ถิ่นพลอยนิล
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บังเกิดความรักสมัครสมาน (3.1) ฉบับ 2562

ชื่อตอน : บังเกิดความรักสมัครสมาน (3.1) ฉบับ 2562

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 7

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2562 13:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บังเกิดความรักสมัครสมาน (3.1) ฉบับ 2562
แบบอักษร

"อี่นาย"เสียงบ่่วคนสนิทเดินเข้ามาภายในห้องของคนเป็นเจ้านาย หญิงสาวสวมผ้าเเถบสีฟ้าอ่อนผมเกล้าขึ้นเดินมาหา อี่นาย ของมัน

"อี่เหมย ไยมึงมาช้า"คนที่ถูกเรียกให้ไปดูสถานการณ์ด้านนอกถ้ำมองสาวใช้คนสนิท

คนตรงหน้าเป็นอีกหนึ่งนางสนมของอาคเนย์ "บ่าวขอสุมาเต๊อะอี่นาย"

เพร้ง

ข้าวของที่ปาใส่นางมาแต่ละชิ้นล้วนบอกได้ถึงความโกรธแค้นของคนตรงหน้า

นางเหมยลี่ สาวคนใช้ชาวจีน-พิจิตรจินดา ก้าวออกจากห้อง "เขาทำร้ายเจ้าอีกแล้วหรือ อีเหมย"นางก้มกราบทันที่ที่เห็นราชโอรสองค์รองแห่งอาคเนย์ เหมี่ยนอี่ ชื่อพระราชทานที่มเหสีอุดรประทานให้ ย่อตัวลงช้อนตัวเหมยลี่ให้ลุกขึ้น "ข้าบอกเจ้าแล้วไงว่า ไม่ต้องกราบไหว้ข้า"

"หามิได้เพคะ"นางถูกสั่งสอนมาให้รักและเคารพคนตรงหน้าอย่างไรก็เป็นเหมืิอนเดิม "บอกข้ามาเสด็จแท่ให้เจ้าไปทำงานอะไรมา

นาวเหมยลี่กลับเข้ามาในห้อง ข้ออ้างที่นางยกบอกเพียงไปหาอาหารได้ไม่ตรงใจผูิเป็นนายทำให้ผู้เป็นนายโกรธนาง แต่ความเป็นจริงแล้วอี่เหมยรู้ดีแก่ใจว่างานที่พระสนมให้นางทำคืออะไร

"มึงว่าจะใดนะ อี่ออุดรมันให้มุจรินทร์ไปตี้เมรุ"

"เจ้า" นางตอบเพียงสั้นๆภาพนางพรายน้ำตายยังติดอยู่ในหัวนางมิหาย

"แล้วมึงก็ได้เห็นอี่ผีพรายมันตายแม่นก่อ"นางพยักหน้าตอบ "ิี่อุดรเอ่ยอี่อุดรมึงนี้ชั่วเฮวกว่าที่กูกิ๊ด"

"แต่อี่มุจรินทร์เปิ้นบ่ได้ตายนะเจ้า"

เพร้ง

"ไหนมึงอู้ว่ามันตายแฮ้วไง"

"พระสนมพรายตายจริง แต่มุจรินทร์เปิ้นแค่หูขาดเน้อ"

"งั้นมึงก็ไปทำให้อี่มุจรินทร์มันตายไป"นางทำไม่ได้

นางพูดไม่ถูกเหมือนกันว่าเพราะเหตุใดถึงดูสนิทและรักมุจรินทร์มาก ขนาดลงทุนตามมุจรินทร์ไปจนถึงที่ปลอดภัย

ข้าช่วยเจ้าได้เท่านี้เน้อ มุจรินทร์

อัคคีวานนท์พาร่างของตัวเองคลานไปตามทาง ใช่ เขาไม่มีเรี่ยวเเรงใดๆอีกแล้ว ขณะที่กำลังคลานอยู่นั้นเขาเห็นเท้าสีขาวคู่งามอยู่ตรงหน้าเขา

"อมรา"

ถ้ำแห่งหนึ่งมุจรินทร์พาร่างตัวเองนอนลง หล่อนไม่มีเรียวแรงที่จะเดินต่อไปแล้ว

มุจรินทร์หลับตาลงในความฝันหล่อนเห็นผู้ชายร่างกำยำสวมชุดเกราะสีทองนั่งอยู่บนบัลลังก์นางหงส์สีทอง มุจรินทร์ได้แต่อิจฉาเขาที่มีทุกอย่างเพรียงพร้อม

'กลับบ้านเรามุจรินทร์'

เขาก้าวเดินมาหาหล่อนก่อนยื่นมืออ กมาให้หล่อนจับมือ

'บ้านข้าอยู่ที่นี้'นางไม่เพียงไม่ส่งมืให้อีกฝ่ายจับทั้งเดินหนีจากชายหนุ่ม

ปทุมเกสรเฝ้ามองสมบัติต่างๆในวังเจ้ากรุงจีนจันตราที่ยังอยู่ครบ นางมองเตียงขนาดใหญ่สีเเดงปักด้วยผ้าชิ้นดีสลักเป็นรูปจระเข้ว่ายเรียงกันสวยงาม ข้างเตียงมีเปลเด็กเล็ก นางเดินไปที่ข้างเตียงหากพบความว่างเปล่า มีเพียงกำไลหยกสีเขียวที่วางอยู่สลักชื่อว่า

หยางลู่มิ้ง

แต่จะเป็นไปได้อย่างไรที่คนสองคนจะมีชื่อเดียวกัน "แม่ว่าแม่เจอตอใหญ่แล้วล่ะอาคเนย์"นางร่ายมนต์ให้ของที่อยู่บนมือฉายภาพในอดีตให้นางเห็น

'อึก'นางมองชายหญิงที่กำลังร่วรักกันฝ่ายหญิงมีทีท่ารังเกลียดในตัวฝ่ายชาย นี่มันอุดร

'ท่านรับเงินไปเถิด'หญิงสวรูปงามยื่นเงินให้แก่อุดร 'ท่านคิดจริงรึว่าฟาดข้าด้วยเงินแล้วข้าจะลืมเรื่ิองอัปปีย์ที่สามีเจ้าทำ'

'ข้า ไม่ได้ตั้งใจจริงๆอุดรโปรดอภัยในความเลวในอดีตของข้า'

'วันพรุ่งนี้เป็นวันดีของเราสองคนข้าอยากให้เจ้ามางานข้านะ'

ภายในงานอภิเษกอุดรได้แต่มองภาพชายหญิงสองคนอยู่กันแบบมีความสุข ผู้ชายคนนั้นยอมหยุดความเจ้าชู้เพื่อ ผู้หญิงเพียงคนเดียวงั้นหรือ

อุดรที่เอาแต่มองงานแต่งไม่รู้เลยว่านางกลายเป็นจุดสนใจของเจ้ากรุงจีนจันตรา

'ท่านพ่ออยากได้นางรึ'คนเป็นบุตรชายหยิบเหล้ามาดื่ม 'ไม่ใช่แค่อยากแต่ข้าอยากครอบครองนาง'

'งั้นข้าจะช่วยท่านเอง ความสุขของท่านพ่อคือความสุขของข้า'

'ปล่อย ปล่อยข้า'อุดรในตอนนั้นพยายาหนีจากการถูกเจ้ากรุงจีนจันตรามอบสวรรค์ให้

นางมองเสื้อผ้าที่ฉีกขาด เหมือนชีวิตที่สิ้นหวัง พวกเขาเห็นนางเป็นเพียงของเล่นที่ใครติดอยากได้ก็ต้องได้

'นีี่เจ้าได้ข่าวพระชายาตั้งครรภ์ไหม'

ทำไม ทำไมคนพวกนั้นทำเลวทำได้ดี

อุดรที่กำลังร้องไห้ไม่นํ้าเลยว่ามีเงาสีฟ้าลอยมา 'คนทำดีล้วนไม่ได้ดี'

'เจ้าเป็นใคร'

'ข้าคือพรายน้ำ'

'คลอดแล้วเพคะได้พระโอรส'

'ลู่มิ้ง คนดีของแม่'อุดรได้แต่ก้มหน้าให้แก่หญิงสาวที่เพิ่งคลอดบุตรชาย

งานสมโภชหลานชายคนโตถูกจัดขึ้นในวันต่อมา อุดรได้เห็นเจ้ากรุงจีนจันตราโอบอุ้มหลานชายอย่างมีความสุข ทุกคนดูมีความสุขกันไปหมด

วันต่อมานางถูกเจ้ากรุงจีนจันตราเรียกพบ ตาแก่นั่นเพิ่งคิดได้ว่าทำเลวร้ายไว้กับผู้หญิงคนหนึ่ง 'ข้าจะส่งเจ้ากลับบ้าน ส่วนเรื่องนั้นข้าขอให้เจ้าลืมมันไปเพื่อดินแดนทั้งสองได้รึไม่'ลืมงั้นหรือ

นางถูกส่งตัวกลับ นางมองทุกคนที่ทำกับนางพลางมองเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดคนเป็นมารดา และแผนร้ายก็เริ่มขึ้น

ทุกคนในเมืองโดนพรายน้ำฆ่าตายจนสิ้น เหลือเพียงเด็กน้อยที่นางผีพรายนำมาให้นาง นางใช้งานพรายน้ำแลกกับให้มันมีอาหารอันโอชะ

วิญญาณเจ้ากรุงจีนจันตราและคนอื่นๆถูกกักขังเอาไว้ให้สาสมกับที่ทำกับนาง

โอ้พระเจ้า ลู่มิ้งคือหลานชายของเจ้ากรุงจีนจันตรารึนี่

นางปทุมเกสรไม่รอช้าสั่งให้คนรีบเดินทางกลับถ้ำไตรเวทย์เรื่องนี้จะต้องไม่มีใครเจ็บปวดอีก

นางอาจไม่ชอบอุดรแต่พอรู้เรื่องนีิ้แล้วทุกคนสมควรชดใช้ให้นางจริงๆ แต่ถึงอย่างนั้นให้ผิดบาปมหันต์เพียงไรก็ไม่ควรฆ่าแล้วทรมานวิญญาณ

อย่างน้อยเจ้าจีนจันตราก็คิดได้เมื่อสายไปแล้วก็ตาท

กล่าวถึงอัคคีวานนท์นั้นเขาถูกแยกร่างออกเป็นสองคน โดย อมรา

'เจ้าใช้วิธีใดในการโน้มน้าวให้เขายอม'นางมองสามีที่เพิ่งกลับมาจากที่ทำงทน

'เขารักแต่ตัวเองดังนั้นหากเขารู้ว่าตัวเองต้องตายหากไม่แยกร่าง เขาจะรีบทำทันที่'

นางมองร่างชายสองคนที่ถูกแยกออกจากการกัน 'รัชทายาท จงเจริญ'

"เขาฟื้นขึ้นมาแล้ว"คนเป็นสามีว่าก่อนเดินออกมาจากปราสาทในป่า "แล้วอีกคนล่ะ"

อีกคนที่นางว่ากำลังมองชายหนุ่มที่มีใบหน้าคล้ายตนเป็นไปไม่ได้ "ทำไมคิดว่าข้าเป็นตัวปลอมรึ"

"92ล้านปีก่อนบิดาสร้างข้าขึ้นมาจากก้อนหินที่มีหนึ่งเดียวในโลก ดังนั้นเป็นไปไม่ได้เลยที่เจ้ากับข้าเราจะมีหน้าตาคล้ายกัน"

"ถ้าว่ากันตามหลักความจริงข้าแก่กว่าเจ้า เจ้าควรเรียกข้าว่าพี่ชายนะ"

"อะไรนะท่านทั้งสองจะกลับถ้ำไตรเวทย์งั้นหรือ"มองสามีภรรยามองหน้ากัน "ใช่ ในเมื่อข้าปลอดภัยแล้ว ข้าก็อยากพาน้อวชายที่พรัดพรากจากกันมานานไปหาพระบิดร"

"ราชรถนี่ต้องควบดีๆเพราะหากควบเเรงพวกท่านทั้งสองอาจเกิดอันตรายได้"

คำว่าอันตรายสำหรับอัคคีวานนท์นั้นไม่มีคำนั้นอยู่ในพจนานุกรม "น้องชายในฐานะที่ข้าเป็นพี่ เจ้าเป็นน้อง เจ้าช่วยไปควบม้าให้ข้าเถอะ"คนเป็นน้องว่านอนสอนง่าย เขายอมไปควบม้าเพราะโบราณว่าเชื่อฟังผู้ใหญ่ล้วนเจริญทุกคน

"เช่นนั้นข้าขอลา"คนน้องว่าก่อนขึ้นไปบนม้าบินเพื่อบังคับพวกม้าบินได้สูง

"ท่านแน่ใจรึว่าพวกเขาจะไปกันรอด"

"อย่างน้อย เขาต้องรู้ว่าตัวเขาเป็นใคร สักวัน "

คนที่อยู่ในรถได้แต่กินลมบ้าง นอนเล่นในตัวราชรถบ้าง ปบ่อยให้คนเป็นน้องควบม้าอยู่คนเดียว ขณะที่เขากำลังควบม้า สายตาอันเฉียบคมของเขาเห็นหญิงสาวนอนอยู่ตรงพื้น สัญญาณของชายหนุ่มจึงรีบลงไปดูทำให้ราชรถขยับตัวไปมาส่งผลให้คนที่นอนอยู่แ้านในตกจากตัวราชรถ

รถม้าจอดลงตรงพื้น คนเป็นน้องชายก้าวมาใกล้ๆหญิงสาวที่นอนสลบ "แม่นาง"เขาพยายามเรียกหญิงสาวเท่าไรนางก็ไม่ยอมตื่น เขามองรอยเลือดที่ติดมือ ชายหนุ่มมองไปจนกระทั่งเจอสาดหตุที่ทำให้มีรอยเลือด หูอีกข้างที่ขาด ใครกันทำร้ายเจ้าได้ถึงเพียงนี้ เขาอุ้มร่างของหญิงสาวขึ้นมาในราชรถ

พี่ชาย พี่ชายหายไปไหน

เขาวางร่างของหญิงสาวลงก่อนมองไปรอบๆไม่มีพี่ชาย

'ไม่ต้องตามเขาไป เขาเดินนำหน้าเจ้าไปแล้ว'นั่นเสียงผู้ใด

'เชื่อใจข้าอย่าเดินตามเขา พานางไปรักษาตัวก่อน'

เขารีบควบม้ากลับบ้าน บ้านที่ไม่รู้ว่าอยู่ทางไหน เอาเป็นว่าเจอที่ไหนก็ที่นั่นละกัน

กล่าวถึงคนพี่ที่เสียหลักตกจากราชารถเขามองปราสาทในป่าลึกเขากลับมาที่นี้ได้ไง "อ้าวพ่อหนุ่มมาทำอะไรตรงนี้"อัคคีวานนท์มองเจ้าน้องบ้าที่ลากเขาตกลงมา

นี่มันที่ไหนกัน

13,009 เขามองตัวเลขที่มากเกินกว่าจะหามาได้ในตอนนี้ แต่หากไม่พานางไปรักษานางอาจมีอาการหนักกว่าเดิมก็เป็นได้ "ทำไงดี"เขามองหน้าตัวเองสลับกับหญิงสาวที่เสียใบหู

พี่ชายก็อยากตามหา

นางก็อยากรักษา

เขามองหูที่ถูพอกด้วยสมุนไพรในร้านหมอจีนในอาณาจักรร้างแห่งนี้เขาก็ไม่ร฿้เหมือนกันว่าทำไมถึงดูคุ้นเคยกับที่นี้ราวกับเขาเคยรู้จักสถานที่แห่งนี้มาก่อน "อย่าลืมที่สัญญากับข้าเล่า"ชายหนุ่มมองชายชราที่ยืนกระเป้งน้ำให้เขา ใช่เขาทำงานแลกเงิน13,009ที่รักษาหญิงสาวให้หายขาด

เขาทิ้งนางไว้ที่นี้ตอนนี้ไม่ได้

นางเหลือตัวคนเดียว จริงอยู่ที่นางถึงตัวหมอแล้ว หากแต่หากหมอจีนคิดไม่ซื้อกับนางเล่า นี่เป็นเหตุให้เขายอมทำงานต่อทั้งที่เจ้าตัวควรทำงานใช้หนี้ให้ตัวเองถึงจะถูก "11,009"เขามองตัวเลขที่เหลือก่อนมองอะไรบางอย่างที่สัมผัสที่เอวบางที่ไร้พันธนาการ เพราะร้านหมอไม่มีห้องเหลือเขาถึงต้องมานอนห้องเดียวกับนาง "เจ้า "เขามองหญิงสาวที่ขยับกาย "ข้าตายแล้วรึ"ในความฝันนางเห็นวีรบุรุษขี่ม้าขาวอุ้มนางขึ้นราชรถ นี่คงเป็นฝันสุดท้ายก่อนตาย "เจ้าจะรีบตายตอนนี้ไม่ได้ เจ้าต้องช่วยข้ามำงานล้างหนี้กับค่ารักษาราคาเเพงหูฉีก"ดู ดูเปรียบเทียบเข้า แต่จนเเล้วจนเล่ามุจรินทร์ไม่ได้ยินอยู่ดี "งั้นต่อไปให้ข้าเป็นหูให้เจ้าเองนะ"

นางไม่ได้ยินชายหนุ่มจีงใช้กระดาษที่เจ้าของร้านมอบให้เขาเขียนหนี้ทุกวัน เขาส่งกระดาษไปให้หญิงสาวอ่าน

ข้าจะเป็นฮุย(หัวใจ)ให้เจ้าเอง

เป็นเพราะไม่เคยใชเภสษาไทยเป็นแน่เขาถึงเขียนคำว่าหู

ว่าหัวใจ

ข้าจะเป็นหัวใจให้เจ้าเอง🧶

 

-----------

บอกเล่าเก้าสิบ

วันนี้เรามีข่าวดีสายebookพี่เข้รอติดตาทข่าวเรทจะทำebookฉบับสมบรูณ์มีนอกเหนือจากในเว็บลง เพิ่มตอนบลาบลา

ราคาอยู่ที่445(จากปกติ450บาท)ใครชอบสายebook),เตรียมตัวซื้อภาคแรกกับเรามีเเถมภาคพิเศษ(กับเราเท่านั้น)

ส่วนเล่ม ราคา450บาท ประมาณต้นมีนาคม2020 จร้า

ฝากติดตามพี่เข้คนดีกับรักน้องมุจรินทร์ด้วยนร้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น