ชา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กำเนิดของเด็กแฝด.#4

ชื่อตอน : กำเนิดของเด็กแฝด.#4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 141

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2562 23:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กำเนิดของเด็กแฝด.#4
แบบอักษร

นี่ข้ากลับมาอยู่ในที่มืดๆนี้อีกแล้วแล้วหรือ ไม่สินี่มัดทั้งมืดทั้งแคบอึดอัด อ่ะ....อะไรน่ะเมื่กี้นี่มันอะไรเหมือนมีอะไรมาเบียดผ่านหน้าข้าไปเลย แล้วนั้นทางออกหรือ ต้องรีบออกไปเพราะอึดอัดจะแย่อยู่แล้ว

 

"คลอดแล้วๆ....คนนี้เป็นเด็กผู้หญิงหล่ะ"เสียงของหญิงชราที่เป็นหมอตำแหยมาทำคลอดพูดขึ้น

 

ข้าที่ออกมาจากอุโมงได้แล้วจึงนิ่งฟังสิ่งที่หญิงชราพูด

 

"ทำไมเด็กถึงไม่ร้องเล่า เกิดอะไรขึ้นหรือ"ชายวัยกลางคนที่กำลังอุ้มเด็กน้อยในอ้อมกอดพูดขึ้นอย่างตื่นตกใจเพราะกลัวว่าลูกสาวตัวน้อยของตนจะเป็นอะไร

แต่พอจบคำถามของชานคนนั้น หญิงชราก็ฝาดมือลงบนก้นของเด็กน้อย

 

เพี้ยะ!!

 

และไม่นานเด็กหยิงตัวน้อยก็ร้องจ้าเพราะโดนตีก้น

 

โอ้ย ตีมาได้นี่ข้าเจ็บนะยายเฒ่านี่ ข้าโวยวายใส่หญิงชรายกใหญ่แต่เสียงที่เปล่งออกไปกับเป็นเสียงร้องงอแงของเด็กเกิดเพียงเท่านั้น

 

จนผ่านมาหนึ่งสัปดาห์คัวข้าที่มีนานใหม่ว่าลี่เหมยฮวา หรือเหมยฮวา กับเด็กชายอีกคนที่เป็นพี่ชายฝาแฝดของข้ามีนานว่า ลี่เฟยหลง หรือเฟยหลง กับท่านพ่อหลี่อวี้เฟยและท่านแม่อิ้งจิงหลินท่านพ่อและท่านแม่เลี้ยงพวกข้าเป็นอย่างดีและท่านพ่อก็คอยสอนวรยุทธ์ให้จวบจนเวลาผ่านเลยไป

 

 

แหละนี่ก็ผ่านมา7ปีแล้วนับตั้งแต่ข้าเกิดมาอยู่ในโลกใบนี้และข้าได้รู้ว่าโลกนี้เป็นโลกของพลังลมปราณ และด้วยความรู้ที่ได้จากพรของท่านเทพตอนข้าอายุได้2ขวบปี ในตอนบอกเลยว่ามันเจ็บมาก และด้วยความรู้ที่ได้มาจากท่านเทพประกอบกับความรู้จากโลกเก่าของข้า ทำให้ข้าเริ่มฝึกฝนการเดินลมปราณและบ่มเพาะพลังตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาโดยแอบฝึกในช่วงกลางคืนหลังจากที่ทุกคนหลับไปหมดเเล้ว และมีบ้างครั้งที่ข้าปลุกท่านพี่ของข้าขึ้นมาฝึกด้วย แต่การเดินลมปราณของท่านพี่เฟยก็เป็นไปอย่างเชื่องช้าเพราะผิดที่ตกค้างในร่างของท่านพี่ แล้วทำไมข้าถึงฝึกได้นั้นเป็นเพราะตัวข้าเป็นวิญญาณที่มาอาศัยการเกิดจากครรภ์ของท่านแม่เท่านั้น

 

มีอยู่วันหนึ่ง ที่ข้าถามื่านพ่อว่าทำไมพวกเราถึงมาอยู่ที่เขาได้

 

"ท่านพ่อทำไมพวกเราถึงมาอยู่ในที่ๆไกลจากเมืองนักเล่า?"

 

"เจ้าไม่ชอบที่นี่หรือฮวาเออร์" อวี้เฟิงหันไปมองหน้าภรรยาทำหน้าเหนือนทุกข์ใจกับคำถามของลูกสาวตัวน้อย

 

"ไม่ใช่นะเจ้าค่ะ ข้าชอบมันไม่วุ่นวายดี และข้าชอบป่าที่สุด เพราะในป่ามีแต่สิ่งที่น่าสนใจ"

 

"ถ้างั้นก็ดีแล้ว แล้วเ้าหล่ะหลงเออร์"ท่านแม่เป็นคนตอบแล้วหันไปหาพี่ชายของเธอที่ตอนนี้ก้มหน้าก้มตาอ่านตำราสมุนไพรที่ท่านพ่อหามาให้

 

"ข้าก็ชอบป่าขอรับ....ในป่ามีสมุรไพรเยอะแยะที่ข้ายังไม่รู้จักเลยขอรับ" เฟยหลงเงยหน้าขึ้นมาตอบและยิ้มให้กับท่านพ่อท่านแม่  อืม...ดูท่าว่าพี่ชายเธอจะชอบเรื่องยาและสมุนไพร

 

"ดีแล้วๆ แต่ถ้าเจ้าอยากรู้พ่อบอกเล่าให้เจ้าฟัง...."

 

ท่านพ่อเล่าให้ข้าฟังว่าอดีตแม่ทัพใหญ่ของตระกูลจวง ที่ถือเป็นที่นับหน้าถือตาของตระกูล แต่เพราะโดนลอบโจมตีตอนออกไปตรวจพื้นที่ที่ชายแดนจึงทำให้เสียสิ้นพลังลมปราณ เพราะถูกทำลายจุดตันเถียน จึงทำให้ไร้สิ้นพลัง ท่านพ่อเลยขอลาออกจากการเป็นแม่ทัพ และกลับมาอยู่ที่จวนของตระกูลเพื่อดูแลทุกคนในจวนแทน แต่ด้วยที่ท่านพ่อไร้ซึ่งพลังจึงทำให้ไม่เป็นที่ต้องการของตระกูลอีกต่อไป ท่านปู่เลยขับไล่ท่านพ่อออกจากตระกูลพร้อมกับท่านแม่ที่ตั้งท้องท่านพี่เฟยได้2เดือน และไม่มีใครรู้เรื่องนี้(ซึ่งตอนนั้นข้ายังไม่ได้เข้ามาอยู่ในครรภ์ท่านแม่) ท่านพ่อพาท่านแม่มาอาศัยบนเขาที่ซึ่งมีกระท่อมที่ท่านพ่อสร้างเอาไว้เวลามาฝึกฝนตอนยังเป็นนายก่องอยู่ และมารู้ทีหลังว่าภรรยาตนท้องหลังจากขึ้นมาอยู่บนเขาได้สองสัปดาห์แล้ว ร่างกายของท่ายแม่ค่อนข้างจะอ่อยแอเพราะถูกวางยาพิษ เนื่องจากเป็นที่ไม่ชื่นชอบของคนในตระกูลนักเพราะเป็นหญิงเร่ร่อนที่ท่านพ่อพบรักตอนออกรบแต่เพราะผลประโยชน์ที่ท่านพ่อท่านปู่จึงยอมให้ท่านแม่แต่เข้าจวน โดยที่ท่านพ่อไม่รับภรรยารอง อนุ หรือคนอุ่นเตียงเลย ตั้งแต่ท่านพ่อท่านแม่มาอยู่บนเขาท่านพ่อก็คอยหาของป่าและสมุนไพรไปขายเพื่อแลกกับของใช้เล็กๆน้อยจนถึงวันที่ท่านแม่ใกล้คลอดแล้ว(ซึ่งเป็นเวลาเดี่ยวกับที่ข้าเข้ามาเบียดพี่ชายในท้องของท่านแม่นั้นเอง 555+)

 

เช้าวันต่อมา ฉันกับพี่เฟยก็พากับเตรียมตัวออกไปหาเก็บของป่าแต่เช้าเพื่อที่จะเอาไปขายที่ตลาดในตัวเมือง

 

"ข้ากับท่านพี่ไปก่อนนะเจ้าคะท่านพ่อท่านแม่"

 

"ดูแลตัวเองดีๆละเหมยเออร์"

 

"เจ้าค่ะ"

 

"ข้าไปก่อนนะขอรับ"

 

"พ่อฝากดูฮวาเออร์ด้วนนะเฟยหลงอย่าให้น้องของเจ้าเก็บอะไรแปลกมาอีกละ เดี่ยวซนจนได้เรื่องอีก" ที่ท่านพ่อพูดแบบนั้นเพราะครั้งก่อนเธอดันเก็บหินสีขาวที่มีลักษณะเหมือนไข่ไก่แต่มีขนาดใหญ่เท่าหัวเด็กแรกเกิดเลยทีเดี่ยวเธอเลยคิดว่ามีน่าจะเป็นไข่อะไรสักอย่างจึงจะเอาไปทอดสะเลยแต่เธอทุบยังไงก็ไม่แตกข้าเลยเดาว่ามันคงเป็นหินที่มีรูปร่างแปลกเฉยๆ และเพราะมันแปลกตาดีข้าเลยเก็บมันเอาไว้ในห้องนอนเป็นที่ทับหนังสือของเธอ

 

"ขอรับ" เฟยหลงตอบรับ แล็วหันมาดูน้องสาวสุดแสบของตน

"อะไรกันพี่เฟย อย่ามองข้าทำไม ไปกันได้แล้วๆเดี่ยวจะสายนะเจ้าคะ" ฉันรีบเร่งพี่ชายเพื่อที่จะไปเดิกป่าเพื่อจะหา อะไรสนุกๆเล่.....แค่กๆ...หาสมุนไพรกับของป่ากัน

"พวกข้าไปก่อนนะเจ้าคะ" เหมยฮวาเอ่ยลาแล้วลากพี่ออกจากบ้าน

 

 

 

 

 

 

 

เหมยฮวาเองจร้า

 

ขออนุญาตเจ้าของภาพ

 

https://pin.it/q2bledxakuq5rt

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น