รอด รอบๆบ้านก็มีแต่ชายชุดดำเต็มไปไหม เขาคงหนียากจริงๆ 

 

”ขอบคุณที่เตือนครับ” คนสูงวันยิ้มให้เขาก่อนจะเดินแยกไป ส่วนชานยอลก็หันกลับมานั่งที่เดิม ตอนนี้ยังคิดหาทางหนีไม่ได้ งั้นก็ทานของว่างแสนอร่อยไปก่อนก็แล้วกัน เผื่อน้ำตาลไปเลี้ยงสมองแล้วคิดอะไรออก  

 

 

1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะ 

 

แสบถูกใครพาตัวมานะ แล้วนี่เขาเป็นมิตรหรือศัตรูกับคนรักของแสบกันแน่ สู้ๆนะแสบ 

 

กราบขอขมาที่หายยยยยยไปนาน ขอโทษนะคะ เพราะไปติดซีรี่ย์ปรมาจารย์ลัทธิมารอยู่ จ้านจ้านน่ารักมากกกก  

 

 

ความคิดเห็น