ลาเต้
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 กลับบ้าน

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 กลับบ้าน

คำค้น : แวมไพร์ , ไลแคนท์ , ไลแคน , อมนุษย์ , อมตะ

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 29

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ส.ค. 2562 08:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 กลับบ้าน
แบบอักษร

เอี๊ยดดดด!! เสียงเบรครถยนต์อยู่หน้าบ้าน เดซี่ลุกจากเกาอี้ไปเปิดประตูบ้าน พ่อกับแม่ ต่างกุลีกุจอเข้ามาในบ้าน 

“เจ้าชายเอ็ดมันด์อยู่ไหน” พ่อถามเดซี่ด้วยอาการลนลาน 

“จาจาเจ้าชาย...อะไรนะ” เดซี่สงสัยหนักเข้าไปอีก พ่อและแม่ของเธอไม่รอคำตอบมองไปรอบห้อง แล้วตรงไปที่ชายหนุ่มที่นอนตรงโซฟา 

พ่อและแม่ของเธอมองคนตรงหน้าด้วยสายตาชื่นชม ปลื้มปิติสุดๆ เดซี่คิ้วขมวดด้วยความสงสัย ขณะที่น้องชายเดินเข้ามา สะกิดเธอ 

“พ่อกับแม่พูดจาไม่รู้เรื่องตั้งแต่วางสายจากเธอไป” แดเนียลพูดพร้อมกรอกตาเป็นวงกลม 

“นายบอกฉันมาสิว่าพ่อกับแม่พูดอะไรบ้าง” เดซี่จับต้นแขนทั้งสองข้างของน้องชายกระเขาเข้ามาใกล้ตัว 

“พ่อพูดว่าในที่สุดเราก็มีวาสนาได้เจอท่านตัวเป็นๆ ส่วนแม่ก็ตกใจแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข แม่พูดขึ้นว่า จะต้องแจ้งกับผู้พิทักษ์ แล้วจากนั้นแม่ก็โทรหาใครสักคน” แดเนียลพูดน้ำเสียงสงสัย ก่อนจะเสริมอีกว่า “ฉันว่ามีเรื่องพิลึกกึกกือเกิดขึ้นแน่นอน หลังจากพ่อพูดว่า ขออย่าให้พวกเรดฮอว์ครู้ละกัน ชีวิตเรายุ่งยากก็เพราะพวกแวมไพร์บ้าอำนาจ” แดเนียลเล่าจบ  

‘แวมไพร์มีอยู่จริงหรอเนี่ยะ?’เดซี่คิดก่อนจะตาเบิกโต 

สักพักก็มีรถจอดหน้าบ้านอีกสองคัน พวกเขาส่วนใหญ่เป็นคนที่เดซี่ไม่รู้จัก มีบางคนที่เธอพอจะจำได้ พวกเขาเคยแวะมาหาที่บ้านบางครั้ง คนพวกนี้เข้ามาแล้วให้เด็กๆออกไปรอในรถ แต่เดซี่กับแดเนียลอยากรู้ความจริง จึงพากันย่องไปนั่งติดผนังข้างบ้านที่ติดกับข้างหน้าต่าง แล้วแง้มหน้าต่าง เพื่อแอบฟังผู้ใหญ่คุยกัน 

“ต้องพาเจ้าชายไปยังที่ปลอดภัยให้เร็วที่สุด” ชายวัยกลางคนใส่สูทสีดำสนิทรูปร่างกำยำที่สุดพูดขึ้น 

“แล้วที่ไหนปลอดภัย?” หญิงสูงวัยแต่งตัวสุดหรูใส่แว่นตาดำสนิทถามขึ้น 

“ฮอร์บ นายรูปร่างใหญ่แข็งแรงที่สุด แต่นายไม่ค่อยเก่งทางด้านใช้ความคิด ความปลอดภัยที่บ้านนายก็ไม่แน่นหนาพอ ฉันเกรงว่าเราอาจจะมาช่วยไม่ทันถ้าปล่อยเจ้าชายไว้กับนาย ส่วนเจมส์ นายเหมาะสมที่สุดที่จะดูแลท่าน เพราะนายเก่ง ว่องไว และฉลาดที่สุด ถ้าอยู่บ้านนาย ฉัยเชื่อว่าไม่มีใครสังเกตุแน่นอน” ชายสูงอายุอ้วนท้วม เสนอความคิด เขาคือลุงอาร์มันโด้ เคยมาที่บ้านของเธอเมื่อหกเดือนที่แล้ว เขาเอาของบางอย่างมาให้พ่อของเธอ 

“อืมมม...ผมเห็นด้วยกับคุณอาร์มันโด้” ชายวัยกลางคนพูดขึ้น 

“แค่พักเดียว ถ้าเราได้สถานที่ปลอดภัย เราจะแจ้งให้เร็วที่สุด” ชายร่างอ้วนเสนออีก 

“ต่อไปนี้ให้ติดต่อแบบเดิมที่เคยทำมา เทคโนโลยีเป็นอันตรายต่อพวกเรา พวกมันกำลังมีอิทธิพลตอนนี้” ชายร่างอ้วนสมทบอีกครั้ง 

“กะอีแค่แวมไพร์ชั้นต่ำ” หญิงสูงวัยพูดน้ำเสียงเหยียดหยาม “เจนส์ ฉันจะส่งคนฝีมือดีไปให้” เจมส์โค้งตัวทำท่าขอบคุณให้แก่เธอ 

แวมไพร์!!! 

เดซี่และแดเนียลตามองหน้ากัน ตาเบิกโตทั้งคู่ หลังจบการประชุมลับ เขาก็บอกลากัน เดซี่กับแดเนียลค่อยๆย่องกลับไปที่รถ 

กรี๊ด!!! เดซี่กรีดร้องลั่น เมื่อเห็นชายรูปร่างกำยำแบกชายหนุ่มตาสีม่วงที่ถูกผ้าปูเตียงปกคลุมทั้งตัว เหมือนกับแบกศพ!! ทุกคนต่างแยกย้ายขึ้นรถกัน 

“พ่อคะ แวมไพร์ที่คุยกัน มีจริงหรอคะ?” เดซี่ถามด้วยควาสงสัย ระหว่างที่รถกำลังแล่นกลับบ้าน 

“ลูกแอบฟังผู้ใหญ่เขาคุยกัน มันไม่ดีนะลูก” พ่อเริ่มดุเธอ 

“บอกมาเถอะฮะ พวกเราไม่เด็กแล้วนะฮะ” แดเนียลสวนขึ้น 

พ่อและแม่มองหน้ากัน แม่ขมวดคิ้วพร้อมพยักเพยิกมาทางเด็กทั้งสอง พ่อส่ายหัวแล้วถอนหายใจแล้วพูดขึ้นว่า “เราจะคุยกันตอนกลับไปถึงบ้าน”  

หลังจากนั้นความเงียบก็เข้าครอบงำรถทั้งคันไปตลอดทาง 

 

บ้านขนาดกลางสไตล์โมเดิลล้อมรอบไปด้วยต้นไม้สูงและหนาแน่น บ้านนี้มีอาณาเขตกว่า100 ไล่ ในใจกลางเมืองหลวงตะวันออก พ่อบ้านออกมาต้อนรับและสัมภาระกลับเข้าบ้าน เจ้าลีโอนาร์ท สุนัขพันธุ์ไซบีเรียนที่วันๆเอาแต่นอนไม่ทำอะไรเลย จู่ๆก็กระดิกหางดีใจสุดๆกระโดดวิ่งเป็นวงกลม ข้างๆพ่อบ้าน 

“วอลเตอร์ มาอุ้มท่านไปห้องนอนใหญ่ที” เจมส์สั่งพ่อบ้าน ก่อนที่เขาจะเดินเขาจะเดินเข้าบ้าน 

ณ ห้องรับแขกของบ้าน  

“เอาละ....พ่อจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง แต่ก่อนที่พ่อจะเล่า....ที่รักช่วยไปหยิบกล่องนั่นมาให้หน่อย” เจมส์นั่งโซฟาอีกตัว ที่อยู่ข้างๆโซฟาที่เดซี่และแดเนียลนั่งอยู่ 

หัวใจมันเต้นแรง พร้อมที่จะฟังเรื่องพิลึกพิลั่น สำหรับฉันไม่มีอะไรแปลกไปมากกว่านี้อีกแล้ว 

. 

. 

. 

แวมไพร์รึ สิ่งมีชีวิตประเภทไหนกันแน่ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น