ณ ธารา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 17 ตำหนักตงเหมย

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 ตำหนักตงเหมย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 226

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ส.ค. 2562 01:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 ตำหนักตงเหมย
แบบอักษร

ชายหนุ่มตื่นขึ้นมามองบนเตียงและลุกขึ้นเปิดประตูออกไป ไม่เห็นนางอยู่ คิดว่านางฟื้นแล้ว และอยากออกจากห้องไปสูดอากาศ 

“ตื่นแล้วหรือ” เสียงจากชายชรามองชายหนุ่ม 

“ท่านเห็นฝูหลินหรือไม่” ไป๋เจิ่นพูดด้วยความร้อนใจ 

“ไม่เห็นนะ...นางยังไม่ฟื้นมิใช่หรือ” ชายชราถามด้วยความแปลกใจ คนที่บาดเจ็บสาหัสขนาดนั้นจะไปไหนได้ 

“มีอะไรหรือศิษย์พี่แปด” เสียงของหญิงสาวอีกคนดังขึ้นมา 

“ฝูหลินหายตัวไป...เหวินยงต้องเอาตัวนางไปแน่...ข้าจะไปตามนางกลับ” ชายหนุ่มพูดเสียงดังด้วยโทสะ 

“ท่านจะไปตามนางได้อย่างไร ต้าอ๋องคงพานางเข้าวังไปแล้ว...วังแคว้นหยางแน่นหนาที่สุดในบรรดาเจ็ดแคว้น...ท่านไม่มีวิธีไหนเข้าไปได้” 

“เจ้าพูดว่ามันเป็นต้าอ๋องหรือ”  

“ใช่...เขาไม่ได้เป็นต้าอ๋องเท่านั้น...ต้าอ๋องยังเคยช่วยคุณหนูอีกด้วย” 

“ช่วยเรื่องอะไร” 

“ครั้งอยู่ในราชสำนักเซียนลู่...เสือขาวเกือบฆ่าชีวิตนาง...แต่ถ้าไม่มีต้าอ๋องมาช่วย...นางคงสิ้นไปแล้ว” 

“อย่างไรเสียข้าไม่ให้ฝูหลินอยู่กับอ๋องทรราชสั่งปล้นฆ่า แม้กระทั้งชาวบ้านรีดภาษีประชาชน” 

“ศิษย์พี่” ยวนยางพูดแผ่วเบา เพราะชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องแล้ว 

 

หญิงสาวลืมตาช้าๆ เหลือบมองห้องที่ไม่คุ้นเคยในห้องกว้าใหญ่ตบแต่งสวยงามเหมือนเป็นตำหนักเสียมากกว่า...ที่จะเป็นบ้านคน 

“ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ...พระสนมฝู” หญิงสาวกล่าวกับฝูหลิน ฝูหลินหันฉับพันที่เรียกตนว่าพระสนม 

“เจ้าเป็นใคร...เหตุใดจึงเรียกข้าว่าสนม” 

“ต้าอ๋องให้หม่อมฉันเรียกเพคะ” 

"ต้าอ๋อง...ใคร...เหวินยงนั้นหรือ”  

“อย่าทรงเรียกพระนามตรงแบบนั้นสิเพคะ...” 

“เจิ้นเหวินยงไม่มีสิทธิ์พาข้ามาที่นี่”  

“หม่อมฉันจะเรียกหมอหลวงมาเพคะ...หลิวเซี่ยเรียกหมอหลวงลี่มาดูอาการพระสนมและทูลต้าอ๋องด้วยนะ” นางกำนัลสาวพูดขึ้น 

“เจ้าค่ะ” นางกำนัลสองคนเดินออกไปจากห้อง 

“ข้าจะไปหาศิษย์พี่กับยวนยาง...ปล่อยข้านะ” ฝูหลินลุกขึ้น แต่รู้สึกเจ็บแผลที่อกนางนิ่วหน้า นางกำนัลจึงจับตัวนางนั่งลง แต่ฝูหลินใช้แรงของตนสะบัดนางกำนัลสองคนที่จับตัวอยู่ล้มลง แล้วนางเองล้มตัวสลบไป 

 

“นางเป็นเช่นไรบ้างลี่จี” ชายหนุ่มพูดขึ้นมา ขณะที่เขายืนมองสนามหญ้าจากไท่เฉินกง  

“หายเป็นปกติแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ลี่จียืนเยื้องไปนางด้านหลังของเจิ้นเหวินยง 

“ทูลต้าอ๋อง...เกิดเรื่องที่ตำหนักตงเหมยเพคะ” นางกำนัลพูดเบาๆ ทำให้เจิ้นเหวินยงหันกลับมามองนางกำนัล และหลีจิ้น 

“หลีจิ้นไปกับข้า”  

เจิ้นเหวินยงเดินจากตรงนั้นไปตำหนักตงเหมยทันที 

 

“พวกเจ้าออกไปอย่ามายุ่งกับข้า” ฝูหลินโยนหมอนข้างใส่นางกำนัล 

“พระสนมฝู...พระนางก็แปลก...มีแต่หญิงสาวอยากถวายตัวให้กับต้าอ๋อง...แต่พระสนมฝูกับดื่อดึง...หม่อมฉันไม่เข้าใจพระสนมจริงๆ” นางกำนัลคนหนึ่งกล่าว  

“ข้าไม่อยากเป็นพระสนม...ข้าจะกลับบ้าน” หญิงสาวนึกถึงกระบี่ของนางที่นางใช้ประจำ แต่กระบี่หยุนร์เหอของนางนั้นกลับไม่มาหานางเลย แม้จะเรียกหลายครั้งแล้วก็ตาม 

“เจ้าคิดว่ากระบี่ของเจ้าจะมาหาเจ้าอีกรึ” ชายหนุ่มเปล่งเสียงขึ้นมา นางกำนัลในตำหนักต่างถอยออกนอกตำหนักตงเหมย 

“เอากระบี่ของข้าคืนมาเหวินยง” หญิงสาวเปล่งเสียงดังมองใบหน้าของชายหนุ่ม 

“ข้าไม่ให้ไว้กับตัวเจ้าหรอก...แล้วเจ้าอย่าคิดจะหนีเด็ดขาด...มิฉะนั้นศิษย์พี่และสาวใช้ของเจ้าจะได้ไปอยู่ปรโลกเป็นแน่” ชายหนุ่มขู่บังคับนาง 

“อย่าเอาพวกเขามาขู่บังคับข้า” หญิงสาวลุกขึ้นยืน ชายหนุ่มให้มือหนาบีบคางมวลของนางด้วยความเกี่ยวกราด 

“ความอดทนของข้ามีขีดจำกัด” ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาว 

“อยากจะฆ่า...ก็ฆ่าข้าเลย...ข้าอยากจะตายไปจากท่าน” 

“ข้าอยากให้เจ้าอยู่...เจ้าก็ต้องอยู่...ข้าอยากให้เจ้าตาย...เจ้าก็ต้องตาย...จำไว้ฝูหลิน...” ชายหนุ่มผลักนางลงบนเตียงกว้าง แล้วเดินออกจากห้อง ชายหนุ่มทิ้งท้ายคำพูด 

“อีกเรื่องหนึ่ง...คืนนี้ข้าจะมาตำหนักตงเหมย...เตรียมตัวให้นางด้วย” ชายหนุ่มเปล่งเสียงดังและเดินออกไป 

“เพคะ” นางกำนัลห้าคนย่อตัวให้กับต้าอ๋อง 

“เหวินยง” หญิงสาวกำมือแน่น ด้วยความเครียดแค้น 

นิยายฟรี ขอเม้นได้ปะ...มาน้อยมาก มาแค่ 2 เม้น นิยายไม่สนุกเหรอ...เราคิดเองเขียนเองเลยนะ 

1 เม้น 1 กำลังใจ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น