OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

ชื่อตอน : 02 :: NEED TO TOP :: [3/3]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.6k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2562 19:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02 :: NEED TO TOP :: [3/3]
แบบอักษร

02  

:: NEED TO TOP ::  

[3/3]  

 

 

“พี่จริงจังนะน้อง พี่ไม่ใช่คนที่จะมีอะไรกับคนอื่นไปทั่วโดยไม่คิดอะไร”

“แล้วพี่คิดอะไรกับผมล่ะ?”

“รู้สึกผิดแบบมากๆ พี่อยากรับผิดชอบน้อง”

“ผมขอพี่เหรอ? ไม่ต้องทำอะไรไร้สาระหรอก ทำตัวปกติ”

“น้องไม่โกรธพี่เลยเหรอ พี่ทำเราเลิกกับแฟน แถมยังปรับเปลี่ยนบทบาทเรื่องแบบนั้นให้อีก”

ไอ้เราก็ไม่กล้าพูดตรงๆ ว่าทำให้เขากลายเป็นฝ่ายรับและได้ตกเป็นเมียผมไปแล้ว เลยพูดอ้อมๆ เข้าไว้คิดว่าเขาคงจะเข้าใจไม่มากก็น้อย และวินาทีนี้เองที่ผมเพิ่งเห็นแววตาใสวูบไหวหลบตาผม เห็นไหมว่าน้องก็เสียอาการเหมือนกัน เขาไม่เต็มใจจะเป็นฝ่ายรับอย่างที่ผมคิดเอาไว้นั่นแหละ ก็คิดไว้แล้วว่าใครมันจะใจแข็งกับเรื่องนี้ได้ ที่แท้เขาก็แค่ทำเป็นเก่ง

“พี่เป็นคนคิดมากและอ่อนไหวอย่างที่ชมพู่บอกจริงๆ ด้วย”

“ก็...ประมาณนั้น”

“พี่จะมาชดเชยอะไรผมล่ะ ผมไม่ได้รู้สึกเสียหายอะไรหรอก ถือว่าได้ประสบการณ์”

“จะเสียตัวฟรีได้ยังไง น้องก็ลูกมีพ่อมีแม่นะพี่ต้องรับผิดชอบ”

จอมยุทธ์ถอนหายใจเหมือนเบื่อหน่ายจะคุยเรื่องนี้กับผมเต็มที เออ เหนื่อยเหมือนกันโว๊ย อยากรับผิดชอบเขาแต่ไม่รู้จะทำยังไง ผมก็ไม่รู้ว่าทำแบบไหนถึงจะดีพอต่อการชดเชยความรู้สึก

“หอบสินสอดมาขอผมแต่งงานสิ หรือไม่ก็บวชให้ผมสักเจ็ดพรรษา”

“ไม่พูดเล่นสิ เอาดีๆ ”

“รำคาญว่ะ ก็บอกว่าไม่ต้องทำอะไรไง ให้ทำตัวปกติ ทำเหมือนผมเป็นสาวน้อยโดนเปิดซิงไปได้ คือต่อให้พี่จะทำอะไรผมพี่ก็เปลี่ยนผมไม่ได้หรอก ผมรุกกับคนอื่นเหมือนเดิมแหละ ที่พี่ทำผมยังไม่ทันรู้สึกอะไรเลย ปากอ่าวฉิบหาย แค่นั้นไม่ได้ทำให้ผมเปลี่ยนไปเป็นรับหรอกจำไว้”

“แล้วทำไมถึงกลับไปคบกับชมพู่ไม่ได้ในเมื่อเราก็รุกน้องพี่ได้เหมือนเดิม”

“มันมีเรื่องบางอย่างที่มีแค่ผมกับชมพู่ที่รู้ เราตกลงและเข้าใจกันแล้ว พี่ไม่จำเป็นต้องรู้”

เอาอีกแล้ว สองคนนี้มีความลับอะไรกัน วันก่อนชมพู่ก็บอกว่าสัญญาอะไรบางอย่างกับจอมยุทธ์ไว้ วันนี้เจ้าตัวมาบอกว่ามีเรื่องบางอย่างที่มีแค่ชมพู่ที่รู้และบอกผมไม่ได้ ทั้งที่ต้นเหตุในการเลิกกันมันเกิดขึ้นเพราะผมแท้ๆ แทนที่ผมจะเป็นอีกคนที่ช่วยแก้ปัญหาได้ กลับไม่ ทุกคนผลักไสผมให้ออกห่างจากความสัมพันธ์ที่จบลงอย่างไม่เป็นธรรม

“อย่าทำเหมือนพี่ไม่มีตัวตนกันได้ไหม น้องเลิกกันเพราะพี่ทั้งที่น้องสองคนดูรักกันดี พี่ทำให้น้องรู้สึกแย่จนกลับไปคบกับชมพู่ไม่ได้ แล้วพวกน้องจะไม่ให้พี่ยุ่งได้ยังไงวะ”

“เฮ้อ พี่พูดไม่รู้เรื่องว่ะ คือผมก็ไม่ได้อยากให้พี่มาวุ่นวายอะไรในชีวิตผมมาก จะมารับผิดชอบอะไรวะพี่ ผมถามหน่อยถ้าพี่เป็นผม แล้วผมมานั่งถามพี่ว่าอยากให้รับผิดชอบอะไร พี่ตอบผมได้เหรอ? เออ ผมก็ตอบพี่ไม่ได้เพราะผมไม่ต้องการอะไรไง ชีวิตผมไม่ได้ขาดอะไรจนต้องให้พี่มาชดเชยเข้าใจไหม”

ยิ่งพูดก็ยิ่งใส่อารมณ์กันจนเสียงที่คุยเริ่มดังขึ้นเล็กน้อย ผมว่าเรื่องนี้คงไม่เหมาะที่จะมาคุยกันในร้านอาหารหรอก คิดได้ดังนั้นผมเลยเดินไปจ่ายเงินสำหรับอาหารและน้ำมื้อนี้แล้วเดินออกมานอกร้าน จอมยุทธ์ถือขวดน้ำอัดลมติดมือก่อนจะเดินตามผมกลับมาด้วย เขาดูหงิดหงิดและหัวเสียที่ผมพูดไม่รู้เรื่องจนทิ้งขวดน้ำที่เพิ่งดูดหมดหมาดๆ เข้าโพรงหญ้าข้างทาง

ไอ้เราก็ทนเห็นความมักง่ายไม่ได้เลยต้องเดินแหวกหญ้าไปหยิบขวดนั้นมาไว้แล้วเดินย้อนกลับไปทิ้งขยะที่ร้านอาหารที่เพิ่งเดินออกมา จอมยุทธ์มองผมด้วยท่าทีอึ้งๆ แต่ก็เป็นเพียงเสี้ยววินาทีที่แววตานั้นแสดงความชื่นชมล่ะนะ

“ขอสรุปเรื่องที่เราคุยกันนะ เอาเป็นว่าพี่จะทำดีกับน้อง ดูแลน้องเท่าที่พี่จะชดเชยได้”

“อย่าทำเหมือนผมเป็นผู้หญิงได้ไหมวะ ผมไม่ต้องการอะไรจริงๆ แล้วจะมาดูแลผมในฐานะอะไรไม่ทราบ ผมไม่ได้อยากมีผัวนะเว้ย คือพี่อาจจริงจังกับเรื่องนี้เกินไป ทั้งที่ตอนนั้นมันไวมาก ผมยังไม่ทันได้ซึมซับประสบการณ์อะไรเลยด้วยซ้ำ”

“มันไม่ไวหรอก ถ้าพี่เสร็จไวขนาดนั้นน้องจะเอาเวลาที่ไหนมาทำรอยที่หน้าอกพี่ตั้งหลายรอย”

จอมยุทธ์เบือนหน้าหนีผม เขาเดินไวขึ้นผมเลยเร่งฝีเท้ารีบขึ้นไปเดินข้างเขาในทันที ผมรู้ว่าเขาคงจะจนมุมที่จะตอบ ทว่าท่ามกลางความเงียบจู่ๆ เขาก็ชะงักฝีเท้าเมื่อใกล้ถึงอู่รถเขา

“มีทางเดียวที่พี่จะชดเชยเรื่องที่เกิดขึ้นได้”

“บอกมา พี่จะทำ”

“มาให้ผมทิ่มก้นพี่คืนสิ แล้วเราจะได้หายกัน”

“วะ ว่าไงนะ?”

“ผมถือว่าพี่รับปากแล้วนะ ระวังหลังไว้ให้ดีเถอะ เผลอเมื่อไหร่ผมสอยตูดพี่แน่!”

ความจริงจังผ่านสายตาของน้องมันที่ตวัดมองมาทำผมขนลุกซู่ตั้งแต่ขนหัวไปยันขนตูดเลยครับ แต่ผมก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกนะที่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้คิดอะไรกับเรื่องนี้เท่าที่ควร ไม่ได้กดดันอะไรผมเลย เป็นผมที่คิดมากไปเองต่างๆ นาๆ ผมเดินตามหลังจอมยุทธ์เข้าไปในอู่รถที่มีชายสามคนรีบกรูกันออกมาต้อนรับ ดูจากลักษณะคงจะเป็นเจ้านายกับลูกน้องล่ะมั้ง สามคนนั้นดูเด็กกว่าผมนิดหน่อย อาจจะเท่าจอมยุทธ์หรือเด็กกว่าด้วยซ้ำ

“เอ่อ มีอะไรให้พี่ช่วยไหม?”

ผมถามออกไปตามมารยาทของเด็กใหม่ที่เพิ่งจะเข้ามามีบทบาทในงานนี้ เขาบอกผมว่าให้ผมช่วยเป็นลูกมือเขาไปก่อนใช่ไหมล่ะ ผมก็เลยถามดูเผื่อผมช่วยอะไรได้ ผมล้างรถได้นะ ซ่อมรถยนต์ก็ได้บ้างไม่ได้เก่ง แต่ช่วยหยิบจับอุปกรณ์ได้หมด

จอมยุทธ์เดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวยาวก่อนมองผมด้วยสายตาโลมเลีย มือเล็กนั่นตบพื้นที่ว่างข้างกายปุๆ ก่อนพูดประโยคพาขนหัวลุกอีกครั้ง

“ช่วยมานั่งเป็นเมียผมตรงนี้เฉยๆ ก็พอ”

เชี่ย ใครเมียมึง มึงนั่นแหละเมียกู! พอพูดจบลูกน้องเขาก็โห่ร้องชอบอกชอบใจ น้องมันก็ยืดอกโชว์ความเท่ใหญ่ข่มผมใหญ่เลย โอ้โห นี่ถ้าผมไม่มีความผิดติดตัวผมซัดหงายไปแล้วนะเนี่ย แล้วเรามาดูกันนะน้องจอมว่าใครเป็นผัวใครเป็นเมีย! ความจริงเรารู้อยู่แก่ใจกันอยู่แล้ว แต่ผมไม่ใช่คนประเภทจะเบ่งความมาดแมนต่อหน้าคนอื่นอย่างที่เขาทำ ผมน่ะแมนจากภายในครับ ไว้อยู่ด้วยกันสองคนแล้วผมจะทำให้เขาดูเอง! คนจะรุกไม่ต้องพูดเยอะหรอก เจ็บคอ

 

END TALK

__________________________ 

TALK 

ไม่มีใครยอมเป็นเมียเลยง่ะ ทำไงดี เฮ้ออออ 

 

นิยายเรื่องนี้ตัวละครเป็นเพื่อนกับเรื่อง 'KNOCK OUT ENGINEERING วิศวะเกียร์มัว' นะคะ 

ฟีลกู๊ด น่ารัก ฟินจิกหมอน และมีความโซแดมฮอตเหลือเฟือมาก เพราะพระนางโซหลัวทั้งคู่เลย อิอิ 

 

มาหวีดกันได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #วิศวะเกียร์พยศ 

นิยายเรื่องนี้รูปเล่มออกงานหนังสือเดือนตุลาคม 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ  

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว  

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ* 

 

ความคิดเห็น