น้ำพริกแคปหมู

ขอต้อนรับทุกคนเข้าสู่โลกแฟนตาซีที่ขับเคลื่อนด้วยพลังวายเข้มข้น คนเขียนเน้นเอาฮาไม่เอาดราม่านะจ้ะ อาจมีฉากหรือภาพเรียกเลือดลม ผู้อ่านทุกท่านควรพกทิชชู่ซับเลือดกำเดา /หยอกๆ

ตอนที่ 19 คอนราร์ท (NC+)

ชื่อตอน : ตอนที่ 19 คอนราร์ท (NC+)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 104

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2562 14:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19 คอนราร์ท (NC+)
แบบอักษร

        

      เหมืองเมลมอธ เหมืองร้างที่เคยรุ่งโรจน์เมื่อหลายร้อยปี บัดนี้พังทลายลงปิดตำนานเหมืองทองอย่างสมบูรณ์ ปากทางเข้ามีก้อนหินจำนวนมากถล่มปิดกั้น ห่างออกไปตรงซากเสาที่พักคนงานเก่าแก่ มีแมลงตัวหนึ่งส่องแสงสีทองกระพริบเป็นระยะเกาะอยู่ หลังจากเหมืองถล่มได้ไม่นาน บริเวณใกล้กับแมลงตัวนั้นปรากฎวงเวทย์สีขาวส่องสว่างขึ้น ก่อนที่แสงสีทองจะส่องสว่างทั่วบริเวณแล้วดับลง ปรากฎร่างของมนุษย์กลุ่มหนึ่งในสภาพสะบักสะบอม 

       เกร็กพาทุกคนออกมาจากเหมืองได้สำเร็จแลกกับพลังเวทย์ถูกใช้ไปจนแทบไม่เหลือ ร่างสูงใหญ่ล้มลงไคร์นรับเข้าไปประคองส่งขวดน้ำยาเพิ่มพลังให้ดื่ม แอนโทนีถอดเสื้อโค้ทให้คลุมร่างบอบช้ำของควินส์ แฟงค์, กิลเบิร์ตและเจมส์รับไปดูแลต่อ  ฟาเรลนำผ้าคลุมอำพรางออกมาห่อร่างรอสโซ่และอาสาอุ้มขึ้นหลังเอง ส่วนโนเอลสีหน้าขาวซีด หน้าตาโศกเศร้า ภารกิจครั้งนี้จบลงด้วยความสูญเสียที่มากเกินไปสำหรับเขา แอนโทนีพยายามลูบไหล่ลูบหลังปลอบ สายตากวาดมองสำรวจทั่วบริเวณและสังเกตุแรงกายแรงใจของคนรอบข้าง ดูแล้ว...สภาพกายยังไม่ย่ำแย่เท่าสภาพจิตใจ 

       “เกร็ก บาเร็ตต้า ฉันจะไปดูรอบๆนี้ก่อน ถ้าไม่มีอะไรดักรอ เราค่อยรีบออกเดินทาง พวกเจ้าคิดว่าอย่างไร“  

       “ถึงจะดูใจร้ายไปบ้าง แต่เราต้องออกจากที่นี้ให้เร็วที่สุด“ เกร็กพยักหน้าสนับสนุนอีกเสียง บาเร็ตต้าอาสากางข่ายเวทย์ป้องกันให้ เจมส์กับกิลเบิร์ตคอยดูรอบๆจุดที่พักให้อีกแรง แอนโทนีจึงขยับปีกหมวกเดินออกไป บาเร็ตต้ามองทิศทางที่เขาจะไปแล้วเอ่ยปาก “ระวังตัวด้วยล่ะ  มีอะไรยิงพลุสัญญาณได้เลย มีติดตัวอยู่แล้วใช่ไหม“ 

       แอนโทนีโบกมือให้แล้วเดินตรงไปยังทางเข้าเมืองของเหมืองร้างแห่งนี้ จุดที่เขาสัมผัสได้ถึงพลังด้านมืดแบบเดียวกับของดยุกโดมินิกและรามิอา แถมยังเข้มข้นมีจำนานมากด้วย ร่างสูงใหญ่ไร้เสื้อคุมตัวเก่งขยับปีกหมวกบังใบหน้า เคลื่อนไหวโดยการก้มต่ำลัดเลาะไปตามแนวกำแพงเก่าที่ชำรุดทรุดโทรมตามกาลเวลา แปลกใจเล็กน้อยที่ไม่พบเวรยามหรือผู้ส่งข่าวคอยเฝ้าสอดแนมแต่อย่างใด  แอนโทนีจึงเสี่ยงเข้าใกล้นิดหน่อย และเป็นไปตามคาดเมื่อเห็นผ้าสีดำขึงกั้นค่ายแสดงสัญลักษณ์ไตรอสุราตรงบริเวณใกล้ปากทางเข้า ...มาดักรอจริงๆด้วย ปะทะตรงๆไม่ดีแน่ คงต้องหาทางอื่น… 

        “เมื่อกี้เจ้าได้ยินเสียงดังหรือไหม เสียงเหมือนอะไรถล่ม“ แอนโทนีหลบซ่อนเข้าเงามืดเมื่อได้ยินเสียงสนทนา ห่างจากจุดที่เขาอยู่ไม่ไกล พบบุรุษและหญิงสาวในชุดคลุมของไตรอสุราสีดำคาดแดงกำลังถือหอกทมิฬเดินเวรยามอยู่ สาวคู่สนทนาชะเง้อมองไปยังทิศทางของปากทางเข้าเหมืองพลางตั้งข้อสงสัย “ข้าว่าใครก็ได้ยิน ท่านรามิอาอยากเหาะไปดูใจจะขาด แต่ถูกห้ามไว้“ 

        “ข้าว่าอีกไม่ถึง 15 นาที ถ้าหน่วยลาดตระเวณไม่กลับมาส่งข่าว  ท่านคงออกโรงเองแน่ๆ“ ชายหนุ่มชวนเพื่อนสาวออกเดินต่อเมื่อเห็นว่าทหารยามอีก 2 คนกำลังเดินสวนมา หญิงสาวเดินตามแล้วทิ้งท้ายอย่างมั่นใจ  

        “ข้าว่าเสียงดังนั้นคงเป็นฝีมือของเจ้าโรแกนนั้นล่ะ  คนที่เคยเป็นถึงอัศวินดาบสุริยันกลับหลงในตัณหาราคะจนยอมให้ท่านผู้นั้นนำไปเป็นสัตว์ทดลอง สร้างเป็นปีศาจดัดแปรงแลกกับการสมสู่ไม่เลือกแม้แต่กับเดรัจฉานน่ะ ตกต่ำอย่างไรฝีมือก็ยังคงอยู่ ไม่งั้นทางเอดินไรส์คงไม่ปั่นป่วนขนาดนั้นเป็นแน่“ 

        ...ปีศาจดัดแปรง? น่าสนใจ คงต้องหาข่าวเสียหน่อย…  แอนโทนีเก็บข้อมูลก่อนจะออกสำรวจพื้นที่โดยรอบ ส่งพญาอินทรีเวทย์สีดำออกตรวจสอบหาทหารลาดตระเวนอื่นๆ เน้นบินสูงเพื่อหลบซ่อนจากสายตาจากเบื้องล่าง  เขาเดินลัดเลาะไปทางช่องเขาอีกด้านหนึ่งก็พบว่าเวรยามจุดนี้ไม่แน่นหนามาก ...น่าจะฝ่าไปได้ไม่ยาก… 

        “หาทางออกอยู่รึ ให้ข้าช่วยดีกว่า เด็กน้อย“  

       “เจ้า!!!“ ถึงกับผงะก้นจ้ำเบ้าเมื่อจู่ๆคอนราร์ท คู่แข่งเนื่องหัวใจโผล่มาแบบไม่ให้สุมให้เสียง ฝ่ายนั้นแค่หัวเราะเบาๆ “ขวัญอ่อนจริง. ตัวใหญ่เสียเปล่า เช่นนี้จะปกป้องเจ้าชายน่ารักได้อย่างไร“ 

        “นั้นมันคนละเรื่อง! ว่าแต่เจ้าเถอะ มาอยู่ที่นี้ได้อย่างไร“ แอนโทนีขยับหมวกขยับเสื้อแก้เก้อ อดแปลกใจไม่ได้ที่อยู่ใกล้ขนาดนี้แต่จับความเคลื่อนไหวไม่ได้ คอนราร์ทไม่ได้สนใจสายตาเคลือบแคลงสงสัยนั้นแล้วกล่าวย้ำอีกครั้ง “ข้าหลงเสน่ห์เจ้าชายเลยตามมา และตอนนี้ข้าก็เสนอตัวพาทุกคนออกจากที่นี้ ด้วยเวทย์เคลื่อนย้ายระยะไกล ทีนี้เจ้าจะพาข้าไปหาเจ้าชายได้รึยัง“ 

        “ไม่! ไม่รู้จักตื้นลึกหนาบาง หากปลายทางเป็นหุบเขาร้อยอสูรสีชาด ฐานบัญชาการใหญ่ไตรอสุรา พวกข้ามิตายกันหมดรึ!?“ เพิ่งจบเรื่องคนใกล้ตัวอย่างเควินทรยศ กับเจ้าของเรือที่เคยช่วยเหลือกันเพียงครั้งจะไปเชื่อใจได้อย่างไร คอนราร์ทเองก็คงเข้าใจจุดนี้จึงลงทุนถลกแขนเสื้อ ยื่นแขนให้คนตรงหน้า “ข้าให้เจ้าสาปก็ได้ หากข้าคิดทรยศ ส่งเจ้าให้ไตรอสุรา ขอให้ร่างข้าระเบิดแหลกเหลว ตกลงไหม“ 

        สายตาแน่วแน่ไม่มีแววล้อเล่นของคอนราร์ททำให้ข้าวางใจได้ระดับหนึ่ง แต่กันไว้ดีก่อนแก้จึงร่ายคำสาปใส่แขนนั้นตามข้อเสนอ จากนั้นก็พาเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางเดิม หลบพวกไตรอสุรา และยิ่งร้อนใจขึ้นเมื่อเห็นรามิอานั่งบนหลังทาสพร้อมกองกำละงกลุ่มใหญ่กำลังมุ่งไปทางที่เจ้าชายอยู่ อีกไม่กี่อึดใจคงไปถึงที่นั้นเป็นแน่ 

       “แอนโทนี! เอ๊ะ...คอนราร์ท มาได้ไงเนี้ย!?“ โนเอลที่วิ่งมาหาแอนโทนีถึงกับชะงักมองร่างสูงใหญ่ผู้มาใหม่ คนโดนทักยิ้มกว้างดิ่งเข้าไปสวมกอดเจ้าชาย หอมแก้มซ้ายขวาประหนึ่งคนรักพลัดพลากกันมานาน เกร็กลุกพรวดกระโดดถีบทั้งที่หน้ายังซีดขาว บาเร็ตต้าที่ไม่รู้ไปรู้จักกันหรือแค้นกันมาก่อนรึเปล่าก็ร่วมด้วยบาทาประสาน คนพามาก็อยากช่วยสหบาทา แต่ตอนนี้ไม่เหมาะ ต้องเผ่นก่อน! 

        “อย่าเพิ่งตีกัน!!! ให้คอนราร์ทพาหนีก่อน รามิอากับกองทัพไตรอสุรากลุ่มใหญ่กำลังมาทางนี้  คอนราร์ท! เจ้าจะทำอะไรก็รีบทำ ก่อนที่พวกนั้นจะมา!!!“  

       เท่านั้นล่ะทุกคนรีบเก็บของ ช่วยพยุงคนหมดสติ โนเอลดึงหิ้งห้อยนางพญาเก็บกลับใส่กรงห้อยข้างเอว คอนราร์ทประสานมือก่อนจะวาดเป็นวงกลม ไอเวทย์สีดำฟุ้งกระจายจนข้าถึงกับผงะ เส้นแสงสีแดงวาดอักขระโบราณบนอากาศ วงเวทย์ปรากฎขึ้น 2 วงทำงานโดยหมุนกลับไปคนละด้านแล้วแยกออก เผยให้เห็นกรอบประตูสีดำเรียบๆ 1 บาน 

        เกร็กกับบาเร็ตต้าหันควับจ้องคอนราร์ทเขม่น คนอื่นๆมองด้วยความหวาดระแวง ยกเว้นเจ้าชายโนเอลที่ทำหน้าตื่นเต็นตาเป็นประกาย. ปรี่เข้าไปเขย่าแขนคอนราร์ทถามเรื่องประตูนี้ล่ะ  แอนโทนีจ้องมองร่างสูงใหญ่ที่ฉวยโอกาสจับนั้น ลูบนี้เจ้าชายไม่วางตา เป็นครั้งแรกที่เขาได้เจอผู้ใช้เวทมนตร์ดำบรรพกาล แถมไอเวทย์ที่แผ่ออกมา ชัดเจนว่าเป็นผู้มีเวทย์มนตร์ขั้นสูง ขนาดผู้อาวุโสไตรอสุรายังไม่มีพลังเวทย์สูงขนาดนี้  

        “เอาล่ะ ไปกันเถอะ ยกกันมาโน้นแล้ว“ คอนราร์ทมองข้ามสายตาทุกคน มือหนาดันร่างของเจมส์กับฟาเรลที่อุ้มคนเจ็บไว้ในอ้อมแขนให้เดินเข้าไปก่อน จากนั้นก็ไล่ฉุดข้อมือคนอื่นเหวี่ยงเข้าไป แอนโทนีฉวยโอกาสโอบเอวโนเอลแล้วเดินเข้าไปในประตู ได้ยินเสียงหัวเราะเจ้าเล่ห์กับเสียงตะโกนด่าตามหลัง แต่ใครสน...ต้องรีบทำคะแนนหน่อยแล้ว… 

        เมื่อเดินผ่านประตูเข้ามาก็พบกับมิติที่มีประตูมามากมายหลากหลายบาน โนเอลตาเป็นประกายตั้งท่าจะเข้าไปเปิดประตูบานสีทองรูปหงส์ แต่เกร็กออกแรงหิ้วลูกแมวจอมซนไว้ทัน แอนโทนียังอดดุไม่ได้ แม้ไม่เคยเข้ามาในมิติเวทย์กาลของจริง แต่ก็พอรู้ว่าจะเป็นอย่างไร ประตูที่เปิดไปอาจเป็นโลกที่ไม่รู้จักรวมถึงหุบเหวลึกไร้ก้นก็เป็นได้ เจ้าชายพอได้ฟังเรื่องราว แทนที่จะจ๋อยดันทำตาเป็นประกายกว่าเดิมซะได้ 

        คอนราร์ทปิดประตูบานที่เชื่อมต่อกับเหมืองเมลมอธแล้วพาโนเอลเดินไปยังประตูเป้าหมาย เมื่อเปิดออกก็พบว่า ปลายทางคือ ตรอกเล็กๆในเมืองแห่งหนึ่ง คอนราร์ทเดินนำออกไปซึ่งเบื้องหน้าคือตลาดขายของนั้นเอง เจ้าชายและไคร์นผู้หิวโหยพุ่งใส่แผงขายหมูย่างเสียบไม้ ชนิดที่ว่าเหมาหมดร้านก่อนจะเดินหน้าบานกลับมาให้เกร็กมะเหงกเป็นรางวัล  บาเร็ตต้าบอกว่าเมืองที่พวกเขามาโผล่คือ “เมืองเรดโอ๊ค” เมืองรองของอาณาจักรไกอา ซึ่งเป็นโชคดีที่มาโผล่ที่นี้ เพราะหมอที่น่าจะช่วยควินส์กับรอสโซ่ได้ อยู่ที่เมืองนี้ แม้พวกเขาจะเคลือบแคลงใจเรื่องประตูเวทย์อเนกประสงค์ของคอนราร์ทมากเท่าใด แต่นาทีนี้ยังไม่สมควรถาม เพราะร่างกายของควินส์กับรอสโซ่เริ่มมีปฎิกิริยาบางอย่างอีกครั้ง  หากทิ้งไว้นานคงไม่ดี 

        บาเร็ตต้าคุยกับเกร็กทางสายตาก่อนจะเดินนำออกจากตลาดไปมุ่งไปยังทิศตะวันออกของเมือง ตัดผ่านน้ำพุกลางเมืองกับย่านการค้าอื่นๆ จนพบกับอาคารขนาดกลาง มีรั้วรอบขอบชิด ป้ายขนาดใหญ่เหนือประตูเขียนว่า “โรงหมอ“ แอนโทนีกับคอนราร์ทชะงักเท้าพร้อมกัน สัมผัสพลังบางอย่างทำเอาแอนโทนีแอบลำบากใจเล็กน้อย ส่วนคอนราร์ทเพียงแสยยิ้มก้าวเดินเข้าไปอย่างท้าทาย  โนเอลที่เห็นว่าทุกคนเข้าไปแล้วจึงลากร่างสูงใหญ่นั้นเข้าไปด้วย 

      ภายในอาคารสีขาว ประดับตกแต่งด้วยผ้าม่านสีเหลืองอ่อน ด้านหน้ามีโต๊ะ เก้าอี้สำหรับรอสักประวัติคนไข้  พยาบาลในชุดขาวถึงกับแตกตื่นเมื่อเห็นว่าคนที่เดินเข้ามาล้วนแล้วแต่ได้รับบาดเจ็บ มีแต่ผ้าพันแผล แฟงค์กับฟาเรลรีบเข้าไปบอกว่าคนในอ้อมแขนอาการหนัก พยาบาลอีก 2-3 คนตรงเข้ามาดูแล แต่บาเร็ตต้าห้ามไว้ บอกให้ไปตามหมอใหญ่คนคุ้นเคยมา แฟงค์กับฟาเรลตรงเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยเลือกเตียงในสุด เพื่อความปลอดภัยและซ่อนจากสายตาผู้คน 

        “บาเร็ตต้าเองรึ ข้านึกว่ากองทัพปีศาจบุกเสียอีก“ หมอใหญ่วิ่งกระหืดกระหอบลงมา  หลายคนคิดว่า “หมอใหญ่” จะแก่ลงพุงหรือชราจนแค่ยืนก็สั่น กลับยังหนุ่มแน่น อายุไม่ได้หนีเกร็กไปไหน เส้นผมสีเงินตัดสั้น  สวมแว่นสายตา ดวงตาสีทองมองแอนโทนีและคอนราร์ทอย่างเคลือบแครง ร่างสูงกว่าไคร์นเล็กน้อยเดินเขามาพร้อมกระเป๋ายา พอมองเลยไปเจอเกร็กก็ถึงกับตกตะลึง  นิ้วสั่นเทาชี้หน้าเกร็ก แถมพูดตะกุกตะกักไม่รู้เรื่อง โนเอลกับไคร์นขยับเข้าไปจะฟังให้รู้เรื่องเสียหน่อยแต่โดนเกร็กเขกไปคนละโป๊กก่อนจะเอามือ(ฟาด)ปิดปากคุณหมอ “อย่าเพิ่งสนใจข้าเลย  พยาบาลดูแลข้าได้ ผู้ป่วยอาการหนักอยู่ที่เตียงด้านใน รีบไปดูเร็ว!” 

        แม้จะเคลือบแคลงสงสัยใคร่ถามสหายเก่ามากแค่ไหน  คุณหมอก็ยอมผละเข้าไปดูอาการของคนไข้ทั้ง 2 อย่างรวดเร็ว  แถมยังไล่ให้พยาบาลทุกคนไปรักษาบาดแผลคนอื่นๆโดยเรียกให้เกร็กไปช่วยดูอาการ  จากการตรวจเบื้องต้นพบว่า รอสโซ่แม้จะมีมดลูกเทียมในร่าง แต่ฤทธิ์เดชไม่มากจนทำให้กลายร่างได้  ต่างจากควินส์ที่มีสัญลักษณ์หัวใจขึ้นที่หน้าท้อง ลวดลายเถาวัลย์เลื้อยขดรอบเอวลามไปถึงโคนขาแล้ว  ผิวบริเวณปลายเท้าจนถึงหัวเข่าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียว อาการแบบนี้ทำเอาทั้ง 2 ถึงกับขมวดคิ้ว แอนโทนี,กิลเบิร์ต และฟาเรลถือวิสาสะเปิดม่านเข้ามาตามดูอาการ  สีหน้าทุกคนแปลกใจอย่างเห็นได้ชัด กิลเบิร์ตทำหน้าเหมือนจะตายเมื่อเห็นเมียตัวเองเป็นเช่นนี้ 

        “หรือว่า...นี้คือ ปีศาจดัดแปรงที่เจ้าพวกนั้นพูด” แอนโทนีมองสีผิวที่เปลี่ยนไปจากหัวเข่าเริ่มขยายมาถึงน่อง  ยิ่งหน้าท้องแบนเหี่ยวกลับเริ่มกลับมาเต็มตึงและนูนขึ้นเล็กน้อย หมอใหญ่กับเกร็กหันมามองหน้าแอนโทนี เจ้าตัวจึงอธิบายเพิ่ม “ข้าได้ยินจากไตรอสุราตอนไปสืบหาทางหนีทีไล่ว่า ผู้อยู่เบื้องลึกเบื้องหลังได้นำมนุษย์มาทำอะไรบางอย่างจนกลายเป็นปีศาจอย่างที่พวกเราเจอในเหมืองนั้น” 

        “เห็นทีว่าเรื่องนี้คงไม่ธรรมดาแล้ว  เดนเวอร์ ข้าฝากควินส์กับฟาเรลด้วย ส่วนเจ้า...ไปกับข้าและบาเร็ตต้า  เราต้องไปที่สมาคมนักผจญภัย ชี้แจงเรื่องบางอย่างกับอาณาจักรไกอาเดี๋ยวนี้!” เกร็กฝากฝั่งสหายไว้กับหมอใหญ่แล้วลากแอนโทนีกับบาเร็ตต้าออกไปโดยไม่หันมาตอบคำถามกับเจ้าชายทันที  หมอหยิบยาขวดใสออกมากรอกปากควินส์ จากนั้นออกคำสั่งให้พวกเจมส์อุ้มผู้ป่วยไปยังห้องพิเศษที่ชั้น 2 แล้วให้คนที่เหลือพักผ่อนเสีย ไคร์นกับโนเอลอยากจะตามขึ้นไปดูควินส์แต่หมอสั่งห้าม  โดยเฉพาะโนเอลที่บาดเจ็บหนักกว่าคนอื่น พยาบาลจับถอดเสื้อทำแผลใหม่ทั้งตัวเลยทีเดียว เลย เจ้าชายได้แต่งอนแล้วมองตามอย่างเป็นห่วง 

        พวกเจมส์อุ้มทั้งควินส์และรอสโซ่ขึ้นมาถึงชั้น 2 เดนเวอร์สั่งให้พวกเขาตามเข้ามาในห้องที่มีเตียง 2 เตียง  พื้นใต้เตียงถูกวาดด้วยวงเวทย์สีทอง คอนราร์ทจ้องวงเวทย์นั้นนิ่งๆ พอร่างทั้ง 2 นอนลงบนเตียงเรียบร้อยแล้วพวกเจมส์ก็ถูกไล่ออกไป  คนเป็นสามีห่วงภรรยาโวยวายใหญ่เลย คุณหมอถึงกับนวดขมับเมื่อเจอคนพูดยากจนคอนราร์ทยังรำคาญแทน “จะสามีหรืออะไรก็ช่าง ไสหัวออกไป รักษาไม่ได้อยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์!” 

        “แล้วเจ้าเป็นหมอรึไง ถึงเสนอหน้าขึ้นมาถึงนี้!?” ด่ามาด่ากลับไม่โกง  คนเลือดร้อนอย่างเจมส์ไม่ยอมใครอยู่แล้ว คนถูกย้อนแค่หัวเราะด้วยท่าทีสังเวชปนรำคาญ “ถึงไม่ใช่หมอ  แต่ข้ารู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะหาย อยากได้เมียคนเก่าคืนไหมล่ะ” 

        “เอาล่ะๆ ข้าว่าให้พวกเขาดูแลเถอะน่ะ  เราลงไปทำแผลรอข้างล่างก่อน หากมีอะไรเพิ่มเติมท่านหมอคงไปแจ้งข่าว” ฟาเรลคุ้นเคยกับคุณหมอเดนเวอร์ดีจึงวางใจ  หมอเทวดาที่สามารถรักษาได้ทุกอาการไม่ว่าจะเกิดจากอาวุธ, พิษ หรือเวทมนตร์ หมอคนนี้รักษามาหมดแล้ว เขาจึงวางใจแล้วต้อนพวกเจมส์ออกไป  แฟงค์เห็นว่าอยู่ไปการรักษาอาจช้าลงอีกจึงลากให้กิลเบิร์ตและเจมส์ตามลงไป คนถูกขัดใจฮึดฮัดเลยกระแทกประตูปิดเสียงดั่งลั่นเป็นอันว่า ยอมถอยให้ก่อน  คุณหมอถึงหายใจโล่งคอได้บ้าง “เฮ้อ ข้ามีเรื่องจะพูดคุยกับเจ้าหลายเรื่อง แต่นาทีนี้ยังไม่เหมาะ เจ้ารู้อะไรก็พูดมาเถอะ จะได้เร่งรักษา” 

        “วงเวทย์รักษานั้นเป็นเวทย์ชั้นสูงที่สามารถกำจัดเวทย์ประเภทคำสาปหรือปรสิตได้ทั้งหมด  เพียงแต่สิ่งที่ทำให้มนุษย์ 2 คนนี้กลายเป็นปีศาจได้เพราะมันไม่ธรรมดา ข้าจะไม่พูดอะไรเกี่ยวกับมันมาก  ให้พวกเจ้าไปหาทางจัดการกันเอาเอง แต่ข้าบอกได้แค่ว่า หลังจากขับสิ่งนั้นออกมาได้ ฤทธิ์ปลุกกำหนัดยังคงอยู่  2 คนนั้นจะต้องการเสพสมอยู่นานพอสมควร หาคนมาช่วยเอาเองล่ะ” 

        “อืม  เหมือนจะจับเค้าลางอะไรได้แล้ว ฟังดูเหมือนไม่ค่อยมีประโยชน์แต่ก็ขอบใจสำหรับเบาะแส  แล้วเจ้าสนใจมาช่วยข้าไหมล่ะ” เดนเวอร์ไม่ได้สนใจคำพูดกวนประสาทกับท่าทีเย้ยหยันของคอนราร์ท  เพียงแค่พยักหน้ารับเนื้อหาที่กรองออกมา คอนราร์ทเลิ่กคิ้วมองหมอก่อนยิ้มถูกใจ “หึๆ สุขุมดีนะเจ้า  ข้าไม่ช่วยรักษาแต่จะบอกใบ้อีกนิดคือ เจ้าต้องส่งน้ำบริสุทธิ์เข้าไปในร่างกายของเจ้าหนุ่มควินส์นั้นโดยตรง  เร็วหน่อยก็ดี ถ้าผิวสีเขียวหลามถึงเอวจะช่วยอะไรไม่ได้อีกแล้ว” 

        “เรื่องสำคัญแบบนี้ยังทำเป็นเล่นได้นะ!” เดนเวอร์ถอนหายใจ  มือหนาคว้าเอาขวดยาใส ผงยาสีน้ำเงิน ผงยาสีแดงและผงยาสีเขียวจากในกระเป๋าอย่างละ 2 ชุด  ผงยาถูกเทลงในขวดยาเหลวมือทั้ง 2 อังขวดยาไว้ เวทย์โบราณบทหนึ่งร่ายครอบคลุมขวดยาเพื่อเสริมฤทธิ์ในการรักษาก่อนจะโยนขวดยาให้คอนราร์ท คนรับไม่ได้มีท่าทีสะเทือนต่อพลังศักดิ์สิทธิ์แถมยังเหยียบเข้าไปในวงเวทย์ด้วยท่าทีสบายๆนั้นยิ่งทำให้สงสัยหนักกว่าเดิม “ข้าว่าหลังจากนี้เราคงได้คุยกันยาว” 

        เดนเวอร์จับควินส์กรอกยาตัวแรกตามด้วยยาผงสีทองลงไปอีก 1 ซอง  ทันทีที่ยาไหลลงคอร่างโปร่งตาเบิกโพล่งดิ้นทุรนทุรายกรีดร้องอย่างเจ็บปวด  เดนเวอร์กดอกบางลงกับเตียง ใช้ผ้ามัดมือทั้ง 2ข้างกับหัวเตียง ขาที่ยังเป็นอิสระ ทั้งถีบทั้งเตะจนผ้าคลุมร่างหลุดจากร่างเผยร่างเปลือยเปล่า  สัญลักษณ์หัวใจตรงท้องน้อยส่องแสงสีแดง บางอย่างที่อยู่ในท้องดิ้นไปมา หน้าท้องโย้จนน่ากลัวว่าสิ่งที่อยู่ภายในจะทะลุออกมา หมอใช้นิ้วชุบน้ำในถาดสีทองแล้ววาดอักษรโบราณลงบนหน้าท้อง  ขาขวา ขาซ้ายยกขึ้นถีบเดนเวอร์หนักกว่าเดิม เขาไม่ได้สนใจมากนัก เพราะสายตากำลังส่งไปตำหนิคอนราร์ท “รู้ว่าไม่อยากช่วย แต่จำเป็นต้องมัดด้วยโซ่ทมิฬขนาดนั้นเลยรึ นั้นมันโซ่ล่ามมังกรเลยนะเจ้า!?”   

        “ก็มันสะดวกแล้วก็...ข้าอยากดูอะไรสนุกๆมากกว่า. รีบทำเข้าซิ ข้าจะได้เห็นกับตาเสียทีว่า ไม่ว่าเผ่าพันธุ์ใดก็ไม่มีใครสูงกว่ากัน หึหึ” คอนราร์ทนั่งเอนหลังพิงหัวเตียงข้างกับร่างที่กำลังดิ้นทุรนทุรายจากการขับปรสิตและพิษออกจากร่าง  โซ่สีดำรัดร่างนั้นติดกับเตียงแน่น รองเท้าบูทประดับหนามแหลมตรงส้นเท้ายกขึ้นพาดขอบเตียง พอเห็นว่าตัวอ่อนรยางค์ถูกขับออกมา เขาแค่ยกเท้าขึ้นสูงแล้วใช้สันเท้ากระแทกขยี้ลงไปแรงๆ มันก็ตายหมดแล้ว ประกอบกับวงเวทย์สีทองที่ทำงานดีเยี่ยมช่วยเผาไหม้ซากซ้ำจนเลือดไว้แค่เลือดสีเขียวเปื้อนเตียง  

       คนเป็นหมอถอนหายใจอีกครั้ง ปวดหัวจนผมร่วงหมดรึยังก็ไม่รู้  ดวงตาสีทองมองผู้ป่วยเตียงข้างๆอย่างคลายใจได้เปราะหนึ่งเมื่อเห็นว่าร่างนั้นกระตุกรุนแรงก่อนจะเบ่งเอาก้อนคล้ายรังไหมขนาดเท่ากำปั้นออกมาก่อนจะลุกพรวดคว้าเอาก้อนไหมนั้นให้พ้นจากเท้าหนักของคอนราร์ท เจ้าของเท้าหัวเราะร่าบ่นเสียดาย แต่เขาไม่สนุกหรอกนะ ก้อนนั้นถูกเก็บไว้ในโถอย่างดี ยัดใส่แหวนมิติเพื่อป้องกันความปลอดภัย 

       ...คนหนึ่งพ้นขีดอันตราย แต่อีกคนยังวิกฤติ… ดูเหมือนสิ่งที่คอนราร์ทพูดจะเป็นจริง รอสโซ่ขับเอาปรสิตออกจากร่างได้หมดแล้วจริง แต่ควินส์ที่ดื่มยาตัวเดียวกันนั้นแทบจะไม่ได้ผล หน้าท้องยังไม่ยุบ สัญลักษณ์นั้นเปร่งแสงต่อเนื่อง เดนเวอร์ได้แต่คิดไม่ตก  หันไปลองหยิบเอายาอีกขวดมา เผื่อใช้ได้   

        “อ๊าาาา...ยะ...อย่าเอามันออก!“ มือหยาบตามแบบผู้ชายทั่วไปจับเรียวขาของควินส์แยกออก สายตามองสำรวจรูบวมแดงกลวงโบ๋จากการคลอดปีศาจดัดแปรง เห็นสายรยางค์โผล่ออกมา เขาไม่ลังเลที่จะล้วงดึงตัวอ่อนออกมารยางค์ตัวอ่อนพยายามยึดตัวฝังในท้องไม่ยอมออกทำให้ควินเจ็บทรมาน เดนเวอร์ดึงข้อเท้าให้สะโพกขึ้นมาเกยตัก มืออีกข้างเทของเหลวใสลงในรูกลวงโดยใช้ปาดขวดอุดรูไหว ยาไหลซึมเข้าไปตามโพลงอุ่นลงไปถึงช่องท้องที่มดลูกเทียมเกาะอยู่ ภายในบีบรัดอย่างฉับพลัน ปฏิกิริยาร่างกายเบ่งเพื่อขับเอาสิ่งแปลกปลอมออกจากร่างทันที ควินส์กรีดร้อง บิดตัวไปมาอย่างทรมาน  ตัวอ่อนบางตัวไหลพรวดออกมาอยู่ในขวด ยังมีอีกหลายตัวที่ยังอยู่ข้างใน คอนราร์ทกรอกตาใส่พอเห็นว่าไม่ทำอะไรสักที จึงหวังดีช่วยตัดเชือกมัดข้อมือควินส์พร้อมกับโปรยผงสีชมพูใส่ “เจ้าตุ๊กตาราคะ หิวน้ำบำรุงร่างกายนักก็ดื่มจากก้อนหินตรงหน้าเจ้าซะ” 

        “เฮ้ย! ยะ...อย่านะ” เดนเวอร์ผละถอยแต่ควินส์จู่โจมถึงตัวก่อน  มือเรียวจัดการปลดกระดุมกระชากซิบออกควักเอาแกนกายที่ยังสงบนิ่งเข้าปาก  เรียวปากดูดอมสลับเลีบจากโคนถึงปลายอย่างหิวกระหาย หัวกลมโยกขึ้นลงรูดอมแกนกายอย่างเอร็ดอร่อย  นิ้วที่กดคลึงพวงสวรรค์ให้เสียวซ่านยิ่งขึ้น เอนเวอร์ห่างหายกับเรื่องแบบนี้มานานมากเจอลีลาเรียวลิ้นของราชินีฮาเร็ม ไม่นานแกนกายในปากก็กระตุกปลดปล่อยป้อนน้ำสีกามขาวข้นให้ควินส์ดื่มกิน  กล้ามท้องเกร็งกระตุกเป็นพักๆ ควินส์เองก็ช่วยรูดรีดน้ำกามล็อตแรกออกมาให้หมด ร่างเพรียวยืดตัวกลืนหยาดสุดท้ายลงท้อง ภาพลิ้นสีชมพูเลียคราบคาวที่ซึมออกจากมุมปากพร้อมกับท่าทางยั่ยวนโดยใช้นิ้วเรียวข้างที่มีรอยสักรูปดอกไม้สีแดงสอดเข้าห่วงประดับไพรินออกแรงดึงหัวนมสีสวยโชว์  มืออีกข้างใช้นิ้วเรียว 2 นิ้วสอดจ้วงในลงรูกลวงทั้งที่ยังมีรยางค์หลายสายโผล่ออกมา “ข้า...ทรมาน...แสบร้อน...ช่วยข้า…” 

        เดนเวอร์กลืนน้ำลายอึกเหงื่อแตกพลั่ก  ยาที่ให้ดื่มหรือเทเข้าไปไม่ได้ผลแถมยังยั่วยวนให้ผสมพันธุ์อีก  ...ปีศาจดัดแปรงร้ายกาจเกินไปแล้ว!... ในใจคิดหนักแต่ทางกายนั้นไม่ได้คิดตาม  แกนกายที่เพิ่งปลดปล่อยชูคอจึ้นพร้อมรบอีกครั้ง ควินส์ไม่รอช้าขึ้นครอบตักใหญ่  มือเรียวกุมแกนกายยาวสีแดงกล้ำจ่อตรงรูกลวงโบ้ รยางค์หลายสายเข้าโอบรัดแกนหายแน่น  ควินส์หย่อนตัวลงขยับควบขึ้นลงบนแก่นกายนั้น ฉันพลันผนังอ่อนนุ่มที่กลวงโบ๋กลับหดกระชับบีบรัด เพื่อรีดเอาน้ำกามของคนตรงหน้าอีกครั้ง  มือเรียวกุมมือของเดนเวอร์วางไว้ที่อกข้างที่มีห่วงประดับของตน ดวงตาช้ำน้ำจ้องมองดวงตาสีทองแล้วยกยิ้ม “อา...ช่วยข้าหน่อยซิ ดึงมัน บดขยี้กายข้า  สวนกระแทกกายเข้ามาอย่าได้ลังเล ย้ำยีข้าเหมือนเป็นแค่ตุ๊กตาราคะ ได้โปรด...ลูกๆต้องการน้ำกามของท่าน” 

        ...กรอดดด… เสียงขบฟันพร้อมกับนิ้วมือกำแน่นจ้องมองแมวยั่วสวาทก่อนจะถอดแว่นออก  ดวงตาสีทองส่องประกายวาบตามด้วยรูปร่างสมส่วน สูงปราดเปรียวกว่าไคร์นเพียงเล็กน้อยค่อยๆเปลี่ยนแปลงขยายใหญ่ขึ้นกลายเป็นชายฉกรรจ์รูปร่างไม่ต่างจากเกร็ก  ร่างกาย แขนขา รวมถึงแกนกายขยายใหญ่ขึ้นจนควินส์ยืดตัวขึ้นร้องครางเสียงหวาน รูหดกระชับกลับแคบเล็กเกินกว่าแกนกายร้อนภายใน แขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามจับร่างเล็กกว่ากดลงกับพื้นเตียง  สะโพกหนากระหน่ำสอย เสยงัดแกนกายใหญ่เข้าออก ควินส์กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ครางสั่นเมื่อปลายยอดกระแทกจุดกระสัน ดิ้นเร้าทุกครั้งมือคอหยักครูดโพล่งภายในที่มีรยางค์ของลูกๆฟังตัว อกแอ่นขึ้นรับแรงดึงรั้งจากห่วงและเครื่องประดับ  ยิ่งดึงแรง บีบขยี้หนักๆ สะโพกอิ่มยิ่งบิดเร้าหนัก   

        “อ๊า...อา...อีก...แรงๆ..อ๊ะ...อา...ลึกอีก!” 

        ตั๊บๆๆๆ   

        “มาก...กว่านี้...ย่ำยีข้าอีก...อา...ใช่..อา...อ๊ะ...อ๊ะ…” ควินส์แหกขาใช้มือแยกแก้มก้นเพื่อให้เข้ามาได้ลึกขึ้น ลุกขึ้น  ทุกครั้งที่สอยเข้าออกเมือกลื่นจะไหลเยิ้มออกมาได้ จนตอนนี้เตียงเปียกเป็นด่างดวง เดนเวอร์ที่สติขาดผึงถึงขนาดคืนร่างที่แท้จริงยังคงโหมกายอย่างบ้าคลั่ง  จับร่างเพรียวพลิกนอนคว่ำโก่งสะโพกแล้วเสือกกายเข้าออกต่อเนื่อง นานกว่าครึ่งชั่วโมงที่เขาโถมใส่ไม่ปรานี เสียงแก้มก้นเด้งกระมบกับพวงไข่ทำให้เขาพอใจจนความเสียวแล่นไปทั่วร่างแล้วปลดปล่อยออกมา  โพล่งอุ่นรัดแกนกายร้อนแน่น รยางค์ภายในช่วยรัดรีดให้น้ำกามทุกหยดป้อนเข้าไปในมดลูกเทียมพร้อมกับเป็นแหล่งพลังงานให้ตัวอ่อนที่พร้อมจะเติบโตและออกจากท้องของแม่พันธุ์ แต่มันไม่เป็นไปตามกลไกปกติเมื่อฝ่ายตรงข้ามไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาน่ะซิ! 

        “อ๊ะ...เจ็บ...โอ้ยยยย  ร้อน...ไม่นะ...ลูกๆ...ของข้า...อึก…” แทนที่จะสุขสมจากน้ำกามอุ่นกลับกลายเป็นว่าลูกๆในท้องดิ้นไปมาอย่างทรมาน  มดลูกเทียมร้อนเหมือนถูกเผาไหม้จนต้องผละออกมา ร่างงอตัวเจ็บปวดที่ท้องน้อยอย่างรุนแรง เดนเวอร์หอบหายใจมองความทรมานของมนุษย์ตรงหน้า  ลิ้นเลียริมฝีปากอย่างหมายมาด มือหนากระชากข้อเท้าของควินส์ บังคับให้อ้าขาก่อนจะกระแทกกายเข้าไปในรูแคบนั้นอีกครั้ง เพื่อเสพสม ปลดปล่อย  จนกว่าสิ่งชั่วร้ายพวกนั้นจะออกจากร่างนั้นจนหมด “เจ้าหิวมิใช่หรือ ปวดท้อง...แสดงว่าไม่อิ่ม? งั้นข้าให้เจ้ากินมันอีกเยอะๆก็แล้วกัน” 

       “ไม่!...มัน...อ๊า...อ๊ะ...อ๊ะ…เอา...ออกไป” 

        “หิวนักก็กินเข้าไปเยอะๆ  จะได้โตไวๆไง”  

        เดนเวอร์จับควินส์มากระทำชำเราเหมือนร่างตรงหน้าเป็นตุ๊กตาราคะอย่างที่เคยร้องขอ  ปลดปล่อยทุกหยาดหยดในกายโดยไม่สนความทรมานจากรยางค์ ความมัวเมาจากการเสพติดราคะทำให้หยุดได้ยาก  แม้ว่าตัวอ่อนและมดลูกเทียมจะหลุดออกมาหมดแล้ว แต่ยังคงเสพสมกับร่างตรงหน้าต่อเนื่อง คอนราร์ทมองภาพตรงหน้าแล้วหัวเราะอย่างสะใจที่ในที่สุดก็ดึงพวกที่ชอบโอ้อวดตนว่าสูงส่งลงมาจมในวังวนแห่งราคะได้  เขาหันไปมองร่างของรอสโซ่ที่มีปฏิกิริยากับภาพ เสียงและกลิ่นน้ำกามคละคลุ้งเลยลุกขึ้นเพื่อจะไปตามคนมาสงเคราะห์ให้ แถมจะไปตามสามีของเจ้าหนุ่มลายสักที่มือมาช่วยรุมโทรมเพิ่ม 

        ...ข้านี้ช่างเป็นคนดีเสียจริง… คอนราร์ทเดินยิ้มภูมิใจออกจากห้องไปทิ้งให้คู่หนึ่งสุขสม  อีกคนหนึ่งทรมาน ร่างสูงเดินผิวปากลงมาจากชั้น 2 บรรดาสามีของควินส์และสหายสนิทของรอสโซ่วิ่งเข้ามารุมถามอาการคนของตน  ความเป็นห่วงบนใบหน้าทำให้ความดีในใจคอนราร์ทพุ่งสูงขึ้นไปอีก มือหนาโปรยผงสีชมพูใส่หน้าชายฉกรรจ์ทั้ง 4 แล้วบอกให้เดินขึ้นไปช่วยคนข้างบนเสีย  มนุษย์ชายฉกรรจ์กลัดมันอารมณ์พุ่งสูง รีบวิ่งขึ้นไปด้วยความร้อนและอึดอัดอยากปลดปล่อย ...ข้าช่างเป็นคนดีจริงๆนั้นล่ะ… 

       คอนราร์ทเดินตัวปลิวผิวปากอารมณ์ดีโดยไม่สนสายตาไม่พอใจของพยาบาลที่เขาดันเสียงดังในห้องพักผู้ป่วย  ขายาวก้าวไปจนถึงเตียง2 ตัวในสุด มือหนาตัดสินใจแหวกม่านเตียงนอกก่อนจะยกยิ้มอย่างถูกใจเมื่อพบว่าคนที่ตัวเองตั้งใจจะมาหานอนอยู่เตียงนี้พอดี  โนเอลที่ยังไม่หลับเนื่องจากครุ่นคิดถึงเรื่องบางอย่างอยู่สะดุ้งเล็กน้อย พอเห็นว่าเป็นใครก็ลุกขึ้น ดวงตาสีน้ำเงินจ้องมองผู้มาใหม่แล้วเลิ่กคิ้ว  “ลงมาแล้วเหรอ ควินส์ล่ะ รอสโซ่ด้วย พวกนั้นดีขึ้นบ้างไหม จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมรึเปล่า” 

        “ไม่ต้องห่วง  ปรสิตพวกนั้นถูกขับออกมาหมดแล้ว  เหลือแต่...พิษในตัวอีกนิดหน่อย อย่าห่วงเลย”  เขานั่งลงข้างเตียง โนเอลถอนหายใจค่อยยังชั่วแล้วเงียบไป  เปิดโหมดเหมือนครุ่นคิดถึงเรื่องบางเรื่องในใจต่อ คราวนี้แอนโทนีเป็นฝ่ายเลิ่กคิ้วแทน  “คิ้วขมวดหมดแล้ว เป็นอะไร ไหนบอกพี่ชายหน่อยซิ” 

        “นิดๆหน่อยๆก็เอาซินะ  แล้วอะไรคือพี่ชาย...เจ้าเป็นลุงข้าได้เลยนะ” โนเอลแขวะเข้าให้ เหอะ...พี่ชายเหรอ  อายุไม่หนีแอนโทนีไปไหนแถมยังมือไวอีกต่างหาก เขานั่งอยู่ดีๆเข้ามาโอบเอว จูบหัวเขาอีก    พอแขวะแล้วยังมีหน้ามาหอมแก้มเขาอีก อยากให้ท่านพ่อกับท่านพี่มากระทืบสักที แต่เอ๊ะ...เดี๋ยวนะ!?  ตั้งแต่คราวที่แล้วล่ะ ทั้งที่ปกติถ้ามีใครมาทำอะไรแบบนี้โดยที่ข้าไม่ชอบหรือไม่ยินยอมมันต้องมีปฏิกิริยาหรือเกิดเหตุการณ์แปลกนิ  ขนาดแอนโทนี ไม่ซิ...ลูกพี่ลูกน้อง พระญาติเองยังรู้สึกร้อนเหมือนโดนไฟเผาบ้าง หรือไม่ก็เหมือนมีกระแสไฟช็อตไปทั้งตัวบ้าง “นี้...ทำแบบนี้ไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอ” 

        “รู้สึกเหรอ?  นั้นซินะ… ถ้าจะให้รู้สึกคง...รู้สึกอยากจับแมวน้อยกดจมเตียงล่ะมั้ง” 

        เพี้ยะ! 

        “มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย  หล่อเสียของเพราะหื่นกาม ไปปรับปรุงตัวก่อนแล้วค่อยมาใหม่!” มือขวาตีเข้าที่ไหล่เป็นการเตือนก่อนจะหยิกหลังมือหนาที่กำลังเลื้อยลงขอบกางเกงเขา  โนเอลผละออกปัดเนื้อปัดตัว ขยับเข็มขัดให้แน่นหนาขึ้นอย่างไม่ไว้ใจ เจ้าของมือยอมปล่อยแต่โดยดี มืออีกข้างคลึงจุดที่โดนหยิกก่อนจะตอบคำถามเมื่อครู่ “คำถามเมื่อกี้  ข้าไม่รู้หรอกนะว่ามันหมายความว่าอะไร แต่ถ้าให้เดา ข้าเดาว่าคงเกี่ยวข้องกับตำนานเกี่ยวกับสายเลือดแห่งเรจีส” 

        “หา!  ตำนานอะไร? ไหนเล่ามา” ด้วยความอยากรู้เลยเผลอขยับเข้าไปอีกแล้ว ...โถ่  เจ้าชาย… 

        “ตำนานที่ว่าราชวงศ์เรจีสต้องคำสาป  ใครก็ตามที่แตะต้องคนของราชวงศ์จะต้องได้รับความเจ็บปวดทรมาน  แต่นี้ก็เป็นเรื่องเล่าเมื่อนานมาแล้ว ข้าไม่แน่ใจว่าจริงรึเปล่า” คอนราร์ทเนียนโอบเอวบางเข้าหาตัวอีกครั้งแล้วกระซิบข้างใบหูขาว “และยังมีอีกเรื่องที่ว่า  สงครามใดที่เกิดหลังจากมหาสงครามใหญ่ หากต้องการให้จบลงต้องสังเวยด้วยชีวิตของคนของราชวงศ์เรจีสเท่านั้น” 

        “มั่วรึเปล่า  ทำไมข้าไม่เห็นเคยได้ยินเลย”  โนเอลถึงกับทำหน้ายุ่ง สมองเริ่มนึกทบทวนถึงเรื่องราวต่างๆ ไหนจะตำราที่มีอยู่ในห้องสมุดของราชวงศ์ พงศาวดารที่เคยอ่านก็ไม่เห็นจะเคยผ่านตา ผ่านหูเลยสักครั้ง  หรืออาจจะอยู่ในเขตหวงห้ามที่ท่านพ่อท่านพี่ห้ามนักห้ามหนากัน อืม...คิดแล้วเจ้าชายอยากกลับไปรื้อเขตหวงห้ามนั้นให้กระจุย ด้วยความที่มัวแต่คิดถึงเรื่องตำนานที่ไม่เคยได้ยิน ได้ฟัง ความอยากรู้อยากเห็นมันแน่นอก  อยากกลับวังไปรื้อของ ถามความจริงกับทุกคนที่เคยปฏิเสธที่จะอธิบายเรื่องนี้ เลยไม่ได้สังเกตว่าตอนนี้ถูกคอนราร์ทรวบไว้ในอ้อมแขนเรียบร้อยแล้ว! 

 

       “ฟอดดด  ไหนๆก็อุตส่าหฺ์ช่วย แถมยังตอบคำถามข้องใจให้เจ้าชายแล้ว  ขอรับค่าตอบแทนสักหน่อยก็แล้วกัน” 

 

“เฮ้ยยยย  จะ...จะทำอะไรน่ะ!?” 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

 

พลาดอีกแล้วนะเจ้าชาย คราวนี้น่าจะรอดยากแล้วล่ะ เหอะๆ

อะไรคือตำนาน แล้วเกี่ยวอะไรกับคำสาป มันคืออิหยั่งวา

โปรดติดตามตอนต่อไป

ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะจ้ะ พบกันตอนหน้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น