Mr.Dopp
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 6 : หุ่นพิเศษ

ชื่อตอน : Chapter 6 : หุ่นพิเศษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 16

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ส.ค. 2562 06:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 6 : หุ่นพิเศษ
แบบอักษร

เช้าวันศุกร์ที่สดใส คนงานชายของเสือกำลังช่วยกันยกโต๊ะเครื่องแป้งขึ้นหลังรถปิ๊กอัพ

"ผมกำลังออกจากโรงงานแล้วนะครับ" เสือกำลังพูดโทรศัพท์กับใครบางคน

"อ๋อจ้า เข้ามาได้เลยนะวันนี้น้าอยู่บ้าน" เสียงน้ากุหลาบดังมาจากในโทรศัพท์

 

หลังจากวางสายกับน้ากุหลาบไป เสือและคนงานสองคนก็ออกเดินทางไปยังบ้านน้ากุหลาบ และเมื่อมาถึงหน้าบ้านน้ากุหลาบ เสือกดกริ่งเพื่อเป็นสัญญาณเรียกว่าเขามาถึงแล้ว

ตึ๊ง ดึ่ง ตึ๊ง ดึ่ง~

ประตูรั้วค่อย ๆ เลื่อนอัตโนมัติ เสือขับถอยหลังเข้าไปเทียบบริเวณประตูหน้าบ้าน

"สวัสดีครับน้ากุหลาบ"

"สวัสดีจ้าน้องเสือ" น้ากุหลาบกล่าวทักทายเสือพร้อมกับเดินไปดูโต๊ะเครื่องแป้งที่ยังไม่ได้ยกลงจากหลังรถ "สวยมาก ไม่ผิดหวังจริง ๆ"

"ขอบคุณครับ ว่าแต่จะให้ไปตั้งไว้ที่ไหนดีครับ"

"เดี๋ยวให้คนงานยกตามแม่บ้านไปเลยนะจ๊ะ" น้ากุหลาบควักมือเรียกแม่บ้านมา "เดี๋ยวพาเขาไปห้องบัวทีนะ"

"มันจะดีหรอคะคุณผู้หญิง" น้ำเสียงสั่น ๆ ดังมาจากปากของแม่บ้านที่ตอนนี้ดูเหมือนแกจะไม่สบาย

"ไม่เป็นไรหรอก พาคนงานขึ้นไปเถอะ แล้วอย่าลืมเรื่องนั้นล่ะ"

"ค่ะ" แม่บ้านตอบสั้น ๆ ก่อนจะเดินนำคนงานสองคนขึ้นไปบนชั้นสองของบ้าน

"อ้าว.แล้วนี่คุณเสือทานข้าวเช้ามารึยัง มาทานด้วยกันกับน้าก่อนได้นะ วันนี้แม่บ้านทำอาหารไว้เยอะเลย"

"ก็ต้องขอรบกวนน้ากุหลาบด้วยนะครับ" เสือตอบแบบสำรวม

"จ้า"...

ห้องอาหารของที่บ้านน้ากุหลาบ ประดับตกแต่งด้วยของเก่ามากมายที่เกี่ยวกับเครื่องครัว มองไปทางไหนก็จะพบแต่ของตกแต่งแปลก ๆ แต่เป็นความแปลกที่ลงตัวมาก ๆ เสือนั่งอยู่บนโต๊ะอาหารและกำลังมองไปรอบ ๆ ก่อนที่น้ากุหลาบจะพูดมาว่า

"น้องเสือคงได้เจอกับบัวแล้วสินะคะ?"

"เจอกันแล้วครับ บัวเขาช่วยผมเรื่องคดีคนงาน" เสือนึกถึงสิ่งที่บัวพูดคืนนั้น "แต่แปลกนะครับ.. ผมว่าบัวเขา..." เสือเงียบครู่หนึ่ง

"บัวเขาหน่ะ... เขาเหมือนกับน้องเสือไง" น้ากุหลาบจ้องตาเสือแล้วยิ้มให้บาง ๆ

"น้ากุหลาบรู้!?"

"ใช่ น้ากับบัวเรามีซิกเซ้นส์ทั้งคู่ ของน้าจะแค่รู้สึกได้เป็นครั้งคราว แต่ของบัวเป็นเซ้นส์ที่แรงกว่าคนทั่วไป บัวมองเห็นทุกอย่าง..." น้ากุหลาบพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ทุกอย่าง!? ถ้าบัวเห็น เอ่อ... เห็นผีมาตลอด แล้วบัวทนได้ยังไงครับ?" ต่อมประสาทของเสือเริ่มตื่นสนองกับสิ่งที่กำลังสนทนากับน้ากุหลาบ

"เรื่องนี้น้าก็ไม่รู้ คงต้องไปถามเจ้าตัวเอง ส่วนตัวน้า น้าสามารถรับรู้ได้ว่ามีหรือไม่มี เห็นบ้างบางครั้ง แต่น้าก็ไม่กลัวนะ มันคงชิน น้าเจอกับสิ่งพวกนี้มานาน"

"คือผม.. ผมเพิ่งเห็นอะไรพวกนี้ได้ไม่นาน อยู่ ๆ มันก็เกิดขึ้นมาเอง... ผมไม่เข้าใจว่าทำไม" เสือหน้านิ่วคิ้วขมวด

"เพราะว่ามันเป็นลิขิต ก็จงทำตามลิขิต" เสียงน้ากุหลาบทำให้เสืออึ้งช็อคไปพักหนึ่ง

"น้ากุหลาบพูดเหมือนกับพระอาจารย์ผมเลยครับ"

เฮ้ยยยยยยย!!

เสียงของคนงานเสือดังมาจากด้านบน พวกเขาวิ่งลงมาด้วยอาการตื่นตระหนกตกใจ "ผีหลอก!! ผีหลอก!! ช่วยด้วยยยย!!"

เสือและน้ากุหลาบต่างก็พากันตกใจเช่นกัน รีบลุกจากโต๊ะอาหารวิ่งไปดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เสือสิ่งเข้าไปรั้งคนงานคนหนึ่ง พยายามเขย่าตัวแล้วถามว่า "อะไร เกิดอะไรขึ้น!"

"ผผผผ ผีครับคุณเสือ ผี!!" คนงานคุมตัวเองไม่อยู่พยายามดิ้นหนีสลัดเสือและวิ่งออกนอกบ้านไป

เสือมองขึ้นไปด้านบน เห็นแม่บ้านกำลังเดินลงมาด้วยอาการกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงมาทางน้ากุหลาบก่อนที่จะกระซิบอะไรบางอย่างกับน้ากุหลาบ

"ว่าไงนะ!?" เสียงน้ากุหลาบตกใจ ก่อนจะให้แม่บ้านพาขึ้นไปห้องของบัว

เสือที่ยืนงงอยู่ ก็ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่มองไปรอบ ๆ ก่อนจะตัดสินใจวิ่งตามน้ากุหลาบและแม่บ้านขึ้นไป

 

ภายในห้องนอนของบัว

เป็นห้องนอนของผู้หญิงปกติทั่วไป ตกแต่งด้วยโทนสีชมพู แต่เสือไปสะดุดตากับบางสิ่งที่ดูเหมือน 'หุ่น' มันไม่ใช่ตุ๊กตา แต่มันเป็นหุ่น หุ่นผู้หญิงที่มีขนาด 1:1 คือเท่ากับคนจริง ตั้งอยู่บริเวณปลายเตียงริมห้องชิดมุม ลักษณะของหุ่นคือหุ่นนางรำห่มสไบสีแดงกำลังทำท่าฟร้อนรำและหันหน้าเข้ามุมห้อง และเสือสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง...

"ไม่ได้บอกเขาหรอ" น้ากุหลาบหันไปถามแม่บ้าน

"บอกค่ะ แต่..." เสียงแม่บ้านรู้สึกผิด

"มันเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?" เสือถามทั้งสองคนนั้น

"พอดีคนงานน้องเสือไปขยับหุ่นตัวนี้เข้าน่ะสิคะ... คือหุ่นตัวนี้ เขาไม่ได้เป็นแค่หุ่นนางรำธรรมดา! น้าและบัวได้มาตั้งแต่บัวยังเด็ก บัวบอกถูกชะตากับหุ่นนี้ และดูเหมือนเขาก็จะถูกชะตากับบัวด้วยเหมือนกันนะ" เสียงน้ากุหลาบดูจริงจัง "และอีกอย่าง นอกจากบัวกับน้าแล้ว ใครก็ไม่สามารถย้ายหุ่นนี้ได้!! เขาไม่ยอม!!"

"น้ากุหลาบกำลังจะบอกว่าหุ่นตัวนี้..." เสียงเสือขาดตอนไป เขาหันไปมองหุ่นอีกครั้ง และทันใดนั้นเองที่หุ่นค่อย ๆ หันมาหาเสือ แต่ในการหันครั้งนี้ มันหันแค่คอและหัว!

ตาของเสือเบิกโพรง ผงะกับสิ่งที่พบตรงหน้า ตกใจกับการที่หุ่นหันมาหาเขา และที่ทำให้เสือตกใจกว่านั้นคือ ใบหน้าของหุ่นนั้น ช่างละหม้ายคล้ายคลึงกับบัวมาก! และหุ่นนั้นกำลังยิ้มให้เสือ!!

"เห้ย!!" เสียงอุทานออกมาสั้น ๆ ก่อนที่จะหลับตาและสะบัดความคิดนั้นไป

"น้องเสือ.. เห็นอะไร?" เสียงน้ากุหลาบช่างเยือกเย็นเหลือเกิน

"ผมเห็นเอ่อออ..... ไม่มีอะไรครับ"

"เขาคงชอบน้องเสือเช่นกันนะ"

"ว่าไงนะครับ!?"

"ที่น้องเสือเห็นเมื่อกี้ น้าก็เห็น"

"นี่น้ากุหลาบเห็น..."

"เห็นสิ ปกติเขาไม่ยิ้มให้ใครหรอกนะ จะยิ้มให้เฉพาะคนที่เขาถูกใจ ตั้งแต่ได้หุ่นนี้มานี่ก็ครั้งที่สองที่หุ่นยิ้ม ครั้งแรกเป็นตอนที่เราไปพบเขา..." น้ากุหลาบยิ้ม พรางเดินเข้าไปหันหน้าหุ่นออกมา

"น้าไม่กลัวหรอครับ?"

"คนเจอกันทุกวันหน่ะ.. อืมน้าว่าน้องเสือไปดูคนงานก่อนดีกว่านะคะ ป่านนี้คงจะหายตกใจกันแล้ว"

น้ากุหลาบ แม่บ้านและเสือพากันเดินออกจากห้อง ระหว่างที่กำลังออกนั้นเอง เสือได้เหลียวหันมามองหน้าหุ่นนี้อีกครั้ง แต่มันก็ดูเป็นหุ่นธรรมดาทั่วไป ใบหน้าทั่วไปไม่เหมือนบัวแล้ว และในขณะที่เสือกำลังจะหันหน้ากลับ สายตาของหุ่นก็ขยับ! หุ่นนั่นเหล่ตามามองเสือก่อนจะยิ้มให้บาง ๆ!

 

"พวกพี่ไปทำอะไร!" เสือที่ตอนนี้กำลังขับรถพร้อมกับคนงานที่นั่งกลับมาด้วยพูดขึ้นมา

"ก็ตอนผมจะวางโต๊ะ ผมเห็นหุ่นมันน่ากลัวเลยจับหันเข้ากำแพง" คนงานคนนึงเล่าเหตุการณ์ "เห็นหลังจากที่ผมจัดวางโต๊ะเข้าที่แล้ว สายตาผมมองเข้าไปในกระจกสะท้อนไปเห็นหุ่นนั่น....." เสียงระร่ำของคนงานคนนึงกำลังพยายามอธิบาย

"หุ่นมันรำได้!" เสียงของคนงานอีกคนที่นั่งข้างหลังพูดออกมา "รำทั้ง ๆ ที่หันหน้าเข้ากำแพง!"

"พวกพี่เห็นทั้งคู่เลยหรอ?"

"ครับ!" คนงานทั้งสองตอบพร้อมกัน

"อืมมม ผมก็ว่ามันแปลกนะ ทำไมต้องเอาหุ่นแบบนั้นไว้ตั้งในห้องด้วยนะ"

"แต่คุณเสือครับ ตอนที่เราเห็นหุ่นนั่นรำผ่านกระจก ผมคิดว่าตาฝาดเลยหันไปมอง ผมเห็น... เห็นหุ่นนั่นมีหน้าเละ ตัวนี่มีแต่เลือด สไบสีแดงนั่น มันอาบด้วยเลือด..." คนงานคนนึงเล่าด้วยเสียงระส่ำระส่าย "ผมพยายามทำใจดีสู้ผี แต่มันทำไม่ได้จริง ๆ ครับ โดนชี้หน้าขนาดนั้น!"

"กลางวันแสก ๆ...." เสือพรึมพรำกับตัวเอง

 

ระหว่างที่รถของเสือกำลังวิ่งอยู่บนถนนสองเลนนั้นเอง มีบางสิ่งบางอย่างมองตามรถคนนั้นที่ผ่านหน้าไปจากต้นไทร...

นี่มันกลางวันแสก ๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น