Kimnana

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 7

คำค้น : นิยายมาร์คแบม

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 17

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2562 21:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7
แบบอักษร

@ ห้างหรูใจกลางกรุงโซล 

             รถสปอร์ทคันงานเลี้ยวเข้ามาจอดในลานจอดรถของห้างดังเมื่อรถจอดสนิทแล้วร่างหนาของแจ็คสันจึงก้าวลงจากรถ เพราะตารางงานที่ดูจะยุ่งเหยิงถูกจัดให้เข้าที่เข้าทางจากการสั่งการจากมีสหวังแม่ของเขาเพื่อให้ลูกชายได้มีเวลาให้กับคู่หมั้นอย่างยองแจบ้าง ดังนั้นช่วงเย็นวันนี้หลังจากที่เขากลับจากนัดลูกค้ารายใหญ่แล้วจึงมีเวลาว่างมาเดทกับยองแจอย่างที่แม่ของเขาได้วางแผนและนัดหมายไว้ให้กับลูกชาย เมื่อมาถึงร้านอาหารภายในห้างสรรพสินค้าซึ่งเป็นสถานที่นัดหมายเขาก็พบว่าหญิงสาวได้นั่งรออยู่ก่อนแล้ว 

             “ สวัสดีค่ะพี่แจ็คสัน” ยองแจทักทายชายหนุ่มที่เดินมานั่งตรงหน้าเธอแจ็คสันมองหญิงสาวในสภาพเสื้อแขนยาวมีฮูท กางเกงรัดรูปขายาวและรองเท้าผ้าใบข้างกายหญิงสาวมีกระเป๋าเสื้อผ้าสำหรับฟิตเนสและแก้วเชคอาหารเสริมหลังออกกำลังกายที่วางอยู่ข้างเธอบนโต๊ะ แก้มใสของยองแจมีเลือดฟาดบ่งบอกได้ชัดเจนว่าหญิงสาวเพิ่งผ่านการออกกำลังกายมา 

             “ ยองแจสั่งอาหารไปบ้างแล้วนะค่ะ พี่จะสั่งอะไรเพิ่มไหมค่ะ” ยองแจเอ่ยขึ้นพร้อมกับเลื้อนเมนูส่งให้แจ็คสัน 

             “ ไม่อ่ะ..กินอันที่เธอสั่งนั้นแหละ” แจ็คสันตอบริมฝีปากของยองแจคลี่ยิ้มบางๆหญิงสาวทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆสายตาของยองแจทอดมองออกไปด้านนอกร้านก่อนจะหันกลับมาที่ชายหนุ่มตรงหน้าซึ่งกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ ยองแจเอียงคอมองเมื่อแจ็คสันเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าเสื้อสูท 

             “ พี่ชอบทานอะไรเป็นพิเศษค่ะ” ยองแจเอ่ยถามขึ้นมาหลังจากที่เงียบมานาน 

             “ อะไรก็ได้ที่มีชีส..” แจ็คสันตอบทันทีโดยไม่ต้องคิดใช่แล้วนั้นคือสิ่งที่เขาชอบที่สุด 

             “ อ้วนนะค่ะ..” ยองแจเอ่ยแซวยิ้มๆแต่แจ็คสันกับยักไหล่ 

             “ ฉันชอบออกกำลังกาย ก็เหมือนเธอนั้นแหละ” ยองแจได้ฟังเธอส่งยิ้มบางๆไปให้พร้อมหัวเราะอยู่ในลำคอ  ทั้งคู่สนทนากันอยู่สักพักพนักงานจึงนำอาหารที่ยอแจสั่งมาเสริฟ์และหนึ่งในนั้นคือเมนู Cheese King ซึ่งเป็นเมนูโปรดของแจ็คสันเขามองอาหารตรงหน้าด้วยความแปลกใจเมื่อยองแจเลื่อนจานอาหารนั้นมาตรงหน้าเขา 

             “ เมนูโปรดของพี่ค่ะ” ยองแจเอ่ยขึ้นเหมือนรู้ใจหรืออาจเป็นเพราะสายอาชีพเธอจึงทำให้เธอต้องใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆน้อยของคนรอบข้างรวมไปถึงลูกค้าที่เข้ามาบริการแต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไรก็ตามแต่นั้นก็ทำให้เขารู้สึกดีอยู่ไม่น้อยแต่ไม่กล้าแสดงออก ทั้งคู่เริ่มทานอาหารในขณะที่ทานอาหารอยู่นั้นแจ็คสันแอบเหลือบมองยองแจตลอดเวลาหญิงสาวรู้ตัวแต่ทำเป็นนิ่งเฉย เมื่อทั้งคู่ทานอาหารเสร็จแล้วจึงเดินออกจากร้านหลังจากจ่ายเงินค่าอาหารซึ่งแจ็คสันเป็นคนอาสาออกค่าอาหารเองทั้งคู่เดินเล่นย่อยอาหารไปเรื่อยๆ ยองแจเดินเข้าร้านขายอาหารเสริมสำหรับคนออกกำลังกายขณะที่เธอกำลังเลือกซื้อสินค้าอยู่นั้นก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเข้ามาทักทายกับแจ็คสันอย่างสนิทสนม

“ แจ็คสันค่ะ..ไม่เจอกันตั้งนาน ทำไมคุณไม่ไปหาแอนนี่บ้างค่ะคิดถึงจะแย่อยู่แล้ว” แอนนี่กอดแขนแจ็คสันแน่นพร้อมเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนโดยไม่สนใจยองแจที่ยืนอยู่ข้างๆแจ็คสัน หญิงสาวตวัดสายตาหันมองอย่างพิจารณาเพียงแวบเดียวก็รู้ว่าหญิงสาวผู้นี้มีความสัมพันธ์แบบไหนกับคู่หมั้นของเธอขณะที่แจ็คสันพยายามดึงแขนออกให้หลุดจากการถูกเกาะกุมแต่กลับไม่เป็นผล แอนนี่หันมองมาทางยองแจคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย 

“ เธอเป็นใครแล้วทำไมถึงมากับคุณแจ็คสันได้” คำถามของหญิงสาวตรงหน้าทำให้ยองแจยิ้ม 

“ ฉันเป็นคู่หมั้นพี่แจ็คสัน” ยองแจตอบอย่างไม่ยีหระเธอมองหญิงสาวที่ยังคงเกาะแขนคู่หมั้นของเธอแล้วสแยะยิ้ม  

“ เชิญตามสบายนะค่ะ ยองแจไม่ห้าม” พูดจบก็เดินหนีออกไปอย่างไม่แคร์สร้างความแปลกใจให้กับแจ็คสันเป็นอย่างมากที่ยองแจไม่แสดงออกถึงความไม่พอใจหรือโวยวายใดๆทั้งสิ้นยองแจเดินหนีออกมาจากร้านทิ้งให้แจ็คสันรับมือกับแอนนี่เพียงลำพัง ยองแจเดินมาเรื่อยๆก็พบกับ Mr.จัสติน เจ้าของบริทัวร์รายใหญ่ซึ่งเป็นเอเย่นดีลงานกับทางโรงแรมของยองแจมานานหญิงสาวจึงเข้าไปทักทายอย่างสนิทสนม 

“ คุณจัสติน สวัสดีค่ะ” จัสตินหันมาตามเสียงก็พบกับยองแจที่มายืนอยู่ตรงหน้าเขาเรียบร้อยแล้วชายหนุ่มยิ้มกว้างด้วยความยินดีที่ได้พบเจอหญิงสาวโดยบังเอิญเช่นนี้ทั้งคู่สนทนากันอย่างออกรสออกชาติโดยมีสายตาของแจ็คสันที่มองอยู่ห่างๆด้วยความหงุดหงิดหลังจากที่เขาแยกจากแอนนี่มาได้ ยองแจหัวร่อต่อกระซิกอยู่กับจัสตินอย่างอารมณ์ดี สายตาคมของจัสตินมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างหลงไหลมือหนาของเขาเอื้อมมาจับมือบางของยองแจขึ้นมากอบกุมไว้อย่างทะนุถนอมยองแจส่งยิ้มบางๆไปให้ชายหนุ่มด้วยความเขินอายเมื่อปากยักประทับจูบลงบนหลังมือนุ่มของหญิงสาว 

“ ผมจะรอวันที่คุณยองแจเปลี่ยนใจมารักผม” ยองแจยิ้มปนขำด้วยความเขินอายเล็กๆกับประโยคของจัสตินและสายตาที่เขามองมาที่เธอสื่อความในใจอย่างเปิดเผยและลึกซึ้ง 

“ แต่..ยองแจมีคู่หมั้นแล้วนะค่ะ” ยองแจเอ่ยอย่างจริงใจในขณะที่จัสตินมองเธอด้วยสายตาชื่นชมจนแจ็คสันอดรนทนไม่ไหวอีกต่อไปเมื่อเห็นภาพบาดตาตรงหน้าดังนั้นเขาจึงสาวเท้าตรงเข้าไปหายองแจและจัสตินทันที 

“ ที่รัก..คุยกับใครอยู่เหรอครับ” แจ็คสันเอ่ยถามเขาเดินเข้ามาโอบไหล่บางของยองแจเหมือนจงใจแสดงความเป็นเจ้าของ 

“ คุณจัสตินค่ะ เจ้าของบริษัททัวร์เอเยี่ยนรายใหญ่ของโรงแรมค่ะ” ยองแจตอบคำถามของแจ็คสันพร้อมแนะนำให้ทั้งสองคนรู้จักกัน 

“ คุณจัสตินค่ะนี้พี่แจ็คสันคู่หมั้นยองแจค่ะ พี่แจ็คสันค่ะนี้คุณจัสตินเอเย่นรายใหญ่ของโรงแรมค่ะ”ยองแจแนะนำทั้งสองหนุ่มให้รู้จักกันแจ็คสันและจัสจินจับมือทักทายกันอย่างเป็นมิตรแต่สายตาที่จ้องมองกันนั้นกลับตรงกันข้ามกับการกระทำโดยสิ้นเชิงจนยองแจอดขำไม่ได้ 

“ ผมขอตัวดีกว่าครับ ไม่อยากรบกวนเวลาส่วนตัวคุณยองแจ” จัสตินเอ่ยกับยองแจซึ่งส่งยิ้มไปให้เขาโดยมีสายตาของแจ็คสันที่มองด้วยความขุ่นเคือง 

“ ค่ะคุณจัสติน แล้วเจอกันใหม่นะค่ะ” ยองแจเอ่ยลาจัสตินก่อนที่เขาแยกตัวออกจากตรงนั้นเขามองยองแจด้วยความเสียดายแต่ก็มิวายย้ำบางอย่างกับหญิงสาว 

“ ถ้าคุณยองแจเปลี่ยนใจเมื่อไหร่พิจารณาผมเป็นคนแรกนะครับ” ประโยคของจัสตินทำเอายองแจยิ้มหัวเราะด้วยความเขินอายแต่เธอก็ตอบตกลงทันทีโดยไม่ต้องคิดมาก 

“ ค่ะ..ยองแจตกลง” เมื่อได้ฟังคำตอบของยองแจแจ็คสันจึงหันควับมองหญิงสาวและจัสตินสลับกันอ้อมแขนแกร่งเลื้อนลงมาโอบเอวคอดหญิงสาวทันทีด้วยความหึงหวงโดยอัตโนมัติ 

“ คุณไม่ต้องรอหรอกครับ ยองแจจะไม่มีวันเปลี่ยนใจจากผมแน่นอน” ประโยคและการกระทำของแจ็คสันทำให้ยองแจขำเพราะท่าทีของชายหนุ่มนั้นเหมือนเด็กน้อยหวงของเล่นก็มิปาน จัสตินแยกตัวออกไปแล้วยองแจจึงแกะมือหนาของแจ็คสันออกจากเอวของเธอพร้อมหันควับมองชายหนุ่มด้วยความข้องใจ 

“ พี่เป็นอะไรค่ะ” ยองแจถามด้วยความประหลาดใจในท่าทีของชายหนุ่มแจ็คสันรีบเก็บอาการทันทีเมื่อยองแจมองเขาอย่างจับสังเกต 

“ เปล่า..ฉันไม่เป็นไร แค่ไม่ชอบที่เธอไปสนิทกับคนอื่นก็แค่นั้น” ยองแจยิ้มเมื่อแจ็คสันหลุดปากออกมาโดยไม่รู้ตัว 

“ เหรอค่ะ..นึกว่าหึงซะอีก” ยองแจเอ่ยอย่างรู้ทันจนแจ็คสันชะงักชายหนุ่มมีอาการเลิกลักจนน่าสงสัย 

“ อะไร..ใครหึงไม่ได้หึงสักหน่อย” ปฏิกริยาของแจ็คสันเหมือนคนกินปูนร้อนท้องเขามีท่าทีร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด 

“ อ่อ..เหรอค่ะ” ยองแจเอ่ยยิ้มๆหญิงสาวล้วงมือเขาไปในกระเป๋าแล้วคว้าผ้าเช็ดหน้ามาส่งให้แจ็คสันมองผ้าเช็ดหน้าในมือของยองแจด้วยความสงสัย 

“ อะไร..แล้วให้ฉันทำไม” ยองแจยิ้มกับคำถามของแจ็คสันที่เอ่ยถามขึ้นด้วยความงงงวย 

“ ผ้าเช็ดหน้าเอาไว้เช็ดเหงื่อพี่ไงค่ะ เห็นว่าเหงื่อแตกยองแจเลยเข้าใจว่าพี่ตื่นเต้น” ประโยคของยองแจทำเอาแจ็คสันเริ่มรู้สึกประม่าแต่ก็พยายามเก็บความรู้สึกเอาไว้ไม่ให้แสดงออกมาพร้อมกับปฏิเสธ 

“ ฉันไม่ได้ตื่นเต้น ก็แค่ร้อนก็เท่านั้น” เขาปฏิเสธเสียงแข็งทั้งที่ข้างในใจกลับตรงกันข้ามยองแจกระแอมขำอากาศภายในห้างสรรพสินค้าก็เย็นแต่คนตรงหน้ากลับบอกว่าร้อน 

“  ค่ะ..แค่ร้อน” ยองแจพูดขึ้นพร้อมกับยัดผ้าเช็ดหน้าใส่กระเป๋าเสื้อสูทของแจ็คสันแล้วกำลังจะเดินหนีแต่แจ็คสันคว้าข้อมือไว้ก่อน 

“ นี้!!..ฉันขอสั่งห้ามไม่ให้เธอไปสนิทกับผู้ชายที่ไหนแบบนี้อีก” แจ็คสันเอ่ยขึ้นอย่างเอาแต่ใจขณะที่ยองแจมองเขาตาแป๋ว 

“ ทำไมค่ะ .. ทีพี่ยังสนิทกับสาวอื่นได้เลยแล้วทำไมยองแจจะสนิทกับชายอื่นบ้างไม่ได้ค่ะ” ยองเอ่ยถามหน้าตาใสซื่อ 

“ ก็ฉันไม่ชอบ ” แจ็คสันตอบด้วยอารมณ์ขุ่นมัวและความหงุดหงิดที่หาสาเหตุไม่ได้แต่ยองแจกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ 

“ ไม่รู้..ไม่ชี้” หญิงสาวเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจและนั้นยิ่งทำให้เขาหัวร้อนมากขึ้น 

“ ฉันจะสนิทกับใครมันก็เรื่องของฉันแต่ฉันขอสั่งห้ามไม่ให้เธอไปสนิทกับใครแบบนี้เข้าใจมั้ย” ยองแจได้ฟังประโยคของแจ็คสันหญิงสาวยิ้มตาหยีเธอพยักหน้าเหมือนเข้าใจพร้อมหัวเราะอยู่ในลำคอในขณะที่แจ็คสันยิ้มอย่างพอใจที่ออกคำสั่งกับหญิงสาวตรงหน้าได้แต่แล้วก็ต้องหุบยิ้มเพราะผิดคาด 

“ ไม่เข้าใจค่ะ..” ยองแจตอบกวนๆพร้อมเถียงกลับ 

“ พี่สนิทกับสาวอื่นได้ยองแจก็ต้องสนิทกับผู้ชายอื่นได้เหมือนกันและพี่ก็ไม่มีสิทธิ์มาห้ามยองแจแบบนี้ ไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม” ยองแจพูดจบก็เชิดใส่แล้วเดินหนีเธอไม่จำเป็นต้องเชื่อฟังเขาเพราะเธอไม่ใช่ลูกสนัขพุดเดิ้ลในคณะละครสัตว์ที่ถูกฝึกให้กระโดดลอดห่วงตามคำสั่งของเจ้านายหรือผู้ฝึกสอนยองแจเดินหนีและแจ็คสันก็ยังตามไปโวยวายไม่เลิก 

   แจ็คสันกลับถึงบ้านในช่วงค่ำเขาเดินขึ้นไปบนห้องนอนทันทีร่างหนาถอดเสื้อสูทออกแล้วแขวนเอาไว้บนราวแขวนหมวกและเสื้อโค้ชแล้วสายตาของเขาก็สะดุดกับปลายผ้าเช็ดหน้าที่ถูกพับในรูปแบบสามเหลี่ยมโผล่พ้นกระเป๋าเสื้อสูทออกมามือหนาเอื้อมไปล้วงผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นออกจากกระเป๋าเสื้อสูททันทีเพียงแค่ถือผ้าเช็ดหน้าอยู่ในมือก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆของน้ำหอมจากผ้าเช็ดหน้าซึ่งเป็นกลิ่นเดียวกันกับที่เขาได้กลิ่นจากตัวยองแจตอนที่เดินเลือกซื้อของกันปากหยักคลี่ยิ้มบางๆเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไป เขาเดินมาที่โต๊ะเครื่องแป้งภายในห้องนอนวางผ้าเช็ดหน้าจัดการถอดเครื่องประดับออกคว้าผ้าขนหนูแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ใช้เวลาเพียง 30 นาทีเขาก็ทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยแจ็คสันเดินมาที่เตียงเขาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงทันทีโดยไม่ลืมที่จะคว้าเอาผ้าเช็ดหน้าติดมือมาด้วยเขามองผ้าเช็ดหน้าในมือพรางนึกถึงเจ้าของผ้าผืนนี้คมสันโด่งสูดกลิ่นหอมจากผ้าเช็ดหน้าเข้าไปเต็มปอด แต่เมื่อนึกขึ้นได้แจ็คสันถึงกับสะดุ้งเขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ “ จะไปคิดถึงยัยนั้นทำไม..” ชายหนุ่มสะบัดหัวไล่ความคิดแต่ก็ไม่เป็นผลดังนั้นเขาจึงล้มตัวลงนอนแล้วหลับตาลงทันทีโดยที่ในมือยังคงกำผ้าเช็คหน้าเอาไว้และใบหน้าหล่อเหลานั้นยังคงคลี่ยิ้มอย่างมีความสุข

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น