ยาจกพบรัก

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 02

คำค้น : พ่อบ้าน 3P nc18+ Yaoi นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 680

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ส.ค. 2562 01:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02
แบบอักษร

02

เชื่อมั้ยคับว่าผมกำลังนั่งอยู่บนเบาะหลังของรถ เบนท์ลีย์ราคายี่สิบล้านต้นๆ....ให้ตายนี่บุญตูดผมชัดๆ แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนี้มันอยู่ที่พวกไอ้หล่อนี่จะพาผมไปไหน แล้วผมยอมตามเค้ามาทำไมเนี่ย...

“นี่ นี่ พวกคุณจะพาผมไปไหน”

“เดี๋ยวเธอก็รู้”

ผู้ชายผมยาวหันมาตอบผม ผมว่าเค้าหล่อแบบขาวๆอ่ะดูสะอาดมากขนาดใส่เสื้ออยู่ก็ดูออกว่ามีกล้าม หน้าอกเค้าดูเน้นมาก หน้าคม ผิวขาว จมูกโด่ง อ่าครับตอนนี้ผมกำลังอิจฉาแบบจริงจัง

“จะไม่พาผมไปฆ่าจริงๆใช่มั้ย”

“หึ ช่างคิดได้นะ”

ผู้ชายผิวเข้มหน้าคมหันมาตอบผมแป๊บเดียวก็หันกลับไปขับรถต่อ อื่มนี่ก็อีกคนหล่อไป๊ขนาดผิวเข้มยังดูดีอ่ะ กล้ามโต ดวงตาคมดูมีเสน่ห์มาก หึ่ยทั้งอิจทั้งง่วงตาผมจะปิดอยู่แล้ว

“ถ้านายง่วงก็นอนไปได้เลย...เดี๋ยวถึงเมื่อไหร่พวกเราปลุกเอง”

“ค้าบบบ”

 

30 นาทีผ่านไป....

“ตาล ตาล ลูกตาล”

“อื่มมมม ถึงแล้วหรอคับ”

“ใช่ เข้าบ้านกันเถอะ”

โอ่ววววนี่ผมกำลังยืนอยู่หน้าพระราชวังรึป่าวเนี่ย บ้านอะไรทำไมใหญ่โตเว่อร์วังอลังการขนาดนี้แล้วพาผมมานี่นี้ทำไม....

"กลับมาแล้วหรอคะ คุณคินคุณปลาบ”

หื้มมมนี่ชื้อพวกเค้าหรอ แล้วใครชื่อคินใครชื่อปลาบละ?

“คับป้าเพ็ญ แล้วนี่ยังไม่นอนอีกหรอคับ”

“ป้าก็รอคุณหนูทั้งสองนี่แหละค่ะ อุ้ยนั้นใครหรอคะหน้าตาน่ารักเชียว ว่าแต่คุ้นๆนะคะ”

“นี่ลูกตาลครับ”

“ว้าย!!ตัวจริงหรอคะคุณหนู”

“ผมว่าป้าควรไปนอนได้แล้วนะครับนี่มันดึกแล้วไม่ดีต่อสุขภาพ”

“เอ่ออค่ะๆ งั้นป้าไปนอนก่อนนะคะ”

พอเดินเข้ามาภายในบ้านก็มีป้าคนหนึ่งเดินออกมาต้อนรับ สงสัยน่าจะเป็นแม่บ้านที่นี้แต่บ้านหลังนี้เดูเงียบมากเหมือนไม่ค่อยมีคนเลย ยกเว้นยามหน้าบ้านอะนะไม่รู้จะเยอะไปไหน ว่าแต่ป้าต้องตกใจผมขนาดนั้นมั้ยเนี่ย แล้วทำไมเค้าเหมือนรู้จักผมอีกคนละโอ้ยลูกตาลปวดหัว

“คุณพาผมมาที่นี่ทำไม”

“คิดถึง”

“ห๊ะ คุณว่าอะไรนะ”

เค้าพูดเบามากจนผมแทบไม่ได้ยินเลย ดวงตาของพวกเค้ามันเหมือนจะสื่ออะไรบางอย่าง...ทำไมผมรู้สึกคุ้นเคยแปลกๆแต่ผมจำไม่ได้ว่าเคยเห็นที่ไหน

“ป่าว แค่ชวนมาคุยเรื่องของเธออยู่ที่ผับเสียงดังคุยไม่ถนัด”

“เรื่องของผม? ทำไมละ? คุณถามเหมือนเราเคยรู้จักกันเลย”

ถ้าผมมองไม่ผิด เมื่อกี้เหมือนพวกเค้าทำหน้าผิดหวังเลยแต่มันแค่แป๊บเดียวก็กลับมาทำหน้าเก๊กหน้านิ่งเหมือนเดิมหรือผมดูผิดไปนะ

“ช่วงนี้เธอเป็นไงบ้าง”

“ก็สบายดีถ้าไม่รวมปัญหานิดหน่อยอะนะ นี่พวกคุณยังไม่ตอบคำถามผมเลย”

“ปัญหา?”

“เรื่องอะไร?”

“พวกคุณอย่าตอบคำถามด้วยคำถามได้มั้ย”

“เอาเป็นว่าเรารู้จักกันก็พอ”

“ง่ายๆ อย่างนี้เลย”

“เธอยังไม่ตอบคำถามพวกฉัน”

อื่มมไงละคับเจอสวนกลับมาเลยแต่ก็ช่างเถอะใครจะไปบอกเรื่องตัวเองให้คนอื่นฟังละสนิทก็ไม่สนิท

“นั้นมันเรื่องของผม”

“เรื่องของเธอก็เหมือนเรื่องของพวกเรา”

อู้วววว ถ้าผมใจเต้นกับผู้ชายจะผิดมั้ยคับมาเจอคนหล่อๆพูดอย่างนี้ด้วยรู้สึกใจเต้นแปลกๆแฮะ

“จะรู้ให้ได้เลยใช่มั้ย”

“อื่ม”

“ใช่”

“ดูปากนะ ผม ไม่ บอก ครับ”

 

**It’s a beautiful sky มัก เก เคน ฮา นึล like you**

อยู่ๆเสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้นให้เดานะ ต้องเป็นไอ้ดินแน่ๆก็นะผมหายไปนานเองนิแต่ผมก็ลืมมันไปสนิทเลย

“…..”

“…..”

“โทษที..เสียงโทรศัพท์ผมเองขอตัวแป๊บนะ”

ผมเดินออกมาข้างบ้านไม่ไกลมากนักจะได้ คุยสะดวกอ่าเป็นไอ้ดินจริงๆด้วยคับ เตรียมหูชาได้เลยต้องโดยเทศน์แน่ๆ

“ฮะ..ฮัลโหลมึง”

“มึงอยู่ไหนเนี่ยยยยห๊ะ กูนั่งรอมึงนานมากกไม่มาสักทีกูไปหาในห้องน้ำก็ไม่เจอ นึกว่าตกส้วมตายไม่ก็โดนผู้ชายลากไปแล้ว!!”

ครับผมนับถือมันเลย แม่นมากก็โดยผู้ชายลากมาจริงๆนั่นแหละไม่ใช่คนเดียวด้วยนะตั้ง2คนแน่ะหล่อด้วยนะเออ แล้วมันใช่เรื่องที่ผมต้องภูมิใจมั้ยเนี่ย

 “ใช่..เห้ยไม่ๆกูกลับหอแล้ว”

“มึงว่าไงนะ เอาให้แน่”

“เออ กูกลับหอแล้ว”

"ทำไมไม่บอกกูว้าารอตั้งนานรากจะงอกแล้ว เออแล้วนี่มึงรีบกลับทำไมห๊ะ”

“กูพึ่งนึกได้ว่าต้องคุยกับแม่เรื่องเงินกับเรื่องอาการของเค้าอ่ะ”

“คุยนอกร้านก็ได้มั้ยมึง”

“หน่า...มันเสียงดังกูไม่อยากให้เค้ารู้ว่ากูมาเที่ยวกลางคืน”

“เออๆคราวหน้าถ้าไปไหนมาไหนก็บอกด้วยแล้วกันไม่ใช่หายไปแบบนี้แม่งกูเป็นห่วงนะเว้ย”

“ขอบใจเว้ย ขอโทษด้วยที่ทำให้เป็นห่วงมันกะทันหันวะ”

“ไม่เป็นไร งั้นแค่นี้แหละกูไปหาหญิงดีกว่า”

“เออๆ บาย”

ติ๊ด....

ผมวางสายมันไปแล้ว นี่ผมจะบาปมั้ยเนี่ยทั้งโกหกมันทั้งเอาแม่มาอ้าง แม่คับตาลขอโทษน้าาา

ผมทำให้มันเป็นห่วงอีกแล้ว ไม่แปลกเลยที่มันชอบทำเหมือนผมเป็นเด็ก ต้องคอยดูแลตลอดเอาจริงๆบางทีผมยังรู้สึกเหมือนผมมีพี่ชายจริงๆเลย แต่ผมชอบนะอย่างน้อยผมก็มีเพื่อนดีดีกับเค้าบางตั้ง1คนแน่ะ ก็ยังดีกว่าไม่มีละวะปลอบใจตัวเองไปอีกกก

“คุยกับใคร?”

“อุ้ย!! มาไม่ให้ซุ่มให้เสียงผมตกใจหมด”

“ฉันถาม”

“นี่คุณจะรู้เรื่องผมทุกเรื่องให้ได้เลยใช่มั้ย?”

“ถ้าเธอเข้าใจอย่างนั้น ก็ใช่”

นี่พวกเค้าเป็นอะไรไปเนี่ย แค่ผมคุยโทรศัพท์ต้องทำหน้าตาน่ากลัวขนาดนี้เลยหรอหรือพวกเค้ากลัวว่าผมจะหนี ให้ตายนี่เริ่มกลัวเข้าจริงๆแล้วนะ

  “นี่คุณกำลังทำผมกลัวแล้วนะ ผมยังไม่รู้จักพวกคุณเลยแล้วอยู่ๆมาถามนู้นถามนี่จะให้ผมคิดยังไง”

“อื่ม ก็จริง”

“ฉันว่าเรามานั่งคุยกันดีๆแล้วทำความรู้จักกันใหม่ดีกว่า”

อื่มมมครับ พวกเค้าพึ่งคิดได้ ผมนี่มองบนเลย

“ฉันภาคิน ภักดิภูมิเมทิน เรียกว่าคินก็ได้"

“ส่วนฉันปลาบปลื้ม ชัยภัทรเดชา เรียกเล่นๆว่าปลาบแล้วกัน”

ในที่สุดผมก็รู้ชื่อเค้าสักที ผู้ชายผิวเข้มหน้าคมชื่อภาคินส่วนผู้ชายผิวขาวผมยาวชื่อปลาบปลื้ม หึ่ยกว่าจะบอกชื่อเล่นตัวอยู่ได้

”ผมลูกตาล ชื่อจริง ชัยวัฒน์ ธนโชติสกุล”

“เมื่อกี่เธอคุยกับใคร”

คุณปลาบถามผมเรื่องนี้อีกแล้ว นี่เค้าจะรู้ให้ได้เลยใช่มั้ย

“.......”

“ฉันเห็นมีเป็นห่วงกันด้วยนิ”

อ่าาาา...พอผมไม่ตอบคุณคินก็แดกดันไปอี๊กกอย่างกับผัวเค้นเมียเรื่องชู้แน่ะเหอะๆ

“ก็นั่นมันเพื่อนผมเอง ไอ้ดินมันเห็นผมหาย ไปนานก็เลยเป็นห่วง พอใจยัง?”

“อื่ม”

“แล้วเรื่องเงินกับอาการแม่ละป้าพาเป็นอะไร”

“นี่พวกคุณแอบฟังผมคุยโทรศัพท์จริงๆใช่ป่ะ”

“.....”

“.....”

“เฮ้ออออ ไม่พูดแสดงว่าจริง”

“พวกฉันแค่อยากรู้เรื่องของเธอ”

“ถ้าอยากรู้ผมบอกให้ก็ได้ เอาเป็นว่าตอนนี้ผมมีปัญหาเรื่องเงินและเป็นห่วงสุขภาพของแม่ โอเคนะ”

“เรื่องเงินหรอเท่าไหร่ เดี๋ยวฉันเอาให้”

คนรวยนี่เป็นแบบนี้กันหมดหรอเนี่ยอยู่ๆจะเอาเงินมาให้ทื่อๆแบบนี้ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆเงินมันหากันได้ง่ายที่ไหนแถมยังมาให้ฟรีๆอีกผมไม่ดีใจหรอกนะมันออกน่ากลัวด้วยซ้ำ

“นี่คุณจะบ้าหรอรู้จักกันไม่เท่าไหร่อยู่ๆจะเอาเงินให้ผม อะไรของคุณเนี่ยไม่เอาหรอกนะ”

“หึ หึ”

คุณปลาบขำอะไรของเค้า นี่คุณโดนผมด่าอยู่นะยังมีหน้ามายิ้มอีกไม่เข้าใจจริงๆไอพวกคนรวยเอ้ยย

“งั้นสนใจทำงานกับเรามั้ย?”

------------------------------------------------------------------------------------------------

😘ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเด้อ😘

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น