กนกรส มาศอุไร กัมพู

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่2(3) : เปรม พิชญเดชา (นิยายเล่มเล็ก)

ชื่อตอน : บทที่2(3) : เปรม พิชญเดชา (นิยายเล่มเล็ก)

คำค้น : เปรม ดวงนภา

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 36

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2562 10:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่2(3) : เปรม พิชญเดชา (นิยายเล่มเล็ก)
แบบอักษร

 

ฝากติดตามผลงานได้ที่ แฟนเพจ กนกรส นะคะ 

สามารถโหลดซื้อนิยายในรูปแบบ Ebook ได้แล้ววันนี้ 

หรือสามารถเลือกซื้อเป็นรายตอนก็ได้นะคะ ตามลิงก์ของหน้านิยายได้เลยจ้า 

ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนนะคะ... 

 

ฝาก คุณกร กับหญิงมุก ด้วยนะคะ 

นิยาย เล่มเล็ก ราคาสบายกระเป๋า เพียง 35 ฿ เท่านั้น .... 

 

ทาสรักดวงใจอสูรกัมพูwww.mebmarket.com“อ้าวแม่คุณ! ไงมาด่ากันเสียได้ล่ะฮะ! ก็เห็นมัวแต่เล่นองค์อยู่นั่น ใครจะไปรู้เธอต้องการอะไร ระหว่างเงิน กับแต้ม...อีกอย่างนะ ฉันก็ไม่ได้บอกจะไม่จ่ายค่าตัวเธอเสียเมื่อไหร่ ก็แค่บอกมาจะเอาเท่าไหร่เรื่องเงินสำหรับฉันไม่มีปัญหาอยู่แล้ว...” เพียงแค่สิ้นเสียงของชายหนุ่มเท่านั้น ร่างบางอรชรก็หันขวับมาจ้องตาชายหนุ่มตาเขม็ง ใบหน้าซีดเซียวแดงก่ำ หญิงสาวใช้หลังมือปาดน้ำตาที่ไหลอาบสองข้างแก้มทิ้งอย่างน่ามอง ในความรู้สึกของทินกร พอได้เห็นใบหน้าของหญิงสาวชัดขึ้น ในตอนที่เขาไม่เมาและในที่มีแสงสว่างแบบนี้ ทำเอาชายหนุ่มนิ่งอึ้งตะลึงตะลานกับความงดงามที่ได้เห็น ทินกรเผลอตัวรีบยกมือฝ่ามือขึ้นขยี้ตา เพื่อมองภาพตรงหน้าให้แน่ใจ นั่นคนหรือว่านางฟ้ากันแน่สวยโคตรๆ... 

(Newly released) 

สามีเถื่อนกัมพูwww.mebmarket.comหลายคำถามผุดขึ้นในหัว... ทำไม! สุมนันต้องเขียนจดหมายระบุเพียงชื่อของ คงคา มนพยัคฆ์ ทิ้งเอาไว้แค่นั้น แล้วทำไม...นายคงคาตัวจริงถึงได้บอกไม่รู้จักกับหนูนัน แถมยังมาตู่หาว่าเราเป็นเมียของเขา ทั้งที่ความจริงเขาก็มีหนูนันอยู่แล้วทั้งคน เรื่องทั้งหมดนี้ คงไม่ใครก็ใครภายในสองคนนี้ที่เป็นฝ่ายโกหก ใจแอบหวังว่าคงเป็นฝ่ายของคงคานะ เพราะอย่างน้อย เธอก็มาตามหาตัวสุมนันถูกทาง เหลือเพียงตามหาตัวน้องให้เจอ แล้วเธอจะรีบออกจากเหมืองบ้าแห่งนี้ให้เร็วที่สุด ยิ่งเมื่อภาพของผู้ชายหนวดเครารกรุงรังปรากฏขึ้นในกระจกเงา หญิงสาวถึงกับสะดุ้งสุดตัว… 

 

ต่อจากตอนที่แล้ว...

 

พิธีวิวาห์จัดขึ้นอย่างใหญ่โต สมกับเป็นตระกูลดังของเมืองไทย มีแขกเหรื่อนับพันชีวิต ต่างทยอยตบเท้าเข้ามาภายในงานแต่งแห่งปี โดยช่วงงานเลี้ยงตอนค่ำ คุณนวลฉวีสั่งเปิดห้องบอลรูมของโรงแรมระดับห้าดาว เพื่องานนี้โดยเฉพาะ เพื่อเณรมิตรงานแต่งเลิศหรูนี้โดยเฉพาะ

ถือเป็นการให้เกียรติฝั่งเจ้าสาวเต็มที่  ไม่ให้ตกเป็นขี้ปากชาวบ้าน ลือด้วยเรื่องฐานะ ความแตกต่าง หรือแม้กระทั่ง ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ผัวลูกสะใภ้

บรรดาแขกสาว ทั้งรุ่นสาวกระทง หรือ สาวตอนปลาย ต่างประชันโฉม แต่งหน้าทำผมกันมาอย่างเต็มที่ เสื้อผ้าอาภรณ์สวมใส่ราคาแพงระยับ ถูกสั่งตัดเย็บมาอย่างประณีต

 และที่จะขาดสีสันเสียมิได้เลย นั้นคือเครื่องประดับตามร่างกายสาวสวยทั้งหลายในงาน มองกรายๆ คิดว่าเป็นงานเครื่องประดับเสียมากกว่างานแต่งด้วยซ้ำ

ตัวเรือนเพชรต่างแย่งกันส่องแสงประกาย สว่างแวววาววูบวาบ สะท้อนเข้ากับดวงไฟระย้า ดาดาษไปทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยง พาให้คนมองชวนขนลุกขนพอง...

ในส่วนของพิธีตอนเช้า เป็นพิธีหมั้นในบรรยากาศแสนอบอุ่น จัดขึ้นที่บ้านพิชญเดชา เป็นพิธีการภายในโดยแท้ ซึ่งมีเพียงญาติผู้ใหญ่ที่สนิททั้งสองฝ่ายเท่านั้น  

เปรมได้เห็นหน้าเจ้าสาวชัดเต็มสองตาเป็นครั้งแรก เมื่อตอนชายหนุ่มกำลังยื่นมือเพื่อสวมแหวน ใบหน้าแต่งอย่างสวยจัด สวยชนิดหาตัวจับยาก สะท้อนเข้าดวงตาคมกริบ ทำเอาเขาตกตะลึง เรียกว่างันจนเงอะงะ พูดอะไรไม่ออก

ดวงนภาที่เขาเคยเห็นผ่านตามาสองถึงสามครั้ง ดูเป็นผู้หญิงสวยธรรมดา ออกจะดูเย็นชา จนไร้เสน่ห์ชวนมองเสียด้วยซ้ำ ใครจะรู้พอจับมาแต่งเนื้อแต่งตัวเข้าหน่อย เจ้าหล่อนจะดูสวยผิดหูผิดตา จนทำเอาเขาใจคอเต้นโครมคราม 

รู้สึกหวั่นใจในความตั้งใจเดิมของตัวเองอย่างบอกไม่ถูก...

เปรมมองหน้าเจ้าสาวอย่างเผลอไผล ดวงนภาเองพอถูกจ้องเข้านานๆ ก็ให้รู้สึกเขินขึ้นมาเสียดื้อๆ หญิงสาวจึงเอาแต่หลุบตามองมือตัวเอง ที่จับประสานกันไว้บนตัก ไม่แม้จะเงยหน้าขึ้นมองสบตาชายหนุ่มตอบ

ในใจก็นึกตำหนิ คนบ้า ทำเหมือนไม่เคยเห็นคนไปได้...

ปาริชาติสะกิดแขนทัตเทพ ให้มองอาการน้องชาย แล้วก้มหน้ากระซิบ

“เห็นอะไรไหมค่ะคุณเทพ งานนี้ถึงกับตะลึง อย่างที่ปลาบอกไว้ไม่มีผิด...”

“ก็น้องสาวของผมสวย ใครมาเห็นก็ต้องตกตะลึงเป็นธรรมดา...”

ปาริชาติอยากหยิกเนื้อเสียให้เขียวนักเชียว หญิงสาวตวัดค้อนก่อนนั่งอมยิ้มกับภาพเบื้องหน้า

 “เอ้า...สวมแหวนให้น้องเสียทีสิตาเปรม มัวแต่มองหน้าน้องอยู่ได้ เห็นไหมว่าน้องเขินจนหน้าแดงหมดแล้วนั่น”

สุดท้ายเป็นคุณนวลฉวี ป้องปากเตือนลูกชาย

 “เอ่อ...ครับคุณแม่...ยื่นมือมาสิ...”

คนถูกเตือนแก้อาการประหม่าของตนด้วยการออกคำสั่งเสียงเคร่ง นัยน์ตาสีนิลนั้นส่องประกายแวววาว ดวงนภาเม้มปาก อย่างนึกโมโห หากก็ยอมยื่นมือซ้ายแล้ววางไว้บนฝ่ามือใหญ่ของเปรมที่ยื่นมารอก่อนหน้าแต่โดยดี สัมผัสเพียงเล็กน้อยนิด กลับสร้างสายใยบางอย่างก่อเกิด ให้เปรมรู้สึก ทั้งห่วงแหนเจ้าสาวคนนี้ อย่างไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน

เปรมขมวดคิ้วหนาเข้มให้กับความรู้สักอุ่นวาบนั้น พร้อมบรรจงสวมแหวนเพชรน้ำงามที่ถ่ายทอดสู่รุ่นบิดามาจนถึงเขาให้กับเจ้าสาวที่แม่เลือกให้ เปรมมองแหวนบนเรียมยาว มันพอเหมาะพอเจาะ เหมือนดั่งว่า มันถูกสร้างมาสำหรับเจ้าสาวของ ตระกูล พิชญเดชาทุกคน

หากเหนือสิ่งอื่นใด เปรมไม่รู้สึกตัว

ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงต่ำ บรรจงจูบซับหัวเพชรบนนิ้วนางของเจ้าสาว ดวงนภาสะดุ้ง ตกใจไม่น้อย เธอรีบชักมือกลับ หากเปรมยังไม่ยอมปล่อยง่ายๆ ผิวแก้มสาวนั้นร้อนผ่าวจนต้องรีบเงยหน้าขึ้น มองหาพี่ชายโดยอัตโนมัติ...  

“จุบเลย...จูบเลย...”

 เพื่อนสนิทที่อยู่ในพิธีต่างส่งเสียงเชียร์ให้เจ้าบ่าวหอมแก้มเจ้าสาว ด้วยบรรยากาศสนุกสนาน ครื้นแครง  

เปรมเห็นแก้มนวลสุกปลั่งขึ้นเป็นสีกุหลาบต่อหน้าเขา จนเขาแอบยิ้มขันในใจ

และไม่คิดขัดศรัทธาไอ้เพื่อนช่างยุทั้งหลาย ดวงนภาที่กำลังทำหน้าไม่ถูกมีอันต้องสะดุ้งเป็นหนที่สอง เมื่อแก้มนวลของเธอ ถูกเจ้าบ่าวขโมยหอมเสียงดังฟอดใหญ่ ทั้งแก้มซ้าย และขวา เกือบถูกเปรมขโมยจูบ ดีที่เธอส่งสายตาปรามเขาไว้ได้ทัน

ผู้ชายอะไร หน้าด้านเหลือเกิน...

กลิ่นเนื้อนวลหอมจรุงใจจนเปรมต้องรวบรวมสติไม่ให้เตลิดไปไกลกว่านี้ โชคชัยส่งเสียงโห่ลั่น ประท้วงเปรมที่ไม่ยอมปล่อยมือเจ้าสาวคนสวยเสียที...

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น