จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แม่หมอ..ตอน...รหัสดำ(3)

ชื่อตอน : แม่หมอ..ตอน...รหัสดำ(3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 106

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2562 00:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แม่หมอ..ตอน...รหัสดำ(3)
แบบอักษร

 

เราสร้างใบตองมาจากน้องคนนี้แหละค่ะ

............

แม่หมอหงส์จิบกาแฟที่เคาท์เตอร์ร้านกาแฟด้านล่าง..มีอาหารเช้าอย่างข้าวต้มง่าย ๆ อยู่เบื้องหน้า..

 

เป็นกิจวัตรประจำวันของทุกวัน..ที่แม่หมอจะต้องลงมากินอาหารเช้าที่ร้านกาแฟซึ่งยังไม่เปิด..และอ่านหนังสือพิมพ์ไปด้วย..เอลลี่ต้องจัดอาหารเช้าและกาแฟให้แม่หมอหงส์เสมอ..

 

แต่วันนี้..นอกจากหนังสือพิมพ์..แม่หมอยังมีสมุดซึ่งเขียนรูปดวงชะตาอยู่ตรงหน้า..นี่เป็นสมุดบันทึกดวงของเธอเอง

 

สีหน้ายังคงเครียดอยู่..

 

เอลลี่ที่ยืนอยู่หลังเคาท์เตอร์อดถามไม่ได้..

 

“..น้าหงส์..วันนี้น้าดูเครียดจังค่ะ..”

 

แม่หมอหงส์ยิ้มให้..

 

“..เรื่องเครียดมันมีตลอดล่ะเอลลี่..เพียงแต่เรื่องนี้..ที่เครียดคือ..บางอย่างต้องแข่งกับเวลานะ..”

 

เอลลี่เองก็ไม่อยากจะสอบถามเซ้าซี้..พอดีเห็นพนัสลงมาจากชั้นบน..ก็หันไปเตรียมกาแฟกับอาหารให้..

 

แม่หมอหงส์หันไปสบตากับสามี..

 

“..คุณลงมาช้าขนาดนี้..มีอะไรหรือเปล่าคะ..”

 

“..พอตื่น..”พนัสหัวเราะ.. “..ก็รีบติดต่อลูกน้อง..ให้ช่วยหาข้อมูลตามที่คุณต้องการ..อะไรที่สามารถหาได้ก่อนก็หาไป.ถ้าหาไม่ได้ก็ค่อยเข้าไปสืบค้นอย่างละเอียดอีกที..และนี่เป็นข้อมูลเบื้องต้น..”

 

พนัสเปิดโทรศัพท์..และเปิดเอกสารที่ลูกน้องส่งมาให้..

 

“..ไม่น่าเชื่อนะ..มันมีคนแบบนี้อยู่ด้วย..”

 

แม่หมอหงส์รับโทรศัพท์มาดู..ครางเบา ๆ ..

 

“..พยนตร์ เยี่ยมยาตรา..หรือชื่อในวงการคือยนตร์..ปิคอัพ..”

 

“..อือ..มือสังหารที่ฆ่าคนตามจ้างด้วยรถ..ใช้รถฆ่าคนแทนที่จะใช้ปืน..เดี๋ยวนี้รับงานอิสระ..แต่ก่อนน่าจะทำงานให้ใครบางคนอยู่..เอกลักษณ์คือเชี่ยวชาญด้านขับรถและมักจะเอาปิคอัพเก่า ๆ มาดัดแปลง..มาแต่งเป็นกะบะซิ่งบ้าง.หรือออฟโรดบ้าง..เก่งด้านรถในแง่ของดัดแปลง..และขับขี่..และที่สะดุดตาอีกเรื่องคือเขาไม่มีนิ้วนางข้างซ้าย..ใส่แหวนหมั้นไม่ได้เลย..”

 

พนัสโยนอารมณ์ขันเพื่อคลายความเครียดให้ภรรยา..

 

แม่หมอสะดุดใจ..

 

“..รู้สึกคดีเก่าที่เคยเจอมา..คดีที่นักธุรกิจที่ฆ่าแฟนของณนนท์เพื่อปิดปาก..คุณจริยะ..ก็ไม่มีนิ้วนางด้านซ้ายเหมือนกัน..แต่เราไม่ได้สังเกต..เพราะไม่ได้เห็นความสำคัญอะไร..นิ้วนางซ้ายไม่ได้เกี่ยวข้องกับคดีด้วย..”

 

พนัสพยักหน้า..

 

“..สำหรับยนตร์..ปิคอัพ..เพียงแต่เป็นที่เล่าลือในวงการ..แต่ก็ไม่ได้มีความผิดอย่างแจ้งชัด..เขาเลยลอยนวลอยู่ได้..”

 

แม่หมอครางอือม์..

 

“..ฉันคิดว่า..ยนตร์ ปิคอัพคนนี้..น่าจะเป็นคนขับปิคอัพชนท้ายรถกะบะของคุณนภดล..เจ้าของนภมาศคอนสตรัคชั่น..เพราะฝีมือการชนให้รถตู้ที่คุณนภดลโดยสาร..มันเนียนจนสามารถมองเป็นอุบัติเหตุได้..และวิธีฆ่าให้ตายแน่ ๆ ในการใช้รถชน..คือต้องทำให้รถเป้าหมายตกจากที่สูง..ซึ่งไม่มีทางที่ใครจะรอดได้แน่นอน..”

 

พนัสครางอือม์..

 

“..แต่ทางตำรวจก็จับกุมคนขับรถปิคอัพได้นะครับ..เหล้าหึ่งเลย..เห็นว่า..โดนเมาแล้วขับติดคุกนานอยู่นะครับ..”

 

“..หากยนตร์ ปิคอัพเป็นคนขับ..และเขาเตรียมแพะไว้ก่อนล่ะ..ชนเสร็จตัวเองก็หลบไปเนียน ๆ ให้แพะรับหน้าไป..”

 

พนัสนิ่งคิด..

 

“..ก็เป็นไปได้นะครับ..”

 

“..สร้างให้ทุกอย่างที่เขาฆ่าคน..เป็นอุบัติเหตุ..จ้างแพะไว้เรียบร้อย..วิธีฆ่าเนียนมาก ๆ ..เหมือนกับ..”

 

พนัสโพล่งขึ้นมา..

 

“..พวกองค์กรมุมมืดใช่ไหม..”

 

“..ถ้าเดาไม่ผิด..เขาน่าจะเคยอยู่องค์กรมุมมืดมาก่อน..แต่ก็ลาออก..เพราะเขานิ้วขาดไปหนึ่งนิ้ว..ซึ่งกฎขององค์กรนี้..ใครจะลาออก..ต้องยื่นใบลาออกเป็นนิ้วมือที่ไม่ใช่นิ้วก้อย..และหากจะต้องตัดสักนิ้วเพื่อเป็นใบลา..นิ้วนางซ้ายน่าจะเหมาะสมที่สุดใช่ไหม..คุณจริยะนักธุรกิจที่ฆ่าอีฟแฟนเก่านนท์..ก็คงจะเป็นคนขององค์กรนี้มาก่อน..แต่ก็ชุบตัวเอง..จนกลายเป็นนักธุรกิจใหญ่โต..ก็เลือกที่จะเสียนิ้วนางข้างซ้ายเช่นกัน..”

 

พนัสครางอือม์..

 

เรื่องราวขององค์กรมุมมืด..ซึ่งเป็นองค์กรนักฆ่าอันดับหนึ่ง..หน่วยงานของเขาย่อมจะต้องรู้จักอยู่แล้ว..เพียงแต่เขาเองก็ยังไม่ทราบหรอกว่า..องค์กรนักฆ่าอันดับหนึ่งที่ฆ่าคนอย่างมีศิลปะ..เนียนจนจับแทบไม่ได้..จะอยู่ใกล้ตัวของเขาแค่ไหน..

 

เขาได้แต่พูดว่า..

 

“..คุณสงสัยว่า..การตายของคุณนภดล..จะเป็นฝีมือของยนตร์ ปิคอัพ..ที่เคยอยู่องค์กรมุมมืดมาก่อน..นี่คือคดีฆาตกรรมใช่ไหม..”

 

“..คุณเห็นว่ายังไงล่ะคะ..”

 

“..เรื่องนั้นไม่สำคัญเท่ากับ..ใครเป็นคนจ้างฆ่า..เพราะมือสังหารจะทำตามใบสั่งเท่านั้น..”

 

“..ฉันแค่รอให้คุณค้นข้อมูลอีกส่วนหนึ่งให้ฉันเท่านั้นแหละค่ะ..ก็น่าจะปะติดปะต่อได้แล้ว..”

 

พนัสหอมที่ศีรษะภรรยา..

 

“..คุณไม่ต้องห่วงหรอกนะ..ถึงออฟฟิศจะรีบจัดการทันที..เรื่องพวกนี้..ผมต้องใช้ตุลย์..เขาคลุกคลีกับแวดวงมือปืน..และนักฆ่ามากที่สุด..”

 

“..ตอนนี้..คุณกินกาแฟกับข้าวต้มก่อนนะคะ..”แม่หมอรับชามข้าวต้มจากเอลลี่..มาใส่เครื่องปรุงให้..เพราะรู้ดีว่าพนัสชอบกินรสชาติแบบไหน..

 

พนัสยิ้มมีความสุข..

 

เขาตอบตัวเองได้เสมอ..ว่าทำไมเขาถึงรักหญิงคนนี้..ผู้หญิงที่เป็นทั้งหมอดู..และนักสืบ..

 

......

 

ในขณะเดียวกัน..

 

การไล่กวดไล่ชนระหว่างรถซูเปอร์คาร์อย่างพอร์ช..กับปิคอัพแต่งซิ่ง..เป็นไปอย่างดุเดือด..

 

ณนนท์พยายามตั้งสติ..

 

“..คุณขับรถเก่งอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่..”

 

ใบตองที่ถือพวงมาลัยยังมีเวลาจะตอบ..

 

“..ถ้าจะบอกว่าเกือบสิบปีจะเชื่อไหมนี่..”

 

พลางพลิกหลบรถคันข้างหน้า..แต่ปิคอัพแต่งซิ่งตามไม่ลดละ..ณนนท์ถึงกับอุทาน..

 

“..ให้ตาย..ทำไมมันเร็วอย่างนี้..กะบะแน่หรือนี่..”

 

“..ถ้าไม่ใช่รถพอร์ช..เราคงเสร็จไปแล้วล่ะค่ะ..”ใบตองมองกระจกส่องหลัง.. “..ฉันไม่มีทางสู้กับคนขับคนนี้ได้แน่นอน..ที่เรายังรอด..เพราะรถเราดีกว่าแค่นั้นแหละ..”

 

จังหวะเผลอนิดเดียว..กะบะแต่งซิ่งพุ่งเข้าชนบริเวณกันชนด้านขวา..แต่ใบตองดึงเบรคมือ..ให้รถหมุนคว้างกลางทางด่วน..แต่ก็ถือว่าหลบการชนได้หวุดหวิด..

 

ณนนท์ร้องเหวอ..แต่ใบตองก็คุมพวงมาลัยให้รถตั้งตรงไปข้างหน้าได้อีก..

 

ใบตองเป่าปาก..รถกะบะซิ่งเสียตำแหน่งกลายเป็นนำหน้ารถพอร์ช..ก็ไม่อาจจะสร้างการชนที่เนียน ๆ ได้อีก..รีบกดคันเร่งหนีอย่างรวดเร็ว..ไม่ช้าก็ลับสายตา..

 

ใบตองเหมือนทำไม่รู้ไม่ชี้..ลดความเร็ว..แต่ก็ยังคงขับไปข้างหน้า..

 

ณนนท์นิ่งไปชั่วขณะ..

 

“..เขาต้องการฆ่าผมใช่ไหม..ทำไม..”

 

“..ฉันก็ไม่รู้..”

 

“..แต่ทำไมคุณถึงขับรถเก่งขนาดนั้น..”ณนนท์ไม่อยากเชื่อ..

 

“..ฉันเคยหัดขับแบบแข่งขัน..ก็แค่นั้นแหละค่ะ..”ใบตองยิ้ม.. “..รถแรง ๆ ก็เคยขับมาแล้ว..แต่พอไม่ค่อยมีตัง..ใช้รถอีโคคาร์..ก็ยังฝันถึงรถแรง ๆ อยู่..”

 

ณนนท์ขมวดคิ้ว..

 

“..ไม่..คุณขับไม่เหมือนนักแข่งรถ..ไม่ใช่เลย..ผมเคยเรียนมาเหมือนกันกับคุณP....”ณนนท์พูด..อ้างถึงดารานักแข่งรถชื่อดัง..ที่เขาเคยเรียนด้วย..

 

ใบตองรู้สึกอึดอัด..

 

นนท์จะจับผิดอะไรเธอ..

 

ณนนท์พูดอีกว่า..

 

“..มันนอนเซนส์..คุณจะไปเรียนหัดขับแบบแข่งขันมาได้ยังไง..ถ้าคุณไม่ใช่คนดัง..ดารา..หรือมีฐานะเพียงพอ..คุณหลุดออกมาว่าเรียนมาเกือบสิบปี..นั่นคุณอายุยังไม่ถึงทำใบขับขี่เลยด้วยซ้ำ..บ้านคุณไม่ได้รวยระดับมีฐานะมากมายขนาดนั้น..”

 

ณนนท์นิ่งคิดอีก..

 

“..คุณเหมือนจะเรียนรู้ว่า..การชนแต่ละจุด..จะส่งผลอย่างไรต่อรถ..เลยหลบมุมชนด้านขวาที่มีผลให้รถพลิกคว่ำจนตกทางด่วน..นี่ไม่ใช่เรียนแข่งรถแล้วล่ะ..”

 

ใบตองกระชากเสียง..

 

“..ไม่ต้องพูด..คุณจะกดดันถามอะไรฉัน..ทำยังกะฉันไม่ใช่แฟนคุณงั้นแหละ..”

 

ณนนท์ชะงัก..

 

ใบตองพูดอีกว่า..

 

“..เมื่อสักครู่มันฟลุค..ฉันแค่เคยรู้อะไรอย่างนี้มาบ้าง..เผอิญว่าได้ถือพวงมาลัยให้คุณ..ก็พยายามจะขับให้ดีที่สุด..เพราะไอ้รถปิคอัพนั่นมันบ้า..จะแค้นอะไรนักหนา..ปาดหน้านิดเดียวเอง..ตามเอาคืนถึงขนาดนี้เลยหรือ..”

 

ใบตองเหมือนป้ายน้ำตา..

 

“..ถ้าไม่พอใจที่ฉันมาขับรถคุณ..ก็ไม่ต้องคบกันก็ได้..ฉันมันไม่ควรจะคบคุณอยู่แล้ว..”

 

ณนนท์อึ้งไป..

 

ใบตองอ้างว่าปาดรถปิคอัพ..จนเขามาเอาคืน..

 

แต่ณนนท์ก็ทราบดีว่า..ไม่ใช่..เขาแม้จะทำตัวเหมือนสลึมสลือไม่รู้เรื่อง..แต่ก็มองใบตองตลอดเวลา..

 

เขามองเธอตลอดเวลา.มองมากกว่าที่ใบตองจะคิด..

 

รู้เลยว่าที่ใบตองขับ..นอกจากตอนหนีปิคอัพ..เธอขับรถอย่างไร..เปลี่ยนเลนก็ไม่ค่อยเปลี่ยน..ขับแบบนี้ไม่มีทางจะไปปาดหน้าใครได้..

 

ณนนท์หยิบมือถือขึ้นมา..

 

“..พี่วรรษ..ผมเจออุบัติเหตุ..แต่ไม่เป็นไร..ขออนุญาตไม่เข้าประชุมนะครับ..พี่ดำเนินการไปก่อนเลย..ไม่เป็นไรครับ..ผมไม่มีกะใจจะทำอะไรแล้วล่ะตอนนี้..มันหวาดเสียวมากนะครับ..ขอสงบสติอารมณ์สักพัก..พรุ่งนี้เจอกันนะพี่..”

 

ใบตองชะงักกับสิ่งที่ณนนท์ทำ..

 

แคนเซิลประชุมสำคัญเฉยเลยหรือนี่..

 

“..เราไปที่ร้านแม่หมอกันเถอะ..ผมอยากจะตรวจดวงดูสักหน่อย..ว่าทำไมช่วงนี้ถึงซวยนัก..และคุณก็อยากให้ผมไปหาแม่หมออยู่แล้วไม่ใช่หรือ..”ณนนท์พูดนิ่ง ๆ ..

 

ใบตองพยายามทำเฉย..แต่ใจวุ่นวายอยู่ภายใน..

 

เพราะรู้ดีว่า..ณนนท์เริ่มสงสัยเธอ..

 

แต่เหนืออื่นใด..เขาเหมือนจะไม่สนิทใจกับเธอเหมือนเดิม..

 

ใบตองน้ำตารื้น..ช่างมัน..ฉันมันคนละระดับกับคุณ..เท่าที่เป็นอยู่..คุณก็ดีต่อฉันมากแล้ว..จะเลิกคบก็เลิกคบ..

 

แต่คุณต้องปลอดภัย..แค่นี้ฉันก็ดีใจมากแล้ว..

 

.....

 

ทั้งณนนท์กับใบตองไม่ได้พูดอะไรกันอีก..สีหน้ายังคงเรียบเฉยทั้งคู่..แต่ไม่มีใครรู้หรอก..ว่าใบตองกำลังร้องไห้..

 

เพียงแต่ไม่ร้องออกมาให้ณนนท์เห็น..เธอถูกฝึกให้เข้มแข็ง..อดกลั้น..

 

พอร์ชจอดหลังรถตู้ของร้านแม่หมอ..รถตู้ที่ณนนท์ซื้อให้ร้านเพื่อจะได้พาพิมพ์ดาวเดินทางไปไหนมาไหนได้สะดวกที่สุด.

 

ณนนท์ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้..แต่รถตู้คันนี้..ทำให้ณนนท์อดนึกถึงพิมพ์ดาวไม่ได้..ไม่ได้คิดถึงในแง่คนรัก..แต่คิดถึงในแง่อดีตที่ผ่านมา..พิมพ์ดาวต้องพิการเพราะเขา..เพราะรู้ว่า.จะมีใครมาฆ่าเขา..และรู้ว่าเขาไม่มีทางเชื่อคำเตือนของเธอ..จึงต้องใช้ชีวิตของตัวเองแลกเพื่อปกป้อง..

 

ใบตองก็นิ่ง..ไม่ทราบว่าณนนท์จะทำอย่างไร..

 

ณนนท์พูดขึ้นว่า..

 

“..ถ้าหากพิมพ์ดาวไม่มีพี่จอม..สักวันหนึ่ง..ผมจะกลับไปคบกับเธอ..”

 

ใบตองน้ำตาไหลอย่างไม่รู้ตัว..

 

“..ที่เธอพิการเพราะผม..นั่งรถเข็นไปทั้งชีวิต..มันก็เพียงพอที่ผมจะตอบแทนเธอ..เพียงแต่..ก่อนหน้านั้น..ผมไม่สามารถตัดสินใจด้วยตัวเองได้..พวกเขาให้ผมเลิกกับพิมพ์ดาว..ผมก็ต้องเลิก..”

 

ณนนท์ถอดสูท..การเข้าไปร้านแม่หมอไม่ต้องแต่งหรูขนาดนั้นหรอกนะ..

 

แต่เขาก็ซึมไปพักหนึ่ง..

 

“..นั่นเป็นเรื่องที่ผมรู้สึกว่า.ตัวเองแย่มาก ๆ ..แย่เหมือนไม่ใช่ลูกผู้ชาย..บอร์ดบริหารมีมติเลี้ยงดูพิมพ์ดาวไปทั้งชีวิต..แต่ก็ให้ผมเลิกกับเธอ..นี่คือค่าตอบแทนที่พิมพ์ดาวช่วยชีวิตผม..ผมรู้สึกว่า..ผมนี่แม่งเฮี่ย..ผมควรจะดูแลเธอต่อไปให้สมกับที่เธอเอาชีวิตตัวเองปกป้องผม..”

 

ณนนท์เงยหน้าขึ้นและมองใบตอง..

 

“..ผมรู้ว่าคุณพยายามจะปกป้องผม..และผมจะไม่ทำผิดกับเรื่องพวกนี้อีก..คุณจะบอกหรือไม่ว่าคุณเป็นใคร..ผมไม่สนใจแล้วล่ะ..ขอแค่..”ณนนท์ดึงร่างใบตองเข้ามากอด..จูบที่แก้ม..หน้าผาก..จูบเท่าที่หัวใจผู้ชายคนหนึ่งจะจูบให้กับคนที่ตัวเองรักได้..

 

ใบตองน้ำตาไหลด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากเมื่อสักครู่..

 

เธอจะตายกับความรู้สึกที่เป็นอยู่เวลานี้..

 

รัก..ทำไมถึงรักผู้ชายคนนี้ขนาดนี้..

 

เธอระร่ำระลักจูบ..จูบราวกับที่พรุ่งนี้จะไม่มีเขาอีกแล้ว..

 

“..อย่าไปไหนนะใบตอง..ผมจะไม่อยากรู้เรื่องของคุณอีก..ขอแค่..คุณอยู่กับผม..ขอนะ..ขอได้ไหม..”

 

ใบตองพยักหน้า..น้ำตาไหล..พูดไม่ออก..

 

ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะอ่อนแอได้ถึงขนาดนี้..

 

ชีวิตที่เจอแต่การฆ่าฟัน..ใช้มายาหลอกล่อ..เพื่อประโยชน์ของงานองค์กร..ใจต้องนิ่ง..ต้องแข็ง..ต้องไร้หัวใจขนาดไหน

 

แต่ตอนนี้ทำไมถึงอ่อนแอขนาดนี้ก็ไม่รู้..

 

ทั้งสองซบกันนาน..

 

นานจนผละออก..

 

“..ไปหาแม่หมอกันเถอะ..คุณให้ผมมาหาแม่หมอ..แปลว่า..พวกคุณคงรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับผมใช่ไหม..”

 

ใบตองยิ้ม..ก่อนจะพูดว่า..

 

“..รอให้แม่หมอพูดดีกว่า..ฉันแค่ทำตามคำสั่งเท่านั้นแหละค่ะ..”

 

ณนนท์หัวเราะ..ลงจากรถ..ใบตองก็ลงมาด้วย..

 

สิ่งที่เห็นตรงหน้า..คือรถเข็นคนพิการของพิมพ์ดาว..

 

และจอมอยู่ด้านหลัง..

 

ทั้งสองยิ้มให้..ตายล่ะ..มาตั้งแต่เมื่อไหร่..คงไม่เห็นซีนซบ..ซีนกอดเมื่อสักครู่หรอกนะ..

 

ณนนท์พูดแก้เขิน..

 

“..พี่จอมไม่ไปทำงานหรือครับ..”

 

“..อ๋อ..พี่เข้าบ่าย..”จอมยิ้มที่มุมปาก..ในขณะที่พิมพ์ดาวปิดตาตัวเอง..

 

“..เมื่อกี้ฉันไม่เห็นอะไรนะนนท์..”

 

ณนนท์หัวเราะ..

 

“..พี่จอมครับ..ขอต่อยแฟนพี่สักหมัดได้ไหม..”

 

“..เดี๋ยวมาต่อยก็แล้วกัน..พี่พาดาวไปดูหมาแถวนี้ก่อน..”

 

“..อะ..”ณนนท์อุทาน..

 

“..มีร้านสัตว์เลี้ยงมาเปิดแถวนี้..ดาวอยากจะอุ้มคอร์กกี้ตัวนึงมาก..แต่ไม่รู้ว่าจะซื้อให้ดีไหม..”จอมพูด.. “.แล้วเจอกัน..”

 

ใบตองยิ้มให้จอมและพิมพ์ดาว..ก่อนที่จะมีมือมาโอบไหล่..

 

แล้วคู่รักทั้งสองคู่ก็เดินแยกไปคนละทาง..

 

......

 

ตรงหน้าโต๊ะทำงานของแม่หมอ..ณนนท์และใบตองนั่งสงบนิ่ง..และณนนท์ก็เล่าเรื่องราวที่ได้พบเจอบนทางด่วนให้ฟัง..

 

แม่หมอหงส์พยักหน้า..วางเอกสารที่ปริ๊นส์ออกมาจากอีเมล์..

 

รูปและประวัติของใครคนหนึ่ง..

 

ใบตองเพียงเหลือบดู..แต่ณนนท์หยิบขึ้นมาอ่าน..

 

“..ยนตร์ ปิคอัพ..”ณนนท์พึมพำ.. “..เรามองไม่เห็นหรอกครับว่าใช่เขาหรือเปล่า..”

 

“..ใช่ค่ะ..”ใบตองพูดง่าย ๆ .. “..กระจกติดฟิล์มดำจนยากจะมองออก..เพราะหากปฏิบัติการณ์สำเร็จ..จะได้เปลี่ยนตัวคนขับเป็นอีกคน..แล้วคนขับตัวจริงจะหาทางหลบออกมา..โดยทั่วไปจะมีรถพาคนขับตัวจริงหลบหนี..ซึ่งจะตามมาห่าง ๆ ค่ะ..”

 

“..ถ้าเดาไม่ผิด..ที่เธอรอดมาได้..เพราะเธอรู้วิธีการของเขาใช่ไหม..ใบตอง..”แม่หมอถาม..

 

ใบตองพยักหน้า..พูดราวกับณนนท์ไม่ได้อยู่ด้วย..

 

“..เพราะฉันเรียนวิธีขับรถมาจากเขาเอง..เขาตั้งชื่อวิธีขับรถที่เขาคิดค้นว่า..คิลเลอร์เรซซิ่งคาร์..”

 

“..เขาคงไม่รู้ว่าเธอขับรถพอร์ชแทนที่จะเป็นนนท์ใช่ไหม..”

 

“..โดยปรกติ..จะมีคนตามแกะรอย..และแอบควั่นสายเบรค..นี่คือฝ่ายเตรียม..เผอิญฝ่ายเตรียมของเขาไม่ได้รู้จักฉัน..และฉันเคยเรียนจากเขามา..เลยรู้เทคนิคที่เขาใช้..และวิธีแก้ไขที่พอจะให้รถใช้การได้ชั่วคราว..แต่คุณนนท์คงต้องเอารถเข้าอู่ไปทำเบรกใหม่พรุ่งนี้แหละค่ะ..”

 

แม่หมอพยักหน้า..

 

“..เขามีหน้าที่ขับชนอย่างเดียวใช่ไหม..”

 

“..ค่ะ..คิดว่าเขาสร้างทีมงานใหม่นะคะ..แต่เทคนิควิธีการ..เหมือนกับที่เขาเคยทำตอนอยู่ในองค์กรไม่มีผิด..”

 

ณนนท์นิ่งฟัง..เหมือนแม่หมอจะรู้กันกับใบตองสองคน..แต่เขาก็ไม่ใส่ใจ..

 

เพราะเขาตกลงใจแล้ว..ต่อให้ใบตองเป็นภูตผีมาจากนรก..เขาก็ไม่สนใจ..

 

ใบตองก็ไม่ได้บอกอะไรให้ณนนท์ฟัง..เพราะการบอกคนนอก..คือการทรยศ..

 

วิธีง่าย ๆ ..ก็คือไม่บอก..แต่ให้ฟังเอาเอง..

 

ณนนท์เองก็ไม่เซ้าซี้อะไร..ไม่บอกก็ไม่บอก..แต่ก็ตั้งใจฟัง..

 

แม่หมอหันมาทางณนนท์...

 

“..ฉันอยากจะทราบจากปากเธอ..ในวันที่คุณนภดลตาย..วันนั้นเธอนัดเขาไว้ใช่ไหม..”

 

ณนนท์พยักหน้า..

 

“..ใช่ครับพี่หงส์..เผอิญผมสะดวกในวันนั้น..พี่วรรษเลยจัดการนัดให้..”

 

“..ทำไมให้พี่วรรษอะไรนั่นนัดล่ะ..”

 

“..เพราะเขาคุ้นกับคุณนภดล..เป็นรุ่นน้องวิศวะในมหาวิทยาลัยเดียวกันครับ..เคยทำงานด้วยกันก่อนที่พี่วรรษจะมาทำงานกับป๊าผม..และคุณนภดลก็แยกไปก่อตั้งบริษัทตัวเอง..”

 

“..ได้ข่าวว่ามีการเลื่อนจุดนัดหมาย..”

 

“..เพราะการจราจรครับ..จุดเดิมท่าจะไม่สะดวก..รถติดกระทั่งบนทางด่วน..ข่าวจราจรบอกว่ามีรถชนกัน..เลยต้องปิดถนน..ในที่สุด..พี่วรรษก็ขอให้ไปอีกที่นึงแทน..แกรู้ว่าคุณนภดลชอบกินเป็ดย่างสี่ฤดู..เลยนัดที่ร้านนั้นเลย..”

 

แม่หมอหงส์พยักหน้า..

 

“..เธอก็ไปรอคุณนภดลที่นั่นเก้อเลยสิ..”

 

“..ครับ..พอได้ข่าวว่าคุณนภดลประสบอุบัติเหตุ..ผมก็แทบช็อคเลยล่ะ..”ณนนท์พูดด้วยใจจริง.. “..มันเป็นโชคร้ายจริง ๆ ครับ..แต่ว่า..”ณนนท์ตาทอประกาย.. “..จนกระทั่งวันนี้..ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นโชคร้ายแล้วล่ะครับ..มันคือคดีฆาตกรรมแน่นอน..”

 

แม่หมอพยักหน้า..

 

ณนนท์เองก็นิ่ง...เหมือนคิด..

 

แม่หมอเปิดสมุดบันทึกดวง..

 

 

 

และพูดขึ้นว่า..

 

“..ดวงของคุณนภดลที่ฉันได้มาจากลูกสาวของเขามีสองแบบ..ในแบบเลข๗ตัว..อ่านได้ว่า..อัตตะ ปุตตะ มรณะ..อังคารฐานราหู๑๒ ..ในแบบดวงโหราศาสตร์..ดาวมรณะกุมลัคนาซึ่งดาวมรณะนั้นก็มาจากเรือนปุตตะด้วย..ถ้าแปลกันแบบง่าย ๆ ..ปุตตะทำให้คุณนภดลตายนั่นแหละ..ทีนี้..เราต้องหาว่าปุตตะเป็นใคร..หรืออะไร..”

 

ณนนท์นิ่งคิด..ใบตองเป็นฝ่ายถาม..

 

“..แล้วเค้าจะได้ประโยชน์อะไรจากการตายของคุณนภดลล่ะคะ..”

 

“..ในโหราศาสตร์จะอ่านต่อได้ว่า..ตนุ..สุภะ..ที่เรือนราศีเมษอังคาร..ดูยังไงก็ชัดเจนว่า..คนที่ได้ประโยชน์จากความตายของคุณนภดล..มันได้ประโยชน์มากกว่าชนะประมูลราชการแน่นอน..ซึ่งในตอนนี้..จะสามารถตัดข้อสงสัยว่า..คนฆ่าคือณนนท์ไปได้แล้ว..แค่หาให้ได้ว่า..ใครได้ประโยชน์จำนวนมหาศาลของนภมาศคอนสตรั๊คชั่นจะดีกว่า..”

 

ใบตองตากระจ่าง..

 

“..แม่หมอ..เราคงจะคุยกับคุณนภสรได้แล้วใช่ไหมว่าใครเป็นคนทำ..”

 

“..ยังคุยไม่ได้..เพราะหลักฐานยังไม่มี..แต่ฉันว่า..หลักฐานจะมาในอีกไม่นาน..”

 

แม่หมอเป่าปาก..

 

“..แต่ก่อนอื่น..ฉันอยากจะรู้ข้อมูลอีกเรื่องหนึ่งจากปากเธอนะ..นนท์..”

 

ณนนท์นิ่ง..ก่อนจะพูดว่า..

 

“..ถามผมได้ครับ..ผมตอบได้ทุกเรื่อง..”

 

“..ดี..”แม่หมอมองหน้าณนนท์ก่อนจะมองไปที่ใบตอง..

 

“..ก่อนเข้าเรื่อง..ขอถามก่อน..ว่าเธอตัดสินใจแน่นอนแล้วนะที่ทำแบบนี้..”

 

ใบตองพยักหน้า..

 

“..ค่ะ..ฉันบอกอย่างไม่อาย..ว่าฉันรักเขา..รักจนไม่อาจจะปิดบังอะไรได้อีก..ต่อให้ความจริงที่ฉันเป็นอยู่..มันจะสร้างปัญหาอะไรก็ตาม..ฉันก็พร้อมจะเผชิญกับมันค่ะ..”

 

“..เพราะสิ่งที่ฉันจะถามเขา..บางครั้ง..มันอาจจะทำให้เธอต้องบอกข้อมูลจริงของตัวเองออกมาด้วย..”

 

“..ฉันพร้อมค่ะแม่หมอ..”

 

“..ดี..บางทีเราอาจจะไขทุกอย่างได้ในวันนี้..เพราะยิ่งนานวันไป..เธอสองคนอาจจะไม่ได้เจอแค่รถไล่ชนบนทางด่วนแน่นอน..เพราะจะมีวิธีฆ่าแบบอื่นเข้ามาทำให้เธอตายตามแผนของคนร้าย..นนท์..”

 

ใบตองตาเป็นประกาย..

 

“..ถ้าหากจะต้องยุติได้ในวันนี้..นั่นแปลว่า..”

 

“..มันจะยุติแค่คดี..แต่ถ้าเธอต้องการให้ทุกอย่างยุติในวันนี้..ก็ทำเสียนะ..ใบตอง..”

 

ใบตองนิ่ง..ไม่พูดอะไรอีก..

 

ณนนท์ก็ไม่พูดไม่ถามอะไรอีกตามเคย..

 

.......

 

ในขณะเดียวกัน..

 

ที่ร้านขายสัตว์เลี้ยงใกล้ร้านแม่หมอ..

 

เจ้าของร้านเป็นหญิงผมสั้น..แต่งกายเหมือนผู้ชาย..

 

คอร์กี้ที่พิมพ์ดาวชอบ..ถูกอุ้มออกมาให้พิมพ์ดาวอุ้ม..จับ..

 

พิมพ์ดาวไม่ว่าอย่างไรก็เป็นผู้หญิงที่ชอบอะไรแบบนี้..

 

จอมยืนดูอย่างชื่นชม..

 

พิมพ์ดาวหันมาทางเจ้าของร้าน..

 

“..พี่เจนคะ..ดาวต้องทำอะไรกับน้องบ้าง..เกิดมาไม่เคยเลี้ยงหมาเลยค่ะ..”

 

“..แหม..เลี้ยงง่ายกว่าเลี้ยงเด็กนะครับ..”เจนพูดหางเสียงชัดเจนแสดงจุดยืนของเธอ..

 

พิมพ์ดาวหัวเราะ..

 

“..แต่เค้าก็เป็นปุตตะเหมือนกันนะคะ..”

 

จอมสะดุด..เจนยิ่งงง..พิมพ์ดาวนึกได้ก็หัวเราะ..

 

“..ขอโทษนะคะ..เผอิญเป็นหมอดู..เลยอดพูดศัพท์หมอดูออกมาไม่ได้..”

 

“..ปุตตะหมายถึงอะไรล่ะครับน้องดาว..”จอมถาม..

 

“..ก็..จริง ๆ แปลว่าลูก..เพราะมาจากคำว่า “บุตร.”..แต่ก็ขยายความแปลได้อีกเยอะ..เช่น..ของเล่น..สัตว์เลี้ยง..ความแปลกใหม่..ลูกน้องหรือบริวาร..รุ่นน้อง..แฟน..คนรัก..ได้หมดเลยค่ะ..”

 

ลูก..ลูกน้องบริวาร...รุ่นน้อง..อะไรทำนองนี้หรือ..รวมถึงสัตว์เลี้ยงน่ารัก ๆ แบบนี้ด้วย..

 

จอมอดถามไม่ได้..

 

“..แปลว่าพี่ก็เป็นปุตตะของดาวด้วยใช่ไหม..เพราะแปลว่าคนรักก็ได้..แฟนก็ได้..”

 

พิมพ์ดาวหัวเราะเสียงใส

 

“..แถมยังแปลว่าสัตว์เลี้ยงได้อีก..เหมือนพี่จอมจะเป็นคอร์กี้ให้ดาวเลยฮ่าฮ่าฮ่า..”

 

“..แบบนี้ก็แย่น่ะสิ..ที่นี้เราจะรู้ได้ยังไง..ว่าจะแปลปุตตะว่าคอร์กี้..หรือแปลว่าลูกน้อง..ลูก..รุ่นน้อง..แฟน..คนรัก..”

 

“..เค้าให้ดูดาวและบริบทค่ะ..อย่างเจอดาวพฤหัสเป็นปุตตะ..อาจจะเป็นลูกน้องที่อายุมากกว่า.แก่กว่า..หรือถ้าดาวอังคารเป็นปุตตะ..ก็อาจจะเป็นทหารตำรวจที่เป็นลูกหรือลูกน้อง..เป็นนักกีฬาก็ได้..”

 

“..มีไหมที่มันทั้งแก่และเป็นทหาร..”

 

“..ก็น่าจะเป็นไปได้..บอกแล้วไงว่ามันต้องดูบริบท..”

 

จอมหัวเราะอีก..

 

“..แต่เป็นทั้งหมาทั้งแฟนคงไม่มีใช่ไหม..ถ้าไม่มี..ถึงจะซื้อให้..”

 

พิมพ์ดาวหัวเราะอีก..หยอกล้อกับคอร์กี้อย่างร่าเริง..

 

ในขณะที่ในห้องแม่หมอที่กำลังรับแขก..คือใบตองกับณนนท์..

 

ในสมุดจดบันทึกดวง..ที่ดวงของนภดลเจ้าของนภมาศคอนสตรั้คชั่น..ซึ่งเปิดอยู่เพราะใช้เป็นข้อมูลในการคุยด้วย..

 

แม่หมอจดไว้อย่างชัดเจน..ทั้งในดวงเลข ๗ ตัวและโหราศาสตร์..

 

เลข ๗ ตัว..ตายเพราะปุตตะอังคาร..โหราศาสตร์ตายเพราะปุตตะพฤหัส..

 

.......

 

 

 

ขออนุญาตกริ๊ดแบ๊งค์ ต้นแบบณนนท์ของเรานะคะ

 

 

 

 

 

 

ปล.ลองคิดดูว่าใครควรจะเป็นฆาตกรนะคะ..แล้วมาดูเฉลยตอนหน้าค่ะ..

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น