bank26423

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 การพบเจอกับผู้เฝ้าสมบัติ

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 การพบเจอกับผู้เฝ้าสมบัติ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 8

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2562 19:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 การพบเจอกับผู้เฝ้าสมบัติ
แบบอักษร

บทที่ 7 

การพบเจอกับผู้เฝ้าสมบัติ 

“กรี๊ด...~” 

                   เจ้าเด็กบ้านั้นเดินเข้ามาในโบสถ์ของข้าแล้วยังมาฆ่ามอนสเตอร์ที่ข้าเลี้ยงไว้เฝ้าวิหารอีกคอยดูเถอะว่าพี่สาวเทพผู้นี้จะจักการกับเจ้ายังไงดี หือม์ นึกออกแล้วให้สาวใช้ข้าไปจับตัวเด็กนั้นมาซะก็สิ้นเรื่องแค่นี้ พระเจ้านั้นก็จะไม่มีปัญญาที่จะเข้ามาห้ามได้เพราะไม่มีกฎว่าจะขังสาวใช้ส่วนตัวของข้าซะด้วยซิ คิคิ 

 

 [ เจ้าเสร็จข้าแน่หนุ่มน้อยข้าจะเอ้าเจ้ามาอยู่เป็นน้องของข้าบนสวรรค์ให้จงได้] 

                     

                  “เทพี ดิเจนน่า เจ้ามาหาข้าหน่อยซิ กรึบ กรึบ กรึบ ข้ามาแล้วเจ้าคะ ท่านเทพ เซียดิคาย่า ดีมาก ดิเจนน่า ข้ามีคำสั่งให้เจ้าจงลงไปที่วิหารซึ่งเคยเป็นโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์ของข้าจงไปนำตัวเด็กหนุ่มที่ชื่อ ลูอัส มาให้ข้าบนสวรรค์ให้จงได้” 

 

                   น้อมรับบัญชาเจ้าคะ องค์เทพ เซียดิคาย่า “หือม์” ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าเวลาที่เราอยู่ด้วยกันแค่สองคนให้เจ้าเรียกข้าด้วยชื่อเล่นไม่ใช่เรียกชื่อเต็มของข้า ข ข ข้าขอประทานอภัยเป็นอย่างสูงเจ้าคะ องค์เทพ เซียย่า อืมแบบนี้ค่อยดีหน่อยเอ้าละเจ้าลงไปทำภารกิจที่ข้ามอบหมายให้ได้แล้วรีบไปรีบกลับละข้าอยากจะกอดหนุ่มน้อยผู้แสนน่ารักทั้งบอบบางคนนั้นไม่ไหวอยู่แล้วนะ  

 

                 “อ๊าง.....” 

                 [ แค่คิดถึงตอนที่ข้าจะได้ทำอะหลายๆอย่างนูนนี่นั้นกับหนุ่มน้อยที่น่ารักแบบนี้ข้าก็แทบจะกลั้นอารมณ์ของตัวเองแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว คิคิ คิดเหรอว่าเจ้าขังข้าให้อยู่แต่ในสวนใจกลางสวรรค์แล้วข้าจะทำอะไรไม่ได้เลยเจ้าคิดผิดอย่างใหญ่หลวงเลยละพระเจ้าผู้เป็นใหญ่ของข้า คิคิ ] 

 

                   เอ้าละเราอยู่ใจกลางโบสถ์แล้วจะไปสำรวจทางฝั่งไหนดีหว่าดันมีทางแยกให้เดินเข้าไปตั้งสองทาง อืม~ ข้าจะไปทางซ้าย หรือทางขวาดีหว่า ติ๊กต๊อก ติ๊กต๊อก อืมถ้างั้นก็เสียงดวงมันเลยละกัน ขวาร้าย ซ้ายดีงั้นไปทางซ้ายเลยละกันไปกันเลย  

 

                   “Gooo…” เดิน เดิน เราจะเดินต่อไป สำรวจและเก็บให้หมดแล้วเราจะรวย ไม่ๆซิจะรวยกับอะไรดีเนี่ยมีแต่มอนสเตอร์เต็มไปหมดแถมยังเจือกไม่ดรอปของอะไรอีกนี่มันเป็นโบสถ์ของเทพแน่ใช่ไหมเนี่ยแค่ของดรอปจากมอนสเตอร์ก็ยังไม่มีให้ชั่งใจดำกันจริงๆเลยโบสถ์แห่งนี้เนี่ยออกไปฆ่ามอนสเตอร์ข้างนอกยังจะมีของเยอะกว่าละมั่งเนี่ย 

 

[ เจ้าเด็กบ้าวิหารของข้าไม่มีเทพดูแลแล้ว แล้วมอนสเตอร์ที่ไหนจะมีของดรอปได้เล่าคอยดูเถอะถ้าได้เจ้ามาอยู่บนสวรรค์กับข้าเมื่อไหร่ข้าจะสั้งสอนเจ้าให้รู้จักพี่สาวแบบลึกซึงไปเลยละ คิคิ ] 

 

                   “เย้ย~ ~ ~ อยู่ อยู่ทำไม่ข้าก็รู้สึกหนาวขึ้นมาได้ละเนี่ยเราว่าก็ใส่เสื้อมาหลายชั้นแล้วน้า~ หรือว่าทางซ้ายจะเป็นทางที่ไม่ดีกันน้า~ อืมหรือเราจะไปเลือกทางขวาจะดีกว่าน้า ไม่ซิไหนๆก็เดินมาไกลแล้วเราก็ลองเดินเข้าไปดูให้สุดทางเลยละกันถ้าเกิดอะไรขึ้นมาเราก็ค่อยหนีแบบสุดชีวิตเอ้าละกันนะ  ♪(ノε`●)” 

 

                  [ เรานี่ฉลาดจริงๆเลยพวกคุณว่าไหมครับ เอ๋~ นี่เราคุยกะใครอีกแล้วละหว่าชั่งมันไปละกันเดินเข้าไปต่อดีกว่า ] 

                    

“โหตรงนี้มีกับดักด้วยละไหนๆลองหยิบหินแล้วโยนดูไปซิว่ามีกับดักอะไรบ้างเราพอจะผ่านไปได้หรือเปล่า ฟิ้ววววว! ตุบ... ตูมมมมม! เฮือกแม่เจ้าโว้ยกับดักขนานนี้กะไม่ให้ใครผ่านได้เลยใช่ไหมเนี้ย” 

 

                 “มีทั้งกับดักหนาม กับดักไฟ กับดักเพดานแบบหนามแหลมๆแล้วยังจะมีกับดักเวทย์สายฟ้าอีกบนพื้นยังจะมีเวทย์ดินดูดอีก ป้องกันซะขนานนี้ใครมันจะผ่านไปได้กันละครับไอ้แบบนี้นะไม่ตายก็เลี้ยงไม่โตแล้วถ้าใครมันหลงเดินเข้าไปเนี่ยนี่มันวิหารโบสถ์หรือโรงฆ่าสัตว์ที่อยู่ในที่มืดกันละอีแบบนี้” 

 

                 “หือม์” เอ้ายังไงดีน้าจะกลับไปทางขาวดีไหมน้าหรือว่าเราจะหาทางก่อนว่าจะผ่านไปยังไงดี อืม ~ งั้นลองหาทางดูก่อนละกันเพือไม่ได้จริงๆแล้วค่อยไปทางขาวเอ้าละกันเอ้าละมาลองคิดดูหน่อยซิว่าจะผ่านไปได้ยังไง ก่อนอื่นก็ต้องดูรอบๆก่อนซินะว่าจะมีที่กดหยุดกับดักนี้ได้หรือเปล่า 

 

                 ตรงผนังด้านซ้ายก็ไม่มีปุ่มกด “หือม์” ด้าวขวาก็ไม่มี ด้านล่างก็ไม่มีงั้นก็คงเหลือแต่ด้านบนซินะ บ บ บ้าน่าใครที่ไหนเข้าจะมาวางปุ่มกดเอ้าไว้บนเพดานมันไม่น่าจะเป็นไปได้หรอกน่าไม่งั้นไอ้คนที่วางนี้น่าจะมีความคิดว่าเป็นใครก็ไม่มีทางคิดว่ามันจะอยู่บนเพดานแน่ๆเลย ไหนๆก็ลองมองไปดูซะหน่อยดีกว่า 

 

“เอิม ~ ~ ~” 

                 “จี่....  (O.O;) เห้ย…! มันดันมีซะด้วยแถมยังทำซะเป็นปุ่มใหญ่เลยด้วยนี่พี่กล้วคนเขาไม่เห็นใช่ไหมครับ อืมมันก็คงจะไม่มีใครเห็นจริงๆนั้นแหละ ผนังด้วนซ้าย   นักผจญภัยอีลิก ได้มาที่นี้แล้ว บรา.... ผนังด้านขวานี่หนักเลย คณะสำรวจที่ทางโบสถ์ใหม่ส่งมาได้มาถึงที่นี่แล้วไม่พบอะไรมีแต่กับดักเรากำลังถอนตัว” 

 

                 นี่พวกเองมาเขียนผนังเอ้าไว้กลัวว่าคนเขาไม่รู้หรือไงว่าพวก แกมาสำรวจกันแล้วละเนี่ยเห้ย เฮอชั่งมันไปละกันหรือว่าเราจะสลักแบบพวกนั้นดีไหมหว่าแบบว่า  

 

[ ลูอัสมาที่นี่แล้วอืมน่าจะดีนะงั้นก็สลักมันเอ้าไว้บนกำแพงเพดานมันซะเลยข้านักผจญภัยลูอัสได้มาที่นี้แล้ว อืมสวยใช้ได้ ]  

 

                 “เอ้าละไปต่อดีกว่าไหนๆกับดักก็ปิดไปแล้วซะด้วย แต่กับดักพวกนี่ก็น่าสนใจดีนะเนี่ยหรือเราจะลองศึกษาเอ้าไว้ไปติดหน้าห้องนอนเราบ้างนะพี่สาวจะได้เข้ามาหาเราไม่ได้จะได้หลับแบบสบายๆสักที” 

 

                 “หือม์” ถ้าลองคิดดูกับดักแค่นี้คงจะเอ้าพี่สาวไว้ไม่อยู่แน่แน่เปรี้ยงเดียวกับดักน่าจะหายหมด “เย้ยยย...” แค่คิดก็เสียวแล้วว่าเรื่องหลังจากนั้นจะเกิดอะไรต่อเราไม่โดนจัดหนักหรือไม่ก็นอนซมไปอีกหลายวันแน่เลยไม่ดี ไม่ดีความคิดที่จะเอ้ากับดีกไปตั้งไว้หน้าห้องคงจะไม่ได้ 

 

                 “ฮัดชิ้ว...” เป็นอะไรไปจ๊ะลูกเป็นหวัดหรือเปล่า ลิซา ไม่คะแม่แค่หนูรู้สึกว่าน้องชายกำลังพูดถึงหนูอยู่แน่ๆเลย คิคิ ชิถ้าราชาไม่มีภารกิจสำคัญลงมาก่อนละก็หนูคงออกไปผจญภัยกับน้องแล้วคะแม่  

 

                  “จ๊ะ...” ลูกสาวของแม่นี่รักน้องมากกว่าใครจริงๆเลยน้า” 

 

                 แน่นอนอยู่แล้วคะแม่หนูบอกเลยไม่ว่าจะเป็นเทพหรือใครมาจากไหนแต่ถ้ามันกล้ามาพากน้องชายไปจากหนูแล้วละก็ ฆ่าไม่เว้น หึหึหึ เอ้าละ ลิซา มาทานข้าวเที่ยงได้แล้วเดียวลูกต้องเข้าไปทำภารกิจให้ราชาอีกนะจ๊ะ  

 

“คะ ~ แม่วันนี้มีอะไรกินบ้างคะแม่ ก็นะของโปรดของลูกและของน้องทั้งนั้นแหละจะ” 

 

                 เดียวน้องกลับมาลูกจะต้องดูแลน้องให้ดีๆนะเข้าใจใช่ไหมอย่าไปรังแกน้องละ  ลิซา คะแม่หนูเคยไปรังแกน้องที่ไหนละคะ หนูก็แค่เอ็นดูน้องเข้ามากไปแค่นั้นเองเดียวน้องกลับมาคืนนี้หนูจะจัดหนักเล่นผีผ้าห่มที่ไม่ได้เล่นมานานซะให้เข็ดไปเลยละคะแม่  

 

“จ้า...เอ้ามากินข้าวแล้วก็ไปทำงานได้แล้ว คะแม่ ~ ~ ~” 

 

                 “เอ้าละไปต่อดีกว่าเราอืม ตั้งแต่เมื่อกี่เรารู้สึกร้อนๆหนาวๆยังไงไม่รู้แหะ สงสัยอาจจะเป็นหวัดละมั่งชั่งมันไปละกันไปต่อดีกว่าเสร็จแล้วจะได้กลับไปกินข้าวเย็นกับแม่และพี่สาว “กรึบ กรึบ กรึบ” โห ทางเดินนี่ก็ยาวเหมือนกันนะเนี่ยขนานเราเดินมาเป็นครึ่งชั่วโมงแล้วก็ยังไม่ถึงทางออกซักทีแม้ไม่อยากจะนึกเลยว่าจะมีไอ้บ้าแถวไหนไม่กดหยุดกับดักแล้วใช้วิธีของตัวเองเข้ามาบ้างไหมเนี่ย 

 

                 [ หึหึ แต่ก็คงไม่มีใครหน้าหนาจะเข้ามาแบบวิธีของตัวเองโดยไม่ปิดกับดักหรอกน่าเป็นไปไม่ได้แน่นอน เป็นไปไม่ได้ ] 

 

               “แกร๊ก เอ๊ะเราเหยีบอะไรไปหว่าก้มลงไปมองซักนิดก็ดีเหมือนกัน เหวอออ อะไรเนี่ยโครงกระดูกแถมยังเป็นผู้ใช้เวทย์อีกตั้งหากคงไม่ใช้ไอ้บ้าที่เราเพิ่งคิดไปหรอกนะว่าจะผ่านมาด้วยวิธีของตัวเองเนี่ย” 

 

               “โอ้...มีบันทึกซะด้วยไหนๆดูหน่อยซิ” 

[ วันที่ 1: ผมนักเวทย์ที่ชื่อ บียอน ออกเดินทางมาจากกิลเพื่อหาสมบัติที่อาจจะหลงเหลืออยู่ในโบสถ์แห่งนี้ที่ไหนสักแห่ง. ] 

[ วันที่ 2: ผมได้ออกเดินทางเข้ามาข้างในลึกเรื่อยๆโดยกำจัดมอนสเตอร์ไปเป็นจำนวนมากเลยละกว่าจะเข้ามาถึงกลางโบสถ์ได้. ] 

[ วันที่ 3: ผมตัดสินใจเลือกเดินเข้ามาทางซ้ายเพราะคิดว่าไม่น่าจะยากอะไรและน่าจะมีสมบัติด้วยผมก็เลยเดินเข้ามาเรื่อยๆ. ] 

[ วันที่ 4: ผมเดินมาได้พอสมควรก็เจอกับกันดักมหาโหดปิดเส้นทางไปต่อผมเลยลองมองตรงผนังถ้ำด้านซ้ายและด้านขวาก็เจอคนมาเขียนว่าพวกเขามาแล้วแต่ผมไม่เจอใครเขียนว่าไปต่อแล้วได้เลยสักคน. ] 

[ วันที่ 5: ผมชั่งใจว่าจะเลิกเข้าไปต่อดีไหม ผมใช้เวลาคิดมาหนึ่งคืนแต่ผมก็ยังอยากจะเข้าไปดูข้างในว่าจะมีสมบัติหรือไม่. ] 

[ วันที่ 6: ผมก็ตัดสินใจเปิดใช้เวทย์กายาเพรชที่ ผมถนัดเพื่อเข้าไปสำรวจให้ได้ว่าอีกด้านของกับดักว่าจะมีสมบัติอะไรหรือไม่. ] 

[ วันที่ 7: โอย..... มานาของผมหมดระหว่างเดินมาได้ครึ่งชั่วโมงตอนนี้ผมโดนกับดักเล่นงานที่ขาไปต่อไม่ได้แล้วบ้างคนอาจจะว่าผมโง่แต่ก็ชั่งมันซิผมก็แค่อยากจะรู้ว่าข้างในนั้นมีสมบัติหรือมีอะไรอยู่ในนั้นกันแน่. ] 

[ วันที่ 8: ผมมม... คงไปต่อไม่ได้แล้วตอนนี้เหลือแค่มือและหัวที่ยังคงขยับได้ ถ ถ ถ้าใครมาเห็นบันทึกฉบับนี้ผมขอฝากบอกลูกเมียแทนผมด้วยว่าผมขอโทษและหวังว่าคนที่ได้เห็นบันทึกฉบับนี้จะช่วยสานต่อความตั้งใจของผมก่อนตายให้ด้วย แค่กกก...กรอดดด. ] 

[ วันที่ 9 : สุดท้ายของสุดท้ายจริงๆผมอยากให้คุณที่เจอช่วยดูแลลูกสาวและเมียของผมด้วยไม่ว่าจะให้พวกเธอเป็นคนใช้หรือเป็นอะไรก็ตามผมขอร้องอย่างสุดซึ่งแผนที่บ้านผ ผ ผมได้แนบไว้ในบันทึกฉบับนี้แล้ว แค่กกก ผมมฝากกกด้วย ขอบคุณ เฮือก ~ ~ ~. ] 

 

                 “เห้อออ ผมไม่คิดเลยจริงๆ ว่ามันจะมีไอ้บ้าที่เข้ามาด้วยวิธีนี้จริงๆ แล้วดันตายอีกแล้วยังจะมีหน้ามาสั่งเสียอีกนะแก ตอนก่อนจะเข้ามาทำไมไม่คิดว่าจะมาไม่ได้บ้างฮะ เป็นยังไงละพอมาได้ครึ่งทางก็ตายซะแล้วแถมยังมีหน้ามาเขียนฝากให้ดูลูกเมียแทนอีกนี่เองคิดว่าคนที่มาเจอจะเป็นนักบุญหรือยังฮะ” 

 

                 “ชิก็ช่ววย ไม่ได้ละนะไหนๆก็มาเจอแล้วและเห็นข้อความแล้วด้วยถ้าผมไม่ช่วยผมก็คงจะเป็นได้แค่คนเห็นแกตัวที่สุดในโลกนี้แล้วละมั่งเนี่ยเอ้าเถอะผมจะช่วยก็ได้แต่ต้องตอนที่ผมกลับออกจากที่นี่แล้วละนะขอให้นอนหลับอย่างสบายใจเถอะเอ้าละเดินไปต่อดีกว่า” 

 

[ ขอบคุณ ] 

            

                  “หือม์เหมือนจะได้ยินเสียงอะไรด้วยแหะ สงสัยเราจะหูฝาดไปละมั่งไปดีกว่า เดิน เดิน เราต้องเดินต่อไปไม่มีอะไรมาขวางทางของเราได้อีกแล้ว”  

 

“แกร๊ก ครึก ครึก ครึก”  

 

                  “วิญาณรับใช้มังกรเจ้าคิดยังไงกับเจ้าเด็กนี่ถึงได้ปล่อยให้เข้ามาถึงชั้นในสุดของรังท่านมังกรที่อาศักอยู่ในโบสถ์นี้ได้เนี่ย ถ้านายท่านรู้เข้าเราไม่ตายดีแน่ๆเอ้าน่าถ้าเจ้าเด็กนั้นมันมีความสามารถเราก็จะได้หลุดพ้นจากเจ้ามังกรนั้นกันสักทีไงแต่ถ้าเจ้าหนูนั้นสู้ไม่ได้ก็มีแต่ต้องไปเป็นอาหารให้ นายท่านที่นอนอยู่ข้างหน้ามันเท่านั้นหละไปเถอะไปรอดูการสู้รบที่จะมาถึงข้างในกันดีกว่าไม่ว่าใครแพ้ใครชนะเราก็ยังลอดกันอยู่ดีนั้นแหละ หึหึหึ” 

 

                     โอ้มาถึงสักทีแต่ว่าทำไมประตูมันบานใหญ่จังละเนี่ยใหญ่พอจนยัดมังกรเข้าไปบินเล่นได้สบายๆเลยนะเนี่ยถ้าจะใหญ่ขนานนี้... ช่างมันละกันเข้าไปดูข้างในเดียวก็รู้เองแหละ วาว วาว ตรงนี้มีคำใบด้วยแหะ ไหนๆ ลองอ่านดูหน่อยซิ 

 

                      “ผู้ที่จะเข้าประตูนี้ได้ต้องตอบคำถามที่เขียนไว้ในนี้ 3 คำถามให้ถูกต้อง” 

[ คำถามที่ 1: ทำไมมอนสเตอร์ถึงจะต้องโดนมนุษย์ไล่ฆ่า ] 

[ คำตอบ : อืมผมว่าเพราะมอสเตอร์ทำร้ายมนุษย์ก่อนก็เลยต้องโดนเองซะบ้าง ] 

[ คำถามที่ 2: ถ้าเจ้าโดนเพื่อนที่ตัวเองรักหักหลังฆ่าเจ้าจะทำอย่างไร ] 

[ คำตอบ: อืมผมก็คงทำได้แค่ยอมรับในโชคชะตาว่าผมอาจจะคิดผิดแต่แรกก็ได้ที่คบเพื่อนคนนี้ได้แต่ยอมรับในสิ่งที่เราได้ตัดสินใจไปแล้วละนะ ] 

[ คำถามที่ 3: ถ้าเจ้าเลือกได้ว่าจะเป็นหรือตายเจ้าจะเลือกอะไร ] 

[ คำตอบ : มันก็ต้องแน่นอนอยู่แล้วว่าต้องอยากมีชีวิตอยู่ต่อนะซิ ชีวิตอะนะคือสิ่งที่มหัศจรรย์การมีชีวิตอยู่ยอมดีกว่าตายอยู่แล้ว ] 

 

 “กรึก... แกร๊ก แอ๊ด....” 

 

                        “โอ้ โอ้ โอ้” ยินดีต้อนรับสู้บ้านของข้าเจ้ามนุษย์ นานมากแล้วประมาณ 300 ปีได้แล้วละนะที่ไม่มีผู้ใดเข้ามาในที่ของข้าถึงจะเข้ามาก็ไม่มีใครเคยรอดชีวิตไปได้แม่แต่คนเดียวละนะ  

 

[ เฮือกกก มมมังกร แย่แล้ว แย่แล้วนี่มันสมบัติล่อคนมาฆ่ากันชัดเลยนี่หว่า ] 

 

                          “หึหึไม่ต้องกลัวไปเจ้าเด็กน้อยข้าจะค่อยๆเล่นกับเจ้าให้นานๆ เองเพราะไม่มีใครมาตั้ง 300 ปีแล้วข้าก็เหงานิดหน่อยละนะต้องเล่นกับเจ้าให่นานๆ หน่อย และนี่ก็คือศึกแรกระหว่างผมและมังกรที่อยู่มานาน 300 ปีกำลังจะเริ่มต้นขึ้น” 

 

[ มังกร ดาเมจทำลายล้างอยู่ที่ 100000 ตามที่มีบันทึกไว้ในโลกใบนี้มังกรคือบุตรที่ถูกพระเจ้าทอดทิ้งให้อยู่บนโลกเพื่อเฝ้าสมบัติแทนเหล่าพระเจ้าที่จะกลับมายังโลกนี้อีกครา ] 

                           

                           “จะมังกรหรือเทพก็เถอะในเมื่อข้า ลูอัส ได้กลับมาเกิดใหม่แล้วจะไม่ยอมแพ้และตายไปง่ายๆให้แก่ เจ้าหรอกเจ้ามังกร โห โห โห ใจกล้าไม่เบานี่เจ้าหนูงั้นเราก็มาสู้กันเลยเป็นยังไงละ หึหึหึ อย่าด่วนตายไวไปหน่อยละ ก๊รากกก...” 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น