SiSSweetTea
facebook-icon

ขอบคุณนะคะ ที่แวะเข้ามาอ่านอย่าลืมเม้นให้กำลังใจด้วยนะ : )

ตอนที่ 2สรุปแล้ว...นายเป็นใครกันแน่ 100%

ชื่อตอน : ตอนที่ 2สรุปแล้ว...นายเป็นใครกันแน่ 100%

คำค้น : ชิชา ไอซ์ นันทิชา รณพีร์

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 76

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2562 22:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2สรุปแล้ว...นายเป็นใครกันแน่ 100%
แบบอักษร

  

 

“นายขู่ฉันไม่สำเร็จหรอก”นายคิดว่าตัวเองใหญ่มาจากไหนถึงชอบขู่บังคับคนอื่นไปทั่ว 

 

“ช่วยไปปั่นหุ้นเล่นๆให้ฉันที” ไอซ์หยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อโทรหาใครบางคน 

 

“ได้ครับแบบไหนดีล่ะครับ” ลูกน้อง 

 

“แบบไม่มีที่จะทำ” 

 

“ฮึ! สมองของนายมันก็ไม่ต่างอะไรกับขี้เลื่อยคิดจะบังคับคนอย่างฉันไม่มีทาง”  

 

“นี่!เธอ!เป็น...เป็นอะไรของเธอ”น้ำตาใสๆไหลรินลงมาพร้อมกับดวงตาคู่สวยค่อยๆปิดลง... 

 

“นี่เธอ!ตื่นมาคุยกับฉันก่อน ฉันขอโทษ” 

 

ณ โรงเรียนรัฐบาลแห่งหนึ่ง 

 

“พีชชี่,น้ำอ้อยพวกเธอกลับบ้านไปก่อนเถอะ”  

 

“จะกลับทำไมตอนนี้ยังไม่เลิกเรียนเลย”  

 

“กลับเถอะก่อนที่นักข่าวจะแห่มาที่ห้อง”  

 

“แล้ว…” 

 

“ไม่ต้องถามแล้ว เดี๋ยวพวกเธอก็รู้เอง”  

 

“เธอ!ยัยเฉิ่มมากับฉันส่วนคุณกับเขาก็รีบตามไป จุดที่ผมแชร์โลเคชั่นให้ก็แล้วกัน”  

 

“ได้ เจอที่จุดนัดพบ” 

 

“ฉันขับเอง นายบอกทางล่ะกัน” 

 

“ขับดีๆล่ะ แม่สาวนักซิ่ง”  

 

“ายขับตามให้ทันล่ะกัน”  

 

“ผมว่าพวกคุณลืมใครไปหรือเปล่า”  

 

“ไม่นะ/ไม่/ไม่ครับ” 

 

“อ้าว” 

 

“งั้นผมไปกับโฟร์ก็แล้วกัน”  

 

“ไม่ได้!มานี่!นายมากับฉัน”  

 

“ไม่ไปกับเธอได้ไหม?”  

 

“ทำไม”  

 

“เพราะเธอน่ารักเกินไป”  

 

“ใช่เวลาไหมห๊ะ?/ใช่เวลาไหมครับ?”  

 

“ 😃 “  

 

“ไร้สาระ!ไปเร็วเร่งคนอื่นไม่ดูตัวเอง” อารมณ์ดีไปถึงไหนกัน 

 

“งั้นไปก็ได้” ยังจะมากวนประสาทอีกเดี๋ยวเอาซามูไรมาฟันให้หน้าเละ 

 

ณ เชฟเฮ้าส์ริมทะเล 

 

“โอ้ย!ทำไมปวดหัวอย่างนี้เนี่ย”  

 

“อะ ดื่มน้ำก่อน”  

 

“ขอบใจ แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?ฉันจำได้ว่าฉันเถียงกับนายแล้วก็จำอะไรไม่ได้เลย”  

 

“หล่อนก็แค่เป็นลมเฉยๆ” 

 

“เกือบจะดีอยู่แล้วเชียว”  

 

“มากินข้าวก่อนเหมือนเธอจะมีไข้กินข้าวแล้วก็กินยาซะฉันขี้เกียจดูแลหล่อน!” 

 

“สรุปนายพาฉันมาอยู่ที่เพื่ออะไร?”  

 

“หนีนักข่าว” 

 

“เพื่อ?”  

 

“ก็เธอเป็นข่าวกับฉันงั้น” 

 

“ก็แก้ข่าวสิไม่เห็นยาก”  

 

“มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ” 

 

“ก็พูดความจริงไปก็จบแล้วนิใครอยากจะเชื่อก็เชื่อไปสิฉันไม่แคร์หรอกคำครหาพวกนั้นหรอก”  

 

“ถ้าเธอไม่มากับฉันป่านนี้คง....” 

 

“อะไร...เล่าต่อสิ' 

 

“คง...ประสาทหลอน” นายกล้าดียังไงมาว่าฉัน 

 

“นี่นายว่าฉันเป็นโรคจิตอย่างนั้นหรอ” 

 

“ใช่ ยัยปลากระเบนหน้าจืด” 

 

“ไอ้.....” 

 

~~จ๊อก~~จ๊อก~~จ๊อก~~ 

 

“นี่นายค็อกแค๊กกี่โมงแล้ว” ท้องมาร้องตอนที่ฉันจะเถียงกับเขาด้วยเนี่ย น่าอายชะมัดเลย 

 

“2ทุ่ม”  

 

“ไปหาอะไรกินก่อนไหมเดี๋ยวฉันทำให้กิน” ยัยนี่ก็มีความเป็นแม่บ้านแม่สีเรือนเหมือนกันนิ 

 

~~~20นาทีต่อมา~~~ 

 

อาหารถูกจัดวางเรียงอยู่บนโต๊ะอย่างสวยงาม 

 

“ถามจริงกินแล้วฉันจะตายไหม?”  

 

“ไม่ตาย แค่พิการ” 

 

“ฉันไม่กินแล้วหล่อนอยากกินก็กินไป” 

 

“แล้วแต่นะถ้านายหิวก็กินปลาซาร์ดีนในกระป๋องแทนก็แล้วกัน” ไม่!ต้องไม่ใช่ปลาซาร์ดีน 

 

“ฉัน...เปลี่ยนใจแล้วกินกับหล่อนนี่แหละ' 

 

“เอ้า เมื่อกี้ไหนใครกันนะที่บอกว่าไม่กิน” ยัยนี่น่าจับมาจูบให้ปากเปื่อย 

 

“ฉันขอถอนคำพูดเมื่อกี้นี้ นายค็อกแค๊กขี้เก๊ก 

 

“นี่!หล่อนกินข้าวสิมองฉันอยู่ได้ฉันไม่พิศสวาทหล่อนหรอกเลิกฝันไปได้เลย” 

 

“ใครว่าฉันพิศสวาทนายไม่ทราบนายนั่นแหละที่หลง…” 

 

~จ๊อก~จ๊อก~จ๊อก~ 

 

“กินข้าวเหอะฉันขี้เกียจได้ยินเสียงท้องนายหัวเราะ” บ้านหล่อนสินะเขาเรียกว่าหัวเราะ 

 

     สวัสดีครับผมรณพีร์ เลิศแก้ว(เลิศประดุจเทพ)หรือไอซ์ครับ ผมอยู่ตัวคนเดียวแต่ฐานะของผมไม่ค่อยดีเท่าไรผมเรียนในโรงเรียนของรัฐบาลครับ ผมกำพร้าตั้งแต่เด็กมีพี่เลี้ยงอยู่คนหนึ่งเขาเป็นดาราแต่ที่ผมหนีมาที่นี่ก็เพราะผมเป็นคนหน้าตาดีในระดับหนึ่งเลยมีนักข่าวจับจ้องอยู่มาก 

 

เลยต้องมาอยู่กับยัยปลากระเบนหน้าจืดเรื่องที่เกิดเป็นเพราะความสงสัยของผมถึงต้องมาอยู่ที่นี่ 

 

~~ปิ๊ง~ป๊อง~~ปิ๊ง~ป๊อง~~ 

 

เอาล่ะผมจะไม่พล่ามให้เสียเวลาแล้ว 

 

“ใครมา นายไปดูหน่อยสิ”  

 

“สรุปว่าฉันหรืหล่อนกันแน่!ที่เป็นเจ้าของบ้าน” 

 

“ก็นายไง นายเป็นเจ้าของบ้านแสดงคนที่มาก็ต้องเป็นแขกของนายสิ” 

 

“ก็จริงของหล่อน เดี๋ยวฉันมาล้างจานให้ฉันด้วย!นี่คือ..ประโยคคำสั่ง” สั่งได้ทีหนึ่งสั่งซะเยอะเชียว 

 

“เข้าใจแล้วเพค่ะ ท่านชายเล็ก” 

 

“เข้าใจก็ดี” นี่ฉันประชดนายอยู่นะ 

 

----- 

 

~~แอ็ด~~ 

 

“ว่าไงจ๊ะ เด็กๆไม่เจอกันซะนานเลย” 

 

“สวัสดีครับ ป้าพิ้งค์” 

 

“ไหว้พระเถอะ วันนี้ป้าทำแกงกระหรี่มาให้นะจ๊ะ” 

 

“เชิญเข้ามาด้านในก่อนครับ” 

 

“ขอบใจจ๊ะ ว่าแต่ไอซ์เถอะมากับพี่สาวหรอ?” 

 

“เปล่าครับ” ชิชาถือแก้วน้ำออกมาจากในครัว 

 

“หรือว่าแม่หนูคนนี้เป็นแฟนไอซ์หรอจ๊ะ?' 

 

“เปล่าครับ/ค่ะ' 

 

“อย่างหนูไม่มีทางที่จะเป็นแฟนนายค็อก!ไอซ์หรอค่ะ” 

 

“จ๊ะ แต่ป้าว่าเราสองคนคงเป็นคู่กัดใช่ไหม” 

 

“ก็นิดหน่อยครับ/ก็ประมาณหนึ่งค่ะ” 

 

“ป้าคิดว่าอีกไม่นานหรอเดี๋ยวก็คงเปลี่ยนสถานะเองแหละ”ชิชานั่งลงไปกับพื้นโดยที่พิ้งค์นั่งบนโซฟา 

 

“อ้าว หนูไปนั่งทำไมบนพื้นล่ะ” 

 

“คือว่าคุณแม่สอนชาไว้ตอนเเกว่าถ้าผู้ใหญ่ไม่อนุญาตห้ามนั่งค่ะ” เด็กคนนี้มารยาทใช้ได้เลยทีเดียว 

 

“คุณป้าเป็นหมอเดาหรือหมอดูค่ะ?” ยัยนี่ถามอะไรไม่คิดเลยจริงๆยัยปลากระเบนหน้าจืด 

 

“เป็นทั้งสองอย่างจ๊ะ” เด็กคนนี้ซื่อจริงๆ 

 

“อ๋อค่ะ คุณป้า…” 

 

“พิ้งค์จ๊ะ ถ้ามีอะไรก็บอกป้าได้นะจ๊ะบ้านป้าอยู่ตรงข้ามบ้านตาไอซ์” แม่เด็กคนนี้ไม่ธรรมดา 

 

“ค่ะ แล้วคุณป้าพิ้งค์อยู่กับใครหรือค่ะ?” 

 

“ป้า...อยู่กับหลานสาวนะจ๊ะ ถ้าเหงาก็ไปเล่นกับหลานป้าก็ได้นะ” 

 

“ค่ะ 😃” 

 

“ป้าไปก่อนนะไอซ์” 

 

“อ๋อครับป้าพิ้งค์ เดี๋ยวผมไปส่งครับ” ชิ!เอาอกเอาใจผู้ใหญ่สร้างภาพชัดๆ 

 

บ้านป้าพิ้งค์ 

 

“เพคะ ท่านหญิง”  

 

“ลูกเราเป็นอย่างไรบ้าง?” 

 

“สบายดีเพคะ” 

 

“แล้วหญิงเล็กล่ะอาการเป็นอย่างไร?” 

 

“เหมือนเดิมเพคะ ไม่ยอมพูดคุยกับใคร” 

 

“พูดแบบสามัญชนเถอะ เมื่อไหร่เธอจะชินเสียที” 

 

“ฉันไม่ชินค่ะ ท่านหญิ...เอ่อ...พี่รัชชา” 

 

“ฝากดูแลลูกของเราด้วยนะ เพราะหลังจากนี้เราคงจะไม่ได้ติดต่อทางโทรศัพท์กันอีกนาน” 

 

“ค่ะ พี่รัชชา”บุคคลที่มีนามว่า"รัชชา"วางสายไป 

 

“สงสัยคงต้องหาใครบางคนมาทำให้ท่านหญิงเล็กกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมให้ได้ เพื่อท่านหญิงและท่านชาย” 

 

----- 

 

“นี่พี่หมีแพนด้าจ๋ามาดูเพื่อนของหญิงดีกว่าเพื่อนของพี่หมีชื่อทาซูมะ!”เด็กสาวน้อยดังกล่าวหันหน้าไปคุยกับตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลอ่อน” 

 

“ทาซูมะ!นี่พี่หมีแพนด้านะเป็นพี่ใหญ่ที่น่ารักที่สุดของหญิงเลย” 

 

~~ก๊อก~~ก๊อก~~ก๊อก~~ 

 

“ใครน่ะ?” เด็กสาวน้อยรู้สึกหวาดระแวงเพราะเกรงว่าจะมีคนมาทำร้ายเธอ 

 

“พิ้งค์จ๊ะ พิ้งค์เอง” 

 

“แม่นมพิ้งค์” 

 

“ได้เวลาทานข้าวทานยาแล้วนะคะหญิงเล็ก” 

 

“ไม่กินไม่ได้หรอค่ะ แม่นมพิ้งค์” 

 

“ไม่หรอกค่ะ ถ้าไม่ทานข้าวทานยาหญิงเล็กจะไม่ได้ออกไปข้างนอกแล้วนะคะ” 

 

“งั้นหญิงกินก็ได้ค่ะ แต่แม่นมพิ้งค์ห้ามโกหกหญิงอีกนะคะ หญิงไม่ชอบคนโกหกหลอกลวง” 

 

“ค่ะ หญิงเล็ก” 

 

“ไม่รู้ต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไรที่ท่านหญิงจะได้ความทรงจำกลับมไหนจะต้องเก็บความลับเรื่องของท่านชายกลางไปอีกนานแค่ไหนกันทำไมทุกอย่างถึงได้ปั่นป่วนอย่างนี้ด้วย” 

 

_____ 

 

“คนสวยขับรถช้าช้าหน่อยได้ไหม?”  

 

“นี่ฉันขับรถเร็วไปหรอเนี่ย ตายจริง! so sorry นะ!”  

 

“Don't worry ครับคนสวย ผมไม่ได้กลัวความเร็วหรอกครับ แต่ผมว่าคุณจะตั้งใจแกล้งผมมากกว่า” แสบเหมือนกันดีนิแบบนี้ใช่ไหม?ที่เขาเรียกว่า"you are the apple of my eyes " 

 

“Why smile?” (ยิ้มทำไม?) 

 

“Who smile?” (ใครยิ้ม?) 

 

“You!”  

 

“I , Are you sure ?”  

“Sure” นี่สินะ"ว่าที่คู่หมั้น" 

End EP.2

 

 

 

จบไปแล้วสำหรับตอนที่ 2 ตัวละครมันก็จะเยอะหน่อยแต่ทุกตัวก็สำคัญนะคะ ใครอ่านเม้นให้กำลังใจหน่อยนะ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น