Lunis
email-icon facebook-icon Instagram-icon Line-icon

สวัสดีค่ะ ไรท์เป็นนักเขียนมือสมัครเล่น ใครที่หลงเข้ามาก็อย่าลืมคอมเม้นติเตือนให้นักเขียนคนนี้ได้พัฒนาฝีมือตัวเองด้วยนะค้าา ขอบคุณค่า

ชื่อตอน : [EP.14] บอกไม่ได้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 37

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2562 12:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[EP.14] บอกไม่ได้
แบบอักษร

 

 

ร่างบางเดินเข้ามาในตัวบ้าน ที่หลังใหญ่ไม่ต่างจากคฤหาสน์ ภายในบ้านยังคงเงียบเชียบอีกตามเคย ถ้าเธอเดาไม่ผิด ม๊ากับป๊าต้องออกไปกินข้าวข้างนอกแน่ๆ

 

มันเป็นเรื่องปกติสำหรับคนในบ้านไปแล้วล่ะ ป๊ามักจะแสดงความรักที่ไม่มีที่านสุดให้ม๊าบ่อยๆ แม้อายุพวกท่านจะขึ้นเลขห้าแล้วก็ตาม

 

ยิ่งคิดก็ยิ่งอิจฉาม๊า ที่มีผู้ชายดีๆแบบป๊าอยู่ข้างๆ ม๊าเคยเล่าให้ฟัง ว่าม๊าเป็นเด็กกำพร้ายากจน แต่ก็มีป๊า ที่เข้ามาทำให้ม๊ามีอยู่ทุกวันนี้ เพราะฉะนั้น ความระกที่ม๊ามีให้ป๊า ไม่ใช่ความรักไคร่อย่างเดียว แต่ทั้งเป็นความรักต่อพระคุณของป๊า รักต่อสิ่งที่ป๊าทำให้ และภัคดีกับป๊าเสมอ

 

แล้วเธอล่ะ..จะมีผู้ชาย ดีๆเข้ามาเหมือนป๊ากับม๊าบ้างไมนะ?

 

เอมเมลี่เดินขึ้นไปบนชั้นบนของบ้าน เธอปลดกลอนห้องแล้วก้าวขาเข้าไป ทันทีที่เข้าไป ลมจากแอร์เย็นๆ ก็พัดโชยเข้ามา....

 

เธอเปิดเเอร์ทิ้งไว้หรอ?

 

ก็ไม่นิ่?

 

หรือมีคน เข้ามาในห้อง!?

 

คนตัวเล็กหน้าซีดเผือก เธอภาวนาว่าขอให้ตัวเองสะเพร่าจนลืมเปิดแอร์ทิ้งไว้เท่านั้น เพราะถ้าจะมีคนที่สามารถเข้ามาในห้องของเธอได้ ก็คงไม่มีใครอีกนอกจาก

 

เขา?

 

"ทำไมไปสอบถึงกลับค่ำจังเลยล่ะครับ คุณหนูสอบเสร็จตั้งแต่บ่ายสาม แต่กลับบ้านมาทุ่มกว่า ไม่เกินไปหรอ?" น้ำเสียงนิ่งๆ เอ่ยเรียบขึ้นมา แสงไฟสลัวๆที่เปิดไว้ทำให้เธอจ้องมองโฟกัสที่ใบหน้าของเขาได้

 

ดวงตาคมนั่นจ้องมาที่เธอจนเธอเกรง ไม่กล้าแม้จะหายใจแรงๆด้วยซ้ำ

 

"แค่ผมไม่มาหาคุณหนูแค่คืนเดียว คุณหนูเถลไถลได้ขนาดนี้เลยหรอครับ?" เขาถามเธออีกรอบ ตอนนี้รู้สึกหงุดหงิดมากๆ วันนี้เขาตั้งใจว่าจะเข้ามารออีกฝ่ายเพื่อจะได้นอนกอดให้หายคิดถึง

 

เพราะวันนี้นายใหญ่หรือว่าที่พ่อตาเขาพาว่าที่แม่ยายไปเที่ยวกัน เเถมสองพี่น้องฝาแฝดก็ออกไปอยู่คอนโดตั้งแต่อายุ18

 

วันนี้จึงง่าย ที่จะเข้ามาหาสาวเจ้าตัวถึงในห้อง แต่ก็ต้องพบกับความผิดหวัง เธอยังไม่กลับมา เขานั่งรอเธอตั้วแต่บ่ายสาม จนตอนนี้จะสองทุ่ม อีกฝ่ายเพิ่งจะเข้าห้องมาเนี่ยนะ

 

ไหนจะไอ้รถเก๋งคันหรูนั่นที่มาส่งอีก ยิ่งคิด เขาก็ยิ่งหงุดหงิด อยากจะกระชากหล่อนเข้ามาถาม แต่ก็ต้องเก็บสันดานนี้ไว้ ท่องเอาไว้ว่าคนตรงหน้ายังเด็ก เธออาจใสซื่อจนโดนล่อให้ไปด้วยแค่นั้น

 

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายล่ะ"

 

ผึง!!!

 

ฟางเส้นสุดท้ายขาดจนได้ ร่างสูงพุ่งตัวเข้าไปคว้าที่แขนเล็กกระชากเข้าหาตัวเอง พร้อมกับโอบเอวบางไว้จนชิดแนบแน่น

 

"ตอบผมมา ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน!"

 

"ไม่..ทำไมฉันต้องรายงานนายด้วยล่ะ ฉันตะไปไหนมันก็เรื่องของฉัน! อย่าเสร่อ!!" เสียงเล็กตวาดสวนเขากลับมา ในตอนแรก เธอก็จะอธิบายให้เขาฟัง แต่จู่ๆ ภาพเรื่องราวเมื่อวาน มันย้อนเข้ามาในหัว จึงทำให้อาการประชดประชันมันแผงฤทธิ์ออกมา

 

"แต่คุณหนูเป็นของผมนะครับ! ผมมีสิทธ์ มีสิทธิ์ทุกอย่าง!!"

 

"ไม่ใช่! ฉันไม่ใช่ของนาย นายมันก็แค่ลูกน้องเท่านั้น แล้วอย่ามามโนว่าฉันมีใจให้นายล่ะ เพราะถึงฉันรักนายได้! ฉันก็เกลียดนายได้เหมือนกัน!"

 

"คุณหนู!!!" ต่างฝ่ายต่างก็เป็นไฟที่สาดเข้าหากัน เขาไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร ทั้งๆที่ผ่านมา เหมือนเธอจะเปิดใจ ไม่สิ มีใจให้เขาแล้วด้วยซ้ำ แต่ทำไม มาถึงตอนนี้ ถึงได้ต่อต้านเขาล่ะ

 

หรือว่า! เธอปันใจให้ชายคนอื่นไปแล้ว เด็กซื่อๆแบบเธอเนี่ยนะ จะปันใจให้คนอื่นง่ายขนาดนั้น

 

"อ้อ~ หึ หรือว่า จริงๆแล้ว คุณหนูใจง่าย ปันใจให้ไอ้กับรถเก๋งคันนั้นแช้วใช่ไม!!"

 

"เหอะ! มันก็ไม่ใช่เรื่องของนาย!" ยิ่งเธอตอบสวนกลับมาเหมือนยอมรับ เขาก็ยิ่งโกรธจนเลือดขึ้นหน้า หัวใจที่อกข้งซ้ายปวดร้าวอย่างรุนแรง แม้จะรู้ว่ามันเป็นเพียงแค่การประชดประชัน เพราะคนตรงหน้าไม่ประสีประสาเรื่องความรักด้วยซ้ำ แต่มันก็ยังทำให้เขาโกรธอยู่ดี

 

ทั้งคู่หายใจแข็งกันอย่างรุนแรง แต่ก็ยังไม่มีใครปริปากพูดออกมา เขายังคงกอดรัดจ้องหน้าเธออยู่ ส่วนเธอเอง ก็จ้องหน้ามองสวนกลับไปอย่างไม่แพ้กัน

 

"อะไร.." เป็รเขาเองที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ คนตัวเล็กคิ้วขมวดไม่เข้าใจสิ่งที่คลูบส์พูดออกมา

 

"!?"

 

"อะไร..มันทำให้คุณหนูเป็นแบบนี้" เขาถามพลางเลื่อนมือมาประคองที่ใบหน้าเพื่อไม่มห้เธอหลบหน้าเขา

 

เอมเมลี่เม้มปากแน่น เธอสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเอ่ยออกมาในที่สุด

 

"ก็นายไง?"

 

"ห๊ะ!?" คำตอบของเธอสร้างความฉงนใจให้เขามากๆในครั้งนี้ เขาไปทำอะไรผิด เธอถึงทำตัวหงุดหงิด แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ยังทำให้เขาโล่งใจอยู่บ้าง ที่สาเหตุมาจากตัวเอง ไม่ใช่ใครหรืออะไรที่ไหน

 

"เมื่อวาน นายไปไหนกับคุณป้าชุดดำนั่นล่ะ" เธอเอ่ยถามอีกรอบ คราวนี้ คลูบส์ถึงกลับเลิกคิ้วสูง เธอรู้ด้วยหรือ?

 

"หึ! แถมคงจะไปกันจนเพลินเลยล่ะสิ ถึงได้ไม่มีเรี่ยวแรงมาหาฉันทั้งๆที่ก็มาทุกคืน ทีหลัง ถ้าจะไป ก็ไปลับเลย อย่ามายุ่ง!"

 

พลัก!

 

"อ๊ะ!? คุณหนูเดี๋ยวสิ!" คลูบส์เกือบจะคว้าข้อมือบางแทบไม่ทัน เมื่อเธอผลักเขาอย่างแรงโดยที่เขายังไม่ทันตั้งตัว

 

"คุณหนูกำลังเข้าใจผิดนะครับ!"

 

"ใช่! ฉันกำลังเข้าใจผิด คิดผิดมาตลอด ว่านายคือคนที่ฉันไว้ใจได้ ยอมมอบหัวใจไปให้ง่ายๆ แต่สุดท้าย มันก็เป็นความผิดพลาด ฉันไม่หน้าเชื่อใจนายเลยทั้งๆที่รู้ว่านายมันกะล่อน อื้ออ!!" น้ำเสียงและประโยคที่ดูน้อยอกน้อยใจถูกดูดกลืนหายไป

 

ริมฝีปากเรียวของเขาบดขยี้ริมฝีปากเล็กนิ่มนั่น มันไม่ได้รุนแรง แต่เป็นการจูบเหมือนกำลังจะขอโทษ เขาขอโทษ ที่ทำให้เธอปวดใจ แต่ก็ไม่อาจบอกไปได้ ว่านั่นมันเป็นงานสำคัญ สำคัญจนบอกเธอไม้ได้แบะปล่อยให้เธอต้องคาใจอยู่แบบนี้

 

"นาย..กลับไปเถอะ" เอมเมลี่พูดออกมาหลังจากที่เขาปล่อยเธอให้เป็นอิสระ

 

"ไม่ครับ" เอ่ยปฏิเสทพร้อมกับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

 

"งั้นนาย บอกฉันได้ไม ว่าวันนั้น นายไปไหนกับเธอ" เอมเมลี่พูดขึ้น เธอภาวนาในใจขอให้เขาตอบความจริง แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือรอยยิ้มอ่อนๆเท่านั้น

 

"ผมสัญญา ซักวันคุณหนูจะรู้ แต่ขอให้เชื่อว่า ผมไม่ได้มีอะไรเธอเลยจริงๆ" เขาพร่ำบอกก่อนจะก้มจูบลงที่หน้าผากบาง

 

"ฮึก..ฮือออ ใจร้ายอ่ะ นายมันใจร้าย! นายจะปล่อยให้ฉันต้องคอยคิดเรื่องของนายไปถึงไหนกัน นายต้องปล่อยให้ฉันคารังคาซังอยู่ในใจแบบนี้หรอ! ขอร้องล่ะ ฮึก! ถ้านายรักฉัน ก็บอกความจริงมา~" คนตัวเล็กเอ่ยทั้งน้ำตาที่นองอยู่เต็มหน้า นั่นยิ่งทำให้เขาปวดใจ

 

ไม่อยากเห็น น้ำตาของเธอเลย

 

"คุณหนูก็อย่าคิดมากสิครับ คุณหนูไม่ต้อวคิดถึงเรื่องของผม คุณหนูคิดแค่ว่าทำยังไงคุณหนูถึงจะมีความสุข เพราะฉะนั้น เงียบ แล้วเช็ดน้ำตาซะนะคนดี" เอ่ยบอกพลางเอื่อมมือไปเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มอยู่แบบนั้น แต่ประโยคถัดมา ทำให้เขาชะงักค้าง

 

"งั้นนายก็จำไว้เลยนะ ว่าตอนไหนที่ฉันไม่คิดถึงนาย กังวลเรื่องนาย ถึงเวลานั้น มันหมายความว่า ฉันไม่ได้รักนายแล้ว!"

 

 

 

ไรท์เริ่มเบื่องานนี้เต็มทน สงสารหนูเอมของเรา ไม่รู้เรื่องอะไรทำได้แค่เพียงกังวล คิดมากแต่เรื่องของเฮียอ่ะ เอาเป็นว่า มาเอาใจช่วยกับรักของทั้งสองคนดีกว่าเนาะ

 

ฝากคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น