VINEGAR4266

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 3. ถิ่นคนเถื่อน

ชื่อตอน : EP 3. ถิ่นคนเถื่อน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ย. 2562 05:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 3. ถิ่นคนเถื่อน
แบบอักษร

EP 3.

ถิ่นคนเถื่อน

 

[PHIMPLOI​ TALK]​

 

เพราะมัวแต่คุยโทรศัพท์​กับ​เฮียพลัชเรื่องที่ฉันขับรถผิดเลนจนไปชนรถอีกคัน เฮียพลัชเลยบ่นยาวจนฉันหูชาไปหมด เพราะทำให้เฮียพลัชเป็นห่วงมาก บ่นว่าฉันเป็นเด็กไม่รู้จั​กโตเสียที งื้อ เสียใจหนักมาก

 

 

เลยทำให้ตอนนี้ฉันเดินตามเพื่อนๆคนอื่นๆขึ้นตึกไปเรียนไม่ทัน เพราะมัวโดนเฮียพลัชอบรมสั่งสอน​สะยาวทีเดียว

 

 

ตอนนี้ฉันกึ่งเดินกึ่ง​วิ่ง​เพราะค่อนข้างสายแล้ว เปิดเทอมวันแรกแท้ๆ แต่กลับต้องมาเข้าเรียนสายน่าอายจริงๆเลย

 

 

แล้วลานจอดกับตึกคณะก็ดันไกลกันอีกด้วย ทำให้ฉันต้องลำบาก​เข้าไปอีก จำได้ว่าตึกคณะฉันมันต้องผ่านลานเกียร์​ของ​คณะ​วิศวะนะ

 

 

ฉันวิ่งมาเรื่อยๆจนขาเริ่มอ่อนล้า​แทบจะหมดแรง ตอนนี้ก็เกือบๆจะเก้าโมงแล้วด้วย แดดกำลังร้อนจัดๆเลย

 

 

ฉันวิ่งเลียบทางวอล์ค​เวย์จนเข้ามาถึงเขตของลานเกียร์​ซึ่งใกล้กับตึกคณะของฉันเข้าไปทุกที​ๆซึ่งตอนนี้ ที่บริเวณ​หน้าลานเกียร์​ของ​คณะ​วิศวะก็มีพวกเด็กวิศวะนั่งเล่น​กันอยู่เต็มลานเกียร์​เลยด้วย

 

 

แต่ด้วยว่า​ฉันใส่รองเท้า​ส้นสูง​จึงทำให้วิ่งได้ไม่ถนัดนัก ประกอบ​กับ​พื้นที่ลานเกียร์​ปูด้วยอิฐ​ตัวหนอนด้วยเลยทุลักทุเล​นิดหน่อย

 

 

"อ้ายยย​ ช่วยด้วยย​คะ"

 

 

แล้วก็จนได้ รองเท้าส้นสูง​ของฉันสะดุดกับพื้นที่ปูไม่สม่ำเสมอ​กันของอิฐจนเซจะล้มลง

 

 

ในใจก็เตรียม​พร้อมรับกับความอายไว้แล้ว แต่จู่ๆก็มีมือหนาๆกับท่อนแขนแน่นๆที่เต็มไปด้วย​กล้ามเนื้อแน่นๆมาคว้าตัวฉันไว้ได้ทันพอดี

 

 

ฉันเลยตกอยู่ในอ้อมแขนของคนตัวโตมากๆและใบหน้าฉันก็แนบชิดอยู่กับอกกว้างของเขาจนได้กลิ่นตัวที่หอมอ่อนๆจากตัวเขา

 

 

"น้องพิมพ์​พลอย"

 

 

อุ้ย ใครหน่ะ รู้จัก​ฉันด้วยหรอฉันว่าฉันก็ไม่ได้รู้จักใครสักคนที่นี้น่ะ เพราะฉันย้ายมาจากเชียงใหม่​เพื่อมาต่อมหาวิทยาลัย​ในกรุงเทพฯ​

 

 

พอฉันเริ่มพยุง​ตัวได้คนตัวโตก็รีบนั่งลงไปสำรวจ​ที่เท้าฉัน

 

 

"สนสูง​หักเลยอ่ะ เจ็บ​ตรงไหนป่ะครับ"

 

 

ผู้ชาย​คนนั้นย่อตัวลงแล้วจับที่ข้อเท้า​ฉันพร้อมกับ​บอกว่าสนร้องเท้าฉันมันหักแล้ว

 

 

เขาเงยหน้าขึ้นแล้วชูสนรองเท้า​ของฉันขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มและมีเสน่ห์​ รอยยิ้มของเขาที่เผยออกมาช่างเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้ใจละลาย​มากๆเลยอะ​

 

 

"คุณ​คือ... ผู้ชาย​คนนั้น"

 

 

ฉันจำเขาได้ดีเพราะเราเพิ่งเจอกันเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว เขาคือคนที่ฉันขับรถชนไปเมื่อเช้าไง มิน่าล่ะ​เขาถึงได้รู้จักชื่อฉัน

 

 

"ครับ น้องพิมพ์​พลอย​จะขึ้นตึกวิทย์​หรอ"

 

 

ท่าทางพี่เขาน่าจะโตกว่าฉันมากอยู่ และดูผิดกันกับตอนเมื่อเช้ามาก เพราะตอนนี้พี่เขาดูอ่อนโยนลงไม่มีความดุร้าย​หรือน่ากลัวเลย

 

 

คนอะไรนะ ทำไมเปลี่ยนอารมณ์​เปลี่ยนบุคลิก​ได้เร็วขนาดนี้ แต่จะว่าไป เป็นใครเจอเหตุการณ์​แบบเมื่อเช้าไปก็คงต้องหัวเสียกันทุกคนแหละใช่ไหม

 

 

"เจ็บ​เท้า​หรือเปล่า​ครับ"

 

 

"ไม่คะ"

 

 

ฉันตอบกลับไป แล้วพี่เขาก็ยิ้มกว้างจนตาหยีแล้วเอ่ยขึ้นว่า...

 

 

"รองเท้า​มันใส่ไม่ได้แล้วอ่ะ ถอดทิ้งเถอะเนาะ"

 

 

พี่เขาค่อยๆยกเท้าฉันขึ้นแล้วถอดร้องเท้าฉันออก ฉันได้แต่ยืนเอ๋อทำอะไรไม่ถูกเพราะไม่เคยเจอเหตุการณ์​แบบนี้มาก่อน

 

 

และไม่เคยได้รับการดูแลจากผู้ชาย​คนไหนนอกจากเฮียพลิชแล้วก็ป๊า เพราะฉันเรียนโรงเรียน​หญิง​ล้วน​มาตั้งแต่เด็ก

 

 

"โอเคแล้วครับ ไปเรียนกัน"

 

 

ฟึบบบ

 

 

" อ๊ะ..."

 

 

ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจที่อยู่ๆพี่เขาก็อุ้มฉันขึ้นจากพื้นจนตัวลอยไปอยู่ในอ้อมแขนของพี่เขาอย่างรวดเร็ว​

 

 

[MAHASAMUT TALK]​

 

 

"ไอ้แคน นั้นมึงจะไปไหนว่ะ"

 

 

เมื่อกี้ผมแยกตัวกับไอ้แคนเพื่อไปซื้อน้ำมากิน แต่แค่แป๊บเดียว​มันก็ไปอุ้มสาวน้อย​ที่ไหนไม่รู้​ติดมือไป แล้วเดินไปทางตึกวิทย์​โดยไม่สนใจเสียงเรียกจากผมเลย

 

 

ผมเห็นแค่ข้างหลังเลยมองไม่ชัดว่าสาวคนนั้นหน้าตาเป็นยังไง แต่ก็คงพอใช้ได้แหละมั้ง ไม่งั้นไอ้แคนเซิล​มันคงไม่ลงทุนลงแรงอ้มเดินตากแดดไปขนาดนั้นหรอก

 

 

พอผมหย่อนก้นจะลงนั่ง สายตาก็เหลือบไปเห็นร้องเท้าคัชชู​ส้นสูง​สีดำแต่ส้นหักกองอยู่ที่พื้นสงสัยจะเป็นของยัยนั้นชัวร์​

 

 

เหี้ยล่ะ หรือว่ายัยนั้นจะมาสะดุดลานเกียร์​จนส้นรองเท้า​หักแล้วไอ้บ้าแคนเซิล​มันก็ไปรับไว้ได้ทันแล้วพาไปส่งที่ตึกคณะว่ะ

 

 

แต่ก็ดีละ ให้มันเจอตำนานลานเกียร์​ก็ดีนะมันจะได้ไม่ต้องมาแย่งจีบสาวแข่งกับผมไง ให้ผมได้เดินทางสะดวก​ๆบ้าง

 

 

ไปจีบสาวกับมันทีไรเสร็จ​มันเรียบหมดทุกที

 

 

[PHIMPLOI​ TALK]​

 

 

พี่เขาอุ้มฉันจนมาถึงในห้องเรียนแล้วปล่อยให้ฉันนั่งลงที่เก้าอี้อย่างทะมัดทะแมง​และระมัดระวัง​มาก

 

 

พี่เขาดูไม่เหนื่อยเลยที่อุ้มฉันจากลานเกียร์​มาที่ห้องเรียน แต่ฉันแอบเห็นเหงื่อ​เม็ดโตพุดออกมาตามไรผม​ของพี่เขาเต็มไปหมด จนอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปปาดเหงื่อออกให้ อย่างน้อยๆฉันก็ควรทำอะไรตอบแทนบ้าง

 

 

แต่แค่หลังมือฉันแตะไปโดนที่หน้าผากของพี่เขาเท่านั้นแหละ พี่เขาก็จับมือฉันให้หยุดชะงัก​แล้วจับมือฉันออกมาวางไว้ที่ตักตามเดิม

 

 

"ไม่ทำแบบนี้นะค่ะ เดี๋ยว​มือน้องเหม็น​หมด"

 

 

พี่เขายิ้มกว้างแล้วเช็ดเหงื่อ​ตัวเองที่เริ่มจะไหล่​ลงมาที่หน้าออกด้วยท่าทางที่เท่มากๆ ในสายตาของฉัน นอกจากเฮียพลัชแล้วก็มีพี่คนนี้อีกคนที่ฉันรู้สึกว่าเพอร์เฟค​มาก​ๆอีกคน

 

 

"ขอบคุณ​มาก​นะค่ะที่ช่วยมาส่งพิมพ์​พลอย​"

 

 

ฉันเอ่ยคำขอบคุณ​ไป พี่เขาก็ยิ้มๆแล้วพยักหน้า​รับพร้อมกับเอามือเสยผมขึ้นอย่างเท่ๆ แล้วก็เอ่ยขึ้นว่า...

 

 

"ติดหนี้เฮียไว้สองครั้งแล้วนะ"

 

 

"ติดหนี้.... อ้อจริงด้วยคะ"

 

 

ฉันทวนคำแล้วคิดตาม นี้ฉันกลายเป็นลูกหนี้ของพี่เขาไปถึงสองครั้งแล้วจริงๆด้วยภายใน​วันเดียวเองเนี้ยนะ

 

 

"เอ่อ.... แล้วจะให้พิมพ์​พลอย​ตอบแทนหรือชดใช้​ยังไงดีคะ"

 

 

ฉันควรจะทำอะไรเพื่อพี่เขาดีล่ะ ทั้งเรื่องรถและเรื่องตอนนี้ แต่เฮียพลัชบอกให้ฉันจ่ายค่าเสียหายให้เขาไป ถ้าเขาไม่อยากเรียกประกัน เรื่องมันจะได้จบๆไป

 

 

"ยังดีกว่าครับ"

 

 

นั้นคือคำตอบจากพี่เขา และพี่เขาก็ยิ้มแป้น​แล้วยืดตัวขึ้น

 

 

"งั้นพี่ไปน่ะครับ ตั้งใจเรียนด้วยล่ะ"

 

 

พี่เขาทำหน้าดุแบบหน้ารักๆแล้วชี้นิ้วเป็นเชิงสั่ง จนฉันแอบใจเต้นกับท่าทางนั้นไปด้วย

 

 

"เอ่อ... คะ"

 

 

ฉันพยักหน้ารับพร้อมกับงึมงำ​ในลำคอด้วยความเขิน ผู้ชาย​บ้าอะไรเนี้ยทำไมถึงได้มีอิทธิพล​กับฉันได้ขนาดนี้

 

 

"ไปน่ะพิมพ์​พลอย"

 

 

พี่เขายืนโบกมือไปมาอยู่ที่หน้าประตู​ห้องแล้วส่งยิ้มกริ่ม​ และก่อนที่ทุกคนจะตื่นตระหนก​กันไปมากกว่านี้ฉันเลยโบกมือบ๊ายบาย​กลับไป แล้วพี่เขาก็เดินออกไป

 

 

เห้อ ดีนะที่อาจารย์​ยังไม่เข้าหน่ะ ไม่งั้นมีหวังโดนดุแน่ๆ แต่เพื่อนๆในห้องนี้สิมองฉันเป็นตาเดียวแทบทุกคนเลย

 

 

" นี้เธอรู้จักเฮียแคนเซิล​หรอ"

 

 

สาวๆที่นั่งอยู่รอบๆเริ่มถามฉันกันใหญ่จนเกิดเป็นเสียงดังจอกแจกจอแจเป็นนกกระจอก​แตกรังเลยแหละ

 

 

"พิมพ์​พลอย​ก็เพิ่งรู้เมื่อกี้ว่ารุ่นพี่คนนั้นเขาคือเฮียแคนเซิล"

 

 

ฉันตอบกลับไปยิ่งทำให้ทุกคนทำหน้าตาดูสนใจหนักเข้าไปอีก

 

 

"นึกว่าคบกันสะอีก"

 

 

" ปะป่าวน่าาา ไม่ได้เป็นแฟนกัน"

 

 

ฉันรีบตอบปฏิเสธ​กลับไปก่อนที่ทุกคนจะเข้าใจผิด

 

 

"ก็ดูเหมาะสม​กันดีนะ"

 

 

เพื่อนๆผู้หญิง​เริ่มคุยกันถึงเรื่องเฮียแคนต่อ

 

 

"คนนั้นอ่ะคือเฮียแคน เป็นแอมบาสเดอร์​ของคณะวิศวะเชียวนะ"

 

 

และเริ่มมีกูรูให้ข้อมูล​ใหม่ๆเข้ามาเรื่อยๆ และจากที่ฟังคร่าวๆรวมๆแล้วก็คือ พี่เขาชื่อแคนเซิล​ แต่สาวๆทุกคนพากันเรียกพี่เขาว่าเฮียแคน เพราะพี่เขาโคตร​หล่อ โคตร​รวย โคตร​โหด

 

 

เฮียแคนเป็นสามีแห่งชาติ​ของสาวๆทุกคนในมหาวิทยาลัย​IU และที่รุ่นน้องปีหนึ่งเกือบทุกคนและทุกคณะรู้จักเฮียแคนเพราะเฮียแคนเป็นแอมบาสเดอร์​ของคณะและมหาวิทยาลัย​ด้วย คงมีแต่ฉันคนเดียวล่ะมั้งที่ไม่รู้​จักเฮียแคนอ่ะ

 

°

°

°

×××ฝากติดตามEPต่อไปด้วยนะ มีอะไรติชมได้จ้าา×××

 

 

VINEGAR4266​

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น