ป้าลูกหนึ่ง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คนหน้ามึน

คำค้น : วาย ผี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 595

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2562 21:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คนหน้ามึน
แบบอักษร

ข้าจำได้อย่าแม่นยำนักว่าตนเองตกลงมาจากหน้าผาไม่หวนคืน หลุดจากสิ่งที่พันธนาการเอาไว้ได้ ยอมรับความตายที่คืบคลานเข้ามาความเต็มใจ แล้วอยู่ๆก็ตื่นขึ้นมาพบกับแสงสว่างที่แปลกตา  

แสงอาทิคย์ร้อนแรงแผดเผา ดวงตาสีฟ้าเหมือนมหาสุมทร เส้นผมสีทองเหมือนสมบัติที่อยุ่สุดขอบโลก ใบหน้าที่เหมาะดังกับสวรรค์ปั้นแต่ง เหมือนหัวใจกระตุกเต้นไม่เป็นจังหวะแต่ผีหัวใจไม่เต้นแล้วนะ  

ครั้งที่สองแล้วที่ได้เจอบุรุษผู้นี้ แต่ต่างกันที่ข้านั้นตายแล้ว เป็นเพียงวิญญาณที่ยังไม่ไปสู่สุขติในภพชาติ ร่างกายนัั้นโปร่งใส แต่ตอนนี้กับค่อยๆมีความทึบเหมือนกับมนุษย์คนหนึ่ง 

เพียงแต่คนที่เห็นและจับต้องได้มีเพียงแค่ ชายตาสีฟ้า หยวนเหยามองสิ่งรอบตัวที่แปลกไป เตียงที่นุ่มเหมือนอยู่บนเมฆ อากาศเย็นสบายจากเจ้าเครื่องที่ติดอยู่ตามฝาผนัง  

น่าแปลกที่เจ้าเครื่องสีเหลี่ยมธรรมดาเหมือนหีบใส่ของจะมีสายลมเย็นออกมา โต๊ะ ตู้ เตียง ไม่เหมือนกับที่พระราชวัง แต่ที่น่าตกใจคือไม่สามารถออกจากห้องนี้ได้แม้แต่ก้าวเดียว พอจะออกไปเหมือนกับที่ทะลุผ่านทุกอย่างในห้องได้ ก็เจอกับบางอย่างสะท้อนกลับมา 

มันเป็นเรื่องที่แปลก ทั้งที่ข้าตั้งใจฝึกการเป็นผีครั้งแรก แล้วทำไมถึงได้มาอยู่ที่โลกนี้ พาลให้คิดถึงวันนั้น หากมีดาบอยู่ใกล้ หยวนเหยาจะไม่รอช้า ฟันคอเจ้าคนประหลาดให้ตายฐานลบหลู่เบื้องสูง 

"เสื้อผ้าประหลาดยิ่งนัก ผู้คนที่นี่ไม่ใช่กางเกงหรืออย่างไรกันนะ" 

หยวนเหยาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาว ผมยาวดำสยายเต็มหลัง เสื้อที่ตัวใหญ่กว่าร่างกายทำให้ไหล่เสื้อข้างหนึ่งตก เผยให้เห็นหัวไหล่เนียนสวยชายเสื้อนั้นปิดมาถึงหน้าขา แต่มันไม่ได้สร้างความมั่นใจให้หยวนเหยาสักนิก  

มันหวิวๆโล่งๆเพราะไม่ได้ใส่ผ้าเตี่ยว จำต้องปล่อยให้บางอย่างโตงเตงยามก้าวเดินไม่ค่อยถนัดนัก เรื่องประหลาดอย่างหนึ่งที่หยวนเหยาได้ประจักแก่สายตา การที่โบราณว่าอยากให้วิญญาณได้สิ่งใดก็ให้เผาส่งไปให้  

ชายคนนั้นก็จัดการเผาเสื้อตัวนี้มาให้ แล้วมันก็อยู่เป็นร่างบอบบางเพราะอีกคนสอนการสวมใส่ แต่เจ้าก็น่าจะส่งผ้าเตี่ยวมาให้ข้าด้วยสิ ช่างน่าตายนัก ทำมิดีมิร้ายร่างกายข้า แม้แต่ผีก็ไม่เว้น ฮือ ฮือ 

"กลับมาแล้ว" เจมส์ยกงานให้คนอื่นทำทั้งหมดเพื่อมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าวิญญาณส่วนตัว ของเล่นแปลกใหม่ของเจมส์ จับต้องได้คนเดียว มองเห็นได้ พูดคุยได้ ความรู้สึกเป็นคนพิเศษไม่ว่าใครก็ชอบทั้งนั้น ก่อนที่จะกลับมาหาหยวนเหยา  

ใช่ ผมรู้แล้วว่าวิญญาณคอนโดผมชื่อหยวนเหยา ผมอาศัยอากู๋เผาเสื้อเชิ้ตของตัวเอง ทั้งที่เป็นเสื้อเชิ้ตธรรมดาทั่วไปแต่พอไปอยู่บนร่างของหยวนเหยา มันถึงได้ดูเซ็กซี่น่าขยำ หรือว่าช่วงนี้ผมขาดของ แต่ของที่บ้านมันถูกใจมากกว่าของข้างนอก วันนี้ผมใช้เงินไปเป็นล้านเพื่อซื้อของพวกนนั้นให้กับหยวนเหยา ถูกใจก็พร้อมเปย์  

จะไปปรึกษาใครดีว่าถ้าผมจะจับวิญญาณทำเมียต้องทำยังไง อยากเอาผีบางที่ก็วุ่นวาย อันที่จริงวันนี้ที่กลับเร็วก็เพราะว่ากลัวเจ้านั้นจะหายไป ก่อนออกจากห้องผมก็เลยบอกให้รู้น้องไปหาผ้ายันต์ที่คนไทยบอกว่าเอาไว้กันผีเข้า ไม่รู้ว่ากันผีออกได้ไหม ปิดหน้าประตูคอนโดไว้กันเหนียวอีกชั้นหนึ่ง 

มองไปรอบห้องไม่เห็นวิญญาณเด็กน้อยหยวนเหยา ก็รู้สึกร้อนรนวิ่งออกห้องนู้นเข้าห้องนี้ หาทุกซอกทุกมุมก็ไม่มีวี่แวว หรือว่าจะไปแล้ว ร่างสมส่วนนั่งพิงโซฟาหลับตาเหมือนร่างกายหมดแรงเอาดื้อ ทั้งที่หวังว่ากลับมาจะได้เจอหยวนเหยาล่องลอยอยู่ในห้อง 

"นี่ เจ้าหาอะไรอยู่เหรอ ให้ข้าช่วยหาไหม?" 

"ก็ดี ฉันกำลังหา วิญญาณ เฮ้ย!!"  

เจ้าวิญญาณที่ตามหากำลังชะโงกหน้าเข้ามาพอดี เส้นผมสีดำละใบหน้า อยู่โผล่มามันก็ตกใจใช่ไหมหละ ไอ้เราก็มือไว้เสียด้วยสิ ตวัดร่างของหยวนเหยาข้ามโซฟามานอนหงายอยู่บนตัก  

เจ้าวิญญาณก็ดูเหมือนจะตกใจ ทำตาโตจ้องตาไม่กระพริบ แต่ตาผมไม่ได้โฟกัสที่ดวงตากลมโต แต่เป็นเรียวขาขาวกับส่วนอ่อนไหวสีชมพูที่โผล่พ้นเสื้อที่ร่นขึ้นสูงไปกองที่หน้าอก  

"ขาว ขาวเหี้ยๆ" 

"นี่เจ้ามองอะไร อย่ามองนะ"  

หยวนเหยาเห็นสายตาวิบวับ รีบตะครุบสายเสื้อมาปิดด้านล่างเอาไว้รีบลุกหนีจากชายประหลาดที่ชื่อเรียกยาก  

"แด๊ดดี้ ถ้ายังมองอีกข้าจะฟักลูกตาเจ้า" 

"เบบี้ มานี่สิแด๊ดดี้มีของมาฝากเยอะแยะเลย"  

เจมส์ยิ้มกริ่มเมื่อหยวนเหยาเรียกตนว่า แด๊ดดี้ ถ้าหยวนเหยารู้ว่าชื่อที่ให้เรียกแปลว่าอะไร ไม่รู้ว่าเจ้าวิญญาณตัวน้อยจะว่าอย่างไร แต่ตอนนี้ ขอเวลาไปกล่อมเบบี้ก่อนนะครับ  

ความคิดเห็น