oilps
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : สามวันต่อมา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 954

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ส.ค. 2562 19:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สามวันต่อมา
แบบอักษร

“แกว่าไงนะ”

“ฉันบอกว่าไอไม่ได้ตั้งใจทำแบบนั้น มีคนสั่งให้ทำ” ฉันยืนช็อคกับคำพูดของน้องต่างแม่ตัวเอง

ไอ้กิบอกว่าไอไม่ได้คิดจะเป็นชู้ตีท้ายครัวบ้านใคร แต่เธอโดนใครบางคนสั่งมา ทำไมล่ะ ทำไปเพื่ออะไร อยากให้เราทะเลาะกันหรอ?

“...ผู้หญิงแบบนั้นเชื่อได้ด้วยหรอ” ฉันยังชั่งใจอยู่นิดหน่อย เธอก็เคยชอบแฟนฉันนี่

“แบบไหน? ไอเป็นแบบไหน พี่อย่าคิดเองไปซะทุกเรื่องได้มั้ย” หน้าตาตอนไอ้กิถามฉันมันดูหาเรื่องมากเลยนะ

“ทำไม แกรู้ทุกมุมของยัยนั่นแล้วหรอ รู้รึเปล่าว่ายัยนั่นขาย-...”

“รู้! แล้วทำไมพี่ คนเรามันต้องทำเพราะชอบไปหมดทุกเรื่องเลยรึไง!” ...เหมือนมีใครขว้างระเบิดมาทางนี้... “พี่ไม่คิดบ้างล่ะว่าไอเขาทำเพราะจำเป็น!”

“ไอ้กิ...แกกำลังปกป้องยัยนั่น นี่มีอะไรที่ฉันไม่รู้รึเปล่า”

“...เปล่า”

ไม่จริงอะ ดูมันเลิ่กลั่กแปลกๆ ถึงมันจะปิดคนอื่นได้ แต่กับฉันไม่เคยได้

“คิดว่าฉันเชื่อหรอ”

“เรื่องของพี่ แต่บอกเลยนะว่าพี่พลาดแล้ว แฟนพี่เขาไม่ได้มีชู้ และที่ไอทำแบบนั้นเพราะใครซักคนสั่ง... พี่พอจะรู้มั้ยว่าใคร?”

“จะไปรู้ได้ไง เห็นฉันเป็นโคนันหรอ”

“เห็นรู้ทุกเรื่อง อ่อ ยกเว้นเรื่องตัวเอง”

“ไอ้กิ...” ปากเสียเหมือนใคร

“เอาเหอะ ที่ฉันมาเนี่ย เพราะจะมาขอค่ารักษา” ไอ้กิแบมือแล้วยื่นมาตรงหน้าฉัน

“รักษาอะไร?”

“ก็คนที่พี่ไปทำหัวเขาแตกไว้ไง พี่รู้มั้ยว่าไอนอนอยู่โรงพยาบาล”

“...” จริงมั้ยเนี่ย ฉันไม่ได้รุนแรงเลยนะ

“อย่าทำเงียบ พี่ต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่ทำลงไป”

“จะบ้าหรอ ยัยนั่นเป็นคนเริ่มก่อนนะ ถ้าแกเห็นตอนเขาขึ้นคร่อมกัน แกจะเข้าข้างฉันทันที” ไอ้กิเงียบไป ทำหน้าครุ่นคิดอะไรซักอย่าง

“...คร่อมเลยหรอ?”

“เออสิ ทำไม? ยัยนั่นไม่ได้เล่ารึไง”

“...” ฉันว่าพายุกำลังจะเข้าล่ะ แต่ไม่ใช่ของฉันนะ ของไอ้กิ “ฉันกลับก่อนนะ โอนมาก็ได้ พี่มีเลขบัญชีฉันนี่”

“เห้ย! ไอ้กิ! รีบไปไหน แล้วฉันก็ไม่ได้รวยเหมือนแกด้วย! ไอ้กิ!” ไปแล้ว ไปไวมาไวน่าไปทำงานประกันมาก

ทีนี้ก็... มีแต่ฉัน ฉันที่ตัวหดเหลือสองเซนทั้งที่เบ่งตัวใหญ่มาตั้งแต่แรก ไม่คูลแล้วจ่ะแม่

“ไอ้แท! จะไปไหน! แม่ทำกับข้าวไว้เนี่ยเห็นมั้ย!?”

“ไปตามหาหัวใจ!!”

แบบที่แม่พูดไว้ไม่มีผิด จะตกม้าตายทีหลัง ตอนนี้หลังเดาะแล้ว

...

Part : ฟานี่

“เดี๋ยวๆ ใจเย็นนะเพื่อนนะ”

“อย่าห้ามฉัน! ฉันกำลังเศร้าเห็นมั้ย~” สติเริ่มลบเลือนเพราะฤกธิ์เหล้า ฉันมาสิงอยู่บ้านเพื่อนหลายชั่วโมงแล้ว ไม่รู้จะทำไงต่อดี นี่อกหักครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ แต่เจ็บสุดเลย

เด็กมันใจร้าย! ไม่น่าปล่อยใจมีแฟนเด็กเลย!

“ฉันรู้เพื่อน แต่แกจะเมาเหมือนหมาที่นี่ไม่ได้ จะไม่กลับบ้านรึไง?”

“กลับเซ่~ กลับเลยละกัน”

“จะบ้าหรอ! นั่งลง” ฉันถูกกระชากกลับไปที่โซฟาตัวเดิมทั้งที่เพิ่งจะยืนขึ้น

“แกนี่จะเอายังไง”

“สร่างก่อนแล้วค่อยคุย ไม่ต้องแดกเข้าไปแล้วนะ เอามานี่” เพื่อนรักแย่งแก้วในมือไปแล้วยกหมดแก้ว กลืนไปแล้วด้วย “นั่งร้องไห้ไป นิ่งๆด้วย”

สั่งคนเสียใจให้นั่งนิ่งๆหรอ บ้าบอ เอาจริงๆนะ ฉันคิดจะง้อแทด้วยจูบหรือทำอะไรซักอย่างที่มันเซ็กซี่หน่อย

แต่พอเจอคำพูดแบบนั้นแล้วอยากเอาเลือดแฟนตัวเองออก ปากเสีย! ใจร้าย! ไอ้บ้า!

 

 

“ไง สร่างยัง?” เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง เออฉันก็นั่งนิ่งๆได้เหมือนกันนะ แค่ปล่อยให้ความคิดมันไหลไปเรื่อยๆ

“ดีขึ้นแล้ว”

“แล้วจะเอาไง เลิกมั้ย?”

“ฮ่ะ? ...ไม่มีคำนั้นในสมองนะ แต่อนาคตไม่แน่” ใช่ ยังไม่ได้คิดถึงคำนั้น แต่ไม่รู้ฝ่ายนั้นคิดยังไง

“งั้นก็กลับไปคุยอีกรอบ”

“ให้กลับไปตบหน้าอีกข้างอะสิ”

“เฮ้อ~ วุ่นวายจริงจริ๊งคนมีความรักเนี่ย” ฉันมองค้อนเพื่อนไปทีนึงแล้วกลับมาครุ่นคิดเรื่องของตัวเอง

“พรุ่งนี้ฉันยกเลิก ยาวไปถึงสิ้นเดือนเลย”

“อะไรนะ! นี่เพิ่งต้นเดือน แล้วฉันก็จัดตารางไว้แล้วด้วย!” อ่าใช่ งานที่เพื่อนรักดีลฉันไว้มันก็หลายวันอยู่ นางก็เลยโวยวายแบบนี้ไง

“ไม่สน ฉันจะไปรักษาแผลใจ”

“แรด!”

“เพื่อน นี่ฉันเอง”

“ใช่ไง ฉันรู้ว่าแกกำลังจะเล่นตัว อยากให้เด็กมันตามหา”

“...” รู้ทันด้วยอะ เชอะ แล้วไงล่ะ คนปากเสียแบบแทน่ะ ต้องเอาให้หงอย

“ระวังเขาไม่ตามหา แต่จะหาใหม่แทน”

“ปากเสีย”

“สร่างก็กลับบ้านได้แล้ว ฉันจะนอน” ฉันทำตาแป๋วใส่เพื่อนที่กำลังไล่ฉันออกจากบ้าน ช่างใจร้ายใจดำเหลือเกิน

“ฝากพลินสด้วย”

“อะไร นี่ก็ฝากมาหลายชั่วโมงแล้ว เจ้าของเมาเหมือนหมา แต่หมาปกติดีเหมือนคน”

“แกนี่ก็ปากร้ายเก่ง เออน่า ฝากไว้ก่อน ไม่กี่วันหรอก”

“หมายความว่า?”

“ฉันจะไปต่างจังหวัดซะหน่อย”

“วันไหน?”

“ตอนนี้”

“ฟานี่!แกมันบ้า! เดี๋ยวๆ!” ฉันคว้ากระเป๋าแล้วเดินออกจากบ้านเพื่อนอย่างจริงจัง ใช่ ฉันจะไป ไปแน่ๆ

“แล้วเจอกัน ไม่ถึงสิ้นเดือนหรอก”

“ฟานี่!!”

ฉันทำหูทวนลมแล้วเดินออกจากบ้านมา ฉันจะไปจริงๆ ไม่ใช่จะเอาคืนแทอย่างเดียวหรอก ฉันรู้ว่าถ้ามันไม่เป็นแบบที่ฉันคิด ถ้าแทไม่ตามหากันจริงๆมันจะยิ่งแย่ แต่ฉันไม่อยากอธิบายอะไรแล้ว ไปพักสมองบ้างก็ดี...

...

 

 

สามวันต่อมา...

[สมน้ำหน้า] นั่นคือคำปลอบโยนจากเพื่อนฉันเอง...

“ฉันเศร้าอยู่นะ”

[ฉันเตือนแกแล้ว เป็นไงล่ะ น้องเขาไม่ตามหา ไม่ติดต่ออะไรเลย ว้าย~]

...เฮ้อ~ แทหายไปเลยตั้งแต่วันนั้น ฉันเองก็แปลกใจแต่ไม่คิดจะติดต่อกลับไปเหมือนกัน จบแบบต่างคนต่างหายไปก็มีให้เห็นเยอะแยะ

“ไม่คุยด้วยแล้ว” ฉันวางสายเพื่อนด้วยความหงุดหงิดใจ ก็บอกยุนอาไปแล้วว่าฉันจะไปไหน ยุนอาก็บอกว่าแทมาถามแล้วแต่ไม่เห็นตามหาเลย!

“ไงลูกสาว ทำไมทำหน้าแบบนั้น” เสียงแม่ฉันเอง

“ถ้าหนูจะกลับมาอยู่บ้านเรา แม่คิดว่าไงคะ?”

“หืม? แม่คิดว่ามันลำบาก และหนูอยู่ได้ไม่นานหรอก”

“โถ่แม่~” บ้านเกิดฉันอยู่ต่างจังหวัด แถมอยู่นอกเมืองซะด้วย แต่บรรยากาศโคตรจะดี

“แม่หิวแล้ว อย่าช้าล่ะ” แม่เดินหายไปในครัว ปล่อยให้ฉันนั่งแหงนมองฟ้าในเวลาเกือบทุ่ม

ที่นี่มืดเร็ว และคนที่นี่ก็แยกย้ายบ้านใครบ้านมันเร็วเช่นกัน อากาศเย็นสบายแต่ใจฉันกลับรู้สึกหวิวๆเหมือนมันโล่งไปหมด

เธอคิดจะตามหาพี่บ้างมั้ยแท เธอจะคิดถึงพี่บ้างรึเปล่า เหมือนที่พี่กำลังคิดอยู่ตอนนี้...

...

20.17 น.

โฮ่งๆๆ!!

“ไอ้ไข่ต้มมันเห่าใคร”

“ไม่ต้องๆเดี๋ยวหนูไปดูเอง แม่นั่งลง” ฉันห้ามคนเป็นแม่ที่กำลังลุกจากเก้าอี้ให้หย่อนก้นลงที่เดิม

ใครจะมาตอนนี้ ที่นี่เขาไม่มาหากันดึกๆหรอกนะ จะว่าพ่อกลับมาก็ไม่ใช่ เลิกประชุมพรุ่งนี้นี่นา

“ไข่ต้ม~ เห่าไร้สาระหรอฮ่ะ! ไม่เห็นมีใคร-...”

“...”

“...”

“จะไม่ให้เข้าบ้านหรอ?” ท...แท เธอมา เธอได้ยินที่ฉันคิดหรอ ฉันจะตัดใจอยู่แล้วนะไอ้เด็กบ้า! “ที่นี่ยุงเยอะนะ”

“แล้วไงล่ะ”

“เป็นไข้เลือดออกนี่ตายได้เลยนะ”

“รู้แล้ว”

“...” จะให้ฉันเปิดประตูให้คนที่งอนมาหลายวันแต่กลับเพิ่งมาง้อวันนี้อะนะ ไม่!

“ฟานี่ใครมาลูก?” แม่กำลังเดินออกมา คนมาเยือนเริ่มทำหน้าไม่สู้ดีนัก กลัวแม่ฉันล่ะสิ เวลาแกหน้านิ่งดุมากนะบอกเลย แล้วยิ่งคนแปลกหน้ามาตอนดึกดื่นด้วยแล้วล่ะก็...

“สวัสดีค่ะแม่”

“ยืนตากยุงทำไมลูก เข้ามาๆ” แม่...อุตส่าห์โม้ไปตั้งเยอะว่าแม่ดุ อะไรเนี่ย!

“เป็นเพื่อนฟานี่หรอลูก ทำไมมาตอนนี้ล่ะ”

“หลงน่ะค่ะ แหะๆ” ไปแล้ว เดินเข้าบ้านไปทั้งคู่ คุยกันหนุงหนิงเหมือนไม่ได้เจอกันมานานทั้งที่เพิ่งเห็นหน้า อะไรเนี่ย!

 

ฉันเหน้ามุ่ยเข้าบ้านมาหลังจากที่ยืนหงุดหงิดอยู่พักนึง

“ยุงกัดจนหน้ายุ่งเลยดูสิ”

“แม่! ปกติแม่ไม่ยอมให้ใครเข้าบ้านง่ายๆนะ ทำไมยอมให้เด็กนั่นเข้ามาแบบสบายๆเลยอ่า~”

“งอแงเป็นเด็กไปได้ ก็เห็นว่ายุงมันเยอะ อีกอย่างนั่นไม่ใช่เพื่อนลูกหรอ?”

“...” แม่เริ่มบีบคั้นเอาคำตอบด้วยสายตาที่ไม่เคยพลาดเลยซักครั้ง

“แฟน?”

“ก็...”

“ว่าแล้ว แม่ทายไม่เคยพลาด”

“ค่า คนเก่งของบ้าน” แน่นอนล่ะ ขนาดพ่อซ่อนเงินไว้แกยังเดาที่ซ่อนจนหาเจอ “แล้วเด็กคนนั้นหายไปไหนแล้ว?”

“แม่ให้เอากระเป๋าไปเก็บ”

“เอาไปเก็บ?”

“ที่ห้องหนูไง”

“แม่!” อุตส่าห์จะให้นอนกับไข่ต้ม นี่แม่ปูพรมแดงให้เดินเข้าห้องแบบสวยๆเลย

 

 

ฉันเดินกุมขมับขึ้นหัองมาหลังจากที่แม่ขอตัวไปอาบน้ำนอน จะต้องทำหน้ายังไงล่ะ ทำตัวไม่ถูกแล้วเนี่ย!

ทุกอย่างเงียบจนเสียงประตูที่ว่าเงียบแล้วส่งเสียงดัง คนในห้องกำลังจัดแจงกระเป๋า รื้อทุกอย่างออกเหมือนจะมาอยู่ยาว

ฉันแกล้งเดินผ่านหลังเธอไป คว้าผ้าเช็ดตัวแล้วเดินไปทางห้องน้ำ

“อาบด้วยได้มั้ยคะ?”

“ไม่”

ฉันต้องดุดันไว้ก่อน จะให้รู้ไม่ได้ว่าจริงๆแล้วอยากเข้าไปนัวเนียแค่ไหน เธอปากเสียใส่ฉันไว้ ฉันต้องจำ! ฉันจะใจร้ายกับเธอ!

 

ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงฉันเดินออกจากห้องน้ำพร้อมกับชุดนอนที่สวมใส่มาแล้ว ส่วนอีกคนกำลังยืนยิ้มแห้งให้ รอฉันออกมาสินะ

“แท...ไปอาบน้ำนะ”

“ก็ไปสิ”

“...” หงอยเลย สมน้ำหน้า เดินคอตกเข้าห้องน้ำไปแล้ว

 

สิบนาทีผ่านไป เธออาบน้ำไวไปมั้ยอะ ถ้าฉันแซวก็แปลว่าฉันใจอ่อน งั้นจะนั่งเฉยๆ แทเดินวนไปวนมาเหมือนอยากอยู่ในสายตาฉัน อยากให้รูุ้ถึงการมีตัวตนของเธอ

“เดี๋ยวๆ จะนอนแล้วหรอ คุยกันก่อนมั้ย?”

“ไม่มีิะไรจะคุย” ฉันเอนตัวลงบนเตียงนุ่ม หัวเทินหมอนดึงผ้ามาห่มแล้วหลับตา

“แต่แทอยากคุยด้วย...”

“ขึ้นมาทำไม! ลงไป”

“อ้าว ก็นี่เตียงนอน แทอยากนอนก็ต้องขึ้นเตียงสิ”

“นู่น ที่นอนเธอ” ฉันชี้ไปที่โซฟาที่มีตัวเดียวในห้อง พร้อมโยนหมอนไปให้ด้วย

“หูย~ มันแข็งมากเลยนะ”

“อย่าบ่น ลงไป” ฉันออกคำสั่งแล้วหันหลังให้ทันที เตียงที่ขยับตามแรงเคลื่อนไหวทำให้ฉันรู้ว่าเธอไปจริงๆ เธอไปนอนที่โซฟานั่น ...อยู่ๆก็เอ็นดูเฉยเลย

อีกใจก็อยากลงโทษคนปากเสียที่ไม่ยอมฟังเหตุผล มันมากพอที่จะไม่ใจอ่อนนะ

 

ฉันนอนฟังเสียงการขยับตัวของอีกคนมาซักพักแล้ว มันไม่สบายตัวหรอก ฉันเคยนอนแล้ว โซฟาบ้าอย่างแข็ง แต่จะเชิญชวนให้มานอนด้วยกันมันก็จะดูใจอ่อนไปหน่อย

“จะขยับตัวอีกนานมั้ย?”

“เอ่อ...ขอโทษ ก็มันแข็ง”

“ให้นอนด้วยก็ได้ แต่แบ่งเขต ห้ามแตะตัว” เธอนิ่งไปซักพัก แล้วเดินกอดหมอนมาเป็นเด็กอนุบาลเตรียมเข้านอน

ฉันขยับตัวให้ชิดอีกฝั่งของเตียง รับรู้ได้ถึงการเอนกายลงมาข้างๆ ทุกอย่างเงียบสนิทยกเว้นเสียงลมหายใจ

“พี่...แทขอโทษ”

“...” ฉันไม่ได้หลับ แต่กำลังจับน้ำเสียงคนข้างๆว่ารู้สึกแบบนั้นจริงๆมั้ย

“แทมันงี่เง่าไม่ยอมฟังเหตุผล แทไม่อยากให้เรื่องของเรามันจบนะ แทพูดจริงๆ พี่จะลงโทษแทยังไงก็ได้... แต่ขอร้องเถอะนะ คุยกับแทหน่อย”

“...เงียบ จะนอน” ฉันเสียงแข็งใส่ให้ดูว่ากำลังรำคาญคนเพ้อ แต่ใจจริงแล้วเริ่มสงสาร

“...ฮึก~” นั่น...แทร้องไห้หรอ บ้าน่า ฉันสิต้องร้อง ไม่ใช่เธอ

“หายไปไหนมา? ไม่เคยติดต่อมาแล้วจะมาพูดอะไรวันนี้...” เสียงแข็งไว้ ต้องใจแข็งไว้ก่อน

“...แม่แทไม่สบาย เข้าโรงพยาบาล แทรู้ว่ามันฟังดู-...”

“แล้วทำไมไม่บอก!” ฉันหันไปเผชิญหน้าแล้วเสียงดังใส่จนเธอเหวอไปเลย

“...เอ่อ”

ทำไมเธอไม่ไลน์มาบอกกัน! ฉันจะได้ไม่งี่เง่า ใส่ ไอ้บ้าแท! เรื่องแบบนี้ถ้ารู้ก่อนจะไม่ไร้สาระใส่เลย

“แม่เป็นยังไงบ้าง อาการหนักแค่ไหน ถ้าเธอบอกพี่ซักนิดพี่จะรีบกลับไป...” เธอยิ้มกรุ่มกริ่มทั้งน้ำตา จนฉันเพิ่งนึกได้ว่าแสดงอาการห่วงออกนอกหน้าไปแล้ว

“เดี๋ยวเล่าให้ฟัง แต่ตอนนี้... มาคุยเรื่องของเรากันก่อน”

“หยุดเลยนะ อย่าเข้ามา!” สีหน้าเธอเปลี่ยนไปแล้ว เธอแปลงร่างเป็นสัตว์ป่าแน่ๆ ฉันจะฟ้องแม่! แม่จ๋าช่วยด้วยยยยยย...

...

-รู้น่าว่าหายไปนาน ลืมกันไปแล้วรึเปล่า? แถมตอนนี้ไม่ใช่ NCอีก แต่ตอนหน้าไม่พลาดหรอกนะ

-เราหายไปไหนอะหรอ... ไปเล่นเกมมา! คิคิ อยากรู้ก็ตามไปที่ทวิต @oopp83 สติเราเสีย ที่ไหนซ่อมได้บ้าง ไปละนะ เจอกันตอนหน้าจ้า~

 

ความคิดเห็น