ละอองพราว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 17 : ก็คนมัน...หึง!

ชื่อตอน : Chapter 17 : ก็คนมัน...หึง!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ย. 2558 17:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 17 : ก็คนมัน...หึง!
แบบอักษร

 

 

Chapter 17 : ก็คนมัน...หึง!

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/100371/1701793865-member.jpg

 

  

 

 

ราล์ฟ :

 

 

“อย่าลงมานะ...ไม่งั้นโดนดีแน่!”  ผมจับคนตัวเล็กยัดเข้าไปในรถแล้วรีบวิ่งอ้อมมานั่งฝั่งคนขับ 

“ไอ้คนเลว! จะเอายังไงกับฉันอีก?! ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ!”

“มานี่เลย!”  ผมกระชากคนตัวเล็กให้ขึ้นมานั่งคร่อมตักไว้ ยังไงก็ต้องสะสาง ก็ดูก่อเรื่องไว้ซิ...แต่งตัวโป๊แบบนี้ แล้วยังไปยุ่งกับไอ้เวรนั่นอีก อ่อ…ไปนั่งตักไอ้ไนท์ด้วย...หลายเรื่องเลยวันนี้น่ะ

“ปล่อยฉันนะ! สกปรก!”  เธอทั้งดันทั้งทุบผมอก รั้นจะลงจากตักผมให้ได้ 

“มันน่านัก! ใครอนุญาติให้ทำแบบนั้นวะ?! บอกแล้วใช่มั๊ยว่าอย่าไปยุ่งกับผู้ชายคนอื่น”

“มันเรื่องของฉัน...ฉันจะทำอะไรก็ได้ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน...นายเองยังไม่ต้องรอฉันอนุญาติเลย...คนเลว! ปล่อยนะ”

“เดี๋ยวเถอะ...จะโดนสำเร็จโทษบนรถนี่แหละ”

“ไอ้คนเลว! คนนิสัยไม่ดี! ปล่อยฉัน...ปล่อย!”

“เธอโกรธเรื่องอะไร?”

“คนนิสัยไม่ดี! ยังมีหน้ามาถามอีก...ไอ้คนสกปรก ไอ้ขยะเปียก...ฉันเกลียดนาย ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลย!”  เธอไม่เพียงแต่ต่อว่าผม แต่มือเล็กๆยังยกขึ้นมาทุบตีผมเป็นพัลวัน

“ขยะเปียกเหรอ?”  ผมก้มลงหอมแก้มนุ่มนิ่มสลับกันทั้งสองข้าง หอมซ้ำๆย้ำๆด้วยความหมั่นเขี้ยว

“อย่ามาโดนตัวฉัน อย่ามาหอมนะ...คนน่ารังเกียจ สกปรก!”

“หืม?!…สกปรก?”  ผมเอ่ยทวนจบก็ฟัดแก้มนุ่มนิ่มจนมันเห่อแดงไปทั้งสองข้าง ผมต้องหยุดและผละออกมาเพราะคนบนตักไม่ขัดขืนอีกแล้ว เธอนั่งสะอึกสะอื้นอยู่บนตักผม ไม่ทุบตีผมอีก

“ฮึก….ฮือ…ไอ้คนทุเรศ หน้าไม่อาย ฉันล่ะเกลียดนาย เกลียดนายที่สุด! ฮือ”

“เธอผิด!”

“ฮึก…ฮือ…ฉันผิดอะไร?!”

“ก็ผิดที่ไม่ฟังฉัน...เธอไม่อยากเลิกกับไนท์ใช่มั๊ย?!”

“ฉันไม่มีโอกาสบอก...ฮึก...แล้วถึงฉันจะบอกหรือไม่บอกมันก็ไม่มีผลอะไรกับนายอยู่แล้วหนิ มันดีซะอีก นายจะทำอะไรก็ได้...เพราะไม่ได้มีสถานะมาผูกมัด”

“ฮึ! มันน่านัก!...ยังไม่สำนึกใช่มั๊ย?!”

“นายนั่นแหละผิด! คนทุเรศ มี…”

“มีอะไร?”  ผมเอ่ยถามคนตัวเล็ก แล้วเชยคางมนให้เธอหันมาสบตากับผม

“ฮึก…ฮือ…ฮึก”

“มีเมียแล้ว?”

“ฮึก…คนทุเรศ น่าไม่อายที่สุด ฮึก…ยังมีหน้ามาพูดว่ามีเมียแล้ว...คนมีเมียแล้วเขาทำอย่างนั้นเหรอ?...ไปมั่วกับผู้หญิงคนอื่นทั้งๆที่เมียตัวเองก็นั่งอยู่ด้วย...เห็นฉันเป็นหัวหลักหัวตอรึไง?!”

“อ่อ…ยังจำได้ว่าเป็นเมียฉัน”

“ฮึก…ไม่ใช่สินะ...เราไม่ได้เป็นอะไรกัน...นายจะทำอะไรกับใครก็ได้ ไม่ต้องแคร์ฉัน...มันก็ดีแล้ว...ดีสำหรับคนอย่างนายน่ะ คนเห็นแก่ตัว...เอาแต่ได้ ผู้ชายไม่รู้จักพอ...มักมากที่สุดเลย!”

“มาเป็นชุดเลย...นึกว่าจะแต่งกลอนไปประกวด”

“เพี๊ยะ!”  มือบางสะบัดใส่หน้าผมเต็มๆไม่ยั้งมือ...ฮึ! ถ้าเป็นคนอื่นน่ะกูเตะกระเด็นไปแล้ว...แต่นี่แมร่งทำไม่ได้ไง...ก็เมียตบน่ะ ยอมดิครับ

“มือหนักนะเนี่ย ตอนถอนฟันให้คนไข้นี่ เขาไม่ปากระบมกันหมดเหรอวะ?”

“เพี๊ยะ!”  ซัดอีกฉาด...ฮึ่ม! แค่นี้เบาๆน่า...ก็แค่หูดับเอง ปากสั่นน่ะ...ชาไปครึ่งหน้าเอง...แค่นี้ เหนาะๆว่ะ

“ซี๊ด…เจ็บนะเว่ย หยุดตบเถอะว่ะ”

“ฮึก…เพี๊ยะๆๆ!!! ฮือ เพี๊ยะ!...ฮือๆๆ ตุ้บๆๆ!!!”  คนตัวเล็กร้องไห้โฮ สะอึกสะอื้นอย่างหนัก...นี่ถ้าใครมาได้ยินคงเข้าใจว่าผมซ้อมเมีย...แต่ความเป็นจริงมันไม่ใช่อย่างนั้นเลย ผมได้แต่นั่งนิ่งๆให้เธอตบตี...ถ้าใครรู้เข้าก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน คนอย่างไอ้ราล์ฟโดนเมียซ้อม...เฮอะ!

“เมียใครวะ? มือหนักฉิบ...อิงค์ พอเถอะ ปากจะเบี้ยวอยู่แล้วเนี่ย”  ที่ผมยอมก็เพราะรู้...ผมเองก็ผิดที่ไปแกล้งเธอแบบนั้น 

“ฮือๆๆ...จะตบให้ปากปลิ้นเลย...ฮือๆๆ”

“เจ็บ…โอ๊ย!!!”  ผมร้องออกมาสุดเสียงเมื่อใบหูถูกกัดด้วยฟันคมๆ ข้างนึงถูกกัด อีกข้างถูกบิด...โอย...เมียกูโหดฉิบ

“ฮือๆๆ...ฮึก...ฮือๆๆๆ ฉันเกลียดนาย...ฮือๆๆ คนเลว...เพี๊ยะ! ทำแบบนี้ได้ยังไง?! ฮือ…มีฉันอยู่แล้วไม่รู้จักพอใช่มั๊ย?!...ฮือๆๆ คนมักมากในกาม หื่น ลามกที่สุด...ฮือๆๆ เพี๊ยะ! น่าไม่อาย...ผู้ชายสารเลว”

“ซี๊ด…อิงค์ ด่าอย่างเดียวได้มั๊ย? อย่าทำร้ายร่างกายกันดิ...ช้ำในแล้วเนี่ย...เดี๋ยวหน้าหมดหล่อด้วย มีผัวไม่หล่อน่ะอายเขานะ”

“ฮือๆ…ฮึก…หล่อ? หล่อนักใช่มั๊ย?!...หล่อนักใช่มั๊ย?! ฮึก…ดูซิถ้าไม่มีไอ้หน้าตาหล่อๆนี่จะมีใครมาสนใจมั๊ย?! เพี๊ยะๆๆ!!!”

“โอ๊ย! พอเถอะอิงค์...เจ็บว่ะ”  ผมรีบยกมือขึ้นจับมือเรียวเล็กไว้ รวบตัวเธอมากอดไว้แนบอก ต้องทำให้เธอสงบให้ได้ไม่อย่างนั้นน่ะ...หน้าเยินแน่

“ฮือๆๆ...คนเลว...ฮึก...คนใจร้าย...นายไม่พอใช่มั๊ย?!...ฮึก...ใช่สิ...ฉันไม่ได้นมตู้มอกโตเหมือนยัยสองคนนั่นหนิ...ฮึก...เบื่อฉันก็ปล่อยฉันไปซิ...ให้ฉันไปตามทางของฉัน...ฮือๆๆๆ”

“พอรึยัง?...ระบายจนพอใจรึยัง?...แต่ควรจะพอได้แล้วนะ ฉันจะพูดไม่ได้อยู่แล้วเนี่ย...ปากบิดปากเบี้ยว เฮ้อ!”

“ฮือ…ฮึก…อย่าคิดว่าแค่นี้ฉันจะหายโกรธนะ...ฮือ...ฉันเกลียดผู้ชายมักมากที่สุด”

“ฟังฉันบ้างดิ...ให้ฉันพูดบ้าง...หยุดร้องไห้ฟูมฟายแล้วฟังฉัน”

“ไม่!..ฮือ…นายมันใจร้าย นายหลอกฉัน หลอกฉันมาตลอด...ฮือ...หลอกให้ฉันยอมเป็นของนาย...ฮือๆๆ พอนายเบื่อนายก็...”

“ไม่ได้หลอกเลยอิงค์”

“ฮือ…โกหก! หน้าด้านที่สุด จะบอกว่าสิ่งที่นายทำเมื่อกี้ในห้องบ้าๆนั่น...ที่นายลากยัยสองคนนั่นเข้าไปมั่วด้วย จะบอกว่าไม่ได้ทำรึไง?! ฉันได้ยินๆๆๆๆ!!!”  คนตัวเล็กอะละวาดอีกครั้ง ผมต้องรีบรัดเอวบางไว้แน่นๆ กดลำคอระหงให้เธอแนบหน้าลงกับอกของผม

“เฮ้อ…ก็ไม่ได้ทำอะไรไง”

“ทุเรศ! คิดว่าฉันโง่เหรอ?! เพื่อนนายก็อยู่ ทุกคนก็ได้ยิน...พูดแบบนี้คิดว่าฉันบ้า คิดว่าฉันปัญญาอ่อนงั้นเหรอ?!”

“ก็ฟังดิวะ”

“ฮึก…ฮือ…ไม่!”

“ฟัง!…ต้องฟัง...ฉันไม่ได้ทำอะไรยัยสองคนนั่น”

“โกหก! เสียงครางทุเรศๆนั่นดังออกมา ฉันได้ยิน...หรือจะบอกว่าเข้าไปเล่นหมากเก็บ กระโดดยางกันงั้นเหรอ?!”  คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นเค้นคำตอบจากผม

“ไม่ได้ทำอะไรเลยอิงค์...มีแต่ยัยสองคนนั่นทำ ฉันอยู่เฉยๆ”

“ฮึก…ฮือ…ทุเรศ! ยังมีหน้ามาพูด มันก็ไม่ได้ต่างกันเลย...คนมั่วไม่เลือก...ฮือๆๆ”

“เฮ้อ…ไม่ได้หมายความแบบนั้น หมายความว่า...ยัยสองคนนั่น...ย้ำว่าแค่สองคน เฮ้อ…จะพูดยังไงดีวะ?!”

“ฮึก…ไม่ต้องมาหาคำแก้ตัว ทำก็บอกว่าทำซิ”

“ก็ไม่ได้ทำ แค่ยืนอยู่เฉยๆ ไม่ได้ไม่โดนตัว ไม่ได้ไปยุ่งเกี่ยวกับพวกเธอ...ส่วนไอ้เสียงครางนั่น ยัยสองคนนั่นมัน...โว๊ย! มันเอากันเองมั้ง...ต้องพูดอย่างนี้รึเปล่าวะ?!”  สรุปคือผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง...เข้าใจมั๊ย?!

“ฮึก…โกหกหน้าด้านๆ!”

“ไม่ได้โกหก”

“ฮือ”

“ไม่ได้โกหกจริงๆอิงค์...ที่ผ่านมาฉันเคยโกหกอะไรเธอ?”

“ฮือ”

“เฮ้อ…บอกไม่ได้โกหกๆๆ...จะให้สาบานมั๊ย?...เออ...สาบานเลย ถ้าฉันไปเอากับยัยสองคนนั่นจริงๆก็ให้ฉันตายภายในสามวันเจ็ดวัน”

“ฮึก…ไอ้คนบ้า! ฮือๆๆ...พูดบ้าอะไรของนาย?!”  คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองผม แล้วเอ่ยเสียงดุ

“ก็พูดความจริง...จะต้องกลัวอะไร?”

“นายไม่ได้โกหกฉัน...จริงๆน่ะเหรอ?...ฮือๆๆ ไม่ได้หลอกฉันใช่มั๊ย?”

“ก็ไม่ได้หลอก ไม่ได้ทำอะไรจริงๆ...เฮ้อ! เธอก็น่าจะรู้ ถ้าฉันทำน่ะนะ...มันไม่พอแค่ไม่กี่นาทีนั่นหรอก เอากับเธอแต่ละทีต่ำๆก็เกือบครึ่งคืน...แค่นั้นมันจะไปพออะไร”

“ฮึก…ฮึก…แล้วนายทำแบบนั้นทำไม?!”

“ก็เธอไปนั่งตักไอ้ไนท์ทำไม?!”

“ก็นายไปนั่งกับผู้หญิงสองคนนั้นทำไม?!”

“ก็บอกให้เลิกกับไอ้ไนท์...แล้วทำไมไม่เลิก?!”

“ฉันก็บอกไปแล้วว่าไม่มีโอกาส”

“แล้วเมื่อกี้ก็เจอมัน...หรือที่นั่งอยู่นั่นไม่ใช่ไอ้ไนท์”

“จะให้พูดได้ยังไง? เพื่อนนายก็นั่งอยู่เต็มไปหมด...เข้าใจฉันบ้างซิ...ฉันไม่ได้อยากเป็นแบบนี้สักนิด”

“เฮ้อ…เออ!  ก็ได้…ฉันต้องเข้าใจอยู่แล้ว ฉันมันไม่มีสิทธิ์ไม่เข้าใจหรอก...ไม่ใช่ตัวจริงก็ต้องทน”  ผมหันหน้าหนีแล้วขมวดคิ้วมุ่นอย่างขัดใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

“ราล์ฟ”

“ฉันไม่มีสิทธิ์อะไรหรอก...ฉันมันก็แค่คนในความลับ”

“อย่าพูดแบบนี้ได้มั๊ย?...ราล์ฟก็รู้ว่า...เฮ้อ...ฟังนะ อิงค์พยายามจะบอกไนท์อยู่ตลอดเวลา แต่ราล์ฟก็รู้...ตั้งแต่กลับมาจากเกาะ ไนท์ก็เปลี่ยนไปมาก...เขาไม่มีเวลาให้อิงค์เลย เอาแต่หลบหน้า...พออิงค์โทรไปเขาก็บอกว่าติดงานตลอด ต้องบินไปประเทศนั้นประเทศนี้...ก็เห็นแล้วหนิว่าที่ผ่านมาอิงค์กับไนท์ไม่เคยมีโอกาสคุยกันนานเกินสิบนาทีเลย...แค่ไปกินข้าว เขายังไม่ว่าง...แล้วจะให้พูดตอนไหน?”

“แต่ก็น่าจะ...”

“ฟัง!…ที่เป็นอยู่ตอนนี้ไม่ใช่อิงค์ไม่รู้...ไนท์ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว...ระหว่างอิงค์กับไนท์...ความสัมพันธ์ของเราตอนนี้น่ะ มันไม่ใช่แฟนอีกต่อไปแล้ว...ไม่สิ มันไม่เคยมีโมเม้นต์นั้นด้วยซ้ำ...เพียงแต่ว่า เรายังไม่ได้คุยกันให้รู้เรื่องสักที”  ผมนั่งฟังคนตัวเล็กอธิบายยืดยาว มันก็พอฟังขึ้นบ้างแหละ...แต่มันก็ไม่ทำให้หายหงุดหงิดเลยว่ะ

“เฮ้อ! เบื่อโว๊ย!...มีเมียก็บอกใครไม่ได้ คอยดูเถอะ วันไหนฉันทนไม่ไหวขึ้นมาจะบุกไปบอกมันถึงห้อง”

“อิงค์อยากจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด...แต่ว่า...”

“เฮ้อ…ทำไมต้องแคร์มันขนาดนั้นวะ?!”  คิดแล้วก็หงุดหงิด...มันข้องใจจริงๆนะ ถึงต้องถามเธออยู่เรื่อยๆนี่ไง

“ก็ไนท์เป็นเพื่อนอิงค์หนิ...แล้วเขาก็ไม่ได้ผิดอะไร ทั้งหมดนี่...มันเป็นความผิดของอิงค์เอง”

“เฮ้อ…ไอ้ไนท์มันเป็นคนดี?”

“จะพูดอย่างนั้นก็ได้...หรือราล์ฟว่ามันไม่จริง”  ก็ไม่จริงน่ะซิ...ผมน่ะอยากจะบอกออกไปเหลือเกิน แต่ก็กลัวเธอจะรับไม่ได้

“เออ! ไอ้ไนท์มันเป็นคนดี ดีมาก...ไอ้ราล์ฟนี่ซิเป็นคนนิสัยไม่ดี ทั้งปีทั้งชาติไม่เคยได้เป็นคนดีกับเขาหรอก...แต่ดูซิวะ ผู้ชายนิสัยไม่ดีคนนี้...ยอมนั่งเฉยๆให้เมียตบตี จนกว่าเธอจะพอใจ...เฮ้อ..คนแบบนี้คือคนเลวซินะ”  ผมถอนหายใจ แล้วหันหน้าไปทางอื่น..เวรเอ๊ย! น้ำตาจะไหลอีกแล้ว

“…ขอโทษ…อิงค์ขอโทษนะ ก็มัน...มันหึงหนิ...หวงราล์ฟมากๆด้วย”  เธอค่อยๆบังคับให้ผมหันหน้าไปสบตากับเธอ แล้วก็หอมแก้มผมเบาๆ จูบปาก จูบหน้าผากสลับกันไปด้วยความอ่อนโยน...บ้างก็เป่าลมรดใบหน้าผม...อบอุ่นว่ะ ผมอยากอยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้ก็เพราะอย่างนี้แหละ ผมรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่อยู่กับเธอ

“เจ็บ”

“เจ็บมากเหรอ?...โอ๋ๆๆ อิงค์ขอโทษนะ...เดี๋ยวกลับไปทายาให้”

“อิงค์”  ผมเรียกชื่อคนตัวเล็ก...แล้วก็ถอนหายใจ...จะบอกหรือไม่บอกดีวะ?

“คะ?”

“คือถ้า...ฉันพูดอะไรออกไป...ถ้าไอ้ไนท์มันไม่ใช่...อย่างที่อิงค์คิด...อิงค์จะเชื่อมั๊ย?”  

“ไนท์…ทำไมเหรอ?”

“ถ้าบอกแล้วจะเชื่อมั๊ย?”  ผมเอ่ยถามอีกครั้งอย่างชั่งใจ...แล้วก็โอบเอวคนบนตักไว้ด้วย

“ราล์ฟจะบอกว่า...ไนท์...กำลัง....เอ่อ...เกี่ยวกับน้องมายด์ใช่รึเปล่า?”  

“ทำไมรู้?”  ผมถึงกับงงงวย เมื่อคนตัวเล็กพูดถูกประเด็น

“มีเรื่องจริงๆใช่มั๊ย?!...งั้นก็แปลว่า...ที่วันนั้นอิงค์เห็น...ก็แปลว่า...อิงค์ไม่ได้คิดไปเองน่ะซิ”  เธอยกมือขึ้นกอดอก ดวงตาหวานกรอกไปมาอย่างใช่ความคิด

“อิงค์ไปเห็นอะไรมา?”

“ก็เย็นวันนั้น...อิงค์โทรนัดไนท์ ให้มาเจอกันที่คอนโด เพื่อจะจบเรื่องนั้น...แต่เขากลับบอกว่าไม่ว่าง...ยังเคลียร์งานไม่เสร็จ อิงค์ก็ไม่ได้เอะใจอะไร...แต่พอตกดึก...ที่ราล์ฟมารับน่ะ ตอนที่อิงค์เดินออกมาเห็นไนท์กับน้องมายด์ด้วย...แต่อิงค์ก็คิดว่าน้องมายด์คงมาหากั๊มพ์ เพราะกั๊มพ์ก็อยู่คอนโดเดียวกันกับเรา...คิดว่าทั้งสองคนคงบังเอิญเจอกัน...แล้วทำไม...มีเรื่อง...”

“มี…สองคนนั่นเป็นผัวเมียกัน”  ผมสรุปสั้นๆและเข้าใจง่าย คนฟังถึงกับตาโต อ้าปากค้าง

“ราล์ฟ!…อย่ามาพูดสุ่มสี่สุ่มห้านะ มีหลักฐานรึเปล่า?”

“เฮ้อ!…ฉันไม่ได้มั่ว...คิดว่าฉันไม่รู้เรื่องของมันรึไง? จำไม่ได้เหรอว่าที่ผ่านฉันรู้ความเคลื่อนไหวของเธอกับมันมาโดยตลอด...แล้วคิดเหรอว่าตอนนี้ฉันจะไม่รู้ว่ามันทำอะไรอยู่น่ะ?”

“เห็นเงียบๆ ไม่ค่อยสุงสิงกับใครแบบนี้...รู้ดีจังเลยนะ...แล้วทำไมไม่บอกอิงค์บ้าง?!”

“ก็ถ้าบอก...แล้วคนแถวนี้ไม่เชื่อ ก็ผิดอีกน่ะซิ...เป็นคนเลวใส่ร้ายคนดีอีกน่ะซิ”

“โอ๋…น่าสงสารจัง...ใครเขาจะไปคิดแบบนั้น?...ฮึๆๆ”  คนตัวเล็กเอ่ยล้อเลียน หัวเราะคิกคักที่เห็นผมเป็นแบบนี้

“แล้วก็กลัวเมียจะเสียความรู้สึก...กลัวผิดหวัง เพราะคิดไว้ว่าไอ้ไนท์มันเป็นคนดีเหลือเกิน...เฮอะ!”

“อืม…แต่เขาก็ไม่ได้ผิดอะไรนะ”

“ฮึ?!…ลำเอียงเห็นๆ ทีฉันน่ะ...แค่แกล้ง ก็โดนด่าสารพัด...แต่กับไอ้ไนท์ มันได้ชื่อว่าเป็นแฟน แต่ไปมีผู้หญิงคนอื่น...บอกไม่ผิด...เฮอะ!”  ผมสะบัดหน้าหนีเพราะทนกับคนบนตักไม่ไหว เธอเคยแคร์ความรู้สึกผมบ้างมั๊ยวะ?!

“ก็แค่ได้ชื่อว่าเป็นแฟน...ไม่ได้รู้สึกอะไรแบบนั้นสักหน่อย...เขาจะไปทำอะไร จะไปมีใครก็เรื่องของเขาซิ...แต่คนนี้น่ะ ลองไปมั่วกับผู้หญิงอื่นซิ...เห็นดีกันแน่!”  

“ไม่ต้องมาขู่เลย”  ผมเหลือบมองเสี้ยวหน้าหวาน แล้วก็หันหน้าหนีเธออีกครั้ง

“เฮ้อ!…ตอนนี้น่ะ เรื่องเลิกมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อันดับหนึ่งแล้ว...ที่สำคัญคือ ถ้ากั๊มพ์รู้เรื่องน่ะ...ยุ่งแน่! กั๊มพ์หวงน้องมายด์มากไม่ใช่เหรอ?”

“เรื่องของมันเถอะ ปล่อยให้มันจัดการกันเอง...แต่ถ้าไอ้เวรไนท์จะโดนไอ้กั๊มพ์กระทืบก็ไม่ผิด ฉันนี่จะช่วยสมทบอีกสองตีน”

“ราล์ฟน่ะ!…เอ่อ…อิงค์คิดออกแล้ว รู้แล้วว่าจะหาข้ออ้างอะไรไปบอกเลิกดี...แต่ว่า ของอย่างนี้น่ะ มันก็ต้องจับให้ได้คาหนังคาเขาเน๊อะ...ว่ามั๊ย?”  คนตัวเล็กไม่พูดเปล่า เธอจิ้มอกผมให้หันไปสนใจเธออีกครั้ง

“จะทำอะไร?”  ผมก้มหน้าไปใกล้ๆเธอจนปลายจมูกเราชนกัน

“เราต้องจับให้ได้จะๆกันไปเลย ว่าไนท์กับน้องมายด์...แล้วอิงค์ก็จะได้ใช้เป็นข้ออ้าง...แต่เอ๊ะ! คิดๆดูแล้ว เหมือนโยนความผิดให้ไนท์คนเดียวเลย...ทำไงดีๆๆ?!”  คนตัวเล็กส่ายหัวจนผมกระจาย...ฮึๆๆ น่ารักเน๊อะว่ามั๊ย?

“เถอะน่า...อีกไม่นานหรอก...เชื่อเถอะ”

“รู้อะไรแล้วไม่บอกอิงค์ใช่มั๊ย?”

“เดี๋ยวก็รู้เองแหละน่ะ”

“ราล์ฟน่ะ! พูดแบบนี้แล้วจะให้รอได้ไง?!...บอกมานะ! บอกมาๆๆๆ...บอกอิงค์หน่อยนะ...นะคะ...นะ”

“ไม่รู้…ไม่รู้ไม่ชี้...เรื่องของคนอื่นไม่อยากยุ่ง...แค่เรื่องเมียตัวเองก็กลุ้มจะแย่แล้ว”

“กลุ้มอะไร? ทำไมต้องกลุ้ม?...บอกไปแล้วไง...”

 

“ก็ไม่ได้ว่าอะไร...ใครจะกล้าหือล่ะครับ?”  ผมแกล้งถาม แล้วก็จุ๊บปากคนตัวเล็กก่อนที่เธอจะพูดมาก จะซักไซร์ไปมากกว่านี้...ผมไม่อยากบอกก็เพราะ...ถ้าบอกไปเดี๋ยวยัยคุณหมอนี่ก็เป็นเดือดเป็นร้อนแทนคนอื่นเขาอีก

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/100371/1701793865-member.jpg

 

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/5.gif

 

เฮียเราด้วยด่าฟรีเลยอ่ะ ฮืออ

555 วันนี้อัพให้สองตอนเลยนะ

งั้นเด่ะก็เคืองอีกอ่ะ

รอไนท์มายด์หนิ...จิ้มตอนต่อไปเลยครัช 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น