Savahale
facebook-icon

ฝากติดตาม รอยเลือดแห่งรัตติกาลนคร กันด้วยนะคะ อัปตอนใหม่ทุกวันค่ะ : )

บทที่ 5 : คดีที่ 1 ธมลวรรณ พิพัฒน์ลังกา (3)

ชื่อตอน : บทที่ 5 : คดีที่ 1 ธมลวรรณ พิพัฒน์ลังกา (3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 12

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2562 16:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 : คดีที่ 1 ธมลวรรณ พิพัฒน์ลังกา (3)
แบบอักษร

บทที่ 5 : คดีที่ 1 ธมลวรรณ พิพัฒน์ลังกา (3) 

 

 

 

ซ่า..... 

 

 

เช้าวันใหม่กับเสียงฝน พลลภัตม์ลืมตาตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกที่เบาสบาย ภายในห้องสัมผัสได้ถึงความชื้นที่เพิ่มขึ้น เช่นเดียวกับอาการบิดขี้เกียจของเขา อยากนอนต่อเหลือเกิน แต่เมื่อเหลือบไปมองคนข้างกาย ก็พบว่าว่างเปล่า เขาจึงเดินออกจากห้องนอนเพื่อลงไปดื่มกาแฟด้านล่าง 

 

 

กาแฟร้อนในมือถูกยกแล้วเดินไปยังห้องออกกำลังกายส่วนตัวในบ้าน ประตูถูกเปิดออก และพบว่าใครบางคนกำลังวิ่งบนลู่สุดไฮเทคอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย  

 

 

"ฟิตแต่เช้าเลยรึไง? " 

 

 

"นายจำเหยื่อคนแรกของคดีเราได้ไหม" 

 

 

"อือ...หลานสาวเสี่ยบุญนำ" 

 

 

"เมื่อคืนฉันเปิดอ่านแฟ้มคดีเธอ แล้วลองปะติดปะต่อเรื่องดูอีกครั้ง" 

 

 

ปี๊บ 

 

 

ลู่วิ่งเมื่อครู่ที่ถูกตั้งความเร็วไว้ใกล้สุดถูกปิดลง ธีภพปาดเหงื่อออกแล้วมายืนข้างๆ ชายที่กำลังยืนพิงขอบประตูจิบกาแฟ  

 

 

"นายได้อะไรเพิ่มงั้นสิ" 

 

 

"ฉันแค่รู้สึกว่าบางทีเราอาจต้องคิดในมุมอื่นดูบ้าง ทั้งๆ ที่เธออายุยังน้อย แต่สามารถสร้างรอยยิ้มกลบอาการเก็บกดภายในไว้ได้เกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ ฉันว่ามันไม่ธรรมดา" 

 

 

"มนุษย์ทุกคนก็สวมหน้ากากด้วยกันทั้งนั้นแหละ คงมีแต่นายคนเดียว ที่รู้สึกยังไงก็แสดงออกหมด" 

 

 

"..." 

 

 

"เพทาย เรื่องเมื่อวาน...ฉันขอโทษจริงๆ "

 

 

กาแฟในมือที่กำลังจะถูกยกขึ้นดื่มชะงักเมื่อประโยคนั้นลอยมา อันที่จริงพลลภัตม์ไม่ได้รู้สึกแย่อะไร เพราะนั่นคือความช่วยเหลือที่เขาเสนอให้แก่ธีภพเอง 

 

 

"ช่างมันเถอะ เพราะฉันเองก็รู้สึกดี เอาเรื่องของเด็กนั่นต่อเถอะ" 

 

 

 

 

 

 

24 ธันวาคม 2561 

 

 

"ฟ้า ไม่สบายหนักรึเปล่า เมื่อวานก็ไม่เห็นที่เรียนพิเศษ" 

 

 

ใบเฟิร์นทักธมลวรรณที่เดินเข้ามาในชั้นเรียน และได้รับรอยยิ้มแสนร่าเริงตอบกลับมา คล้ายกับว่าเธอไม่เคยป่วยมาก่อนเลย 

 

 

"เราหายแล้ว วันเสาร์ขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้ลงมาส่ง :) " 

 

 

"ค่อยยังชั่ว พวกเราเป็นห่วงแทบแย่" 

 

 

"ขอโทษจริงๆ " 

 

 

หญิงสาวกล่าวขอโทษขอโพยเพื่อนด้วยแววตาสำนึกผิด เพียงเห็นว่าธมลวรรณไม่ได้เป็นอะไรมาก สองสาวเพื่อนซี้ก็กลับมาร่าเริงด้วยกันอีกครั้ง  

 

 

เป็นปกติที่เมื่อจบวิชาใดแล้วใครมีส่วนไหนไม่เข้าใจ ทั้งสามจะช่วยกันอธิบายเพื่อไม่ให้ใครมีอะไรต้องค้างคาในบทเรียน ทำให้เธอทั้งสามกลายเป็นกลุ่มเด็กเก่งอันดับต้นๆ ของห้องเลยก็ว่าได้  

 

 

"เย็นนี้กลับบ้านก่อนไหม หรือว่าไปพร้อมกันเลย" 

 

 

"เราบอกที่บ้านแล้ว ว่าวันนี้จะไปค้างบ้านนิล ตอนแรกก็ไม่มีใครยอมหรอก แต่พอบอกว่าเฟิร์นก็ไป คุณพ่อถึงยอม" 

 

 

"งั้นเลิกเรียนแล้วไปเปลี่ยนชุดที่บ้านเรากันก่อน แล้วไปบ้านพี่อิงค์ด้วยกัน เราจะขับรถไปเอง" 

 

 

"อื้ม! " 

 

 

สามสาวเพื่อนซี้นัดกันเป็นอย่างดี วันนี้จะมีปาร์ตี้เล็กๆ ระหว่างสายรหัส โดยงานจะถูกจัดขึ้นที่บ้านรุ่นพี่รหัสคนหนึ่งซึ่งมีพื้นที่กว้างขวางเป็นอย่างมาก ธมลวรรณและใบเฟิร์นมาบ้านนิลอยู่บ่อยครั้ง พ่อกับแม่นิลรับราชการ แต่ก็ได้แยกทางกัน นิลอาศัยอยู่กับพ่อ ซึ่งไม่ค่อยอยู่บ้าน เธอจึงสามารถไปไหนหรือทำอะไรก็ได้ตามใจปรารถนา 

 

 

วัยรุ่นสาวเพื่อนซี้สามคนในชุดธีมเดียวกัน เดรสธรรมดาสมวัยแต่เมื่ออยู่บนร่างอันสวยงามของทั้งสามสาว ชุดนั้นกลับดูโดดเด่นขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ รถยนต์สีบลอนด์ทองถูกขับเข้าไปจอดด้านในของตัวบ้านของพี่อิงค์สุดหล่อ ธมลวรรณเดินลงรถมาด้วยอาการประหม่า 

 

 

"ตื่นเต้นอ่ะ" 

 

 

"ใจเย็นฟ้า หายใจลึกๆ " 

 

 

หญิงสาวมีอาการสั่นน้อยๆ เมื่องานนี้เธอจะได้พบกับ 'พี่อาร์ม' รุ่นพี่ ม.6 ที่เธอแอบชอบมาร่วมด้วย 

 

 

ด้านในมีหลายสิบชีวิตมารวมตัวกัน แต่ละคนแต่งกายในชุดสีสันฉูดฉาด มีทั้งกลุ่มที่กำลังล้อมวงเล่าเรื่องหลอน กลุ่มที่กำลังรับประทานอาหารแล้วพูดคุยอย่างสบายใจ และโต๊ะของพวกเธอที่มีเพื่อนร่วมห้องนั่งอยู่ก่อนแล้ว 

 

 

"มิน เป็นไง มานานแล้วเหรอ" 

 

 

"อือ อาหารที่นี่อร่อยมากอ่ะ เกี๊ยวทอดอันนี้คือจานที่สามแล้วนะ" 

 

 

ไม่ว่าเปล่า มินจับเกี๊ยวทอดในจานสุดหรู ยัดเข้าปากอีกหนึ่งชิ้น สามสาวหันมองหน้ากันแล้วหัวเราะขบขัน ธมลวรรณลองหยิบมาชิม ก็พบว่าอร่อยอย่างที่เพื่อนว่าจริงๆ รวมไปถึงอาหารอย่างอื่นที่จัดมาบริการด้วยแล้วเรียกได้ว่าหารับประทานทั่วไปได้ยาก 

 

 

ช่วงเวลาแห่งความหรรษาไหลไปอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งได้มีเสียง เสียงหนึ่งดังขึ้นและหยุดทุกการกระทำ นั่นคือเสียงหัวหน้าห้องของพี่ชั้น ม.6 ที่ได้สรุปเรื่องราวกิจกรรมต่างๆ ที่ผ่านมาตลอดปี กว่าที่พี่รหัสน้องรหัสจะได้รู้จักกัน และภาพความอบอุ่นใจมากมายก็ถูกฉายขึ้นจอใหญ่ให้ทุกคนได้เห็น  

 

 

'อีกไม่กี่เดือน พวกพี่ก็ไม่อยู่กันแล้ว ขอให้พวกน้องโชคดี' 

 

 

ปิดท้ายไว้เพียงเท่านั้น เป็นอันว่าจบงานอย่างเป็นทางการ ธมลวรรณมองนาฬิกาข้อมือ ก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่ม หลายๆ คนเริ่มทยอยกลับ และพวกเธอก็ควรกลับกันได้แล้ว 

 

 

"กลับกันเหอะ" 

 

 

เสียงกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน 

 

 

"จะรีบกลับไปไหน ยังไงเราก็นอนบ้านนิลอยู่แล้ว อีกอย่างเราว่านี่ก็โอกาสดี ที่ฟ้าจะได้อยู่ใกล้พี่อาร์มนานๆ ด้วย เดี๋ยวพี่เค้าก็จบกันไปหมดแล้ว ไม่รู้ฟ้าจะมีโอกาสแบบนี้อีกรึเปล่านะ" 

 

 

ใบเฟิร์นพูดจบก็หันไปยิ้มให้เพื่อนที่นั่งโต๊ะเดียวกันที่กำลังลุกออกจากโต๊ะไป เมื่อคนเริ่มบางตาลง กิจกรรมช่วงดึกจึงได้เริ่มต้นขึ้น  

 

 

"ไหนใครยังไม่กลับ มานั่งล้อมวงตรงนี้หน่อย" 

 

 

เจ้าของสถานที่ประกาศผ่านไมค์ตัวเดิม ผู้คนที่กระจัดกระจายประมาณ 15 คนในงาน ก็ได้มานั่งล้อมวงเรียบร้อยแล้ว จากนั้นผู้ประกาศจึงเดินตามลงมานั่งยังมุมที่ว่าง 

 

 

"ต่อไปจะเป็นเกมรอบดึกแล้วนะ น้องคนไหนยังไม่กลับพี่ถือว่าอยู่ได้เคลียร์กับที่บ้านแล้ว เคนะ" 

 

 

ทุกคนพยักหน้าสร้างความมั่นใจให้พ่องาน เมื่อทุกคนพร้อม ไพ่ 2 สำรับ ก็ได้ถูกนำมาวางไว้ตรงหน้าเจ้าของบ้าน พร้อมกับรถเข็นที่เต็มไปด้วยแอลกอฮอล์ ซึ่งสาวใช้ได้เข็นเข้ามาไว้ใกล้ๆ กับเจ้าของบ้าน 

 

 

"เพราะคนเราเยอะ พี่เลยต้องใช้ไพ่ 2 สำรับ แต่ไม่เป็นปัญหา เพราะเราจะแค่ใช้นับแต้มคะแนนเท่านั้น เกมนี้ง่ายมาก พี่จะสับไพ่แล้ววางไว้ตรงกลาง ให้ทุกคนหยิบวนกันไปจนกว่าไพ่จะหมดสำรับ แล้วเรามาดูกันว่าใครที่ได้แต้มรวมน้อยที่สุด จะโดนทำโทษ" 

 

 

"แล้วคนที่ได้มากที่สุดล่ะพี่อิงค์ จะมีสิทธิได้ทำอะไรเปล่า" 

 

 

"แน่นอน คนที่ถือแต้มรวมมากที่สุด จะต้องเลือกคนที่ได้แต้มกลางๆ จะใครก็ได้ ให้โดนทำโทษด้วยการดื่มอะไรก็ได้เช่นกันที่วางอยู่ตรงนี้" 

 

 

มือสวยได้รูปผายไปยังรถเข็นแอลกอฮอล์ 

 

 

"แล้วคนได้แต้มน้อยสุดนี่โดนทำโทษอะไรอ่ะพี่? " 

 

 

"พูดความจริง...อะไรก็ได้ที่โคตรพีค ถ้าเล่าแล้วทุกคนเงียบ ก็ต้องเล่าไปเรื่อยๆ จนกว่าจะพีค" 

 

 

"แล้วถ้าชีวิตดีเวอร์แบบน้องฟ้าล่ะ กูว่าไม่น่าจะพีคได้" 

 

 

เพื่อนร่วมวงคนหนึ่งสมทบ เมื่อได้ฟังกติกา 

 

 

"มันก็ต้องมีบ้างแหล่ะ ความลับอะไรก็ได้ เรื่องของเรา เรื่องของคนอื่นที่เรารู้มา ได้หมด" 

 

 

ธมลวรรณยิ้มตอบบทสนทนาที่กล่าวถึงตน แล้วไพ่ในมืออิงค์ก็เริ่มถูกสับอย่างชำนาญ เพียงไม่นานรอบแรกก็ได้เริ่มขึ้น โดยอิงค์คนสับไพ่จะหยิบเป็นคนสุดท้าย เริ่มคนแรกจากขวามืออิงค์ วนมาถึงอิงค์ แล้ววนต่อไปจนไพ่หมด 

 

 

"โอ๊ยยย ตื่นเต้นโว๊ยยย" 

 

 

เสียงโวยวายจากรุ่นพี่ ม.6 ที่นั่งข้างๆ อิงค์ดังขึ้น ไม่ใช่เพียงเขา แต่ทุกคนก็รู้สึกตื่นเต้นจนอะดรีนาลีนหลั่งไม่แพ้กันสักคน ไพ่ของทุกคนถูกเปิด แล้ววางไว้บนโต๊ะ 

 

 

เสียงโห่ร้องดังขึ้นคล้ายกับจะเยาะเย้ยอยู่ในที ให้กับคนที่โวยวายเมื่อครู่ เพราะบัดนี้ไพ่ในมือได้โชว์ให้เห็นว่าแต้มรวมของเขานั้นได้น้อยที่สุดในวง 

 

 

"ฮื้ววววววว! ไอ้โก้ ไงล่ะมึง ตื่นเต้นดีนัก ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ ๆ " 

 

 

ความครึกครื้นกลับมาอีกครั้ง หลังจากที่เมื่อสักครู่ทุกคนนิ่งเงียบลุ้นไพ่ในมืออยู่เลย 

 

 

"ส่วนคนได้แต้มเยอะสุดก็...ไอ้อาร์ม" 

 

 

"อะไรวะ หล่อไม่พอ เสือกดวงดีอีก" 

 

 

เสียงโก้เอ่ยแซวเมื่อตอนนี้เขารู้สึกพลาดแบบสุดๆ  

 

 

"มา ไหนความจริงของมึง มีอะไรเด็ด จัดมาโก้" 

 

 

ทุกคนตั้งหน้าตั้งตารอฟังความลับที่โก้จะเล่า คล้ายกับอิงค์จัดฉากให้โก้จับได้แต้มน้อยสุดอย่างไรอย่างนั้น เพราะเพื่อนคนนี้นอกจากจะชอบโวยวายแล้ว ยังเก็บความลับอะไรไม่ค่อยได้อีกด้วย เพราะฉะนั้นก็แปลว่า อะไรที่เพื่อนไม่เคยรู้ และมันเก็บไว้ได้ มันต้องสำคัญมากจริงๆ  

 

 

"..." 

 

 

"เงียบเลยนะมึง" 

 

 

"อะไรดีวะ" 

 

 

โก้นิ่งนึกอยู่นาน เขาไม่รู้ว่าจะเอาเรื่องไหนดี เพราะด้วยความที่ตัวเองเป็นคนเปิดเผยมาก ความลับอะไรก็ไม่มีหรอก เป็นยังไงก็เป็นอย่างนั้น คนอื่นรู้หมดแล้ว 

 

 

"อะไรก็ได้ที่พวกกูยังไม่รู้...อย่าแต่งเรื่องนะมึง คนเค้าดูออก" 

 

 

นั่งนิ่งไปสักพักก็คล้ายกับว่านึกอะไรออก แต่ไม่กล้าพูดออกมา 

 

 

"เร็วๆ นึกอะไรออกก็พูดออกมา คนอื่นเค้าไม่ได้ว่างรอมึงถึงเช้านะ" 

 

 

"เออๆ นึกออกเรื่องนึง พวกมึงจำครูพละตอน ม.4 ได้ป่ะ" 

 

 

"เออ ทำไมวะ" 

 

 

ทุกคนพยักหน้า รวมไปถึงรุ่นน้อง ม.5 ด้วย เพราะปีที่แล้วพึ่งเจอมาเหมือนกัน 

 

 

"คือ...ครูเค้ามีอาชีพเสริมว่ะ" 

 

 

"สอนพิเศษ? " 

 

 

โก้ส่ายหน้า แล้วก็พูดอ้อมแอ้มเบาๆ เพียงลำพัง  

 

 

"เค้าเป็นเมียน้อย ผอ. พ่อกูอยู่วงใน เค้าเล่าให้ฟัง" 

 

 

"เชี่ยยยยย!!! " 

 

 

หลายคนตะลึงตาค้าง หลายคนอุทานอย่างห้ามไม่ได้ ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างโก้จะเก็บความลับนี้ไว้ได้มาอย่างเนิ่นนาน 

 

 

เมื่อความจริงที่โก้เล่าเป็นสิ่งที่ทุกคนพอใจ ถัดไปจึงเป็นส่วนของอาร์ม ที่จะเลือกผู้ประเดิมแอลกอฮอล์เป็นคนแรกของค่ำคืนนี้ 

 

 

"1 มึงเลือกใคร 2 มึงเลือกอะไร" 

 

 

อาร์มลุกจากที่นั่งของตัวเองแล้วเดินไปหยิบน้ำสีอำพันขวดหนึ่งขึ้นมา แล้วรินใส่แก้ว 2 ใบ เขาเดินไปยื่นให้กับใบเฟิร์น 

 

 

"อย่าว่ากันนะเฟิร์น พี่ดื่มเป็นเพื่อนด้วย" 

 

 

ใบเฟิร์นรับแก้วไปแล้วยิ้มเจื่อนให้อาร์ม สาวแว่นหน้าแบ๊วที่พี่ๆ ม.6 อยากรู้ความจริงว่าแบ๊วอย่างที่เห็นจริงรึเปล่า จึงได้วางแผนกัน ไม่ว่าใครจะได้แต้มสูงสุดก็จะยกให้ใบเฟิร์นดื่มทุกคน เพื่อจะได้เห็นตัวตนที่แท้จริงได้เวลาเมา  

 

 

เกมผ่านไปเรื่อยๆ และทุกคนสนุกสนามกับความจริงที่เป็นความลับ แต่ละเรื่องทำให้ตื่นเต้นจนอยากเล่นต่อเรื่อยๆ ไม่อยากหยุด และแน่นอน ถ้าเป็นครั้งไหนที่รุ่นพี่ ม.6 ได้แต้มสูงสุด น้ำสีสวยก็จะมาตกในมือของใบเฟิร์นทุกครั้ง จนเธอเริ่มคุมสติตัวเองไม่อยู่ 

 

 

เมื่อเห็นอาการที่แปลกไปของเพื่อนรัก ธมลวรรณจึงเริ่มรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา เด็กสาวน่ารัก ตั้งใจเรียน กลับพูดมากกว่าปกติ รวมไปถึงกล้าถามกล้าตอบกับทุกๆ คนในวง จนสุดท้ายธมลวรรณก็ขอให้รุ่นพี่หยุดแกล้งใบเฟิร์น แต่ก็ไม่นำพา เมื่ออิงค์บอกกับเธอว่า ถ้าห่วงเพื่อนมากก็ดื่มแทนเพื่อนสิ  

 

 

นิลพยักหน้า แล้วหลังจากนั้น ธมลวรรณและนิลก็ช่วยกันดื่มแทนใบเฟิร์น แม้จะถูกใบเฟิร์นห้ามอย่างไรก็ไม่ยอม อย่างไรก็ต้องช่วยเพื่อนให้ได้  

 

 

"ไหวไหมฟ้า เล่นกันอีกสองสามรอบพี่ว่าก็แยกย้ายกันได้ละ ดึกกว่านี้พ่อแม่พี่จะลงมาด่าเอาเหมือนกัน" 

 

 

เจ้าของบ้านที่เห็นสามสาวเริ่มเมาจนคุมสติไม่ได้ เข้ามากระซิบ และแก้วหลังๆ รุ่นพี่ก็เริ่มสงสาร จึงเปลี่ยนคนดื่มแทนให้แล้ว 

 

 

"พวกมึง อีกสองสามตา เลิกละนะ เดี๋ยวพ่อกูลงมาด่า" 

 

 

สีหน้าไม่พอใจเท่าไหร่ของเพื่อนที่กำลังติดลมส่งมา แต่ก็เข้าใจและเตรียมแผนสำรองคือไปต่อกันทีอื่นสำหรับบางคน 

 

 

"มาๆ ๆ ต่อๆ " 

 

 

ไพ่ถูกสับแล้ววางลงอีกครั้ง และคราวนี้ผู้ที่มีแต้มรวมน้อยที่สุด ก็คือคนเดียวกับที่สติสัมปชัญญะใกล้ดับลงไปเต็มที 

 

 

"น้องฟ้า! โดนจนได้ ฮ่าๆ ๆ ๆ " 

 

 

"ว่าไง อยากกลับบ้านต้องรีบเล่านะ" 

 

 

"พี่อิงค์" 

 

 

"..." 

 

 

ทุกคนลุ้นว่าธมลวรรณผู้เพียบพร้อมจะมีความลับอะไรซ่อนไว้ และสิ่งที่เธอเอ่ยออกมาก็ทำให้ทุกคนตาค้าง รวมไปถึงชายผู้ถูกเอ่ยถึงด้วย 

 

 

"ฟ้า…ฟ้าชอบพี่อาร์มค่ะ" 

 

 

"!!!! " 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น