ann

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เพชรพราว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 19

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2562 08:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพชรพราว
แบบอักษร

#บทที่8

 

#โลกของขนุน

 

   ทางด้านพลอยที่ขับรถออกมาส่งจาวและแก้มที่สนามบินตามที่เพื่อนรุ่นพี่สั่งแต่เธอก็ต้องหยุดแวะกลางทางเพราะพี่ทั้งสองคนขอกลับกันเองโดยพี่สองให้เหตุผลว่านายส่งคนมารับ ฉันก็ไม่ขัดเพราะมันคือความต้องการของพี่ๆ

~~~~กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง~~~~

  เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น ระหว่างที่ฉันขับรถออกมาได้สักพัก ฉันรีบตีไฟเลี้ยวเข้าข้างทางเพื่อจอดรถรับโทรศัพท์เพราะมันดังอยู่นาน

 

     "ฮัลโหลค่ะ...." ฉันกรอกเสียงลงไปเพราะฉันไม่คุ้นเบอร์

     "พลอยแกถึงไหนล่ะเนี้ย...พี่ลงเครื่องได้10นาทีแล้วนะ ไหนว่าจะรีบมาไง" เสียงปลายสายแว๊ดกลับมา

     "แม้ รอนิดรอหน่อยไม่ได้หรอเพชร พลอยก็รีบอยู่เนี้ยโอเคๆรออยู่ตรงนั้นล่ะ แค่นี้นะ รู้แล้วๆ ~~ตี๊ด~~"

เสียงของพี่สาวฉันเองแหละนางลาพักร้อนกลับมาพักผ่อนและมาเซอร์ไพร้พี่ขนุนเพื่อนรักของนาง ซึ่งก็พอดีกับฉันต้องมาส่งพี่จาวพี่แก้มพอดีเปะ พอฉันวางโทรศัพท์ก็รีบบึ่งไปรับพี่สาวสุดสวาทของฉัน นางหิวจนบ่นๆๆเหมือนหมีกินผึ้งเลย แต่นางมาแปลกนะเพราะตรงร้อยวันพันปีนางเปลี่ยนเบอร์นี่แหละ เฮ้อออออออออออ ได้แต่ถอนหายใจยาวๆกับพี่สาวคนเดียวของฉัน

 

         ณ สนามบินประจำจังหวัดxxx

สาวสวยร่างเล็กในชุดสุดเซ็กซี่นั่งหน้าบอกบุญไม่รับเมื่อเธอรอน้องสาวของเธออยู่เป็นเวลานาน

    "เลทครึ่งชั่วโมงแล้วนะพลอย..." พูดไปก้มดูนาฬิกาข้อมือเรือนหรูขอเธอไป ก็จะไม่ให้เธอบ่นก็คงไม่ได้เพราะเธอหิวจนจะกินคนเข้าไปได้ทั้งตัวแล้วตอนนี้

 

     "จ๊ะเอ๋ เพชรจ๋า พลอยขอโทษนะ ที่มาช้าไปนิดหนึ่ง😁"

     "ช้านิดหนึ่งอะไรของแกยัยพลอย นี่แกเลทไปครึ่งชั่วโมงนะ😑" คนเป็นพี่เหวี่ยงน้องสาวไปทีหนึ่ง

     "แม้ ...ไม่เจอกันเกือบปี เจอหน้าน้องแทนที่จะพูดดีๆหน่อย เหวี่ยงใส่ซะงั้น"

     "อ่ะๆๆ มาๆกอดทีหนึ่ง ก็พี่หิวนี่ ไหนจะให้รอนานอีก แล้วเราล่ะทำไมมาช้า"

     "พลอยไปทำธุระให้พี่ขนุนมา... พี่ขนุนใจแข็งมากนะเพชร"

     "นั้นล่ะขนุน ผู้หญิงที่อ่อนนอกแข็งใน เห้ออออ เมื่อไหร่จะมีความสุขกับเขาสักที่ก็ไม่รู้ พี่สงสาร"

     "นั้นน่ะสิพลอยก็ไม่รู้จะช่วยยังไงได้แต่คอยปลอบ วันนี้ก็ปิดร้าน ดูท่าพี่ขนุนไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่"

     "โอเคๆไว้เจอขนุนค่อยเม้าซ์กัน เราไปกันเถอะพี่หิวจะแย่อยู่แล้ว..."

     "ร้านเดิมแล้วกันเนาะ จะได้สั่งไปฝากพี่ขนุนด้วย"

ร้านเดิมที่ว่าก็ไม่พ้นร้านต้นไม้ร้านอาหารของเพื่อนสนิทสามีสุดที่รักของฉันอีกเช่นเคย

 

      ณ ร้านต้นไม้ สองพี่น้องมาถึงร้านอาหาร ก็สั่งอาหารกินกันแบบอัลลิมิตเพราะคนพี่หิวมากเนื่องจากยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย

     "อร่อยเหมือนเดิมเลยเนอะฝีมือพี่ต้นเนี้ย" ฉันไม่ได้ทานรสมือของเจ้าของร้านมานานมาก ตอนนี้ยัดเอายัดเอา

     "ก็เพชรไม่ยอมกลับมาเองล่ะ แล้วนี่มาอยู่นานแค่ไหน จะอยู่จนพี่ขนุนคลอดเลยหรือเปล่า" น้องสาวถามพี่สาวด้วยความสงสัยเพราะปกติพี่สาวจะไม่ค่อยลาพักร้อนตรงกับช่วงนี้

     "สักพักหนึ่ง...." เสียงที่เอ่ยออกมาน้ำเสียงฟังดูเศร้าๆจนน้องสาวจ้องมองเธอ

      "มีอะไรหรือเปล่าเพชร" อดไม่ได้ที่จะถามต่อเพราะพวกเธอทั้งคู่ไม่มีความลับต่อกัน

      "พี่มีปัญหากับหัวหน้า พี่ยื่นไบลาออกเมื่อวาน" ฉันตอบน้องสาวไป

       "เพชรโอเคไหม...?"

       "โอเคสิ หัวหน้าหัวงูแบบนั้นพี่ไม่ทนหรอก พี่แค่เสียดายงานดีๆนะสิพลอยทำมาตั้งหลายปี"

       "อืมดีแล้วล่ะที่เพชรออก ค่อยหางานทำที่บ้านเราก็ได้งานเยอะแยะออก" ฉันปลอบพี่สาวไปนิดหน่อยเพราะฉันรู้พี่สาวฉันรักงานนี้มาก

      "พี่อิ่มแล้ว เราเช็คบิลแล้วกลับไปหายัยขนุนกันเถอะ ถ้าขนุนเห็นพี่คงตกใจแน่ๆเลย555"

       "โอเคค่ะคุณเพชรพี่สาวแสนดีของน้องมื้อนี้เลี้ยงน้องสาวนะคะ เดี๋ยวน้องสาวสุดที่รักจะไปสตาร์ทรถเปิดแอร์เย็นๆรอ5555" พูดเสร็จฉันก็รีบมาที่รถ พอขึ้นรถได้ก็รีบสตาร์ทรถรอพี่สาวเพราะเดี๋ยวนางบ่นเอา นางขี้ร้อน รอพี่สาวสักพักใหญ่ก็คิดถึงสามีขึ้นมาเพราะวันนี้ยังไม่ได้คุยกันเลย พอนึกขึ้นได้

         พี่เจจะกลับวันนี้นี่น๋า โทรหาสักหน่อยดีกว่า   "อ้าวโทรศัพท์อยู่ไหนล่ะเนี้ย" ฉันพึมพำเบาๆกับตัวเองเพราะหาโทรศัพท์ในกระเป๋าไม่เจอ

       "หาอะไรพลอย..."พี่เพชรที่เปิดประตูรถเขามาถามฉันขึ้น

        "หาโทรศัพท์นะสิเพชร ไม่รู้พลอยเอาไว้ไหนหาก็ไม่เจอ หรือว่าลืมเอาไว้ที่โต๊ะเมื่อกี้นะ"

         "ไม่มีหรอกเมื่อกี้ก่อนพี่เดินมาพี่ดูแล้วก็มีแค่กับข้าวที่สั่งกลับบ้านนะ พนักงานเก็บจานอยู่ พี่ต้นก็มาเก็บตังเองถ้ามีเขาต้องคืนให้เราสิ ไหนพี่ลองโทรเข้าเครื่องดู..."

    ~~~~~~~~~กริ๊งงงงงงงงงงง~~~~~~~~~

         "แหะ แหะ แหะ อยู่นี่เอง หาตั้งนาน" พลอยที่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ตัวเองที่ดังอยู่ข้างๆซอกกระปุกเกียร์รถยนต์ดังขึ้น ก็ยิ้มและหัวเราะแหยะๆส่งให้ผู้พี่

         "ขี้หลงขี้ลืมเหมือนคนแก่ไปได้ยัยพลอยเอ้ย"

ขณะที่พี่สาวบ่น น้องสาวก็กดดูโทรศัพท์เห็นเบอร์เพื่อนรุ่นพี่โทรเข้ามาหลายสาย จึงกดโทรกลับ ดังอยู่สองครั้งกว่าปลายสายจะรับ

     ~~~~~~ตืดดดดด~~~~~~

          "พี่ขนุน โทรหาพลอยมีอะไรหรือเปล่าคะ พลอยกำลังจะกลับบ้าน" พลอยดีถามปลายสายทันที่เพราะกลัวมีเรื่องด่วน

          ".....เอ่อ....ผมไม่ใช่คุณขนุน ตอนนี้คุณขนุนอยู่โรงพยาบาลxxx อาการค่อนข้างหนัก" ปลายสายตอบกลับมาซึ่งเธอเดาไม่ยากว่าคือเสียงใคร

          "อะไรนะพี่ขนุนอยู่โรงพยาบาล โอเคๆพลอยจะรีบไปเดี๋ยวนี้"

          "ขนุนเป็นอะไรพลอย ขนุนเป็นอะไร..." เสียงเพชรที่ดังขึ้นทำให้พลอยหลุดจากอาการตกใจ

          "พลอยก็ไม่รู้เหมือนกันพี่เพชรรู้แต่ว่าอาการหนัก"

          "รีบขับเลยพลอย พี่ใจไม่ดีแล้ว"

 

    

         ณ โรงพยาบาลประจำจังหวัดxxx

ตาโชคหนูขนุนจะเป็นอะไรมากไหมลูกนี่ก็เข้าไปนานแล้วนะ คนเป็นแม่ที่ถามลูกชายเพราะเป็นห่วงหญิงสาวที่หมดสติไป

        "ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับแม่เราต้องรอหมอ"

ผู้กองหนุ่มก็เป็นกังวลเช่นกัน

        ด้านหญิงสาวสองพี่น้องพอมาถึงโรงพยาบาลก็ตรงดิ่งไปที่ห้องฉุกเฉินทันที

       "ผู้กองพี่ขนุนเป็นยังไงบ้าง..."พลอยที่วิ่งมาถึงรีบถามออกไป

       "...." ผู้กองหนุ่มอึ่งเงียบเมื่อหันหน้ากลับมาหาต้นเสียงที่ถามกำลังจะอ้าปากตอบแต่เขากับพบใครคนหนึ่งที่เขาไม่คิดว่าจะเจออีก

       "หนูเพชรลูก หนูเพชรใช่ไหม หนูหายไปไหนมาลูก" แม่ของผู้กองมองเห็นหญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังคนที่ถามลูกชายของแกถึงกับร้องไห้ออกมา แล้วเดินไปกอดคนที่ตัวเองรักเหมือนลูกสาวแท้ๆ

       "สวัสดีค่ะแม่ นี่เพชรเอง แม่สบายดีนะคะ" เพชรพราวที่กำลังถูกแม่ของอดีตเพื่อนรักกอด

       "แล้วขนุนอาการเป็นยังไงบ้างคะแม่"เพชรพราวยิงคำถามที่อยากรู้ออกไปอีกที เมื่อทุกคนต่างก็จ้องมายังเธอ

      

 

 

       

       

  

 

 

  

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น