กอ.หวาย นักเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 8 แดดดี้ของหมูหวาน (3)

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 แดดดี้ของหมูหวาน (3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 817

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2562 15:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 แดดดี้ของหมูหวาน (3)
แบบอักษร

“แล้วไง เสียงแค่นั้นทนฟังไม่ได้เหรอ หรือว่าตอนทำเธอไม่ครางไม่” 

         ประโยคคำถามนั้นทำให้ยุพาพินอ้าปากค้าง เธอจะตอบเขาได้อย่างไรว่า ครางหรือไม่คราง ก็เพราะยังไม่เคยมีประสบการณ์ที่ว่าเลย ไม่เหมือนคนแถวนี้หรอกฟาดผู้หญิงทีละสองคน เวรกรรมอะไรก็ไม่รู้ถึงทำให้เธอต้องมาชดใช้หนี้แทนพ่อที่ติดการพนันอย่างหนัก ด้วยการมาเป็นสาวใช้ให้เขา 

         ไม่ถึง 24 ชั่วโมง เธอถูกใช้งานสารพัดอย่าง ทั้งทำอาหาร เตรียมเครื่องดื่ม ทำความสะอาด ล้างจานชาม เหนื่อยจนหัวหมุน ผมกระเซิงไปหมด 

         “คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ว่ามาเถอะค่ะ” 

         “เตรียมอาหาร...” ชายหนุ่มนิ่งไปอย่างครุ่นคิดก่อนจะบอก  

         “ปลาหมึกทอดราดพริก , หอยหวานผัดพริกแห้ง , ยำรวมมิตรทะเลหม้อไฟ , กุ้งอบชีส , ปูม้า ,ทอดกระเทียมพริกไทย , เทมปุระ ยำปลาอินทรีย์ทอดซีอิ้ว , ผัดกุ้งกับซอสหวาน เอาเท่านี้ก่อนแล้วกันถ้านึกได้เดี๋ยวค่อยสั่งเพิ่ม” 

         มือขาวสะอาดจดรายการอาหารไว้ในสมุดอย่างละเอียดทุกเมนู เพราะกลัวว่าหากยืนรับฟังแค่เพียงอย่างเดียวจะไม่สามารถจดจำได้หมด ลูเซียสสั่งอาหารทีหนึ่งต่อมื้อนับสิบๆอย่าง กินทิ้งกินขว้างจนเด็กที่เกิดและโตมากับความยากจนอย่างเธอเสียดาย อาหารมื้อหนึ่งของเขา มากกว่าเงินเดือนของเธอซะอีก 

         “ทั้งหมดนี้ ภายใน 1 ชั่วโมง” 

         “เวลาแค่ชั่วโมงเดียวไม่มีทางทำอาหารพวกนี้ได้ทันหรอกค่ะ สองชั่วโมงยังไม่ทันเลย”  

         “งั้นฉันมีข้อเสนอ” 

         “ข้อเสนออะไรคะ” 

         “ถ้าเธอทำงานเป็นสาวใช้  หนี้จะถูกลดลงวันละ 1 พันบาท เธอต้องทนให้ฉันโขกสับใช้งานไปเรื่อยๆจนกว่าหนี้จะหมด  แต่ถ้าเธอเลือกที่จะขายตัว ฉันจะลดหนี้ให้ครั้งละครั้งละ 2 หมื่น ว่าไง จะเปลี่ยนใจหรือเปล่า” 

         “ฉันมีศักดิ์ศรี ไม่ขายตัว” คำตอบนั้นเต็มไปด้วยความหนักแน่น 

         “คุณคงคิดว่าเงินของคุณสามารถซื้อได้ทุกอย่าง แม้แต่มนุษย์ที่มีหัวใจมีความรู้สึก คุณก็ซื้อมาเป็นของเล่นบนเตียงนอนอย่างไม่เห็นคุณค่า ฉันขอบอกว่าคุณคิดผิด เพราะยังมีคนอยู่อีกมากมาย ที่เงินของคุณไม่สามารถฟาดหัวเขาได้ อย่างน้อยก็ฉันคนหนึ่ง” 

         “มันเป็นแค่ข้อเสนอ ไม่สนใจก็ไม่เห็นต้องดุขนาดนี้ เธอเป็นสาวใช้ของฉันนะยุพาพิน” 

         “ไม่ต้องย้ำหรอกค่ะ ฉันรู้ตัวดีว่าเป็นสาวใช้ของคุณ” 

         “เอาล่ะ รีบไปทำหน้าที่ของเธอซะ ... อย่าให้ฉันต้องโมโหหิวเลย หุงข้าวก่อน แล้วค่อยเสิร์ฟอาหารมาทีละสองสามอย่างก็ได้ ฉันไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำอย่างที่เธอคิด” ชายหนุ่มว่าแล้วหมุนตัวเพื่อจะเข้าไปอาบน้ำในห้องนอนส่วนตัวที่สาวๆไม่มีสิทธิ์ได้เข้าไป 

         “อุ๊ย...” ยุพาพินอุทานด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ๆผ้าขนหนูที่พันร่างท่อนล่างของคนตัวสูงใหญ่เอาไว้ก็หลุดร่วงลงต่อหน้าต่อตา ดวงหน้าสวยสะอาดใสระเรื่อแดงเมื่อสรีระกำยำล่ำสันเปิดเผยต่อสายตาอย่างไร้สิ่งปกปิดใดๆ 

         ฝ่ามือเล็กรีบยกขึ้นมาปิดตาทั้งสองข้างของตนเองทันที ฮือ ฮือ เธอต้องเป็นตากุ้งยิงแน่ๆ ดันต้องมาเห็นภาพอะไรแบบนี้ ล่อนจ้องโทงเทงเต็มๆตา 

         “มีอีกข้อหนึ่งที่เธอต้องรู้...”  

ลูเซียสก้มลงหยิบผ้าขนหนูมาถือไว้โดยไม่คิดจะพันมันไว้ในตำแหน่งเดิม อีกไม่กี่ก้าวก็ถึงห้องนอนแล้ว เดินเปลือยเข้าไปแบบนี้แหละ 

         “ว่าฉันชอบเดินแก้ผ้าไปมาอยู่ในสถานที่ส่วนตัว เช่นที่คอนโด เรือลำนี้และ บ้าน  ดังนั้น ทำใจให้ชินไว้ได้เลย ยัยสาวใช้”  

         เสียงหัวเราะหึหึด้วยความชอบใจดังเป็นการปิดท้ายประโยค ซึ่งทำให้ยุพาพินเกิดอาการเข่าอ่อน เธอคิดผิดซะแล้วที่เสนอตัวเป็นสาวใช้แลกกับหนี้ 2 แสนของพ่อ รอบตัวมีแต่ทะเล กับ ท้องฟ้า และ คนบ้าเซ็กส์อย่างอีตาลูเซียส ที่ภาพอะไรต่อมิอะไรของเขาเมื่อกี้ ติดตาเธออย่างสลัดไม่หลุดซะแล้ว 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น