OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

ชื่อตอน : 02 :: NEED TO TOP :: [2/3]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.9k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2562 19:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02 :: NEED TO TOP :: [2/3]
แบบอักษร

02  

:: NEED TO TOP ::  

[2/3]  

 

 

ตึก ตึก ตึ

ผมยืนตระหง่านอยู่หน้าโชว์รูมรถสปอร์ตนำเข้าแห่งหนึ่งด้วยความตกตะลึง ทุกอย่างดูหรูหราไปหมด รถที่จอดโชว์แต่ละคันราคาไม่ต่ำกว่าสิบล้าน ยอมรับตรงนี้เลยว่าผมไม่ได้ทำการบ้านว่างานที่ผมจะมาฝึกน่ะมันเกี่ยวกับอะไร สองวันที่ผ่านมาเอาแต่หาข้อมูลว่าชายทิ่มชายจะเป็นอย่างไร ไม่สนใจเรื่องฝึกงานเลย

กวาดสายตามองรอบบริเวณที่โคตรใหญ่โตก็พบว่าที่แห่งนี้มันครบวงจรจริงๆ ด้านหน้าเป็นตึกโชว์รูม ผนังเป็นกระจกรอบด้านไม่ว่าจะมองมุมไหนก็เห็นรถทุกคนที่จอดโชว์ ถัดไปด้านหลังเหมือนจะเป็นโรงงานอะไรสักอย่าง อาจเป็นโรงซ่อมรถก็ได้ผมไม่แน่ใจ มองถัดมาอีกฝั่งเป็นเหมือนร้านคาร์แคร์บริการล้างรถ

ว้าว ที่ครบครันแบบนี้ผมถือว่าโชคดีมากนะ ผมอยากไปอยู่ตรงไหนที่มันมีเครื่องจักรอ่ะ ผมอยากเรียนรู้ระบบจริงในการทำงานตามแบบที่ผมเรียน อยากออกแบบอะไรใหม่ๆ ด้วยถ้ามีโอกาส

ขณะที่กำลังยืนเพ้อฝันอยู่ผมก็ต้องหลุดจากภวังค์เมื่อพี่สาวคนสวยด้านในเปิดประตูออกมาต้อนรับ โห สวยชะมัด พนักงานโชว์รูมรถราคาขนาดนี้ก็ต้องมีอะไรสวยๆ งามๆ ไว้ดึงดูดลูกค้าบ้างล่ะเนอะ ยิ่งสวย ยิ่งปากหวาน รับรองทำยอดขายได้เยอะแน่

“เอ่อ ผมมายื่นเอกสารฝึกงานครับ”

“อ๋อ คุณจอมแจ้งเอาไว้แล้วล่ะค่ะ เชิญทางนี้ได้เลยค่ะ”

คุณจอม...ทำไมต้องเรียกว่าคุณด้วย น้องมันเป็นใครกันแน่ ตอนอยู่ที่โรงแรมพนักงานก็เรียกเขาแบบนี้ทีหนึ่งแล้ว มาที่นี่ก็ยังมีคนเรียกคุณอีกเหรอ?

ผมไม่ได้ถามไถ่สิ่งที่สงสัย ได้แต่นั่งกรอกเอกสารและยื่นสิ่งที่เตรียมมาให้พี่คนสวยเช็กความถูกต้องเรียบร้อย ซึ่งมันก็ไม่มีอะไรขาดตกบกพร่องเพราะผมก็ใช้เอกสารพวกนี้แหละไปสมัครที่อื่นมาเหมือนกัน

“พี่ช่วยแนะนำการทำงานให้ผมหน่อยได้ไหมครับ ผมต้องไปอยู่ส่วนไหนของที่นี่เหรอครับ?”

“คุณจอมแจ้งว่าจะเทรนงานให้เองค่ะ พี่ก็ไม่ทราบว่าเขาจะให้น้องอยู่ส่วนงานไหนนะคะ ลองถามคุณจอมดูดีกว่าค่ะ”

“แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหนล่ะครับ?”

“คุณจอมจะประจำอยู่คาร์แคร์ตรงนั้นแหละค่ะ ที่จริงตรงนั้นก็เป็นอู่ส่วนตัวของเขาแหละ”

“อ้อ ขอบคุณมากครับ”

อู่ส่วนตัว...คือมาเช่าที่แล้วรับซ่อมรถแบบนั้นหรือเปล่านะ ผมออกจากในส่วนของโชว์รูมที่แอร์เย็นฉ่ำแล้วเดินลัดแดดไปอีกหน่อยก็ถึงคาร์แคร์ที่พี่คนสวยชี้มา ในนั้นมีรถจอดอยู่สามคัน เหมือนจะเป็นรถแข่ง ด้านในมีคนนั่งซ่อมรถอยู่สามคนกับอีกครึ่งท่อนที่ท่อนบนอยู่ใต้รถ ทิ้งช่วงขาออกมาให้เห็น เดาว่าในนี้คงมีกันแค่นี้สี่คน

“เฮีย ใครไม่รู้มา”

ชายคนหนึ่งตีท่อนขาเล็กของคนที่ทอดตัวนอนซ่อมรถอยู่ใต้ท้องรถ ผมเดาว่าน่าจะเป็นเจ้าของอู่เพราะถูกเรียกว่าเฮีย เสียงกุกกักที่เหมือนกำลังทำอะไรอยู่เงียบลงพร้อมกับเคลื่อนตัวออกมา ใบหน้าที่ผมเคยเห็นว่าขาวสะอาดเปรอะเปื้อนเล็กน้อย อ่า คนที่นอนใช่จอมยุทธ์จริงๆ ด้วย เขาใส่ชุดหมีเหมือนที่ช่างเขาใส่กัน แต่รูดซิปปลดเสื้อท่อนบนมากองอยู่ที่เอว ส่วนด้านในก็ใส่เสื้อยืดสีดำธรรมดา ลุควันนี้ดูมาดแมนเหลือเกิน

“นึกว่าใคร เอาเอกสารมายื่นเหรอพี่”

“อื้ม ยื่นเสร็จแล้วเลยเดินมาหา ไม่รู้เขาจะให้เริ่มงานเมื่อไหร่อะไรยังไง พี่ผู้หญิงข้างในบอกว่าเราจะเทรนพี่เอง”

“ใช่ๆ ที่นี่ไม่เคยรับนักศึกษาฝึกงาน พี่เป็นคนแรกเลยไม่มีที่รองรับเท่าไหร่ พี่อยากทำอะไรล่ะผมจะได้ส่งไปถูกที่”

จอมยุทธ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอยู่ตรงหน้าผม เขาไม่มีแววตาตำหนิอะไรที่จะทำให้ผมนึกย้อนไปถึงเรื่องนั้นเลย ทำตัวชิลยืนให้ชายอีกสองคนเข้ามานวดบ่าซ้ายบ่าขวา ส่วนอีกคนเดินเอาจานขนมมาประเคนให้เขากิน ในนั้นมีทองหยอด ฝอยทอง วุ้นมะพร้าว ส่วนอีกมือของเขาก็เตรียมน้ำแดงคอยยื่นให้ โห นี่คนหรือกุมารทองวะเนี่ย

ผมยืนมองเขากินขนมอยู่สองสามชิ้นก่อนคว้าขวดน้ำแดงมาดูด ดูท่าหิวโหยจนผมเกิดคิดอะไรดีๆ ขึ้นมาได้

“เอ่อ เรา...ไปกินข้าวกันไหม พี่เลี้ยงเอง”

“ได้ ผมหิวอยู่พอดี”

ไม่มีอิดออดให้ผมเสียหน้าแม้แต่น้อย เขายื่นขวดน้ำแดงคืนไปแล้วยกมือขึ้นปรามคนนวดทั้งสองคนให้หยุด จากนั้นก็เดินนำผมออกไปจากตรงนี้ เขาบอกว่ามีร้านอาหารตามสั่งอยู่ตรงนี้ร้านหนึ่ง กินที่นี่แล้วกันไม่อยากไปไกล ซึ่งผมก็โอเค ประหยัดดีด้วยที่เขาไม่เลือกพาผมไปกินอะไรแพงๆ เพราะเหตุผลที่แท้จริงไม่ใช่ว่าผมหิวข้าวหรืออะไร แต่เพราะอยากหาโอกาสได้คุยกันสองต่อสองต่างหากล่ะ

จอมยุทธ์สั่งข้าวผัดกุ้ง ส่วนผมแน่นอนต้องผัดกะเพราเนื้อไข่ดาวของโปรด เรานั่งกินข้าวพลางพูดคุยเรื่องงานกันไป เขาบอกผมว่าที่นี่แบ่งส่วนงานอะไรบ้าง แต่มีโรงงานด้านในเป็นโรงงานประกอบอะไหล่รถยนต์ด้วย ผมบอกเขาว่าผมอยากทำตรงนั้น เขาก็พยักหน้ารับรู้แล้วก็เงียบไป ก่อนเงยหน้าขึ้นมาตอบว่าขอทดลองงานก่อนโดยการช่วยงานเขาที่อู่ งานไม่ต้องทำอะไรมากแค่เป็นลูกมือเขาไปก่อน

แล้วเรามีทางเลือกมากมายหรือไง ก็ไม่ ผมเลยตอบตกลงไปแต่โดยดี พยายามหาจังหวะที่จะขอโทษเขาเรื่องนั้นอยู่เหมือนกันนะ ซึ่งมันไม่ง่ายเลย น้องมันไม่พูดหรือแสดงกิริยาอะไรเพื่อเป็นการเปิดทางให้ผมเลยสักนิด

น้องมันโคตรชิล ทำตัวปกติสุดๆ เป็นกันเองกว่าตอนที่เจอกันวันนั้นด้วยซ้ำ!

“กินอะไรอีกไหม เดี๋ยวพี่เลี้ยง”

“ไม่ต้องมาใจป๋าใส่ผมหรอก ผมรวยกว่าพี่เยอะ”

“รวยมากก็เลี้ยงพี่ด้วยแล้วกัน ค่าแท็กซี่จากบ้านมานี่แพงมาก”

“เหรอ อืม เดี๋ยวบอกคนขับรถไปรับไปส่งให้แล้วกัน”

เชี่ย พี่พูดเล่นครับน้อง! หรือเขารวยจริงวะ อันนี้ผมไม่รู้เหมือนกัน เห็นใครก็เรียกคุณจอมๆ กันทั้งนั้น

“แล้ว...ทำงานที่นี่ตลอดเลยเหรอ เอาเวลาไหนไปหาชมพู่ล่ะ”

“กับแฟนผมมีเวลาให้ตลอดแหละ ให้ไปหาตอนไหนผมไปหาได้ แต่ตอนนี้ผมเลิกกับชมพู่แล้ว เราเป็นเพื่อนกัน”

โอเค ผมเปิดทางให้ตัวเองสำเร็จ! แล้วก็ต้องผิดคาดที่เขาไม่ได้สลดกับการเลิกรากันครั้งนี้เลย เจ้าตัวนั่งดูดน้ำอัดลมลงท้องด้วยท่าทางปกติ ทั้งใบหน้า สายตา ไม่มีอะไรบ่งบอกเลยว่ากำลังเสียใจ ทว่าเป็นผมเองที่รู้สึกผิดเพราะเป็นต้นเหตุของการเลิกกันครั้งนี้

“เพราะพี่ใช่ไหมล่ะ ขอโทษว่ะน้อง พี่ขอโทษจริงๆ ”

“พี่รู้อะไรมาบ้าง”

“ก็..รู้ว่าเลิกกับชมพู่เพราะพี่ เพราะเรื่อง...คืนนั้น... คือพี่เข้าใจนะว่าน้องรู้สึกยังไง พี่ทำน้องเสียศักดิ์ศรีพี่ผิดไปแล้วว่ะ”

“ผมดูเหมือนคนจะมาเสียใจกับอะไรไร้สาระเหรอ?”

เขานั่งเท้าคางมองผมพลางถอนหายใจ และเป็นผมเองที่ต้องหลบสายตาคู่นั้น จะว่ายังไงดีล่ะ ต่อให้ผมเตรียมใจมารับชะตากรรมแต่ผมก็ไม่กล้าจะมานั่งคุยเรื่องแบบนี้จริงจังเท่าไหร่ ยิ่งเขาไม่มีท่าทีโกรธอะไรเลยผมยิ่งทำตัวไม่ถูก ผมอยากโดนเขาด่าหรือต่อยสักทีก็ได้ มันยังเหมาะสมกับสิ่งที่เกิดขึ้นมากกว่าการนั่งเท้าคางคุยกันเยอะเลย อย่างที่ไอ้ยอร์ชมันว่านั่นแหละต่อให้ผมเมาหรือไม่เมา ผมก็ยัดเยียดความผิดบาปให้น้องมันไปแล้ว

_________________________ 

 

TALK 

ขอโทษที่หายไปหลายวันค่ะ เราไปเที่ยวไต้หวันมา วันนี้เลยรีบอัพให้เลยกลัวทุกคนรออออ เอ้อ แล้วอยากจะบอกว่าเรื่องนี้โซหลัวทั้งคู่จริงๆ นะคะ ลุคภายนอกทั้งคู่คือหลัวคนละแบบ แต่อยู่ด้วยกันก็จะเป็นอีกโมเมนต์หนึ่งเลย อิมเมจเรื่องนี้คือ หวังอี้ป๋อกับเซียวจ้าน ส่วนใครจะชิปโพไหนตามสะดวกเลย อิอิ โพไหนเขาก็ต้องคู่กันค่ะ เพราะป๋อชอบจ้าน จ้านอ้อนแต่ป๋อ // อ้าว ชิปอีกแล้ว 

 

 

 

นิยายเรื่องนี้ตัวละครเป็นเพื่อนกับเรื่อง 'KNOCK OUT ENGINEERING วิศวะเกียร์มัว' นะคะ 

ฟีลกู๊ด น่ารัก ฟินจิกหมอน และมีความโซแดมฮอตเหลือเฟือมาก เพราะพระนางโซหลัวทั้งคู่เลย อิอิ 

 

 

มาหวีดกันได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #วิศวะเกียร์พยศ 

นิยายเรื่องนี้รูปเล่มออกงานหนังสือเดือนตุลาคม 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ  

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว  

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ* 

 

ความคิดเห็น