ลมหนาว l เคียงจันทร์ l ัYoshisuki

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สิ่งที่หัวใจตามหา...2

ชื่อตอน : สิ่งที่หัวใจตามหา...2

คำค้น : วิวาห์ / เเค้น / ร้าย /รัก / โหด / ทรมาน / ดราม่า

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.6k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ส.ค. 2562 21:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สิ่งที่หัวใจตามหา...2
แบบอักษร

แต่ทว่าใช่ว่าจะกลับมาเดินไม่ได้เพียงต้องพึ่งกำลังใจที่ดีและหมั่นออกกายภาพบำบัดจนสุดท้ายแล้วมันก็สำเร็จเมื่ออัศวินสามารถกลับมาเดินได้อีกครั้งในระยะเวลาไม่นานนัก 

 

 “เป็นยังไงบ้างดา” เขมมิกาเดินหนีอัศวินเข้ามาในบ้านพร้อมเจ้าหนูน้อยเวคินส่วนเจ้าวารินก็อยู่กับคนเป็นพ่อ ใจว่าจะอุ้มมาด้วยกันก็กลัวว่าเจ้าตัวเล็กจะดิ้นจนเอาไม่อยู่ พอเดินมาถึงในบ้านแล้วเธอก็ตรงดิ่งเข้ามาหาปานธิดาที่ตอนนี้กำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่กับอัครินที่กำลังออดอ้อนลูกน้อยในท้อง ปานธิดาและอัครินสมรสกันอย่างถูกต้องตามกฎหมายเมื่อเจ็ดเดือนก่อนหน้านี้พิธีการไม่ได้จัดอะไรใหญ่โตนักเพราะปานธิดาไม่อยากให้มันเอิกเกริกมากแถมช่วงนั้นปานธิดาก็ยังท้องอ่อนๆอยู่จึงไม่สะดวกที่จะจัดงานใหญ่ๆ แขกในงานก็เห็นจะเป็นเพียงแค่ญาติฝังของเจ้าบ่าวเจ้าสาว จัดงานเรียบๆที่ริมทะเลลมพัดโชยเย็นสบาย ครั้งนั้นอัศวินก็ได้ไปร่วมงานด้วยแต่ต้องนั่งรถเข็นไปแทนเพราะเขายังไม่สามารถเดินได้ 

 “อากาศสดชื่นดี แล้วเขมล่ะเห็นคุณวินเขาหรือยัง” 

 “เห็นแล้วแหละ แต่ขี้เกียจคุยด้วยเลยเดินหนีมา” 

 “เลิกงอนคุณวินเขาได้แล้ว คุณวินน่าสงสารออก” 

 “นั่นมันก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้น่าหมั่นไส้แทนแล้ว” เขมมิกาทำหน้ามู่ก่อนจะพูดบอกเพื่อนสาวไป 

 “จริงๆเลยนะเรา มา! เอาหลานมาให้ดาได้หอมชื่นใจหน่อยสิ”  

 เขมมิกายื่นส่งเจ้าเด็กน้อยเวคินให้ไปสู่อ้อมแขนของคนเป็นน้า และดูเหมือนว่าเจ้าตัวนั้นจะชอบใจใหญ่เมื่อเท้าน้อยๆคอยถีบส่งสร้างความสุขและประทับพิมพ์รอยยิ้มอยู่บนหน้าของเขา เขมมิกาสุขใจทุกครั้งที่เห็นลูกของเธอยิ้มได้ด้วยความสุขมิมีสิ่งขมขื่นใดๆเข้ามาแทรกแทรงความสุขนั้น  

 “น่าเกลียดน่าชังจังเลยหลานน้า” ปานธิดาพูดด้วยความหมั่นเขี้ยวจูบประทับไปที่แก้มนุ่มๆหนึ่งทีอย่างอดไม่ได้ 

 “อีกไม่นานหนูก็จะได้เจอน้องแล้วนะครับ” เขมมิกายื่นหน้าพูดกับเวคินที่กำลังทำตากลมจ้องหน้ามองคนที่อุ้มตัวเองอยู่อย่างแปลกใจ สงสัยในใจของเจ้าตัวน้อยคงจะถามว่า “นี่ใช่แม่เราไหมหว่า...?”   

 “อะไรกันเขม” 

 “เขมรอรับขวัญหลานแล้วนะ” เขมมิกายิ้มหวานส่งให้กับปานธิดา  

 “ผมเองก็รอรับขวัญหลานเหมือนกันนะ” อัศวินที่ตามมาทีหลังหลังจากที่เขมมิกาเดินหนีได้มาไม่นาน  

 “อะไรของพี่” อัครินที่นั่งอยู่เงียบค้ายขึ้นเมื่อได้ยินเสียงพี่ชายมาแต่ไกล 

 “อะไรของแก ฉันจะเห่อหลานบ้างไม่ได้เหรอ ทีแกยังอุ้มลูกฉันเป็นจ้าละหวั่นเลย ถ้าเป็นสัตว์ป่านนี้คงเฉามือไปแล้ว” 

 “เพลี๊ยะ!” 

 “โอ๊ย! เขม” อัศวินร้องลั่นเมื่อเขมมิกาตีเข้าที่แขนแกร่งหนึ่งครั้งดังๆจนเจ้าตัวร้องจ๊าก 

 “อย่าเสียงดังสิ ลูกตกใจแล้ว” 

 “ก็เขมตีพี่ทำไมเล่า” 

 “แล้วพี่ว่าลูกแบบนั้นได้ไง เห็นมั้ยเจ้าวาร้องไห้แล้ว เอามานี่เลย” เขมมิกาแย่งเอาวารินที่อยู่ในอ้อมแขนคนเป็นพ่อมาอุ้มไว้เสียเอง 

 “มาค่ะ เดี๋ยวแม่พาไปหม่ำๆนะ” ว่าจบก็อุ้มวารินและเวคินเข้าไปไว้ในอ้อมอกของเธอทั้งสองฝั่ง เด็กน้อยตัวอวบทั้งสองแม้จะยังพูดไม่ค่อยได้แต่ยามที่หูได้ยินคำว่าหม่ำๆก็พากันตาโตขึ้นมาทันที อีกทั้งยังทำปากจ๊อบแจ๊บออกเสียงหม่ำๆอย่างน่าเอ็นดู 

 “หม่ำๆ/หม่ำๆ” ดวงตากลมตาของวารินเวคินลุกเป็นแวววาวยามที่มารดาบอกว่าจะพาไปหม่ำๆแล้วทำท่าทีดีดดิ้นดีใจจนยกใหญ่ 

 “มาเขมเดี๋ยวดาช่วยอุ้ม” 

 “ไม่เป็นไร เขมอุ้มเองได้ ดาไปพักผ่อนเถอะนะ” พูดเสร็จก็เดินเป็นสาวแกร่งอุ้มเด็กทั้งสองไปที่ห้องอาหารโดยไม่สนใจสามีที่ยืนเอ๋ออ้าปากค้างจ้องมองคุณศรีภรรยาเดินจากทิ้งเขาไว้ราวกับเป็นหมาหัวเน่า 

 “ดา พี่ว่าเราไปกันเถอะ” 

 “ค่ะ” อัครินพาภรรยาสาวที่กำลังท้องโตขึ้นไปพักผ่อนบนห้องแต่ทว่าจะเดินไปแล้วก็ยังไม่วายหันมาพูดกับพี่ชาย 

 “เมียพี่โคตรแกร่งเลยว่ะ” แม้ว่าเสียงนั้นจะเบาจนปานธิดาไม่อาจได้ยินแต่กลับอัศวินนั้นมันแสนจะชัดเต็มสองหู จนนึกหมั่นไส้ยกหลังมือขึ้นหมายจะไล่ฟาดไอน้องชายที่ชอบกวนเบื้องล่างของเขานัก แต่มันดันรู้ทันรีบพาเมียหนีทันที 

 “ไอริน!” ยามนี้จะคล้ายว่าเป็นหมาหัวเน่าก็ไม่ปราน เกิดเป็นอัศวินนี้ชีวิตมันชั่งน่าสงสารเอาเสียจริงๆ นั้นแหละหนาทำเขาไว้เสียเยอะยามที่จะเจ็บไข้ได้ป่วยก็แทบจะแสนสาหัสแถมตอนนี้เมียที่คอยดูแลยังมาอุ้มลูกหนีงอนตุ๊บป่องไปอีก 

 

 “เดินระวังๆนะ” อัครินบอกปานธิดาที่กำลังก้าวเดินขึ้นบันได แถมยังประคองซ้ายขวาไม่อยู่ให้ห่างแม้เพียงเซนติเมตรเดียว 

 “คุณรินคะ คุณเล่นระวังหน้าระวังหลังแบบนี้ดาคงไม่เป็นอะไรแล้วล่ะค่ะ” 

 “ไม่ได้เดี๋ยวเกิดพลาดขึ้นมาจะทำยังไงล่ะครับ” เสียงเข้มแกมออดอ้อนบอกคุณภรรยาท้องแก่ที่อีกเพียงไม่กี่เดือนก็จะได้ยลโฉมหน้าลูกน้อยแล้ว 

 “ไม่ต้องห่วงขนาดนั้นหรอกค่ะ” 

 “เมียกับลูกทั้งคน ดูสิขนาดดูแลยุงไม่ให้ไต่ไล่ไม่ให้ตอมแบบนี้ยังจะมาปัดความหวังดีของพี่อีก” 

 “ฮือ พี่เหรอคะ” 

 “ใช่ ก็บอกให้เรียกตั้งหลายรอบแล้ว”  

 “ก็ไม่มันชินนิ” 

 “ชินไม่ชินก็ต้องเรียก นะครับ นะ นะ” เสียงออดอ้อนแสนหวานขอร้องให้ภรรยาสาวเรียกตนว่าพี่ 

 “ก็ได้ค่ะ” ปานธิดายอมเรียกเขาว่าพี่แต่โดยดี 

 “แล้วนี่เราจะไปต่อได้หรือยังคะ มัวแต่ยืนอยู่ที่บันไดป่านนี้จะถึงห้องมั้ยเนี่ย ดาอยากนอนแล้ว” 

 “ให้รางวัลก่อนสิแล้วเดี๋ยวจะพาเดินไป” 

 “รางวัลอะไรคะ” นึกสงสัยเหลือเกินว่าจะเอารางวัลอะไรอีก พ่อคนนี้นี่เจ้าเล่ห์เพทุบายเหลือเกิน แต่อัครินไม่ตอบเขากลับยืนหน้าเข้าไปใกล้ปานธิดา อีกทั้งยังหลับตาพริ้ม 

 “ถ้าอย่างนั้นเดินขึ้นเองก็ได้ อยู่ใกล้แค่นี้เอง” ว่าแล้วก็ทำท่าจะเดินหนีขึ้นห้องไปเอง แต่อัครินดันไม่ให้ไป 

 “ยืนอยู่บนบันไดแบบนี้มันอันตรายนะคะ ขึ้นห้องกันเถอะดาเหนื่อย”  

 “......ก็ได้” หน้าตานั้นดูผิดหวังเป็นพิเศษเมื่อปานธิดาไม่ทำตามที่เขาร้องขอ มันน่าเสียใจ อัครินพาร่างคุณแม่ยังสาวมาถึงเตียงนอนกว้างก่อนจะค่อยๆประคองให้นั่งลงด้วยความอ่อนโยน 

 “ขอบคุณค่ะ” 

 “ครับ” อัครินคุกเข่านั่งลงที่หน้าปานธิดา ตั้งแต่รู้ว่าปานธิดานั้นตั้งครรภ์อัครินมักจะชอบนั่งอยู่ตรงหน้าของหญิงสาวแล้วเอาหูแนบเข้าที่หน้าท้องที่เป็นเนินนูนอยู่เสมอ แล้วก็พูดคุยกับลูกอย่างสนุกสนานและวันนี้มันก็เป็นเช่นนั้นไม่ว่ายามใดเขาก็ชอบทำเช่นนี้เสมอๆ 

 “เหนื่อยหรือเปล่าครับลูกพ่อ” ก้มหน้าคุยอย่างออกรสออกชาติทำท่าทีราวกับว่าจะเด็กน้อยจะพูดเป็นคำออกมา ระหว่างที่อัครินกำลังเพลิดเพลินอยู่นั้นปานธิดาเองก็จ้องมองสามีของเธออย่างไม่อาจจะละสายตาไปได้ เธอไม่รู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันเป็นเพราะพรหมลิขิตหรือเปล่าถึงทำให้เธอได้เจอเรื่องราวอะไรหลายๆอย่างเช่นนี้ ทั้งผู้ชายตรงหน้าที่ยามแรกนั้นเข้ามาช่วยเหลือเธอราวกับเป็นเทพบุตรแต่พอเวลาผ่านไปก็เปลี่ยนแปลงราวกับมีเป็นซาตานมาประทับร่างแล้วเรื่องราวก็เปลี่ยนอีกครั้งเมื่อเขามอบความรักให้กับเธอ แม้นมันจะพูดยากว่าคราแรกนั้นเขาบอกว่าจะแต่งงานกับเธอ บอกว่ารักเธอ เธอไม่อยากจะเชื่อนักเพราะการกระทำที่ผ่านๆมามันทำให้เธอเจ็บแล้วจำ จนวันหนึ่งเขากล้าหาญมากพอที่จะไปบอกแม่ของเธอว่าตนเองนั้นเป็นคนทำให้เธอท้องแล้วจะขอยอมรับทุกอย่าง ทั้งยังพูดว่ารักแม้ว่าเธอจะปฏิเสธ แต่เขากลับไม่ยอม อัครินดำเนินเรื่องเองแทบจะทุกอย่างทั้งการสู่ขอ บอกกับผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ทั้งๆที่เธอยังไม่ได้ตอบตกลงอะไรเลยเสียด้วยซ้ำ และจนวันนี้ทุกสิ่งเขาพิสูจน์ให้เธอเห็นแล้วว่าเขานั้นจริงใจที่จะมอบรักนี้ให้เธอจริงๆ             

 “จุ๊บ!”  

 ร่างหนาที่ไม่ทันได้ตั้งตัวก็ต้องตกใจเมื่อปานธิดาลักหอมแก้มของเขาโดยไม่บอกไม่กล่าวกันสักคำ จนรอยยิ้มนั้นมันเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขเมื่อเมียยอมให้รางวัลแล้ว!!! 

 “รางวัลสำหรับว่าที่คุณพ่อแสนขี้งอนค่ะ” ปานธิดายิ้มส่งให้อัครินที่มองเธอด้วยแววตารักใคร่ 

 “ขอบคุณนะครับ” 

 “เรื่องอะไรคะ?” 

 “ขอบคุณที่รับรักผู้ชายเลวๆคนนี้นะ ขอบคุณที่ให้โอกาสพี่อีกครั้ง” ถ้าเรื่องราวเหล่านั้นไม่เกิดขึ้น มันก็คงจะไม่มีวันนี้ มันคงจะไม่มีคำว่า ‘สุข’ สำหรับคนอย่างเขา... 

 “ค่ะ ดาเองก็ขอบคุณที่พี่รินรักษาสัญญา รักษาคำพูดของตัวเองว่าจะไม่ทำให้ดาเจ็บอีก จะพูดกันด้วยเหตุผลไม่ใช้อารมณ์ ขอบคุณที่พี่เชื่อมั่นในตัวเอง” ถ้าเขาไม่เชื่อมั่นในตัวเอง ไม่เชื่อมั่นที่จะรักษาสัญญาวันดีๆแบบนี้มันก็คงจะไม่เกิดขึ้น 

 “พี่รักดามาก มากเกินว่าที่ใจดวงนี้มันจะรักใครได้อีกแล้ว อย่ากลัวว่าความรักที่พี่มีให้ดาจะมันเปลี่ยนไปเพราะมันจะไม่มีใครพรากเราจากกันได้นะ” ถ้อยคำที่กลั่นกรองออกมาจากจิตใจของอัคริน เขาให้คำมั่นสัญญาว่ารักนี่จะเป็นรักสุดท้ายจะเป็นรักเดียวที่เขามอบให้ผู้หญิงคนนี้ทั้งตัวและใจ...  

 “ค่ะ...ดาเองก็จะไม่เปลี่ยนไปเหมือนกัน...” อัครินรวบกอดปานธิดาด้วยหัวใจพร้อมทั้งยังโอบกอดลูกน้อยในท้องไปพร้อมๆกัน ความสุขครั้งนี้เขาไม่มีทางที่จะสูญเสียมันไปอีกแล้วจะรักและรักษาเท่าที่ชีวิตของผู้ชายคนนี้จะทำได้ 

 

งืออออ ไรท์หายไปนานขอโทษด้วยนะคะ อาทิตย์ที่เเล้วติดสอบทั้งอาทิตย์เลย  

วุ่นเเต่อ่านหนังสือ จนคิ้วจะขมวดกันเป็นโบว์เเล้ววว 

ปล.อย่าลืมคอมเม้นกันเขามาเยอะๆนะคะ แฮปปี้ไปแล้วคู่หนึ่งที่นี้ก็เหลืออีกหนึ่งคู่ ไม่รู้ว่าเเม่นางจะหายงอนตอนไหนน 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น