JEH​ PUK

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่24

คำค้น : ผัวเก่า, ทวงคืน, รีเทิร์น

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 615

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2563 15:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่24
แบบอักษร

ห้องประชุม​ 

ร่างบางนั่งอยู่หัวโต๊ะ​ด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย​ท่ามกลางบรรยากาศ​ที่แสนจะเคร่งเครียดของหุ้นส่วนบริษัท​คนอื่นๆ 

ด้วยที่ดาญ่ายังไม่มีประสบการณ์​และยังเรียนไม่จบจึงเป็นเหตุผลให้หุ้นส่วน​คนอื่นๆท้วงติง​ ไม่เห็นด้วยกับการที่จะให้เธอขึ้นเป็นผู้บริหาร​บริษัท​ 

ถึงดาญ่าจะมีศักดิ์เป็นลูกสาวของผู้ก่อตั้ง​บริษัท​รวมถึงยังเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่​ของบริษัทแต่เธออายุน้อยเกินไปที่จะแบกรับหน้าที่​ทั้งความกดดันต่างๆในบริษัท​ ในเมื่อเธอยังไม่พิสูจน์​ตัวเองให้พวกเขาเห็นว่าเธอสามารถเป็นผู้นำ​ของเขาทั้งหมดได้​ พวกเขาก็คงยอมรับไม่ได้ที่เธอจะเป็นผู้นำของพวกเขา 

"เฮ้เจมส์​ พวกเรายอมไม่ได้หรอกนะถ้าเธอจะขึ้นเป็นผู้บริหาร​ นายก็รู้ว่าบริษัท​เราเป็นบริษัท​ใหญ่​ มีศัตรู​คู่แข่งมากมาย​ นายคิดว่าเธอจะรับมือกับมันได้อย่างงั้นหรอ" ภาษาอังกฤษสำเนียงญี่ปุ่น​ถูกพูดขึ้นโดยเดวิด​ เขาไม่มีทางยอมแน่​ ถ้าจะต้องเห็นบริษัท​ล่มจม​ไปต่อหน้าต่อตา 

"ใช่​ เธอยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ​ ประสบการณ์​อะไรก็ไม่มี​ จะให้พวกเรามั่นใจ​ได้อย่างไร"หุ้นส่วนคนอื่นสมทบ 

เจมส์​กำลังจะพูดเพื่อให้หุ้นส่วน​ทุกคนใจเย็น​ ๆ​ แต่ถูกดาญ่ามองแรงประมาณว่าให้เขาเงียบปาก 

"เอาล่ะทุกคนสิ่งที่พวกคุณพูดมันถูก​ แต่บางคำพูดของคุณสบประมาท​ฉันเกินไปรึเปล่า​ พวกคุณพึ่งเจอฉันครั้งแรกพูดอย่างกับรู้จักฉันมาเป็นสิบปี​ ฉันเรียนไม่จบไม่มีประสบการณ์​ในการทำงานมาก่อน​แต่ของแบบนี้มันสอนกันได้นี่คะ​ คนทุกคนก็เริ่งจากศูนย์​กันทั้งนั้นแหละ​ค่ะ​ ไม่มีใครเก่งมาตั้งแต่ในท้องแม่หรอกนะ"ดาญ่าสวนกลับทันควันเรื่องอะไรเธอจะยอมรับ​ล่ะ​อย่างน้อยก็ให้เธอได้พิสูจน์​ตัวเองก่อนเถอะค่อยมาตัดสิน​กัน 

1เดือน​ ต่อมา~ 

ดาญ่ายุ่งกับงานบริษัททั้งต้องเรียนอีกจนทำให้เธอต้องหัวหมุนไม่น้อยกับการใช้ชีวิตที่ค่อนข้าง​เปลี่ยน​แปลงไปเยอะมากถ้าเทียบกับตอนที่เธออยู่บ้านกับ​ป๊า​ หม่ากับเพื่อนๆแตกต่างราวกับฟ้ากับเหว 

"นี่เจมส์​ ฉันเหนื่อยอ่า​ ผู้บริหารคนอื่นเขาเหนื่อยกันแบบนี้​กันทุกคนเลยหรอ เหนื่อยสายตัวแทบขาดแน่ะ" ดาญ่าพูดเสียงอ่อน​แรงยึดเส้นยึดสายอยู่บนเก้าอี้ที่เธอนั่งมาเป็นชั่วโมง​แล้วยังไม่ได้ลุกไปไหนเลย 

เจมส์​ละสายตาจากนิตยสารหันไปมองที่ดาญ่า​ เธอบ่นแบบนี้​ทุกวันแต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเธอบอกว่าทำแบบนี้แล้วเธอรู้สึกหายเหนื่อยลงบ้างเขาจึงไม่สามารถห้ามให้เธอเลิกบ่นได้แต่ถึงเธอจะขี้บ่น​ พูดมากแต่เรื่องของการทำงานเธอก็ไม่น้อยหน้าเหมือนกัน​ เห็นแบบนี้แล้วเขาก็หมดห่วง 

"ทุกคนจนกว่าจะประสบ​ความ​สำเร็จก็ต้องมีล้มกันบ้างเป็นธรรมดา​ นักรบย่อม... มีบาดแผล"  

"นี่นายเห็นไอ้กระดาษ​นั่นสำคัญกว่าฉันรึไง​เอาแต่จ้องมันอยู่ได้" ดาญ่าจ้องเจมส์​ตาเขม็ง​ขนาดพูดกับเธอเขายังจ้องแต่นิตยสารนั่น​ เขาเป็นคนไร้มารยาท​จริงๆ 

เจมส์​ถือเป็นเพื่อนสนิท​คนเดียวของดาญ่าเลยเวลาที่เธออยู่ที่บริษัทเพราะว่าบริษัทถึงจะเป็นบริษัทชั้นนำแต่จะหาคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอไม่ได้เลยไอ่ที่วัยรุ่นหน่อยก็จะมีแค่เธอกับเจมส์​เนี่ยแหละ​ จึงทำให้เจมส์​เป็นคนที่เธอคุยได้มากที่สุดถึงเขาจะเป็นผู้ชายเย็นชา​ ขี้เก๊ก​มากก็ตามที​ 

 

เสียงเพลง​ดังกระหึ่ม​ชวนให้โยก​ไป​ตามจังหวะดนตรีมันส์​ๆ​ ทั้งหญิงชายต่างสนุกสนานกับบรรยากาศ​ความครื้นเครง​ ทั้งยังมีแอลกอฮอล์​ต่างๆที่เป็นแรงบับเคลื่อนชั้นดีให้ทุกคนสนุกสนานหลงมัวเมากับแสง​ สี​ เสียงต่างๆ 

ร่างใหญ่นั่งทำงานอยู่ในห้องของตัวเองภายในผับหรูบนตัวมีแค่กางเกงสแล็ค​สีเข้มติดกายอยู่ตัวเดียวเผยให้เห็นแผงอกและซิกแพ็คที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อ 

"ช่วงนี้ทำไมดูเครียดล่ะครับเฮีย" พนักงานเสริฟหนุ่มน้อย​นำกาแฟที่โจ้สั่งขึ้นมาส่งบนห้อง​ อดทักไม่ได้ที่เจ้านายดูเปลี่ยนไป​ไม่เหมือนเมื่อก่อนจนทำให้คนในร้านต่างพากันสงสัยในพฤติกรรม​ที่เปลี่ยนไป​อย่างเห็นได้ชัด​ 

"เปล่า... กูไม่ได้เป็นอะไรบอกทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงใครมีหน้าที่อะไรก็ทำงานของตัวเองไป"  

พนักงานหนุ่มพยักหน้า​เข้าใจ​ เมื่อลองทบทวนคำพูดเมื่อกี้​ของเจ้านายก็พอจะจับใจความได้บ้าง​ จริงๆเจ้านายต้องการจะบอกเขาว่า​ อ๋อ... อย่างเสือกนี่เอง 

ความคิดเห็น