อุบล@ปัญญา

ขอบคุณทุกๆคำติชมครับ ตอนนี้ทางเพจมีกิจกรรมตอบคำถามทุกเดือน แจกของรางวัลเดือนละ 5 รางวัล ใครสนใจร่วมสนุกเข้าไปดูรายละเอียดได้ที่หน้าเพจครับ https://www.facebook.com/อุบลปัญญา-386401991923342

บทพิเศษ ท้ายบทที่ 7

ชื่อตอน : บทพิเศษ ท้ายบทที่ 7

คำค้น : จาตุกา เพชรนิลดำ เดทฮาร์ม โคอา ชายนิรนาม หลวงปู่ใหญ่

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 26

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ส.ค. 2562 10:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทพิเศษ ท้ายบทที่ 7
แบบอักษร

บทพิเศษ ท้ายบทที่ 7 

เหตุการณ์คืนวันที่ลุงสากลับมาที่หนองนาคา และมานอนที่บ้านของป้าปลิก 

(อดีต) 02.35น. บ้านป้าปลิก หนองนาคา จ.เชียงราย  

ลุงสายืนอยู่ในมุมมืดของชายคานอกบ้านของป้าปลิก ข้าง ๆ เขามี ราชสีห์ลายพาดกลอนหมอบสงบอยู่

“แล้วเราจะไปที่ไหนกัน คนาธร” ลุงสาถามวิญญาณของคนธรรพ์ตนนั้น

“เมืองคีรีครบุรี” 

“แล้วเมืองคีรีครบุรีมันอยู่ที่ไหนล่ะ” 

“มันแฝงอยู่ในเทือกเขาตะนาวศรี ชายแดนของกาญจนบุรีกับประเทศเมียนมา ปกติจากที่นี่ไปก็ราว ๆ 1-2 วัน ขึ้นอยู่กับว่าราชสีห์ของท่านมันเร็วขนาดไหน” 

“งั้นก็ต้องลองดู ว่าราชสีห์ตัวนี้ของข้าจะไปถึงนั้นใช้เวลาเท่าที่ท่านบอกหรือเปล่า” ลุงสาบอกคนาธร ก่อนที่จะกระโดดขึ้นไปขี่หลังของราชสีห์ลายพาดกลอน ส่วนคนาธรก็หายเข้าไปในย่ามของลุงสา และมันก็กระโจนหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว

......................................................................................... 

(อดีต) 05.45น. หมู่บ้านเชิงผา จ.กาญจนบุรี 

ราชสีห์ลายพาดกลอนวิ่งผ่าความมืดมาด้วยความเร็ว ไม่นานมันก็มาหยุดยืนที่ปากทางเข้าหมู่บ้านเชิงผา ซึ่งถัดจากนี้ไปไม่ไกลจะเป็นทางเข้าไปสู่ป่าอาถรรพ์

“เกิดมา ข้าก็เพิ่งเคยเจอ ตัวอะไรนี่ แม่งวิ่งไวจริง ๆ ข้าว่าจะดูวิวข้างทางให้เพลิน ๆสักหน่อย” คนาธรบอกกับลุงสา

“แล้วมันเร็วหรือช้ากว่าที่ท่านบอกข้า” ลุงสาถามคนาธร

“ท่านไปได้ไอ้ตัวนี่ มาจากไหน ถ้ามันมีลูกข้าขอสักตัวนะ” คนาธรบอกกับลุงสา ในขณะที่ลุงสาลงจากราชสีห์ลายพาดกลอน แล้วมองไปรอบ ๆหมู่บ้าน

“เราต้องไปต่ออีก ทางเข้าป่าอาถรรพ์อยู่ถัดจากท้ายของหมู่บ้านไปอีกพอสมควร แต่ข้าจากที่นี่ไปนานมากแล้ว ข้าขอซึมซับบรรยากาศที่นี่สักพักนะ ข้าว่าเราค่อย ๆ เดินผ่านหมู่บ้านไปละกัน เดี๋ยวคนที่นี่จะแตกตื่นกันเปล่า ๆ นี่ก็เช้าแล้ว” คนาธรบอกกับลุงสา

“เอายังงั้นก็ได้” ลุงสาตอบ พร้อมกับเดินเข้าไปในหมู่บ้านเชิงผากับคนาธรที่อยู่ในย่ามของเขา

......................................................................................... 

ลุงสาเดินเข้าไปในหมู่บ้าน เขารู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่กำลังตามเขามาอยู่ห่าง ๆตั้งแต่เขาเข้ามาถึงหมู่บ้านเมื่อสักพักใหญ่ ๆ

“ท่านรู้สึกเหมือนข้าไหมว่า.....” ลุงสาเอ่ยขึ้นบอกกับคนาธร วิญญาณของคนธรรพ์ที่อยู่ในย่ามของเขา

“ข้าก็รู้สึกเหมือนท่านนั่นล่ะ วิญญาณที่ตามพวกเรามาเป็นพวกเร่ร่อน แต่วิญญาณเร่ร่อนส่วนใหญ่แถวนี้เป็นลูกน้องของไอ้โหงพรายทั้งนั้น” 

“ไอ้โหงพราย แล้วมันเป็นใคร” 

“มันเป็นลูกน้องของอาจารย์ทองอีกที มันถูกส่งมาสืบเรื่องที่อาจารย์ทองกำลังตามหาเด็กที่ชื่อหลง” 

“ไอ้หลงน่ะเหรอ” 

“ใช่” 

“สืบไปเพื่ออะไร” ลุงสารู้สึกสงสัย

“เพราะมันรู้ว่าหลงเป็นคนเดียวที่จะพามันไปเอาเพชรนิลดำได้” 

“อ้อ ข้าเข้าใจล่ะ แสดงว่าไอ้ทองมันยังตีความในตำรานั่นไม่ออก แต่ข้าสงสัยว่าถ้ามันรู้ว่าไอ้หลงอยู่ไหน แล้วมันจะทำยังไงถึงจะให้ไอ้หลงพามันผ่านป่าอาถรรพ์ไปได้” 

“ถ้าให้ข้าเดานะ มันก็น่าจะจับพรานคงไว้เป็นตัวประกัน แล้วบังคับให้หลงทำตามที่มันต้องการ” คนาธรบอกสิ่งที่เขาคิด

“เป็นวิธีที่ชั่วจริง ๆ” 

“ท่านกำลังด่าอาจารย์ทองใช่ไหม” 

“เปล่า ข้ากำลังด่าท่าน ภพภูมิของท่านก็ดูจะสูงกว่า แต่ความคิดของท่านช่าง.....” 

“ข้าเข้าใจล่ะ ท่านกำลังหลอกด่าข้าอยู่ ข้าไม่น่าบอกวิธีให้ท่านรู้เลย แต่ข้าว่าให้พวกวิญญาณเร่ร่อนนั้นรู้ว่าท่านอยู่ที่นี่น่าจะไม่เป็นการดีเท่าไหร่” 

“อืม จริงซิ งั้นเราก็ไปกันแบบเงียบ ๆละกัน” ลุงสาพูดจบ ก็ค่อย ๆนั่งลงแล้วหยิบเศษดินบนพื้นขึ้นมา ก่อนจะค่อย ๆเป่าให้มันฟุ้งกระจายไปรอบ ๆตัวของเขา สักพักร่างของลุงสาก็ค่อย ๆหายไปจากบริเวณนั้น วิญญาณเร่ร่อนที่ตามมาห่าง ๆเห็นว่าคนที่พวกมันตามมา หายไปต่อหน้าต่อตา มันก็เลยรีบหากันอย่างไว แต่ก็ไม่เจอลุงสาเสียแล้วในตอนนี้

“เฮ้ย มันหายไปในวะ เอ็งเห็นมันไหม” 

“ไม่ ข้าไม่เห็นมันแล้วตอนนี้” 

“แล้วเราจะเอาไงกันดี” 

“ข้าว่าไปรายงานท่านโหงพรายก่อนดีกว่า เพื่อมันจะเป็นคนที่ท่านโหงพรายตามหาอยู่” 

......................................................................................... 

(อดีต) 06.25น. ป่าช้าท้ายหมู่บ้านเชิงผา จ.กาญจนบุรี 

“พวกเจ้ามีอะไรถึงเรียกข้ามา” โหงพรายถามพวกวิญญาณเร่ร่อน

“ข้าเจอคน ๆหนึ่ง ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน มาถึงหมู่บ้านนี้ตอนเช้ามืด” 

“ลักษณะหน้าตา ท่าทางมันเป็นยังไง” 

“เป็นชายอายุประมาณ 35-40 ปี ใบหน้าดูดุดัน ผิวคล้ำ สูงพอประมาณ สะพานย่ามใบใหญ่” 

“แล้วตอนนี้ชายคนนั้นอยู่ที่ไหน” 

“ข้าคลาดกับมันที่ก่อนจะถึงตลาด” 

“มันมาแค่คนเดียว” 

“ใช่ มาคนเดียว” 

“งั้นก็ไม่น่าใช่คนที่ข้าตามอยู่ พวกเอ็งไปดูไว้ ถ้าเจอมันอีก แล้วดูน่าสงสัยพวกเอ็งก็มาบอกข้า” 

“ได้ขอรับ ท่านโหงพราย”  

......................................................................................... 

(อดีต) 06.45น. วัดเล็ก ๆวัดหนึ่ง หมู่บ้านเชิงผา จ.กาญจนบุรี  

“ท่านมาที่นี่ ทำไมเหรอ ท่านสา แล้วซื้อพวกข้าวกับกับข้าวเหล่านี้มาทำไมกัน” คนาธรรู้สึกสงสัยที่อยู่ดี ๆลุงสาก็แวะมาที่วัดแห่งนี้

“วัดนี้ เป็นวัดที่หลวงพ่อเสือเคยจำพรรษาอยู่ ข้าก็แค่อยากใส่บาตร” 

“อืม” คนาธรพูดเสียงอยู่ในลำคอ ก่อนที่ลุงสาจะเดินเข้าไปในวัด เห็นพระภิกษุ 2 องค์กำลังเดินถือบาตรเพื่อออกไปบิณฑบาตยังด้านนอกของวัด

“นิมนต์ครับ หลวงพี่” ลุงสาเอ่ยปากขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปแล้วคุกเข่าลงด้านหน้าของพระภิกษุ 2 องค์นั้น จากนั้นก็หยิบถุงข้าวและกับข้าววางลงบนฝาบาตรของท่าน

“อายุ วัณโณ สุขัง พะลัง” เสียงพระภิกษุให้พรหลังจากรับข้าวและกับข้าวเสร็จแล้ว

“โยมไม่ใช่คนแถวนี้ใช่ไหม อาตมาไม่เคยเห็นหน้า” 

“ครับ ผมแค่ผ่านมา” 

“งั้นก็ขอให้เจริญพรนะโยม” 

 ......................................................................................... 

(อดีต) 07.35น. ชายป่าท้ายหมู่บ้านเชิงผา จ.กาญจนบุรี 

“เอาล่ะ ที่นี่คือทางที่จะเข้าไปยังป่าอาถรรพ์ แต่เราต้องเดินทางเข้าไปอีกไกลพอสมควร กว่าจะถึงทางเข้าจริง ๆ” คนาธรบอกลุงสา  

“แล้วจะช้าอยู่ทำไมล่ะ ไปกันเลย” ลุงสาเริ่มวิ่งไปยังทางเข้า ราชสีห์ลายพาดกลอนก็วิ่งมารับที่ด้านข้างของเขา ก่อนเขาจะกระโดดขึ้นบนหลังของมัน แล้วมันก็พาเขาไปทันที มันพาเขาเข้าไปลึกเรื่อย ๆอย่างรวดเร็ว จนถึงบึงกว้างมาก ๆบึงหนึ่ง มันกว้างมากจนมองไม่เห็นพื้นดินด้านหน้าเลยด้วยซ้ำ มันจึงหยุดอยู่ที่ริมบึงนั้น

“ไปทางไหนต่อ ท่านคนาธร” ลุงสาถาม

“ก็มันมีทางเดียว คือตรงไปเรื่อย ๆ ต้องข้ามบึงนี้ไป” 

“อย่าบอกนะว่าข้าต้องว่ายน้ำข้ามไป” 

“เปล่า ท่านไม่ต้องว่ายน้ำหรอก ราชสีห์ของท่านต่างหาก” 

“อะไรนะ ข้าเพิ่งรู้ว่ามันว่ายน้ำได้” 

“มันไม่ได้ว่ายน้ำ มันสามารถวิ่งได้บนน้ำต่างหาก” 

“จริงรึ ข้าเพิ่งรู้” 

“ยังมีอีกเยอะ ที่ท่านไม่รู้เกี่ยวกับราชสีห์ตัวนี้” 

“ทำเป็นพูดดี ตอนที่มันวิ่งเร็วมากจนมาถึงที่นี่ ท่านยังบอกเลยว่า มันวิ่งเร็วจนเกินไป” 

“ไอ้ความเร็วขนาดนั้น มันอยู่เกินความคาดหมายของข้า แต่ที่มันเดินบนน้ำได้ ข้ารู้มาตั้งนานแล้ว” 

“งั้นก็ไปกัน จะรออะไรอีกล่ะ” 

“ก็ไปซิ” คนาธรตอบรับ ก่อนที่ราชสีห์ตัวนั้นจะวิ่งไปบนน้ำที่อยู่ในบึง มุ่งหน้าไปสู่เมืองที่อยู่บนหน้าผาสูง ไม่นานมันก็มาหยุดที่อีกฝั่งของบึง

“เอาล่ะถึงแล้ว ทางเข้าไปยังเมืองคีรีครบุรี เมืองของหลง” คนาธรบอกกับลุงสาแล้วมองไปที่ชายป่าด้านหน้าของเขา โดยเห็นผาสูงมากอยู่ด้านหลังของแนวป่า

“นั่นคือที่เราจะต้องไปใช่ไหม” ลุงสาถาม

“ใช่ เราต้องผ่านป่าอาถรรพ์นั่นไป เพื่อไปยังถ้ำ ๆ หนึ่งที่อยู่ใต้ของหน้าผานั่น” 

“แต่” คนาธรเอ่ยขึ้น

“แต่อะไร” 

“ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะบอกกับท่านก่อน ก่อนที่ท่านจะเข้าไปที่นั่น” 

“เรื่องอะไรรึ” 

“เวลาในนั้น กับเวลาที่นี่ต่างกันมาก และข้าไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนในนั้นกว่าที่ท่านจะได้เพชรนิลดำมา” 

“ไม่เป็นปัญหาสำหรับข้า ข้าขอแค่กลับออกมาทันก่อนที่หลวงปู่ใหญ่ท่านจะมาหาข้าก็พอ” 

           ......................................................................................... 

จบ บทพิเศษ ท้ายบทที่7  

อุบล@ปัญญา  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น