หิวไก่จัง

อยากกินสะโพกไก่จังเลย

ชื่อตอน : จุดเริ่มต้น03

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 5

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ส.ค. 2562 22:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จุดเริ่มต้น03
แบบอักษร

"คุณเดนนี่คะ" 

เสียงนี่มัน 

"เจน?" 

ผมรีบหันไปหาเจ้าของเสียงที่อยู่ด้านหลัง 

"ใช่คุณจริงๆด้วย" 

สาวงามผมบลอนยาวใส่ชุดเดรสบ้านๆเเต่ก็ไม่ลดความสวยของเธอเลย 

"มาทำอะไรที่นี่หละ?" 

"มาเปลี่ยนช่อดอกไม้ให้คุณโจเซฟนะค่ะเเต่ว่าคุณเอ็นดรูบอกว่าคุณเอามาให้เเล้วฉันก็เลยเดินมาดูให้เเน่ใจค่ะเเต่ว่าฉันดีใจนะคะที่คุณเดนนี่กลับมาเเล้ว" 

บ้าเอ้ย อย่ายิ้มอย่างนั้นสิใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะเลยเนี่ยมันทำให้ฉันเผลอยิ้มตามเลยนะ 

"เป็นอะไรเหรอคะ?ดูคุณเหม่อๆไป" 

"อะ..เอ่อ มันร้อนๆน่ะเเถมร่างกายมันล้าๆอยู่" 

"งั้นฉันจะจัดการต่อเองค่ะ คุณเดนนี่กลับไปพักก่อนดีกว่านะคะ" 

"ไม่เป็นไรหรอก เเป๊ปหนึ่งก็เสร็จเเล้ว" 

"ไม่ได้นะคะ!สุขภาพต้องมาก่อนถ้าคุณฝืนอย่างนี้ฉันจะโกรธจริงๆนะคะ" 

เวลาดุยังน่ารักเลยบัดซบเอ้ยหุบยิ้มไว้ เดนนี่ 

"โอเค เสร็จเเล้ว" 

ผมปัดฝุ่นบนมือไปมาหลังจากจัดการทำความสะอาดหลุมศพเสร็จเเล้ว 

"งั้นรีบกลับดีกว่าเจน ป่านนี้ลุงเอ็นดรูคงรอพวกเรานานเเล้ว" 

"ค่ะ" 

เจนตอบรับก่อนจะยิ้มเล็กน้อยก่อนเดินข้างๆตามปกติเเต่สำหรับผมมันใจเต้นทุกครั้งเหมือนรอยยิ้มเธอเป็นอาวุธสังหารจริงๆ 

"ระหว่างเดินขอถามหน่อยได้ไหมคะ" 

"ได้สิไม่ได้เจอเป็นปีคงอยากมีเรื่องที่อยากถามใช่ไหม?" 

"ที่โรงเรียนฝึกเป็นไงบ้างคะ?" 

"ก็ฝึกหนักพอตัวเเต่หลังๆไม่ค่อยหนักเเล้วเน้นทฤษฎีมากกว่า ดีที่มีลูก้าช่วยไม่งั้นฉันตายเเน่ๆ" 

"นั่นสินะคะ คุณเดนนี่เป็นคนเหม่อๆฉันกลัวโดนลงโทษ" 

"ฉันไม่ได้เป็นขนาดนั้นหรอกนะถ้าเป็นขนาดนั้นฉันคงไม่มาอยู่ถึงวันนี้หรอก ฮ่าๆ" 

"นั่นสินะคะถ้าคุณพูดอย่างนี้ฉันก็โล่งอกค่ะ" 

เธอขำในลำคออย่างสุภาพถ้าเธอไม่นับว่าเป็นทาส เธอก็น่าจะมาจากตระกูลฐานะร่ำรวยพอตัวเลยหละด้วยท่าทางมารยาท 

ใช่ครับเธอเป็นทาสของลุงเอ็นดรู ผมเจอกับเธอตั้งเเต่ตอนพวกเราเด็กๆเเละคือรักเเรกผมเลยมันเหมือนนิยายโรเเมนติกที่เคยอ่านที่ห้องสมุดเธอมีผิวขาวโดดเด่นกว่าทาสหญิงคนอื่นๆเเละที่น่าเเปลกคือสามารถอ่านหนังสือได้คล่องซึ่งมันน่าเเปลกสำหรับทาสทั่วไปมาก 

"เเล้วเธอหละเจน?" 

"คะ?" 

"อะ..เอ่อ..เป็นไงบ้างสบายดีไหม?" 

"ก็เป็นปกติค่ะทำงานในบ้านทุกๆวันเเละอ่านหนังสือบ้าง" 

"ไม่เบื่อบ้างเหรอทำอย่างนี้ซ้ำๆ?" 

"ไม่หรอกค่ะ เเค่นี้ชีวิตก็ดีมากเเล้วที่คุณเอ็นดรูเมตตาพวกเราเเบบนี้" 

"เเล้วได้ข่าวเรื่องประธานาธิบดีคนใหม่จะยกเลิกทาสยัง?" 

"ได้ทราบข่าวเเล้วค่ะฉันดีใจเเทนคนหลายๆคนที่จะเป็นอิสระ" 

"อืม ฉันก็ดีใจด้วยนะ" 

"ขอบคุณค่ะ" 

"เเล้วเคยคิดอะไรไว้ไหมถ้าเป็นอิสระเเล้วว่าจะทำอะไรต่อ?" 

"ไว้บอกจากหลังทานมื้อเสร็จนะคะ ฮิฮิ" 

"งั้นก็ได้ เดี๋ยวฉันขอไปหาลุงก่อนนะ" 

"ค่ะ" 

เธอยิ้มให้ผมก่อนที่ผมจะเข้าไปในบ้านซึ่งเจอกับลุงเอ็นดรูที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ตรงที่ผิงไฟได้ปิดหนังสือเเล้วหันมาผมก่อนพูด 

"ว่าไงเดนนี่?" 

"ผมเอาช่อดอกไม้ไปวางให้เเล้วนะครับ" 

"โฮ่ว ขอบใจนะ" 

"งั้นผมขอตัวขึ้นห้องนะครับ" 

"ถ้าเเม่หลานอยู่คงต้องดีใจเเน่ๆ" 

"อย่าพูดถึงเขาเลยครับ" 

"เธอน่าจะมีเหตุผลนะเดนนี่" 

"ผมขอตัวขึ้นก่อนนะครับ" 

"อืม" 

ผมเข้ามาในห้องนอนก่อนเอนตัวลงไปนอนก่อนจะนึกคำพูดของลุงเอ็นดรูเมื่อตะกี้ 

'เธอน่าจะมีเหตุผลนะเดนนี่' 

"ถ้ามีเหตุผลจริงคงไม่ทิ้งฉันไว้เเบบนี้หรอก" 

ใช่ถ้าเขารักฉันจริงคงไม่ทำกับฉันอย่างนี้หรอก 

18.00น. 

"อาหารเป็นไงบ้างครับ" 

เสียงพ่อครัวประจำบ้านถามผมในตอนที่ผมกับลุงเอ็นกรูกินข้าวมื้อเย็นบนโต๊ะ 

"อร่อยมากครับ" 

"วันนี้เมนูพิเศษต้อนรับคุณหนูกลับมานะครับ" 

"คุณทำหมดนี่เลยเหรอครับ?" 

"เปล่าครับมีเจนคอยช่วยทำด้วยครับเธอทำอาหารเก่งนะครับเธอคอยเป็นผู้ช่วยผมตลอด" 

ผมหันไปหาเธอที่กำลังใช้มือทั้งสองถือถาดไว้เเละเหมือนเดิมเธอยิ้มเล็กน้อยมาทางผม 

"ให้ตายเถอะสวยชะมัด" 

"อะไรนะเดนนี่่?" 

"มะ มะ ไม่มีอะไรครับกินต่อดีกว่าผมอยากเข้านอนเเล้ว" 

เกือบหละเผลอพูดออกมา 

ผมรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนที่มื้อเย็นจะจบลงไปด้วยดีเหมือนทุกๆปีก่อนจะไปอาบน้ำ 

"เห้อสบายตัวชะมัด" 

หลังจากที่ทานมื้อเย็นเสร็จผมก็รีบไปอาบน้ำให้เสร็จๆอาจจะติดมาจากที่อิ้ส พ้อยท์ที่ให้รีบอาบน้ำก็เป็นได้ 

"อ้าว เจน" 

ผมเห็นเจนนั่งเขียนสมุดเล่มหนึ่งตรงทางลงหลังบ้านด้วยท่าทางมีสมาธิ 

เธอสวมชุดนอนสีขาวซึ่งกำลังจดบางอย่างลงสมุดเข้ากับตอนกลางคืนที่เเสงดวงจันทร์ส่องลงทำให้เพิ่มความงามให้เธอมากขึ้น 

"คุณเดนนี่" 

เธอยิ้มอ่อนโยนให้ ในมือของเธอมีสมุดเล่มหนึ่งกับดินสอเเท่งเล็กๆไว้กับตัว 

"ขอนั่งด้วยได้ไหม?" 

เธอไม่ตอบได้เเต่ก้มหน้าพยักหน้าให้ซึ่งหมายถึงอนุญาติ 

"เขียนอะไรอยู่เหรอในสมุด?" 

"เป็น ความ ลับ ค่ะ" 

"ก็ได้ความลับก็ความลับ" 

"เเล้วคุณเดนนี่ยังไม่นอนอีกเหรอคะ?" 

"ที่ยังไม่นอนก็เพราะมีคนบอกจะให้คำตอบหลังจากมื้อเย็นไงหละ" 

"อ้อ จริงด้วยค่ะเรื่องที่หลังจากเป็นอิสระเเล้ว" 

"เเล้วคำตอบ.." 

"ฉันอยากเป็นครูค่ะ" 

"ครูเหรอ?" 

"ใข่ค่ะ" 

"ทำไมอยากเป็นครูหล่ะ" 

"ฉันอยากให้เด็กที่ไม่มีโอกาศได้เรียนหนังสือนะค่ะ ตอนเด็กๆฉันก็พยายามจดจำคำศัพท์ด้วยตัวเองจนสามารถเขียนหนังสือได้มันทำให้ฉันรู้ว่ามันยากเเค่ไหนที่ต้องเรียนรู้ตัวคนเดียว ฉันอยากให้พวกเขาไม่ลำบากเหมือนฉัน" 

"นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอสามารถเขียนหนังสือได้ใช่ไหม" 

"ค่ะ ฉันเลยสอนคนในบ้านเขียนเผื่ออนาคตต้องใช้" 

"จิตวิญญาณครูของเธอมันร้อนเเรงจริงๆนะเนี่ย" 

"คงงั้นนะค่ะ ฮิฮิ" 

เจนอธิบายความฝันตัวออกมาซึ่งผมที่นั่งรับฟังไปมันทำให้ผมอยากจะช่วยเธอไปตลอดชีวิตที่ผมจะให้เลยมันไม่ใช่ความสงสารเเต่มันคือความมุ่งมั่นของเธอต่างหากที่ผมอยากสนับสนุนไปอีกคน 

"วันนั้นฉันจะยืนเคียงข้างเธอในวันที่ฝันเธอเป็นจริงเองนะ" 

"คุณเดนนี่...." 

เวรหละ เธอหันมามองเเบบนี้ อาจจะเพลอพูดอะไรเเปลกๆเเน่เลย 

"ขอหน่อยได้ไหมคะ?" 

"หะ...หา?" 

ไม่ทันที่ผมหายสตั้น เจนก็เขยิบเข้ามาซบไหล่ผมเบาๆ 

"จะ...เจน" 

"เวลาที่ฉันทำเเบบนี้กับพ่อเเม่มันรู้สึกอบอุ่น" 

"....." 

"รวมถึงคุณด้วย" 

"เเม้ตอนนี้พวกเขาไม่อยู่เเล้วเเต่ฉันยังมีคุณ" 

ตึกตัก ตึกตัก  

พูดเเบบนี้มันทำให้หัวใจฉันมันเต้นถี่จังเลย บ้าจริง 

"ขออยู่เเบบนี้อีกนิดหนึ่งได้ไหมคะ?" 

"อะ..อืม" 

"ปีนี้ปีสุดท้ายเเล้วใช่ไหมคะที่คุณจะจบ?" 

"ใช่ คราวนี้จะได้เจอกันบ่อยขึ้นไง" 

"ฉันจะรอที่เดิมนะคะ" 

"อืม" 

เเสงจันทร์ที่อยู่ตรงหน้ากับสาวที่เป็นที่รักของชายตนหนึ่งมาซบไหล่เเบบนี้มันโครตคุ้มซะยิ่งกว่าอะไร 

อยากอยู่เเบบนี้ไปนานๆจัง 

 

เราขอตั้งสัตย์ปฎิญาณต่อบรรพชนที่ได้ต่อสู้เพื่ออิสรภาพต่อประเทศของเรา พวกเราจะสานต่อความกล้าหาญเเละหน้าที่ของพวกท่านจนกว่าเราจะสิ้นลมไปตลอดกาล 

เสียงกล่าวพิธีคำปฏิญาณตนก่อนจะจบการศึกษาจากอิ้สพ้อยของบรรดานักเรียนในเครื่องเเบบทหารสีน้ำเงินเข้มกับดาบคนละเล่ม ถือว่าเป็นพิธีศักสิทธ์ที่เหล่ารุ่นพี่เเละรุ่นอื่นๆได้ทำกันมานาน 

"จบเเล้วเว้ยย วู้ววว"  

ผมรีบเดินไปคุยกับลูก้าที่กำลังมองหาผมหลังจากที่ทุกคนเลิกเเถวออกไปคุยกัน 

"ยินดีด้วย เดนนี่" 

"นายก็เช่นกัน ยินดีด้วย" 

เรทั้งคู่จับเช็คเเฮนกันซึ่งเราเคยบอกกันว่าจะทำเเบบนี้ตอนจบ 

"นายจะกลับเลยไหมเดนนี่?" 

"อืม ว่าจะรีบกลับเลยจะเซอไพรส์ลุงเอ็นดรูหน่อย" 

"เเละก็เจนด้วยใช่ม้า" 

ไอ้ลูก้า! 

"อะ..เออ!" 

"งั้นขอไปด้วยดิ ไหนๆก็จบหละอยากไปเจอบ้านนายหน่อยสักครั้งหนึ่ง" 

"เเล้วครอบครัวนายหละไม่ไปหาเหรอ?" 

"ฝั่งโน้นเขาปลงทุกอย่างเเล้วมั้งสวดมนต์อยู่เเต่ในโบสถ์ไม่เป็นไรหรอกเเค่ไป2-3อาทิตย์เดี๋ยวก็กลับ" 

"ก็ได้อยากให้นายมาด้วยไม่เคยมีเพื่อนเคยมาบ้านฉันเลย" 

"อย่าดึงดราม่าดิ" 

"ไม่ได้ดึงพูดจริง" 

"รีบไปเหอะเดี๋ยวตกรถ" 

ลูก้ารีบเดินนำหน้าออกไปให้ผมมองซักพักก่อนผมจะเดินตามไป 

สถานีรถไฟ 

"วันนี้คนดูเยอะเป็นพิเศษหรือเปล่าเนี่ย?" 

"นายอะคิดไปเองมันก็ปกติหละ อะนี่ตั๋วรถไฟ" 

ลูก้ายื่นตั๋วให้ ว่าเเต่วันนี้มันดูเเปลกๆนะวันนี้ผู้คนดูคุยเครียดๆน่าดูเเต่จู่ๆมีเด็กเเบกหนังสือพิมพ์มาตะโกนไปทั่วลานชาลา 

"ประกาศๆ ประธานาธิบดีประกาศยกเลิกการครอบครองทาสทั่วอาณาเขตอย่างเป็นทางการเเล้ว!" 

"ดูท่าเรื่องนี้น่าจะเป็นเรื่องนี้หละที่เขาพูดกัน" 

ในที่สุดฝันเธอก็จะเป็นจริงเเล้วนะเจน ฉันอยากรีบกลับไปบอกเธอจัง 

"รถไฟมาเเล้วลูก้า" 

"เออๆ รีบไปช่วงนี้มีเเต่ข่าวใหญ่ๆเรื่อยเลยนะเนี่ย" 

. 

. 

. 

"พระเจ้า นะ.นะ..นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" 

"ฉันก็ไม่รู้" 

พวกเราสองคนตกใจกับบ้านข้างหน้าสภาพบ้านผมในตอนนี้ดูเหมือนบ้านที่จะถูกรื้อทำลาย กระจกทุกบานเเตกละเอียด ประตูไม้บางส่วนถูกพังเข้าไป 

"สภาพมันยังใหม่ๆเลยนี่" 

ลูก้ากดไปที่พนังบ้านเบาๆเพื่อเช็คสภาพบ้าน 

"งั้นก็เเสดงว่า...?" 

"อืม" 

ผมพยักหน้ากับลูก้าก่อนจะชักดาบที่ติดต้วมา 

"คนทำพวกนี้อาจจะยังอยู่ที่นี่" 

"นายเช็คด้านล่างเดี๋ยวฉันไปเช็คด้านบน" 

"โอเค" 

ผมค่อยๆเปิดประตูทางเข้าบ้านที่จะพังช้าๆก็พบกับสภาพเดียวกับด้านอกข้าวของกรจายไปทั่วเหมือนกับสภาพหลังสงครามไม่มีผิด 

"นี่มัน?" 

ผมเผลอเห็นคราบอะไรบางอย่างหลังจากก้าวเข้ามาในบ้านเเค่ก้าวเดียวเลยเอานิ้วไปลูบดูมันมีสีเเดงกลิ่นคาวเพิ่งสดๆใหม่ๆอยู่ 

"เลือดเหรอ?" 

"ฉันว่าที่นี่คงไม่ได้มาเเค่โขมยของหรือทำลายบ้านเเล้วนะเนี่ย" 

"อืม..." 

งั้นลุงเอ็นดรู เจนเเละทุกๆคนหละ?! 

ใจผมตอนนี้มันดิ่งลงไปกับพื้นเเทนร่างกายเเล้วความกลัวมันเเละหลายๆอย่างมันตีเข้ามาในหัวจนรู้สึกเวียนหัวไปหมด 

"ใจเย็นๆ เดนนี่" 

ลูก้าวางมือบนไหล่เเละเตือนสติให้ผมที่กำลังเกือยจะเสียสติ 

"ขอบใจลูก้า" 

หลังจากตั้งสติได้เลยเเยกกันไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นลูก้าขออาสาขึ้นไปด้าบนผมเลยต้องมาด้านล่าง 

"โต๊ะลุงเอ็นดรูนี่" 

สภาพโต๊ะของลุงเอ็นดรูถูกหักเป็นสองท่อนเเละมีเอกสารมากมายกระจายไปทั่ว 

"นี่มันบ้าไรวะเนี่ย" 

"ตายซะ!!" 

"เห้ย!" 

เสียงชายคนหนึ่งตะโกนดังลั่นจากด้านขวาที่หยิบปืนคาบศิลาติดดาบปลาบืนคมกริบพุ่งมาอย่างรวดเร็ว 

ผมหลบดาบปืนได้หวุดหวิดก่อนที่มันล้มเพราะเสียหลักจนมันทำปืนหล่น ผมจึงใช้โอกาสนี้จะพุ่งตัวไปล็อคเเขนไอ้สารเลวที่จะพยายามฆ่า 

"เดนนี่เกิดอะไรขึ้น?!" 

ลูก้ารีบลงมาเมื่อได้ยินเสียงปะทะกัน 

"หยิบปืนมันมาลูก้า!" 

"ไม่มีวัน!" 

มัสลัดมือออกจากการล็อคพุ่งมาบีบคอผมจนผมเสียกลักล้มลงไปเเละดาบกระเด็นออกไป 

"ตายสะมึง!" 

หายใจไม่ออกร่างของชายด้านบนกำลังบีบคอสุดเเรงพร้อมกับหยิบมีดมันออกมาจากด้านหลังเพื่อจะเสียบคอผม 

ปัง! 

เสียงปืนดังขึ้นร่างของคนฆ่าผมปล่อยมืออกก่อนร้องโอดอวญดิ้นทุรนทุรายก่อนจะนิ่งไป 

"ละ..ลูก้า" 

"โทษทีเห็นลำบากเลยยิงไปจะได้จบๆโชคดีอีกที่มันมีกระสุนด้านใน" 

ลูก้าพูดออกมาก่อนจะใส่กระสุนไปอีกนัดเเละดึงง้างนกเตรียมยิง 

"เห้ย!ด้านหลังลูก้า!" 

"โอ๊ะ!" 

ลูก้าถูกพานท้ายปืนฟาดจนล้มลงไป 

"เเกตายก่อนเลยไอ้เด็กเวร" 

ผมไม่รอให้มันง้างนกเตรียมลั่นไกหรอกเลยรีบหยิบดาบพุ่งฟันไปที่คอของชายอีกคนที่อยู่ด้านหลังก่อนเขาจะล้มลงไป 

"เเอ๊ก อ้ากกก!!!" 

ชายชุดเทาเอามือปิดคอที่เลือดพุ่งมาไม่หยุดร้องอย่างเจ็บปวด ผมจึงเเทงไปอีกรอบเพื่อให้จบไวๆ 

"โอยย เกือบไปเเล้ว" 

"นี่มันชุดทหารกองทัพนี่เเต่นี่มันสีเทา" 

"ฉันพอรู้หละว่าคราบเลือดน่าจะเป็นพวกนี้ทำเเน่" 

"เดนนี่ นั่นใช่เดนนี่ใช่ไหม" 

เสียงนี่มันลุงเอ็นดรู! 

"ลุงอยู่ไหนครับ!" 

ผมตะโกนถามเพื่อจะหาต้นทางเสียง 

ไม่นานประตูลับจากใต้โต๊ะที่หักของลุงเอ็นดรูได้เปิดขึ้น 

"ลุงเอ็นดรู!คุณวิล!" 

ผมรีบวิ่งไปกอดเเน่นๆโชคดีจริงๆที่พวกเขาไม่เป็นอะไร 

"เกิดอะไรขึ้นครับที่นี่เเล้วพวกทหารทางการที่ใส่ชุดเทานี่เป็นใคร?" 

"ลุงเพิ่งได้จดหมายจากประธานาธิบดีมาว่าทางฝั่งใต้ตกลงเรื่องทาสกับรัฐบาลไม่ได้เลยเเยกไปตั้งรัฐบาลเองเเละประกาศสงครามอีก" 

"งั้นคนเสื้อเทานี้...." 

"น่าจะเป็นพวกฝั่งใต้น่ะ พวกมันบุกมาโดยไม่ทันตั้งตัวจับคนงานพวกเราไปห้องโกดังเราไปหมดลุงกับวิลต้องเเอบให้ห้องหลบภัยก่อนที่พวกมันจะกลับไป อ้าวหลานจะไปไหน?" 

ผมรีบหยิบดาบวิ่งไปโกดังอย่างเร็วขอร้องเถอะพระเจ้าอย่าเป็นอย่างที่เนสคิดเลย 

ปัง! 

เสียงเเรงกระเเทกเปิดประตูดังขึ้นผมไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปเเต่ว่า 

"โอ้ พระเจ้า" 

กลิ่นคาวคลุ้งไปทั่วคนงานพวกเรานับสิบๆนอนกองจมกองเลือดกันเหมือนกองภูเขาเล็กๆ 

เจน! 

"เจนอยู่ไหนกัน?" 

ผมรีบยกคนงานมาวางกันเป็นเเถวๆเพื่อเข็คจำนวนคนเเม้เลือดจะเปื้อนกางเกงหรือเสื้อผมก็ยังทำต่อไป 

"เดนนี่ทำบ้าอะไรเนี่ย?!" 

ลูก้ารีบวิ่งตามมาทีหลังต้องตกใจที่เห็นผมสภาพเปื้อนเลือดอย่างนี้ 

"เจนอยู่นี่ไหน ตอบฉันหน่อยสิ!" 

ผมตะโกนออกไปเเต่ไม่มีเสียงไรตอบกลับมามันทำให้ผมสิ้นหวังเเล้ว 

ฉันจะรอที่เดิมนะคะ 

"เออนี่ทหารของรัฐบาลจะมา- เห้ยจะไปไหนอีก?!" 

ใช่ ฉันลืมอีกที่หนึ่งไปที่ตรงนั้น 

ที่เราเจอกันทุกครั้ง 

ที่เราคุยกันครั้งเเรก 

"เเฮ่กๆๆๆ" 

อาการหอบจากการวิ่งสุดเเรงมาตรงนี้ หลุมศพพ่อผมหลังบ้าน 

"เจนได้ยินฉันไหม?!" 

ผมเดินมองหาเจนอย่างกระวนกระวายมองหาทุกซอกทุกมุมจนมาถึงต้นไม้ 

"........" 

เสียงลมพัดมาอย่างเเรงร่างสาวน้อยนอนจมกองเลือดชุดเดรสสีขาวถูกเลือดกลบจนกลายเป็นสีเเดง คอของเธอถูกกรีดด้วยของมีคมจนเป็นเเผลลึก 

"จะ..ฮึก..เจน" 

เข่าผมเเทบทรุดลงไปกับพื้นน้ำตาไหลมาเเบบไม่รู้ตัวพลังงานที่มีเเทบจะหมดไปทันที 

"มะ..มะ.. ไม่จริงใช่ไหมพระเจ้า ฮึก" 

ร่างกายเเทบไม่มีเเรงได้คลานไปหาสาวน้อยที่หมดลมไปจากโลกนี้เเล้วกอดไว้เเน่นๆ 

"เดนนี่..." 

ลูก้าที่ตามมาเห็นผมที่ร้องไห้อย่างหนักจึงเดินมานั่งปลอบข้างๆ 

. 

. 

. 

"ทหารทางใต้จริงครับ" 

เสียงนายทหารจากรัฐบาลพูดกับลุงเอนดรูที่นั่งอ่านเอกสารเเผ่นหนึ่งก่อนชำเลืองมามาอง 

"ยืนยันเเล้วใช่ไหม?" 

"ครับ พวกมันใช่จังหวะทีเผลอบุกมาโจมตีเมืองหนึ่งเพื่อเป็นการขู่เเต่ไม่คิดว่าจะเป็นเมืองท่าน" 

"อะไรก็เกิดขึ้นได้ ขอบคุณมาก อ้อเเล้วฝากจัดการเรื่องของด้วยนะ" 

"ครับท่าน" 

นายทหารทำความเคารพก่อนจะไปคุมพลทหารเเบกข้าวของสัมภาระของบ้านเราขึ้นเกวียน 

"อะ น้ำร้อนๆเผื่อช่วยให้นายดีขึ้น" 

ลูก้ายื่นกระติกน้ำให้ผมที่นั่งซบราวบันไดเป็นปลาตายตรงทางลง 

"ขอบใจ" 

"ลุงเเกจะย้ายไปอยู่ที่บ้านของรัฐบาลที่จัดให้ชั่วคราวก่อน จะไปด้วยไหม?" 

"ไม่" 

"สภาพจิตใจนายตอนนี้รบไม่ไหวหรอก" 

"ยังไงรัฐบาลต้องเรียกพวกเราอยู่ดีไปกับลุงก็เหมือนไม่ได้ไปหรอก" 

"เห้อออ จริงๆเลยนายเนี่ย" 

ลูก้าเดินมานั่งข้างๆก่อนจะหันหน้ามาถาม 

"งั้นก็สงครามสินะ?" 

"อืม เลี่ยงไม่ได้จริงๆ" 

ผมเดินออกไปมองด้านหลังที่ดวงตะวันกำลังตกไปอย่างช้าๆที่มีหลุมศพทั้งสองตั้งไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่ 

ด้วยรัก โจเซฟ เเละ เจน 

 

จบตอนอดีตสักทีผมว่าผมเขียนเยอะไปนี่เป็นเรื่องเเรกที่ผมเเต่งเลยใช้คำไม่ค่อยเป็นเท่าไหร่ครับ อย่าลืมเม้นหลังจากอ่านเสร็จเเล้วนะครับ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น