เนมจี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Net&Punch | Episode3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2562 19:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Net&Punch | Episode3
แบบอักษร

 

 

-3-

“นี่แกทำให้มันดีๆหน่อยได้มั้ย ฉันรับเธอเข้ามาทำงานแล้วนะ”

นี่คือเสียงของเจ๊ใหญ่ในร้านนั้นเองค่ะ คนที่คอยจิกหัวใช้งานฉันเหมือนฉันเป็นทาสเขา ไม่ใช่ลูกน้องเขา

 

“หนูทำดีที่สุดแล้วค่ะ ไม่เห็นจะพลาดตรงไหนเลยนิ่คะ”

 

“หนอย!!! นี่แกกล้าเถียงฉันงั้นหรอ”

เธอพูดขึ้นเสียงดังทันทีที่ฉันสวนกลับฉันไป ก่อนจะง้างมือขึ้นตบฉันแต่ก็ต้องลดมือลงเพราะ...

 

“นี่เด็กมันไม่ได้ทำอะไรผิด ปล่อยๆมันไปเถอะน่าาา”

 

“โถ!! เห็นมันสวยหน่อยไม่ได้เลยนะ ทำอะไรนิดอะไรหน่อยไม่ได้เลย”

 

“ไปทำงานของเธอเถอะ”

ฉันได้แต่ก้มหัวและเดินไปทำงานของฉันต่อ จนเลิกงานฉันก็รีบเก็บของกลับบ้านเพราะไม่อยากเจอตาแก่หัวงูที่เป็นเจ้าของร้าน

ตาเฒ่าหัวงูคอยที่จะลวนลามพนักงานผู้หญิงทุกคนที่ทำงานตลอดตั้งแต่วันแรกที่ฉันเข้ามาทำงานแต่ฉันก็รอดมาได้ตลอดเพราะ โมจะเป็นคนมารับและเข้ามาตามฉัน...

 

 

3เดือนผ่านไป

“มึงเป็นอะไรวะพั้นช์มึงซึมมาหลายวันละนะ”

เสียงของมินดึงสติฉันกลับมาหลังจากฉันนั่งนิ่งมาตั้งแต่เช้า เพราะเครียดเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นกับฉันโดยที่ฉันไม่ทันตั้งตัวและทำอะไรไม่ถูก

 

“กูไม่รู้จะทำยังไงแล้วมินโม กูท้อง!!”

 

“ห๊ะ!!/ห๊ะ!!”

 

“มึงท้องได้ยังไงพั้นช์”

ยัยโมลากฉันออกมาด้านนอกของโรงอาหารเพื่อที่จะถามฉัน เพราะในโรงอาหารคนเยอะมากถ้าเราคุยกันเรื่องต้องหลุดไปแน่ๆ

 

“วันนั้นที่กูไปหาเจ้กับมึงที่ผับ”

 

“แล้วมึงจะเอาไงต่อ แล้วพ่อของเด็กคือใคร”

ฉันเล่าให้พวกมันสองคนฟังในขณะที่ยังสะอื้นไม่หยุด ก่อนยัยมินจะเอ่ยถามฉันถึงผู้ชายคนนั้นก่อนยัยโมจะเอ่ยถามฉันต่อ

 

“ห้องที่มึงเข้าไปคือห้องชั้นเดียวกับเราห้องสุดท้ายใช่มั้ยพั้นช์”

 

“ใช่โมใช่มึงรู้ใช่มั้ยว่าเขาเป็นใคร กูไม่รู้ว่ากูจะทำยังไงแล้วกูเก็บเขาไว้ไม่ได้”

 

“ห้องนั้นเป็นห้องของพี่เน็ทเจ้าของผับ”

ยัยโมเอ่ยบอกฉันพร้อมกับยื่นมือถือให้ และปรากฏรูปผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่ง แต่ฉันคุ้นมากๆใช่ค่ะเขาคือผู้ชายคนที่มองหน้าฉันวันนั้นที่ผับ...

 

“มึงลองไปคุยกับเขามั้ยพั้นช์ เดี๋ยวพวกกูไปเป็นเพื่อนก็ได้”

 

“เออเดี๋ยวกูพาไปพรุ่งนี้เย็นวันศุกร์พอดี เดี๋ยวคืนนี้พวกกูไปนอนกับมึงเอง”

ยัยมินพูดขึ้นก่อนยัยโมจะเอ่ยสมทบ ไปหาเขางั้นหรอแล้วเขาจะเชื่อเด็ก18แบบฉันจริงๆหรอ ตอนนี้ฉันสับสนไปหมด เพราะทางออกทางเดียวของฉันตอนนี้คือ พรุ่งนี้ฉันต้องไปหาผู้ชายคนนั่นตามที่มินกับโมเสนอ

 

“ก็ได้ ขอบคุณพวกมึงมากนะขอบคุณจริงๆมึงไม่โกธรกูใช่มั้ย”

 

“มึงเพื่อนพวกกูนะเว้ยพั้นช์กูจะทิ้งมึงได้ยังไง ใช่มั้ยโม”

 

“ใช่ไอ้มินพูดถูกเราช่วยเหลือกันมาตั้งแต่มัธยมต้นจนตอนนี้จะจบม.6แล้วนะเว้ย”

 

“ขอบคุณนะ”

ฉันเอ่ยขอบคุณพวกมันก่อนจะกอดตอบมันสองคน ตั้งแต่ฉันโตมาก็มีแค่มันสองคนกับครอบครัวมันที่คอยช่วยเหลือฉันมาโดยตลอด

จนถึงวันนี้วันที่ฉันแย่ที่สุดในชีวิต วันที่ฉันท้องและเรียนไม่จบพวกมันสองคนก็ยังไม่ทิ้งฉันไปไหนเลย แถมยังช่วยกันหาทางออกและช่วยฉันว่าจะเอายังไงต่อ แถมไม่มีคำพูดว่าจะให้ฉันไปทำแท้งออกจากปากพวกมันเลย ต่อให้พวกมันพูดหรือพรุ่งนี้ฉันไปหาผู้ชายคนนั้นแล้วเขาไม่รับฉันก็ไม่คิดที่จะเอาลูกของฉันออกแน่ๆ

 

เลิกเรียน

“งั้นมึงไปเอาเสื้อผ้าที่บ้านมินกับบ้านกูก่อนละกันนะพั้นช์จะได้นอนหอมึงกัน”

 

“เออใช่ แล้ววันนี้กูสองคนจะแพ็คของให้มึงเอง”

 

“กูแพ็คเองได้ แค่นี้ก็รบกวนพวกมึงสองคนมากแล้วนะ”

 

“แต่ในท้องหลานกูมึงควรพัก”

หลังจากยัยโมพูดจบฉันก็ทำได้แค่พยักหน้ารับและทำตามที่มันบอกกับฉัน ต่อให้ตอนนี้ในใจฉันจะสับสนเพียงใด ฉันก็ทำได้แค่เข้มแข็งกับทุกเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นกับฉัน

หลังจากไปถึงบ้านยัยโม มันก็เล่าให้คุณแม่มันฟังแต่ท่านก็ไม่ได้ดุด่าอะไรฉัน แถมยังบอกว่าถ้าผู้ชายคนนั้นมันไม่รับผิดชอบแม่จะเป็นคนเลี้ยงดูเข้าตัวเล็กจะลืมตามาดูโลกเอง เพราะเด็กไม่รู้อะไรด้วยเราไม่ควรไปทำร้ายเขา...

 

 

—————————————————

 

อร๊ายยยย!!พี่เน็ทคือใครคะ แล้วพี่เน็ทได้เป็นคนที่ทำยัยหนูของเราท้องจริงๆรึเปล่ามารอติดตามกันค่ะ...

 

มาอัพแล้วน้าาาา

ไลค์เมนต์=กำลังใจ

♥️♥️♥️

 

ติดตามตอนต่อไป.

👇🏼

 

ความคิดเห็น