nametallll

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 7 คุณหนูทั้งหลาย

ชื่อตอน : บทที่ 7 คุณหนูทั้งหลาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 52

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2562 11:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 คุณหนูทั้งหลาย
แบบอักษร

เสียงของทหารที่ฝึกซ้อม เสียงผู้คนคุยกัน 

ส่งเสียงดังเข้ามาถึงในกระโจม ที่มีหญิงสาวนางหนึ่งนอนอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว สักพักก็มีนางกำนัน 1คน เข้ามาในกระโจมเพื่อเตรียมน้ำไว้อาบน้ำสำหรับผู้เป็นนายใหม่หมาดๆ 

 

"อืออออ" ร่างบางสุดเซ็กซี่ของหยางชินซานที่นอนคดคู้อยู่ใต้ผ้าแพรเนื้อดี ครางเสียงออกมาเบาเมื่อมีคนเอามือมาปลุกร่างกายของเธอ 

 

"คุณหนูเจ้าค่ะ ตื่นเถอะเจ้าค่ะ องค์รัชทายาทให้ข้ามาปลุกคุณหนูเจ้าค่ะ คุณหนูเจ้าค่ะตื่นเถอะเจ้าค่ะ" เสียงใสของนางกำนันใหม่ รูปร่างบาง กำลังปลุกผู้เป็นนาย แต่ได้เพียงเสียงตอบรับในลำคอ แต่ไม่มีทีท่าว่าจะเปิดตาตื่นขึ้นมา 

 

"โอ้ย ข้าได้ยินแล้ว เจ้าจะเอายังไงกับข้าห้ะ ข้าดูจากแสงแดดแล้วมันยังไม่เที่ยงเลยนะ" หยางชินซานที่เริ่มจะทนไม่ไหวกับเสียงนางกำนัน ก็ลุกขึ้นมาต่อว่า เพราะดูแสงแดดตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลาที่เธอจะตื่นเลย 

 

"ทำไมต้องรอให้เที่ยงละเจ้าค่ะคุณหนู แล้วเที่ยงคืออะไรเจ้าค่ะ" นางกำนันใหม่ถามอย่างสงสัย 

 

"เออ..." หยางชินซานลืมตัว ทำให้ต้องหาคำตอบใหม่แต่... 

 

"คุณหนูของเจ้าจะตื่นยามซื่อยังไงละ! หยางชินซานเจ้าเข้าไปอาบน้ำเดี่ยวนี้ ไม่อย่างนั้นข้าจะส่งเจ้าไปเป็นนางกำนัน" หลงเกาหยวนเดินเข้ามาในกระโจมหลังจากที่แอบฟังอยู่ แล้วพูดกับนางกำนันที่เขาส่งมาให้ดูแลนาง พร้อมกับหันหน้าไปพูดกับนางในประโยคหลัง 

 

"อง..องค์รัชทายาท ถวายพระพรเพค่ะ"นางกำนันคนใหม่ถึงกำทำตัวไม่ถูก ที่จู่ๆองค์รัชทายาทมาแบบไม่ให้สุ่มให้เสียง 

 

"ชิ ก็ได้ๆ ข้าฝากเจ้าไว้ก่อนเถอะ..."หยางชินซานพูดพร้อมลุกขึ้นแล้วยืนชี้หน้าหลงเกาหยวน 

 

"ว้ายยย คุณหนูอย่างทำกิริยาแบบนี้ต่อหน้าหน้าพระพักตร์องค์รัชทายาทเพค่ะ มันไม่เหมาะสมและไม่งามนะเพค่ะ" นางกำนันใหม่ถึงกับห้ามแทบจะไม่ทัน เมื่อเจ้านายคนใหม่กล้าชี้หน้าองค์รัชทายาทแบบตรงๆ 

 

"ไม่เป็นไร กับนางข้าไม่ถือ เจ้าดูแลนางให้ดี ส่วนเจ้าซานเออร์ เข้าไปอาบน้ำให้เรียบร้อย ข้าจะไปหาลืออกับองครักษ์ ขอตัว" หลงเกาหยวนพูดกับนางกำนัน พร้อมพูดสั่งหยางชินซาน 

 

"เพค่ะ หม่อมฉันจะดูแลคุณหนูให้ดีที่สุด" นางกำนันใหม่รับคำ หลงเกาหยวนก็ได้เดินออกไปจากกระโจม  

 

"เก๊กชะมัด"หยางชินซานพูดออกมาเบา แต่ก็หนีไม่พ้นนางกำนันใหม่ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ  

 

"คุณหนูว่ายังไงนะเจ้าค่ะ"นางกำนันเอยถาม 

 

"ป่าวๆ ข้าแค่จะไปอาบน้ำนะ เจ้าช่วยหยิบผ้าฝ้ายให้ข้าหน่อย จริงสิ เจ้าชื่ออะไร ข้าชื่อหยางชินซาน" หยางชินซานแก้ตัวพร้อมกับสั่งให้นางกำนันหยิบผ้าขนหนูที่หลงเกาหยวนหามาให้ พร้อมกับถามชื่อนางกำนัน 

 

"ข้าชื่อ หนิ่งหนิ่ง เจ้าค่ะ เอ้ะ! คุณหนูเป็นลูกของเสนาบดีหยางรึเจ้าค่ะ ข้าเคยได้ยินว่าลูกสาวคนเล็กของท่านเสนาบดีหยาง ชื่อ หยางชินซานเหมือนคุณหนูเลยเจ้าค่ะ แต่เขาลือกันว่าร่างกายนางอ่อนแอมากๆนะเจ้าค่ะ แต่คุณหนู...เออ..คือ"หนิงหนิงบอกชื่อ แต่ชื่อของหยางชินซานก็ทำให้นางสงสัยอีกครั้ง และกล่าวออกไป บวกกับร่างกายและบุคลิกของหยางชินซานกับคุณหนูจวนเสนาบดีหยางช่างแตกต่างกันมากนัก 

 

"เออ...ใช่ ข้าคือลูกท่านเสนาบดีหยาง แต่ข่าวลือก็คือข่าวลือ เจ้าอย่าได้เก็บไปใส่ใจ ข้าไปอาบน้ำก่อน เจ้าก็จัดสำหรับรอข้าได้เลย แล้วองค์รัชทายาททานอะไรแล้วยัง?" หยางชินซานพอที่จะปะติดปะต่อเรื่องราว และกล่าวยอมรับออกไป และสั่งให้จัดสำหรับ และไม่ลืมที่ถามถึงคนที่นอนข้างกายเมื่อคืน  

 

"ยังเจ้าค่ะ องค์รัชทายาททรงเอยออกมาว่าไม่เสวยอาหารยามเฉินเจ้าค่ะ" หนิงหนิงบอกออกมา 

 

"สงสัยจะดื่มกาแฟทุกเช้า" หยางชินซานพูดกับตัวเองเบาๆ 

 

"ว่าไงนะเจ้าค่ะ"หนิงหนิงเห็นผู้เป็นนายขยับปากพูด แต่ไม่ได้ยินเลยถามออกมา 

 

"ไม่มีอะไร ข้าไปอาบน้ำละ" หยางชินซานพูดพร้อมกับเดินเข้าไปในกระโจมทรงน้ำของหลงเกาหยวน 

 

1 ชั่วยามผ่านไป 

 

"หนิงๆ เจ้าช่วยไปยกน้ำชากับขนมมาให้ข้าในกระโจมที่องค์รัชทายาทหาลือกับองครักษ์หน่อยนะ" หยางชินซานเดินออกมานอกกระโจมเพื่อจะออกไปหาหลงเกาหยวนที่อยู่อีกกระโจมหนึ่ง พร้อมกับสั่งให้หนิงๆยกน้ำชาตามไป 

 

"จะดีเหรอเจ้าค่ะคุณหนู" หนิงๆเอยออกมา 

 

"ดีสิ เจ้ารีบไปยกมาเถอะ ข้าจะเข้าไปในกระโจมก่อน" หยางชินซานตอบพร้อมกับเดินเข้าไปในกระโจม แต่ก่อนที่นางจะเดินเข้าไปถึงหลงเกาหยวนนางก็เห็นเหล่าคุณหนูที่อพยพออกมาจากในเมืองมาซ่อนตัวอยู่ในค่ายแห่งนี้ นั่งเอาอกเอาใจหลงเกาหยวน อาหารมากมายเต็มกระโจมไปหมด โดยที่เจ้าตัวไม่สนใจ แต่พวกนางก็ยังคะยั้นคะยอให้หลงเกาหยวนทาน แต่หลงเกาหยวนก็ไม่มีทีท่าว่าจะทาน ก็แน่อ่ะ เจ้านั้นกินอาหารเช้าซะที่ไหน  

สักพักสายตาของหลงเกาหยวนและก็ปะทะกับร่างบางสุดเซ็กซี่ที่ตอนนี้มองเข้าอย่างเอาเรื่อง 

 

"ปีศาจน้อยมาแล้วพะยะค่ะ"เฉินหมิงกระซิบผู้เป็นนาย 

 

"พวกเจ้าเอาออกไปเถอะ ไม่ว่าพวกเจ้าจะเอาอกเอาใจองค์รัชทายาทยังไง พระองค์ก็ไม่เสวยหรอก เพราะพระองค์ไม่เสวยอาหารยามเช้า" หยางชินซานพูดพร้อมกับเดินไปหาหลงเกาหยวน แล้วนั่งลงข้างๆเขา 

 

"นี้...เจ้าเป็นใครกล้าดียังไงถึงไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ไปนั่งเสมอกับองค์รัชทายาทหลงเกาหยวน" คุณหนูนางหนึ่งพูดขึ้น  

 

"ข้าจะนั่งตรงนี้! ใครจะทำไม หรือเจ้ามีปัญหา" หยางชินซานตอบกลับคุณหนูนางหนึ่งกลับไป  

 

"เจ้าเป็นใคร องค์รัชทายาทเป็นใคร เจ้าควรรู้จักที่ต่ำที่สูง องค์รัชทายาทเพค่ะโปรด..." คุณหนูนางหนึ่งพูดพร้อมกับหันไปขอความเห็นใจจากหลงเกาหยวน แต่พูดไม่ทันจบหลงเกาหยวนก็พูดตัดบทซะก่อน 

 

"เอาละๆ เปิ่นหวางเข้าใจแล้ว หยางชินซานเจ้าลงไปนั่งเหมือนพวกนางเถิด" หลงเกาหยวนห้ามทัพ พร้อมกับกับพูดให้หยางชินซานลงไปนั่งเหมือนพวกคุณหนูทั้งหลาย 

 

"นีเจ้า หลงเกาหยวน เจ้ากล้าดียังไง ข้าไม่ลง ข้าจะนั่งตรงนี้ ใครจะทำไม!" หยางชินซานพูดพร้อมกับหันหน้าไปทางอื่น 

 

"แม่นางหยาง ท่านลงมาเถิด ข้าไม่อยากทำร้ายท่าน" ทหารนายหนึ่งเข้ามาดึงแขนนางพร้อมกับเอยออกมา  

 

"เจ็บนะ หลงเกาหยวน ช่วยข้าด้วย ข้าเจ็บ" หยางชินซานโดนดึงแขนสวย แทบจะผลิตน้ำตาออกมากล่าวขึ้น เหล่าคุณหนูที่มองอยู่ บางก็ขำนาง บางก็สมน้ำหน้าในใจ 'หึ คิดว่าคนอย่างหยางชินซานจะยอมง่ายๆเหรอ' 

 

"หลงเกาหยวน ข้าเป็น เออ...ภรรยาเจ้านะ เจ้าจะให้ข้าลงไปนั่งกับพวกนางได้ยังไงข้าไม่ยอมนะ ปล่อยสิ! จับอยู่ได้ ข้าเจ็บนะ ปล่อยยย" หยางชินซานพูดออกมา สร้างความยินดีในใจของหลงเกาหยวนยิ่งนัก เขากำลังจะบอกให้ทหารปล่อยนางพอดี เพราะเขาไม่อาจเห็นผิวสวยๆของนางเจ็บเพราะคนอื่นที่ไม่ใช่เขา แต่นางกลับพูดออกมาซะก่อน  

 

"ปล่อยนาง!" หลงเกาหยวนพูดออกมาอย่างหนักแน่น 

 

"พะยะค่ะ" ทหารปล่อยนาง และนางก็เดินเขาไปนั่งที่เดิมในทันที 

 

"เจ็บ เจ้าดูสิ แดงไปหมดเลยอ่ะ" หยางชินซานพูดอย่างอ้อนๆ 

 

"ค่อยกลับไปดูที่กระโจม" หลงเกาหยวนพูดนิ่งๆ 

 

"ชิ" หยางชินซานสบัดหน้าใส่เขาทันที 

 

"องค์รัชทายาทเพค่ะ นางเป็นว่าที่หวางจื่อของพระองค์จริงๆเหรอเพค่ะ" คุณหนูนางหนึ่งพูดขึ้น 

 

"ใช่" หลงเกาหยวนตอบออกไปสั่นๆ  

 

"ทำไม กำลังคิดจะถวายตัวเป็นสนมให้พระสวามีข้าอยู่รึไง อย่างเจ้าข้าไม่ให้ผ่านแม้แต่ประตูทางผ่านหน้าตำหนักองค์ไท่จื่อหรอกนะจะบอกให้ หนิงๆมาพอดีเลย ยกน้ำชาเข้ามาสิ องค์รัชทายาทคงหิวแย่แล้ว " หยางชินซานพูดพร้อมกับเรียนนางกำนันที่ดูแลให้ไปยกน้ำชามา ส่วนคุณหนูที่นางถามกลับไปถึงกับเงียบ และแค้นอยู่ภายในใจ เฉินหมิงที่มองดูเหตการณ์ก็อดที่จะขำไม่ได้ 

 

"เจ้าค่ะ ถวายพระพรเพค่ะองค์รัชทายาท" หนิงหนิงตอบรับพร้อมกับคำนับหลงเกาหยวน 

 

"น้ำชา?" หลงเกาหยวนถามอย่างสงสัย 

 

"ข้าเห็นว่าพระองค์ไม่เสวยอาหารเช้า ข้าก็เลยให้หนิงๆไปยกน้ำชามาให้ มันอาจจะทดแทนสิ่งที่พระองค์ชอบดื่มทุกเช้าได้เพค่ะ ส่วนนี้ขนมข้าไม่รู้ว่าพระองค์ชอบอะไร แต่ถ้าข้าว่างๆ ข้าจะทำของหวานให้พระองค์เสวยดู อ่ะ เสวยดูสิ" หยางชินซานพูดพร้อมกับยกสำหรับน้ำชาและขนมไว้ตรงกลางระหว่างนางกับหลงเกาหยวน พร้อมกับยกน้ำชาให้เขาลองดื่ม 

 

"ขอบใจ พวกเจ้าทั้งหมดออกไปได้แล้วละ เปิ่นหวางจะดื่มน้ำชากับว่าที่หวางจื่อของเปิ่นหวาง" หลงเกาหยวนพูด และทุกคนก็ทะยอยออกไปจนเหลือแต่เฉินหมิ่งกับหนิงๆและพวกเขาสองคน 

 

"ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะรู้ใจข้าขนาดนี้" หลงเกาหยวนพูดพร้อมกับยกน้ำชาขึ้นจิบ 

 

"ข้าก็แค่เดาเอานะ" หยางชินซานพูด 

 

"เจ้าคิดดีแล้วเหรอ ที่จะเป็นภรรยาของข้า?" หลงเกาหยวนเอ่ยถาม 

 

"ข้าไม่ได้คิด ก็...ตอนนั้นข้าโกรธเจ้า โกรธทหารที่จับข้า ข้าก็พูดออกไปโดยที่ไม่ได้คิด แต่ถ้าข้าบอกว่าเป็นสหายเจ้า ใครมันจะเชื่อ ยุคนี้ผู้หญิงเป็นรองผู้ชาย ข้าไม่ยอมเป็นรอง แต่ข้าจะอยู่เทียบเท่ากับเจ้า!" หยางชินซานพูด ทั้ง3คนที่ได้ยินถึงกับอึ้ง 

 

"เออ คุณหนูเจ้าค่ะ อย่าพูดแบบนั้นสิเจ้าค่ะ มันไม่งามนะเจ้าค่ะ"หนิงหนิงที่ได้สติก่อนพูดขึ้น 

 

"แสดงว่าเจ้าไม่ได้เต็มใจที่เป็นภรรยาข้าจริงๆ งันข้าก็สามารถหาว่าที่หวางจื่อคนใหม่ได้สินะ" หลงเกาหยวนพูดอย่างน้อยอกน้อยใจ 

 

"เจ้าจะบ้าเหรอ ข้าไม่ยอมนะ ถ้าเจ้าทิ้งข้าข้าจะกรี้ดให้คนอื่นเขาไม่ได้หลับได้นอนเลยคอยดูสิ" หยางชินซานพูดอย่างโมโห 

 

"หึ ก็เจ้าพูดเองนะว่าเจ้าพูดโดยไม่ได้คิด แสดงว่าเจ้าไม่เต็มใจ" หลงเกาหยวนตอบ 

 

"โอ้ยยย ข้าเต็มใจ ทำไมเจ้าเข้าใจอะไรยากแบบนี้ห้ะ แต่คือ ข้ายังไม่พร้อมที่จะมีสามีก็แค่นั้น" นางโวยวายพร้อมกับพูดเสียงที่อ่อนลงเรื่อยๆ 

 

"ข้าก็เป็นผู้ชายนะ ถ้าเจ้าชักช้าข้าก็ไม่รู้ด้วยนะ ข้าขอตัวก่อน ข้ามีเรื่องที่ต้องจัดการกับเหล่าขุนนาง" หลงเกาหยวนพูดและยกยิ้ม พร้อมกับเดินออกไปจากกระโจมพร้อมกับเฉินหมิง 

 

"หนิงหนิง เจ้าว่าข้าควรทำไงดี" หยางชินซานหันไปปรึกษาหนิงๆ 

 

"ข้าว่าคุณหนูต้องเลือกนะเจ้าค่ะ ระหว่างเสียสิ่งที่ห่วงที่สุด กับเสียองค์รัชทายาทไปเจ้าค่ะ" 

 

"จะให้ข้าเสียสิ่งที่รักที่สุดไป เพื่อหลงเกาหยวน ข้าทำไม่ได้ อืออออ แต่ถ้ามีหญิงใดมาจับร่างกายหลงเกาหยวน ข้าก็ยอมไม่ได้เหมือนกัน ข้าจะทำยังไงดี หนิงๆ" หยางชินซานโวยวายออกมาอย่างกับเด็กที่ห่วงของเล่น 

 

"คุณหนูเจ้าค่ะ หนิงหนิงว่าคุณหนูควรเลือกองค์รัชทายาทนะเจ้าค่ะ ดูเหมือนพระองค์จะทรงรักและห่วงคุณหนูเอามากๆเลยเจ้าค่ะ" หนิงหนิงให้ความคิดเห็น 

 

"จริงเหรอ?"หยางชินซานถามอย่างสงสัย 

 

"จริงแท้เจ้าค่ะ" หนิงหนิงตอบ 

 

"ดีละ งันข้าจะเลือก หลงเกาหยวน กลับกระโจมกันเถอะ เรามีเรื่องต้องทำอีกมาก หึ" หยางชินซานพูดพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเลห์  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น