CHIXMA
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 13>>> ทุกอย่าง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 65

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2562 11:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
13>>> ทุกอย่าง
แบบอักษร

       ภายในร้านกาเเฟถูกปิดไฟจนมืดสนิท เเบมเเบมที่ยังไม่ได้ก้าวเข้าข้างใน เจอจินยองนั่งอยู่หน้าร้านตามลำพัง ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ฝ่ามือสองข้างประกบกำเเน่น ยิ่งเร่งเร้าให้ตนเดินเข้าไปหา 

 

               “พี่” 

 

               “เเบม! มาทำไม พี่มาร์คให้เรารอที่บ้านนี่ กลับไปเถอะ” 

 

           “พี่นั่นเเหละ กลับบ้านไปก่อนนะ เเบมจะอยู่กับพี่มาร์คเอง พี่ดูไม่โอเคเลย” สายตาสังเกตใบหน้าสีขาวจนซีดเซียว ทำให้เกิดคำถามว่าก่อนที่เขาจะมาถึงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้น? 

 

                 จินยองมองหน้าเเบมเเบมอย่างเคร่งเครียด จริงจังเเละลังเล เเต่เเล้วเจ้าตัวก็พยักหน้าเเละเดินออกไป เมื่อเเบมเเบมเห็นพี่เดินไปพ้นสายตา ปลายเท้าส่งลำตัวกระโดดข้ามกำเเพงร้านที่สามารถเดินอ้อมไปหลังร้านได้ 

 

           แสงไฟจากบริเวณหลังร้านทำให้ผู้เข้าไปใหม่คิดจะก้าวเท้าเข้าไปเป็นหนึ่งในคนสนทนา แต่เมื่อเห็นว่าข้าวของจำพวกเก้าอี้และโต๊ะกระจัดกระจายไม่มีชิ้นดี แล้วเห็นใบหน้าแจบอมบวมช้ำ ทำให้รู้ว่าตอนนี้ไม่ควรเข้าไปยุ่ง 

 

                “กูไม่เคยบอกว่าชอบแบมแบม เเล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องใส่ใจเรื่องพรรค์นั้นด้วย” 

 

           คนร่างบางใช้หลังพิงเมื่อห้ามตัวเองไม่ให้เข้าไป กลับต้องมาได้ยินคำพูดที่แสนโหดร้ายร่างกายกระตุกเล็กน้อยและสะอึกในคราเดียว ก้อนในลำคอจุกค้างเมื่อต้องอยู่ในจุดที่คู่สนทนามองไม่เห็น 

 

           แต่เพียงประโยคเดียวของมาร์ค ก็เหมือนจะเป็นการจบบทสนทนานั้น มาร์คก้าวออกมาในจุดที่ต้องผ่านคนแอบฟัง ในขณะที่แจบอมยังยืนนิ่งมองการกระทำนั้น 

 

               “พี่...มาร์ค” 

 

           เสียงเเผ่วเบาเอ่ยเรียกเจ้าของสายตานิ่งที่ดูว่างเปล่า เมื่อเสียววินาทีขาคู่นั้นได้ก้าวเดินผ่านเขาไป บนช่องทางที่ไม่ได้กว้างเลย สายตาที่มองตรงไปข้างหน้าเเต่ภาพที่สายตาคนเราเห็นจะอยู่ในมุมกว้าง เพราะงั้นจุดโฟกัสของมาร์คไม่ได้อยู่ที่เเบมเเบมสักนิด 

 

           “พี่มาร์ค...พี่มาร์ค....” พึมพำชื่อพลางออกตัววิ่งตามเสียงรถที่เพิ่งออกตัวไป 

 

           เพราะมัวแต่ตกใจกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเจอ ทำให้จะไล่ตามไปตอนนี้ก็ดูจะสายเกินไป… 

 

           “หยุดนะพี่มาร์ค! หยุด! พี่มาร์คคคค!!!” 

 

          ล้อรถวิ่งบนถนนอย่างไม่มีทีท่าจะหยุดลง เเบมเเบมวิ่งตามทั้งที่ตัวเองเริ่มหอบ เม็ดเหงื่อผุดเต็มใบหน้าหวาน กับสายตาที่โดนเริ่มถูกบดบังจากภาพตรงหน้าแล้ว 

 

           “พี่มาร์ค” 

 

           เสียงเรียกเฮือกสุดท้ายเอ่ยพร้อมกับร่างที่หยุดเคลื่อนไหว ร่างบางอ่อนเเรงจนตัวโอนเอน เเต่เมื่อสายตามมองไปที่รถอีกครั้ง มันกับนิ่งอยู่กับที่ แบมแบมรวบแรงทั้งที่ฝืนเต็มทีก็ตาม ขาวิ่งตรงไปหา ประตูรถถูกเปิดเป็นจังหวะเดียวกับเเบมเเบมที่มาถึงตัวมาร์คเเล้วโผกอดเเน่น หน้าอกกระเพื้อมถี่ เสียงหอบหายใจหนักหน่วงของเเบมเเบม ทำให้มาร์คยกมือขึ้นลูบหัวอย่างเเผ่วเบา กับใบหน้าที่ลดระดับซบบนไหล่อีกฝ่าย 

 

           “ขอโทษ...” 

 

           เมื่อได้กอดร่างหนาสมใจ เป็นสัญญาณว่าคน ๆ นี้จะไม่หายไปไหนแล้วแบมแบมจึงเงยหน้ามอง ดวงตาเรียวคมของอีกฝ่ายสั่นไหว หัวคิ้วขมวดชนกัน ริมฝีปากขยับพึมพำคำว่าขอโทษซ้ำ ๆ ที่มีเพียงเขาที่ได้ยิน 

 

           “เล่นละครหรอ” สายตาอ่อนไหวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบ เพื่อฟังคำตอบของการคาดคะเนว่าท่าทีเมื่อครู่มันมีเหตุอันจำเป็นต้องทำแบบนั้น 

 

           มาร์คพยักหน้ารับ แล้วคว้าท้ายทอยแบมแบมเข้าหาแผงอก เปลือกตาหนักอึ้งของแบมแบมกระพริบลงพร้อมกับน้ำตา เขากลัวจริง ๆ กลัวจะเสียพี่มาร์คไป  

 

. 

 

.. 

 

 

 

           สภาพหลังร้านกลายเป็นสนามรบก่อนเข้าสู่โหมดสงบ ทั้งมาร์คและแจบอมต่างแตะแผลมุมปาก และเป็นแจบอมที่ลุกขึ้นจากพื้นสาวเท้าเข้าหาอีกฝ่าย เพียงแค่มองอย่างท้าทาย มาร์คจึงเป็นฝ่ายพูดขึ้น 

 

           “มึงรักเขา เเต่ก็ยังจะทำร้ายเขาทั้งคำพูดเเละร่างกาย...อย่าปากหนัก พี่น้องคู่นี้อ่อนไหวทั้งคู่” 

 

           ประโยคนั้นสะกิดให้แจบอมยิ่งแสดงสีหน้าหงุดหงิด “ คำพูดสวยหรูของมึง อย่าหวังจะมาสั่งสอนกู ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ จะพูดทำบ้าอะไร!” น้ำเสียงนิ่งปลายประโยคตวัดตะคอกดัง 

 

           มาร์คใช้ความนิ่งควบคุมสถานการณ์ เขารู้จักคนตรงหน้าดี ถึงใบหน้านั้นจะแสดงความโกรธเกรี้ยวเพียงใด แต่กลับฉาบไปด้วยความรู้สึกเสียใจ และคำพูดของเขาก็ไม่ได้เสียเปล่า เพราะสามารถสั่นไหวแจบอมให้คิดตาม  

 

           “งั้นกูจะพิสูจน์ให้ดูว่าการกระทำมันเปลี่ยนทุกอย่างได้…มึงแค่ต้องใช้เวลาและความอดทน” 

 

           “…” 

 

           คนฟังสงบลง แจบอมมองมาร์คที่มีท่าทีเปลี่ยนไป แววตามีทีท่าแข็งกร้าว บวกกับบริเวณนั้นไร้เสียงรบกวนจนแจบอมก็ไม่คิดจะพูดคำใดออกมา เพียงรอดูบทพิสูจน์นั้น มาร์คเข้ามาประชิดเขาแล้วกระซิบบางอย่าง ทำให้แจบอมเบิกตากว้างอย่างตกใจ 

 

           “กูไม่เคยบอกว่าชอบแบมแบม เเล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องใส่ใจเรื่องพรรค์นั้นด้วย” 

 

           เงาดำของคนที่เพิ่งเข้ามา กระตุ้นให้มาร์คพูดเพื่อหยุดเเบมเเบมไม่ให้ก้าวเข้ามาอย่างจงใจ เขาถอยหลังมาหนึ่งก้าวมองตรงไปที่คู่สนทนา ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ใบหน้า น้ำเสียงเเละเเววตาเเบมเเบมสะกดให้เเจบอมเเอบสังเกตต่อไป 

 

           “มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบคนน่ารำคาญ ก็แค่เก็บเด็กน้อยไว้ข้างตัว หึ! โง่เง่าแบบนั้นไม่รู้เรื่องอะไรเลยว่าตัวเองเป็นเพียงแค่สะพาน เพราะคนที่กูชอบ…คือจินยอง” 

 

           “…มึงอยากจะต่อยกูก็ได้ แต่ถ้าอยากได้แบมแบมก็เอาไป” 

 

           มุมปากมาร์คกระตุกเล็กน้อย แจบอมจ้องเขม็งกับบทบาทของคนตรงหน้าโดยให้คำพูดจากคนเดียวที่สามารถทำร้ายจิตใจคนฟังบรรเลงต่อไป 

 

           “หรือ…จะเอาไปย่ำยีแบบที่เคยทำ แล้วค่อยโยนทิ้งก็ได้แล้วแต่” 

 

           คำพูดจบลงเพียงเท่านั้น ตามด้วยการใช้สายตาที่มาร์คพยายามปกปิดความรู้สึกผิดกดให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ กลายเป็นแสดงสายตาว่างเปล่าออกไป 

 

            เมื่อมาร์คออกรถวิ่ง แบมแบมวิ่งตามไม่ลดละ มีบางทีที่ทำท่าจะล้ม เเต่ก็ฝืนจนถึงตัว มือหนากำพวงมาลัยเเน่น จนร้องบอกในใจ ‘อดทนอีกนิดนะแบมแบม…อีกนิดเดียวเท่านั้น’ 

 

           เพียงอึดใจขาแตะเหยียบเบรกจนคันรถกระตุกอย่างแรง แล้วเขาก็กระชากประตูออกแต่ไม่เร็วพอที่จะออกวิ่ง เมื่อแบมแบมเข้ามาสวมกอดเขาเสียก่อน ท่อนแขนมาร์คกระชับแน่นคล้ายจะรัดร่างบางให้ตายเสียตรงนั้น 

 

           แน่นอนบทพิสูจน์นี้อยู่ในสายตาแจบอมตลอด… 

 

  

 

           ' เเจบอมผู้ทำร้ายร่างกาย ส่วนเขาทำร้ายทางใจ ของเเจบอมมันมีผลทั้งทางกายเเละใจในเวลาเดียวกัน เเต่ของเขามีผลทางเดียวคือใจ ไม่ใช่ว่าทำร้ายทางใจมันจะเบากว่าทำร้ายทางกาย เเต่คำตอบที่เเท้จริงความต่างของการกระทำทั้งสองเเบบคือ ตัวของผู้กระทำเองต่างหาก…เเจบอมทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะความขี้คลาดหลังทำผิดไป กลับกันเขายอมรับ ขอโทษ เเละบอกความจริง' 

 

           ความจริงที่เขาจะให้แบมแบมสังเกตเห็นเอง…  

 

           แต่อย่าหาคำตอบเลยว่าทำร้ายทางใจหรือทางกายแบบไหนเจ็บกว่า เพราะถ้าคิดให้ลึกลงไป ถึงเขาจะพูดจาสอดเสียดแทงใจแบมแบม แต่การที่ขับรถหนี ทิ้งคำถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับอีกฝ่ายมันก็ส่งผลให้แบมแบมวิ่งตามและล้มจนมีแผลถลอก กลายเป็นว่าทั้งใจและกายเป็นสองสิ่งที่ส่งผลถึงกันแยกจากกันไม่ได้หรอก 

 

.. 

 

 

 

 

 

3 เดือนต่อมา 

 

           ร่างบางในชุดนักเรียนกางเกงน้ำเงินสะพายกระเป๋าสีชมพู กับกลีบปากสีแดงแจ๋ที่บ่นเหนื่อยตลอดทางเดินหันไปมาหวังจะบ่นให้แฟนฟัง จนมาหยุดที่หน้าห้อง แบมแบมจึงล้วงคีย์การ์ดมารูด เเต่ห้องกลับไม่เปิดออก จนทำให้เด็กน้อยโวยวาย 

 

           ส่วนมาร์คทำทียืนกอดอก มองอย่างเอ็นดูปนขำอยู่ข้าง ๆ “จะเข้าห้องได้ไหมล่ะ” แล้วมองสิ่งที่อยู่ในมืออีกฝ่าย 

 

           “อย่ามาทำให้เสียสมาธิได้ไหมพี่มาร์ค” หันมาทำหน้าเหวี่ยงใส่ 

 

           จะเข้าห้องต้องใช้สมาธิอะไรหนักหนา มาร์คคิดก่อนจะบอกความจริงไป “ นั่นมันบัตรนักเรียนนาย” ชี้นิ้วหยึก ๆ 

 

           “เเล้วทำไมไม่บอกเเต่เเรกล่ะ โว๊ะ!”  

 

              ติ๊ด! 

 

           ห้องเปิดออก ร่างบางโอนเอนเข้าไป “ปล่อย! ติวมาหนักง่วงจะตาย จะมาหื่นกามอะไรตอนนี้” พยายามแกะมือที่รัดเอวออก กลายเป็นดิ้นดุ๊กดิก ๆในอ้อมเเขนมาร์ค 

 

           “เหวี่ยงจังนะ ง่วงก็นอนสิ ไม่ได้จะหื่น” ตอบด้วยสายตาจริงจัง เเล้วอุ้มเเบมแบมวางบนเตียง ก่อนเดินไปห้องเเต่งตัวแล้วออกมาในสภาพผ้าขนหนูผืนเดียวที่พันเอวไว้ 

 

           เเบมเเบมรู้สึกได้ว่าวันนี้เพราะความเหนื่อยทำให้ปากเร็วไปหน่อย เลยรีบเดินข้าไปกอดมาร์คที่กำลังก้าวเข้าห้องน้ำ พลางเอาจมูกไถไปมาบนเเผ่นหลังหนาอย่างออดอ้อน 

 

           “ขอโทษครับ” 

 

           “หายง่วงเเล้วเร๊อะ?” หันมาแล้วก้มมอง 

 

          เเบมเเบมพยักหน้ารัว พลางคิดว่าเดี๋ยวนี้รู้จักใช้เสียงสูงด้วย โคตรน่ารักเลย! แต่ระหว่างจมลงในความคิดนั้น มาร์คนิ่งไปสักพักก่อนจับร่างบางพาดไหล่แล้วเดินไปที่เตียง 

 

           “ผู้ใหญ่รังเเกเด็ก อ๊ากกก~” 

. 

.. 

 

…. 

 

           วันนี้ผมตัดสินใจแล้ว ว่าจะบอกความจริงให้แบมแบมได้รู้ว่าเขาเป็นผู้ชาย ‘คนนั้น’ 

 

           ประกาศจ้าา --- มาถึงโค้งสุดท้าย จบแบบยังไม่สุด! ยังมีตอนพิเศษอีก 4 ตอนนะคะ เพราะว่าตามเก็บรายละเอียดทั้งหมด ถ้างงแนะนำให้อ่าน ซึ่งชิแต่งแล้วเหลือตรวจดูคำผิด จะทยอยลงไม่เกินสิ้นเดือนนี้ก็จะจบแบบสมบูรณ์ ขอบอกว่าดราม่าและมีฉากเร’ทนิดนึง ฝากติดตามด้วยเน้อ~ 

14 ตอนพิเศษ :: ย้อนรอยความสัมพันธ์ I 

15 ตอนพิเศษ :: ย้อนรอยความสัมพันธ์ II 

16 ตอนพิเศษ :: หัวใจคนเลว… แจบอม & จินยอง 

17 ตอนพิเศษ :: คืนของเรา มาร์ค & แบมแบม           ภายในร้านกาเเฟถูกปิดไฟจนมืดสนิท เเบมเเบมที่ยังไม่ได้ก้าวเข้าข้างใน เจอจินยองนั่งอยู่หน้าร้านตามลำพัง ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ฝ่ามือสองข้างประกบกำเเน่น ยิ่งเร่งเร้าให้ตนเดินเข้าไปหา 

 

               “พี่” 

 

               “เเบม! มาทำไม พี่มาร์คให้เรารอที่บ้านนี่ กลับไปเถอะ” 

 

           “พี่นั่นเเหละ กลับบ้านไปก่อนนะ เเบมจะอยู่กับพี่มาร์คเอง พี่ดูไม่โอเคเลย” สายตาสังเกตใบหน้าสีขาวจนซีดเซียว ทำให้เกิดคำถามว่าก่อนที่เขาจะมาถึงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้น? 

 

                 จินยองมองหน้าเเบมเเบมอย่างเคร่งเครียด จริงจังเเละลังเล เเต่เเล้วเจ้าตัวก็พยักหน้าเเละเดินออกไป เมื่อเเบมเเบมเห็นพี่เดินไปพ้นสายตา ปลายเท้าส่งลำตัวกระโดดข้ามกำเเพงร้านที่สามารถเดินอ้อมไปหลังร้านได้ 

 

           แสงไฟจากบริเวณหลังร้านทำให้ผู้เข้าไปใหม่คิดจะก้าวเท้าเข้าไปเป็นหนึ่งในคนสนทนา แต่เมื่อเห็นว่าข้าวของจำพวกเก้าอี้และโต๊ะกระจัดกระจายไม่มีชิ้นดี แล้วเห็นใบหน้าแจบอมบวมช้ำ ทำให้รู้ว่าตอนนี้ไม่ควรเข้าไปยุ่ง 

 

                “กูไม่เคยบอกว่าชอบแบมแบม เเล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องใส่ใจเรื่องพรรค์นั้นด้วย” 

 

           คนร่างบางใช้หลังพิงเมื่อห้ามตัวเองไม่ให้เข้าไป กลับต้องมาได้ยินคำพูดที่แสนโหดร้ายร่างกายกระตุกเล็กน้อยและสะอึกในคราเดียว ก้อนในลำคอจุกค้างเมื่อต้องอยู่ในจุดที่คู่สนทนามองไม่เห็น 

 

           แต่เพียงประโยคเดียวของมาร์ค ก็เหมือนจะเป็นการจบบทสนทนานั้น มาร์คก้าวออกมาในจุดที่ต้องผ่านคนแอบฟัง ในขณะที่แจบอมยังยืนนิ่งมองการกระทำนั้น 

 

               “พี่...มาร์ค” 

 

           เสียงเเผ่วเบาเอ่ยเรียกเจ้าของสายตานิ่งที่ดูว่างเปล่า เมื่อเสียววินาทีขาคู่นั้นได้ก้าวเดินผ่านเขาไป บนช่องทางที่ไม่ได้กว้างเลย สายตาที่มองตรงไปข้างหน้าเเต่ภาพที่สายตาคนเราเห็นจะอยู่ในมุมกว้าง เพราะงั้นจุดโฟกัสของมาร์คไม่ได้อยู่ที่เเบมเเบมสักนิด 

 

           “พี่มาร์ค...พี่มาร์ค....” พึมพำชื่อพลางออกตัววิ่งตามเสียงรถที่เพิ่งออกตัวไป 

 

           เพราะมัวแต่ตกใจกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเจอ ทำให้จะไล่ตามไปตอนนี้ก็ดูจะสายเกินไป… 

 

           “หยุดนะพี่มาร์ค! หยุด! พี่มาร์คคคค!!!” 

 

          ล้อรถวิ่งบนถนนอย่างไม่มีทีท่าจะหยุดลง เเบมเเบมวิ่งตามทั้งที่ตัวเองเริ่มหอบ เม็ดเหงื่อผุดเต็มใบหน้าหวาน กับสายตาที่โดนเริ่มถูกบดบังจากภาพตรงหน้าแล้ว 

 

           “พี่มาร์ค” 

 

           เสียงเรียกเฮือกสุดท้ายเอ่ยพร้อมกับร่างที่หยุดเคลื่อนไหว ร่างบางอ่อนเเรงจนตัวโอนเอน เเต่เมื่อสายตามมองไปที่รถอีกครั้ง มันกับนิ่งอยู่กับที่ แบมแบมรวบแรงทั้งที่ฝืนเต็มทีก็ตาม ขาวิ่งตรงไปหา ประตูรถถูกเปิดเป็นจังหวะเดียวกับเเบมเเบมที่มาถึงตัวมาร์คเเล้วโผกอดเเน่น หน้าอกกระเพื้อมถี่ เสียงหอบหายใจหนักหน่วงของเเบมเเบม ทำให้มาร์คยกมือขึ้นลูบหัวอย่างเเผ่วเบา กับใบหน้าที่ลดระดับซบบนไหล่อีกฝ่าย 

 

           “ขอโทษ...” 

 

           เมื่อได้กอดร่างหนาสมใจ เป็นสัญญาณว่าคน ๆ นี้จะไม่หายไปไหนแล้วแบมแบมจึงเงยหน้ามอง ดวงตาเรียวคมของอีกฝ่ายสั่นไหว หัวคิ้วขมวดชนกัน ริมฝีปากขยับพึมพำคำว่าขอโทษซ้ำ ๆ ที่มีเพียงเขาที่ได้ยิน 

 

           “เล่นละครหรอ” สายตาอ่อนไหวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบ เพื่อฟังคำตอบของการคาดคะเนว่าท่าทีเมื่อครู่มันมีเหตุอันจำเป็นต้องทำแบบนั้น 

 

           มาร์คพยักหน้ารับ แล้วคว้าท้ายทอยแบมแบมเข้าหาแผงอก เปลือกตาหนักอึ้งของแบมแบมกระพริบลงพร้อมกับน้ำตา เขากลัวจริง ๆ กลัวจะเสียพี่มาร์คไป  

 

. 

 

.. 

 

 

 

           สภาพหลังร้านกลายเป็นสนามรบก่อนเข้าสู่โหมดสงบ ทั้งมาร์คและแจบอมต่างแตะแผลมุมปาก และเป็นแจบอมที่ลุกขึ้นจากพื้นสาวเท้าเข้าหาอีกฝ่าย เพียงแค่มองอย่างท้าทาย มาร์คจึงเป็นฝ่ายพูดขึ้น 

 

           “มึงรักเขา เเต่ก็ยังจะทำร้ายเขาทั้งคำพูดเเละร่างกาย...อย่าปากหนัก พี่น้องคู่นี้อ่อนไหวทั้งคู่” 

 

           ประโยคนั้นสะกิดให้แจบอมยิ่งแสดงสีหน้าหงุดหงิด “ คำพูดสวยหรูของมึง อย่าหวังจะมาสั่งสอนกู ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ จะพูดทำบ้าอะไร!” น้ำเสียงนิ่งปลายประโยคตวัดตะคอกดัง 

 

           มาร์คใช้ความนิ่งควบคุมสถานการณ์ เขารู้จักคนตรงหน้าดี ถึงใบหน้านั้นจะแสดงความโกรธเกรี้ยวเพียงใด แต่กลับฉาบไปด้วยความรู้สึกเสียใจ และคำพูดของเขาก็ไม่ได้เสียเปล่า เพราะสามารถสั่นไหวแจบอมให้คิดตาม  

 

           “งั้นกูจะพิสูจน์ให้ดูว่าการกระทำมันเปลี่ยนทุกอย่างได้…มึงแค่ต้องใช้เวลาและความอดทน” 

 

           “…” 

 

           คนฟังสงบลง แจบอมมองมาร์คที่มีท่าทีเปลี่ยนไป แววตามีทีท่าแข็งกร้าว บวกกับบริเวณนั้นไร้เสียงรบกวนจนแจบอมก็ไม่คิดจะพูดคำใดออกมา เพียงรอดูบทพิสูจน์นั้น มาร์คเข้ามาประชิดเขาแล้วกระซิบบางอย่าง ทำให้แจบอมเบิกตากว้างอย่างตกใจ 

 

           “กูไม่เคยบอกว่าชอบแบมแบม เเล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องใส่ใจเรื่องพรรค์นั้นด้วย” 

 

           เงาดำของคนที่เพิ่งเข้ามา กระตุ้นให้มาร์คพูดเพื่อหยุดเเบมเเบมไม่ให้ก้าวเข้ามาอย่างจงใจ เขาถอยหลังมาหนึ่งก้าวมองตรงไปที่คู่สนทนา ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ใบหน้า น้ำเสียงเเละเเววตาเเบมเเบมสะกดให้เเจบอมเเอบสังเกตต่อไป 

 

           “มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบคนน่ารำคาญ ก็แค่เก็บเด็กน้อยไว้ข้างตัว หึ! โง่เง่าแบบนั้นไม่รู้เรื่องอะไรเลยว่าตัวเองเป็นเพียงแค่สะพาน เพราะคนที่กูชอบ…คือจินยอง” 

 

           “…มึงอยากจะต่อยกูก็ได้ แต่ถ้าอยากได้แบมแบมก็เอาไป” 

 

           มุมปากมาร์คกระตุกเล็กน้อย แจบอมจ้องเขม็งกับบทบาทของคนตรงหน้าโดยให้คำพูดจากคนเดียวที่สามารถทำร้ายจิตใจคนฟังบรรเลงต่อไป 

 

           “หรือ…จะเอาไปย่ำยีแบบที่เคยทำ แล้วค่อยโยนทิ้งก็ได้แล้วแต่” 

 

           คำพูดจบลงเพียงเท่านั้น ตามด้วยการใช้สายตาที่มาร์คพยายามปกปิดความรู้สึกผิดกดให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ กลายเป็นแสดงสายตาว่างเปล่าออกไป 

 

            เมื่อมาร์คออกรถวิ่ง แบมแบมวิ่งตามไม่ลดละ มีบางทีที่ทำท่าจะล้ม เเต่ก็ฝืนจนถึงตัว มือหนากำพวงมาลัยเเน่น จนร้องบอกในใจ ‘อดทนอีกนิดนะแบมแบม…อีกนิดเดียวเท่านั้น’ 

 

           เพียงอึดใจขาแตะเหยียบเบรกจนคันรถกระตุกอย่างแรง แล้วเขาก็กระชากประตูออกแต่ไม่เร็วพอที่จะออกวิ่ง เมื่อแบมแบมเข้ามาสวมกอดเขาเสียก่อน ท่อนแขนมาร์คกระชับแน่นคล้ายจะรัดร่างบางให้ตายเสียตรงนั้น 

 

           แน่นอนบทพิสูจน์นี้อยู่ในสายตาแจบอมตลอด… 

 

  

 

           ' เเจบอมผู้ทำร้ายร่างกาย ส่วนเขาทำร้ายทางใจ ของเเจบอมมันมีผลทั้งทางกายเเละใจในเวลาเดียวกัน เเต่ของเขามีผลทางเดียวคือใจ ไม่ใช่ว่าทำร้ายทางใจมันจะเบากว่าทำร้ายทางกาย เเต่คำตอบที่เเท้จริงความต่างของการกระทำทั้งสองเเบบคือ ตัวของผู้กระทำเองต่างหาก…เเจบอมทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะความขี้คลาดหลังทำผิดไป กลับกันเขายอมรับ ขอโทษ เเละบอกความจริง' 

 

           ความจริงที่เขาจะให้แบมแบมสังเกตเห็นเอง…  

 

           แต่อย่าหาคำตอบเลยว่าทำร้ายทางใจหรือทางกายแบบไหนเจ็บกว่า เพราะถ้าคิดให้ลึกลงไป ถึงเขาจะพูดจาสอดเสียดแทงใจแบมแบม แต่การที่ขับรถหนี ทิ้งคำถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับอีกฝ่ายมันก็ส่งผลให้แบมแบมวิ่งตามและล้มจนมีแผลถลอก กลายเป็นว่าทั้งใจและกายเป็นสองสิ่งที่ส่งผลถึงกันแยกจากกันไม่ได้หรอก 

 

.. 

 

 

 

 

 

3 เดือนต่อมา 

 

           ร่างบางในชุดนักเรียนกางเกงน้ำเงินสะพายกระเป๋าสีชมพู กับกลีบปากสีแดงแจ๋ที่บ่นเหนื่อยตลอดทางเดินหันไปมาหวังจะบ่นให้แฟนฟัง จนมาหยุดที่หน้าห้อง แบมแบมจึงล้วงคีย์การ์ดมารูด เเต่ห้องกลับไม่เปิดออก จนทำให้เด็กน้อยโวยวาย 

 

           ส่วนมาร์คทำทียืนกอดอก มองอย่างเอ็นดูปนขำอยู่ข้าง ๆ “จะเข้าห้องได้ไหมล่ะ” แล้วมองสิ่งที่อยู่ในมืออีกฝ่าย 

 

           “อย่ามาทำให้เสียสมาธิได้ไหมพี่มาร์ค” หันมาทำหน้าเหวี่ยงใส่ 

 

           จะเข้าห้องต้องใช้สมาธิอะไรหนักหนา มาร์คคิดก่อนจะบอกความจริงไป “ นั่นมันบัตรนักเรียนนาย” ชี้นิ้วหยึก ๆ 

 

           “เเล้วทำไมไม่บอกเเต่เเรกล่ะ โว๊ะ!”  

 

              ติ๊ด! 

 

           ห้องเปิดออก ร่างบางโอนเอนเข้าไป “ปล่อย! ติวมาหนักง่วงจะตาย จะมาหื่นกามอะไรตอนนี้” พยายามแกะมือที่รัดเอวออก กลายเป็นดิ้นดุ๊กดิก ๆในอ้อมเเขนมาร์ค 

 

           “เหวี่ยงจังนะ ง่วงก็นอนสิ ไม่ได้จะหื่น” ตอบด้วยสายตาจริงจัง เเล้วอุ้มเเบมแบมวางบนเตียง ก่อนเดินไปห้องเเต่งตัวแล้วออกมาในสภาพผ้าขนหนูผืนเดียวที่พันเอวไว้ 

 

           เเบมเเบมรู้สึกได้ว่าวันนี้เพราะความเหนื่อยทำให้ปากเร็วไปหน่อย เลยรีบเดินข้าไปกอดมาร์คที่กำลังก้าวเข้าห้องน้ำ พลางเอาจมูกไถไปมาบนเเผ่นหลังหนาอย่างออดอ้อน 

 

           “ขอโทษครับ” 

 

           “หายง่วงเเล้วเร๊อะ?” หันมาแล้วก้มมอง 

 

          เเบมเเบมพยักหน้ารัว พลางคิดว่าเดี๋ยวนี้รู้จักใช้เสียงสูงด้วย โคตรน่ารักเลย! แต่ระหว่างจมลงในความคิดนั้น มาร์คนิ่งไปสักพักก่อนจับร่างบางพาดไหล่แล้วเดินไปที่เตียง 

 

           “ผู้ใหญ่รังเเกเด็ก อ๊ากกก~” 

. 

. 

           วันนี้ผมตัดสินใจแล้ว ว่าจะบอกความจริงให้แบมแบมได้รู้ว่าเขาเป็นผู้ชาย ‘คนนั้น’ 

========================================================================================================

           ประกาศจ้าา --- มาถึงโค้งสุดท้าย จบแบบยังไม่สุด! ยังมีตอนพิเศษอีก 4 ตอนนะคะ เพราะว่าตามเก็บรายละเอียดทั้งหมด ถ้างงแนะนำให้อ่าน ซึ่งชิแต่งแล้วเหลือตรวจดูคำผิด จะทยอยลงไม่เกินสิ้นเดือนนี้ก็จะจบแบบสมบูรณ์ ขอบอกว่าดราม่าและมีฉากเร’ทนิดนึง ฝากติดตามด้วยเน้อ~ 

14 ตอนพิเศษ :: ย้อนรอยความสัมพันธ์ I 

15 ตอนพิเศษ :: ย้อนรอยความสัมพันธ์ II 

16 ตอนพิเศษ :: หัวใจคนเลว… แจบอม & จินยอง 

17 ตอนพิเศษ :: คืนของเรา มาร์ค & แบมแบม (เเต่งยังไม่จบ) 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น