tichaphon1
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 003

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 73

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2562 15:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
003
แบบอักษร

EP3

 

 

"คุณจะทำแบบนี้จริงๆเหรอ คุณหญิง" นพดลเอ่ยถามคนเป็นภรรยาทันที ที่เขาคิดจะหาวิธีเอาคืนลูกชายอย่างภูผา

 

หลังจากที่ภูผาเดินกลับเข้ามาในบ้านอีกครั้ง คุณหญิงอรก็ได้มีปากมีเสียงกับลูกชาย ผู้เป็นแม่เอ่ยถามย้ำกับภูผาอีกรอบเพื่อให้แน่ใจอีกครั้ง ว่าผู้ชายที่มากับลูกเป็นแฟนของลูกจริงๆหรือสร้างเรื่องขึ้นมาโกหก แต่ภูผาก็ยังยืนยันคำเดิมว่าพิชญ์เป็นแฟนของเขา ถึงที่สุดมันเลยมีความคิดขึ้นมาเพื่อดัดนิสัยลูกชายตัวดี หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง เขาจึงหาวิธีเพื่อจะเอาคืนไอ้เจ้าลูกชาย

 

ตอนแรกก็ไม่ได้คิดหาวิธีมาแก้เผ็ดลูกชายหรอก แต่เจตลูกน้องคนสนิทของคุณนพดลมาขอพบเพื่อมารายงานเรื่องที่ดินของตาหมาย เจตเล่าให้ฟังว่าตาหมายอยู่กับหลานชายแค่สองคน มันเลยเป็นจุดที่คุณหญิงคิดแผนนี้ขึ้นมาได้

 

 

"ในเมื่อตาหมายไม่มีเงินมาคืนเรา เราก็จะยืดเวลาให้แกอีกครึ่งปี ตามที่แกขอค่ะ แต่มีเงื่อนไข แกต้องให้หลานมาแต่งงานกับลูกเรา 1ปี " คุณหญิงเอ่ยออกไป

 

"คิดว่าตาหมายจะยอมเราเหรอคุณ เขาไม่มีทางปล่อยให้หลานชายมาแต่งงานกับลูกเราหรอก แล้วอีกอย่างนะ คุณอยากได้หลานไม่ใช่รึไง แต่งกับหลานตาหมายก็เหมือนแต่งกับแฟนของเจ้าภูผามันนั่นแหละ "

 

 

"มันไม่เหมือนกันค่ะ" คุณหญิงสวนกลับทันที

 

 

"มันไม่เหมือนยังไง ไหนคุณพูดมาสิ"

 

 

"คนที่มันพามาไม่ใช่แฟนมันแน่นอน ฉันดูออก มันตั้งใจแต่งเรื่องนี้มาให้ฉันล้มเลิกงานแต่ง เพราะฉนั้นฉันก็จะแก้เกมส์ให้ทันเจ้าลูกชานคนนี้ให้ได้"

 

เพราะเลี้ยงมาตั้งแต่เกิด คุณหญิงย่อมรู้ดีว่าลูกชายไม่มีทางเบี่ยงเบนไปสนใจผู้ชายด้วยกันเองได้แน่นอน ไม่ใช่คุณหญิงรังเกียจเพศที่สาม แต่ที่ไม่พอใจคือภูผาสร้างเรื่องโกหกขึ้นมาก่อน อีกอย่างเรื่องที่พูดกรอกหูภูผาอยู่ทุกวันว่าอยากได้หลาน มันเป็นแค่ข้ออ้าง คุณหญิงอยากเห็นลูกชายสุดที่รักกลับมาสดใสเหมือนเดิมตั่งหากล่ะ นั่นแหละคือจุดประสงค์ของเรื่องทั้งหมด จึงสร้างเรืื่องแต่งงานขึ้นมาเพื่อให้ลูกชายได้เริ่มต้นใหม่ ถ้าหากมีหลาน ภูผาก็อาจจะลืมเกลได้เร็วขึ้น คนเป็นแม่ย่อมไม่อยากเห็นลูกตัวเองเป็นทุกข์ใจอยู่แล้ว ภูผาจะเริ่มต้นใหม่กับใครไม่ว่า ขอแค่คนๆนั้นทำให้ภูผากลับมาใช้ชีวิตที่สดใสเหมือนเดิมก็พอ นี่มันคือสิ่งที่คนเป็นแม่อย่างคุณหญิงอรต้องการทำเพื่อลูก ก็แค่นั้น

 

 

"เอาเถอะ คุณจะทำอะไรก็ทำ ยังไงผมก็ห้ามคุณไม่ได้อยู่แล้วหนิ" นพดลเอ่ยขึ้นมาอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องทำงาน

 

รู้ว่าเหลือเวลาไม่มาก คุณหญิงจึงวางแผนเพื่อจะไปพูดคุยข้อเสนอกับตาหมายด้วยตัวเองในวันพรุ่งนี้ ถึงตอนนี้เวลาไม่เคยรอใคร คุณหญิงปล่อยให้เวลามันกัดกินใจลูกชายเขามานานเกินไป และท้ายที่สุดก็หมดความอดทนไปกับมันแล้ว ต่อจากนี้ไป ภูผาจะต้องมีชีวิตใหม่สักที

 

 

 

 

 

 

...........................................................

 

บ้านสวน

 

หลังจากเก็บเงาะเสร็จเรียบร้อย ตกเย็นอรัน ก็มีความคิดว่าอยากจะกินแกงสายบัวอีกครั้ง เมื่อตอนกลางวันกินได้นิดเดียวเองมันไม่เพียงพอสำหรับเขาเลย ก่อนจะกลับบ้านเขาเลยแวะเก็บสายบัวเอาไปไว้แกงให้ตากินในวันพรุ่งนี้

 

อรันจอดรถจักรยานไว้ข้างทาง ก่อนจะเดินเข้าไปยืนใกล้ๆริมสระ สายตาทอดมองไปยังสระน้ำ ไม่ได้มาหลายวันดอกบัวบานเต็มบึงไปหมด อรันยิ้มอย่างพอใจ เขาชอบบรรยากาศแบบนี้ที่สุด ชอบอยู่ทามกลางธรรมชาติ ชอบอยู่ทามกลางดอกบัวสวยๆ สายลมเย็นๆ มันโคตรเป็นอะไรที่เพอร์เฟคที่สุดสำหรับเขา ตอนทำงานอยู่กรุงเทพได้พบเจอแต่ตึกสูงๆ บดบังกันไปหมด รถลาวิ่งกันให้ควั่ก เหม็นกลิ่นควันไฟ กลิ่นขยะเน่าเต็มครอง เวลารถติดก็พลอยทำให้เขาอารมณ์เสียทุกครั้งเวลาขับรถไปทำงาน แต่ ณ เวลานี้มันเป็นเวลาที่มีค่าที่สุดสำหรับเขา ถ้าให้แลกกับการต้องไปทำงานที่รักในเมืองกรุงอีกครั้ง กับนั่งกินลมชมวิว ชมสวน ช่วยคุณตาคุมคนงาน เขาเลือกอยู่ที่นี้ดีกว่า

 

มือบางสาวจับพื้นหญ้าเอาไว้ ค่อยๆก้าวขาลงไปในน้ำอย่างระมัดระวัง 'เย็นจังแฮะ' บ่นออกมาด้วยความตื่นเต้น นานมากแล้วที่ไม่ได้เล่นน้ำในสระ ในบึงแบบนี้ ตอนเด็กๆเขาจำได้เป็นอย่างดี วิ่งเล่นกับเพื่อนๆหลังเลิกเรียน ชวนเพื่อนลงสระงมหาหอยขม เก็บเอาสายบัว เม็ดบัวไปให้ตาหมายทำกับข้าวกิน นึกถึงที่ไรก็อดยิ้มไม่ได้ อรันประทับใจเรื่องในวัยเด็กที่สุด พรางในหัวก็เอาแต่คิด ถ้าเขาย้อนเวลากลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง โตขึ้นอรันจะไม่มีทางไปทำงานในเมืองหลวงเด็ดขาด เพราะจะได้ไม่ต้องไปขับรถชนคนตาย เรื่องร้ายๆก็จะไม่เกิดขึ้น

 

พอคิดถึงเรื่องนี้ความรู้สึกผิดบวกกับภาพที่ยังติดตาก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง 'ภาพหญิงสาวนอนจมกองเลือด '

"ฮ ฮึก!" อรันสะอื้นโดยไม่รู้ตัว น้ำตาค่อยๆไหลริน

 

,อรันขอโทษ อรันไม่ได้ตั้งใจ'

 

พูดออกมาพรางร้องไห้ มือบางปิดตาตัวเองอยู่ทามกลางดงดอกบัวกลางบึง 'ฮ ฮื่อ'

 

'ไม่เอาแล้ว อย่าเข้ามา อรันกลัวแล้ว อรันกลัว'

 

ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นมันทำให้อรันผวาขึ้นมา ภาพที่ถูกใครบางคนกระชากลงจากเตียง ภาพที่ชายคนนั้นบีบคอเขาเพื่อให้เขาตาย รอยเท้าที่กระทืบลงไปที่แผลเข้าเฝือก อรันยังจำได้ขึ้นใจ

 

ว๊ายตายแล้ว ช่วยด้วยค่ะ คุณอรันจมน้ำ ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยคุณอรันที คุณอรันจมน้ำ!" ป้านวลตะโกนดังลั่นเมื่อเห็นร่างของอรันจมหายไปต่อหน้าต่อตา

เพราะมันมืดค่ำแล้วคนเป็นตาไม่เห็นหลานตัวเองอยู่ในบ้าน ก็เลยใช้ให้ป้านวลมาตาม แต่ไม่นึกว่าจะมาเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น

 

 

เรือนบ้านไม้

 

คนงานพยุงร่างอันไร้เรี่ยวแรงของอรันขึ้นมาบนเรือน สีหน้าของเขาซีดเผือก ป้านวลรีบเอาผ้าห่มผืนหน้าห่มให้คนที่นั่งตัวสั่นอย่างรวดเร็ว เพราะเกรงว่าจะเป็นไข้ ขืนปล่อยให้นั่งหนาวนานๆ

 

"หลานข้าเป็นอะไร" ตาหมายเอ่ยขึ้น ด้วยความโมโห ก่อนจะเดินมาใกล้ๆหลานสุดที่รัก

มือหนาสัมผัสไปที่หน้าผากของหลาน เพื่อวัดระดับอุหณภูมิของร่างกาย อรันโผเข้าสวมกอดผู้เป็นตาอย่างงอแง "ฮ ฮื่อ อรันขอโทษ "

ตาหมายพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ ที่ผ่านมาดูแลหลานมาเป็นอย่างดี เมื่อไหร่ที่หลานพูดคำว่าขอโทษซ้ำๆ หัวอกคนเป็นตาก็ยิ่งเจ็บปวดยิ่งกว่า เลี้ยงมาเหมือนไข่ในหิน ถ้าหากหลานเป็นอะไร ตาคงอยู่ไม่ได้เป็นแน่

 

"อย่าทำแบบนี้อีก " ตาพูดสั้นๆ แต่มันกับทำให้อรันร้องไห้หนักกว่าเดิม

 

ที่ผ่านมาอรันดื้อ อรันเกเร อรันไม่ฟังที่คุณตาบอกคุณตาสอนเลย เวลาห้ามไม่ให้ทำอะไร เขาก็จะทำมันทันที เหมือนห้ามไม่ให้ไปทำงานในเมืองกรุง เขาก็แอบไป อรันรู้ดีว่าสิ่งที่ตาพูดนั้นหมายถึงอะไร

"ฮึก อรันสัญญาว่าต่อไปนี้ อรันจะไม่ดื้ออีกแล้ว " พูดไปพรางสะอื้นไป

 

"นวล! เอ็งพาหลานข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวจะไม่สบายเอา " ตาหันมาสั่งป้านวล

 

"ได้จ๊ะ "

 

อรันลุกขึ้นยืนด้วยสภาพที่ตัวสั่น เขามองหน้าตาหมายจนสุดทาง เพราะความรู้สึกผิด ที่ตาไม่ดุไม่ด่า ไม่ใช่ไม่รักหรือไม่เป็นห่วง แต่ที่ตาเงียบอรันรู้ว่าตากำลังโกรธเขาอยู่

 

 

 

 

 

 

 

..........................................................

21:36น.

บรรกาศภายในผับอบอวลไปด้วยกลิ่นสุรา กลิ่นบุหรี่ หนุ่มสาวต่างพากันเสพสุขกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างสุขสม ภูผา ปล่อยตัวเองให้ดื่มด่ำไปกับมันราวกับว่าชีวิตที่เป็นแบบนี้มันคือสิ่งที่เขาต้องการ "ไงมึงไอ้ผา แดกหนักขนาดนี้จะกลับไปนอนบ้านไหวเหรอว่ะ" เพื่อนสนิทของภูผา ที่ชื่อซันได้เอ่ยทักท้วงเพื่อนทันที ที่เห็นอีกคนเอาแต่ยกแก้วเหล้าถี่ยิบจนไม่สนใจคนรอบข้าง

 

"วันนี้กูไม่กลับ"

 

เพราะทะเลาะกับแม่ ภูผาเลยไม่อยากกลับบ้าน เขารู้สึกเบื่อ รู้สึกเหนื่อย ไม่อยากสู้รบปรบมือกับแม่อีกต่อไปแล้ว ที่ผ่านมาพยายามทำใจ พยายามลืมเรื่องที่เกิดขึ้น แต่เขาทำไม่ได้และแม่ก็ไม่เข้าใจเขา คอยแต่จะหาเมียให้อยู่อย่างนั้น

 

"แม่ไม่เข้าใจกู กูลืมเกลไม่ได้เว้ย เขาคอยแต่จะหาผู้หญิงคนใหม่ให้กู " ผาเอ่ยทั้งน้ำตา

 

มือหนาตบไปที่บ่าไหล่เพื่อน "เอาหน่ามึง ที่คุณหญิงป้าทำไป ก็เพราะเขาต้องการเห็นมึงมีความสุขไง"

 

เมื่อได้ยินปลอบโยนของซันภูผาก็ยิ้มมุมปากอย่างสะอิดสะเอียน "อยากเห็นกูมีความสุข หรืออยากได้หลานกันแน่ว่ะ"

 

"มึงก็คิดได้เนอะ มีแม่คนไหนบ้างว่ะ จะไม่อยากเห็นลูกมีความสุข"

 

"แต่กูยังไม่พร้อมที่จะแต่งงานกับใครไงซัน มึงเข้าใจป่ะ! กูยังลืมเกลไม่ได้ แล้วกูก็จะไม่มีวันลืมด้วย ใครหน้าไหนก็มาแทนที่เกลไม่ได้!! เพราะกูไม่เอา" พูดออกไปด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปากไป

 

"เออๆ กูเก็ทล่ะ ไม่ลืมก็ไม่ลืม" เพราะเบื่อที่จะอธิบายให้เพื่อนเข้าใจ ซันเลยพูดตัดจบไปแบบนี้

 

 

 

 

...........................................................

 

 

 

 

อย่าลืมคอมเม้น ให้กำลังใจไรท์ด้วยน๊าาาาา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น