จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ผีเสื้อที่ถูกเด็ดปีก..(จบตอน..ล่าข้ามภพ)

ชื่อตอน : ผีเสื้อที่ถูกเด็ดปีก..(จบตอน..ล่าข้ามภพ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 40

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ส.ค. 2562 08:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผีเสื้อที่ถูกเด็ดปีก..(จบตอน..ล่าข้ามภพ)
แบบอักษร

 

บทใหม่ของสี่อัศวินแห่งอากาศมนตรากำลังจะเริ่ม..โดยมีผู้ร่วมทีมอีกคน..นั่นคือ..เจ้าหญิงรุ้งสมุทร..ไอริส..นางแซงชนะอัมพุชาคู่กับทาลิสจนได้

......................

เวลานี้..สามเจ้าหญิงผวาเข้าหากัน..และเหนืออื่นใด..ต่างก็รู้ถึงชะตากรรมของตัวเอง..

เลือดไหลจากร่างของทั้งสาม..ดูชวนสยองนัก..เลือดทะลักปะปนกับน้ำทะเลรอบกาย..

ข้อสำคัญ..ฮัล เวสท์..หลายคนต่างชูสิ่งที่พวกตนเองกระชากออกมาได้..แพรพรรณสีขาวซึ่งเปื้อนเลือด..

มันกลายเป็นบำเหน็จแห่งชัยชนะต่ออัศวินแห่งอากาศมนตรา

หากเปรียบไปก็เฉกเช่นล่าสัตว์แล้วตัดส่วนสำคัญชูอวดเพื่อน ๆ

ในบรรดาฮัล เวสท์ทั้งห้าสิบเอ็ดคน...มีคนหนึ่งแหวกทางออกมา..และพูดขึ้นว่า..

“..พวกเธอคือผีเสื้อที่ถูกเด็ดปีก..และผีเสื้อที่ถูกเด็ดปีก..จะค่อย ๆ ตายไปเอง ..”

จินดาพิสุทธิ์หน้าซีด..เลือดออกมากเหลือเกิน..

เหนืออื่นใด..ตนเองต้องเห็นคนรักทั้งสอง..ต้องประสบชะตากรรมเฉกเช่นกัน..

อจิยไตยกับมุกดาราต่างหน้าซีด..เพราะเสียเลือดเช่นกัน..เหนืออื่นใด..ทั้งสองกำลังรู้สึกถึงชะตากรรม..

“..ริต้า..”อจินไตยพูด.. “..ต่อให้เราไม่รอด..มุกน้อยต้องรอด..”

ริต้าอดมองอจินไตย..นางปีศาจที่รักที่สุด..

มือสั่นระริก..จับแก้มของนาง..

อจินไตยก็จับมือริต้า..มองหน้านิ่ง..

แต่มุกดาราแม้จะเจ็บแทบขาดใจ..ก็ร้องว่า..

“..ไม่..ท่านพี่..หากต้องตาย..ก็ตายด้วยกัน..อย่าว่าแต่..ข้าก็ไม่อาจ..มีชีวิต.”

จินดาพิสุทธิ์หันมาทางมุกดารา.ในใจต้องการจะช่วยเหลือให้มุกดารารอด..แต่พร้อมจะตายกับอจินไตย..

เพียงแต่..ถึงเวลานี้..ยังคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไร..

สามเจ้าหญิงร่วมต่อสู้..รัก..และมีกันและกันเสมอมา..เพียงแต่มุกดาราเป็นน้องน้อยคนเล็กสุด..จึงเมตตาเอ็นดูที่สุด..ทั้งอจินไตยและจินดาพิสุทธิ์ต่างคิดเหมือนกัน..แต่มันคงทำไม่ได้แล้ว..ชะตากรรมช่างโหดร้ายนัก..

ทุกครั้ง..ริต้าจะมีไม้เด็ด..ต่อให้คับขันแค่ไหน..ก็รอดมาได้..แต่ไม่เหมือนกับครั้งนี้..

ผีเสื้อที่ถูกเด็ดปีก..มีแต่รอความตาย..

สามเจ้าหญิงทราบดี..

ยังมีโอกาสได้กอดกันเช่นนี้..ถือว่า..สวรรค์เอื้อการุณย์ให้มากแล้ว

ฮัล เวสท์ที่ยืนประจันหน้าได้แต่หัวเราะ..

นี่คือการสังหารอัศวินแห่งอากาศมนตรา..จุดอ่อนที่เขาค้นพบ..และทำลายหนามยอกอกไปได้..

มีแต่พลังแห่งไข่มุกนาคาและตราแห่งเทพไตตัน..ถึงเด็ดเอาแพรพรรณแห่งทางช้างเผือกออกมาจากร่างของอัศวินแห่งอากาศมนตราออกมาได้..

เลือดยังคงไหลไม่หยุด..

สามเจ้าหญิงคลายมือออกจากกัน..ตาพร่าเลือน..

“..ท่านพี่..ข้า..”มุกดาราร้อง.. “..ข้า..ไฉนถึงเป็นเช่นนี้..”

“..อดทนไว้มุกน้อย..”อจินไตยเองก็ตาพร่าเลือนทุกขณะ.

“..เราจะไม่ยอมตาย..”..อจินไตยเหมือนรวบรวมเรี่ยวแรงอึดสุดท้าย.. “..ง่าย ๆ..”

เสียงจินดาพิสุทธิ์พูด..

“..จนกว่าภารกิจจะสำเร็จ..”

พลางหันมาทางฮัล เวสท์ทั้งห้าสิบเอ็ดคน..

ฮัล เวสท์คนที่อยู่หน้าสุดเห็นริต้ายังคงฮึดสู้ก็หัวเราะ..

หาที่ตายให้เร็วขึ้นชัด ๆ ..

แต่แล้วก็รู้สึกเหมือนร่างถลาไปข้างหน้า..

เหมือนเผชิญกับวังน้ำวนอะไรบางอย่าง..

ร่างของเขาถูกลมหมุนใต้น้ำดึงดูดออกจากกลุ่ม..

ให้ตาย..พลังแห่งวาโยธาตุของจินดาพิสุทธิ์หรือนี่..

สร้างลมใต้น้ำอีกแล้ว..แต่ลมนี้มันหมุนกลับทิศ..กลายเป็นดูดรั้ง..ไม่ใช่พัดออกอย่างที่เคยเป็น..

ในขณะที่นางปีศาจอย่างอจินไตยก็ผลักลมหมุนใต้น้ำแบบพัดออก..ทำให้ฮัล เวสท์ทั้งห้าสิบคน..กระจัดกระจายออกไป..

จินดาพิสุทธิ์ใช้ลมหมุนดูดร่างฮัล เวสท์คนนั้นมาใกล้แบบไม่ให้ตั้งตัว..

เพื่อจะล็อคตัวฮัล เวสท์คนนี้ไว้..

พร้อมกับพูดว่า..

“..แกคือฮัล เวสท์..แห่งมิตินี้..คนที่ครอบครองไข่มุกนาคา..ซึ่งเราหาตัวแกอยู่..”

มุกดาราปาดมือทั้งสองเพื่อทำในสิ่งที่ต้องทำคือหาไข่มุกนาคาให้พบ..

ร่างกายของฮัล เวสท์คนนี้..ถูกตบไปทั่วร่างอย่างเร็วนับร้อยครั้งในพริบตา..

เร็วยิ่งนัก..เร็วเพราะนี่อาจจะเป็นแรงอึดสุดท้ายก็ได้..

คนใกล้ตายจะมีแรงมากกว่าปรกติ..เพราะจะเค้นแรงสุดท้ายออกมา..

สามเจ้าหญิงจะใช้แรงอึดสุดท้ายแล้วใช่ไหม..

....

อีกทางหนึ่ง

...ทาลิสหน้าซีดลงทุกที..เสียเลือดจนร่างกายแดงฉาน..

เจ้าหญิงรุ้งสมุทรไอริสรีบประคองอย่างห่วงใย..

ในขณะที่นีริดหยุดกระทำการใด ๆ ..ได้แต่มองดู..

แต่ยังถือแพรพรรณทั้งสองชายอย่างผู้ชนะ..แพรพรรณที่แดงฉานไปด้วยเลือด...

แม้จะอยู่นอกฟองอากาศ..อยู่ในน้ำทะเล..แต่ก็มีเลือด..

เลือดที่น่ากลัวนัก..

“..แม่นางธวัลอร..ท่าน...”

ทาลิสเริ่มตาพร่าเลือนแล้ว..ก่อนจะถอนหายใจ..

“..หากฉันตาย..เธอจะตายด้วย..มันต้องไม่ปล่อยเธอไว้.”

“..ท่านต้องไม่ตาย..”ไอริสพูดอย่างห่วงใย..

“..ไม่..ฉันคงไม่รอด..นีริดพูดถูก..อัศวินแห่งอากาศมนตราหากถูกทำลายแพรพรรณแห่งทางช้างเผือก..คือตายแน่นอน..นั่นเป็นจุดอ่อนของพวกเรา..แต่..ใครจะคิดว่าในโลกจะมีคนทำลายมันได้..”

ไอริสเม้มปาก..

ทาลิสยิ้มเล็กน้อย..จับมือไอริสไว้..

“..ฉันคงไม่ไหวแล้ว..ไอริส..ฉันขอร้อง..จัดการนีริดได้ไหม..”

“..ข้ายอมสู้ตายกับมัน..”

“..ไม่ต้องหรอก..เธอจัดการมันได้แน่..ก็แค่..ดึงมันเข้ามาในฟองอากาศให้ได้..”

“..แต่..ท่านจะ..”

เหมือนฟองอากาศจะบางลง..และเล็กลง..เพราะทาลิสเริ่มจะไม่ไหวแล้ว..

ทันทีที่ฟองอากาศสลาย..น้ำทะเลรอบ ๆ จะแปรเปลี่ยนเป็นอะไรก็ยากจะเดา..ทำร้ายคนทั้งสองจนตายอย่างแน่นอน..

ทาลิสฝืนยิ้ม..

ก่อนจะมองหน้าเจ้าหญิงรุ้งสมุทร..

“..ไอริส..เสียดายนะ..เราพบกันช้าไป..”

เจ้าหญิงแห่งเนแอดรู้สึกถึงความเป็นอัปมงคล..

แม้จะเป็นนักรบที่เก่งกล้า..ก็อดหลั่งน้ำตาไม่ได้..

“..ท่าน..แม่นางธวัลอร..”

ทาลิสเริ่มอ่อนล้าลง..ฟองอากาศเล็กลงมากขึ้น..

นีริดได้แต่ชมดูอย่างเลือดเย็น..

เจ้าหญิงรุ้งสมุทรรู้สึกอีกฝ่ายเริ่มบิดกระตุก..คว้ามือเธอไว้..

นางร่ำไห้ออกมาเพราะไม่คิดมาก่อนว่าสิ่งที่เป็นอยู่ของแม่นางธวัลอร..จะทำให้นางถึงตายได้..

“..ไอริส..ฉันทำได้ครั้งเดียวเท่านั้น..เธอต้องทำให้สำเร็จ..”

ในมือของทาลิสที่จับมือกับไอริส..มีบางอย่างที่เจ้าหญิงรุ้งสมุทรสัมผัสได้..

สายอะไร..และอยู่ที่นี่ได้อย่างไร..

“..ประหลาดที่ไม่โดนยึดไป..เพราะมันคงดูไม่มีอะไร..และไม่มีพิษสง..”ทาลิสหัวเราะ.. “..ขึ้นสายพิณใหม่ค้างไว้..เลยหยิบมันมาด้วย..มันอาจจะใช้การกับสายธนูของเธอได้..”

ไอริสหลั่งน้ำตา..สายธนูของนางขาดไปเพราะน้ำทะเลของนีริดแปรเปลี่ยนเป็นใบมีด..ตัดสายธนูของนางขาด..แต่การที่ทาลิสยื่นสายพิณให้..นั่นทำให้นึกถึงช่วงที่ธนูสายเปล่ากับพิณซึ่งเป็นเครื่องดนตรีของชาวอุทกมิตได้ปะทะกัน..

ทาลิสพูดขึ้นอย่างอ่อนล้า..

“..ฉันไม่ไหวแล้ว..ไอริส..ดูแล..อัมพุชาด้วย..”

พลางผลักมือไปในด้านที่นีริดยืนดูเหตุการณ์ในฟองอากาศอยู่..

ในขณะที่ไอริสเหยียดสายพิณ..ขึงเข้ากับธนูตัวเองโดยเร็ว..

นีริดประหลาดใจที่ฟองอากาศกับพุ่งและครอบคลุมใส่ตัวเขา..

และเมื่อเขาอยู่ในฟองอากาศ..จะไม่อาจใช้พลังแห่งทะเลทั้งหมดที่เขามีได้ชั่วคราว..

เนื่องเพราะเขาไม่ได้สัมผัสกับทะเล...

ยังคงประหลาดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น..เพราะในสายตาของเขา..ธวัลอรปางตายแล้ว..

แต่ไม่ทันได้คิดอะไร..เจ้าหญิงรุ้งสมุทรยืนขึ้น..และเหนี่ยวธนูที่ขึงสายแล้ว...

ใครจะคิดว่าที่ขึงกับธนูจะเป็นสายพิณ...

นีริดงงงันวูบ..

“..เจ้าหญิงไอริส..ท่าน..”

“..ครั้งนี้..ท่านคงปัดพลังธนูสายเปล่าของข้าไม่ได้อีก..”

เสียงขวับ..ธนูสายเปล่าถูกปล่อยออกมาแล้ว..

นีริดอุทานออกมา..ไม่คิดว่าจะรวดเร็วปานนี้..

เสียงสายธนูแม้จะดังชวับ..แต่ก็มีเสียงเสนาะของพิณขับออกมาด้วย..ช่างน่าประหลาด..

แต่มันก็คือการทำลายที่ไพเราะที่สุด..

พลังแห่งธนูสายเปล่าพุ่งออก..และผ่านร่างของนีริด..

ผู้นำกบฏได้แต่หัวเราะ..นี่หรือพลังธนูสายเปล่าอันลืดลั่นของเจ้าหญิงรุ้งสมุทร..

แต่เขาก็รู้สึกปั่นป่วนจากภายใน..

ฟองอากาศหายวับไปแล้ว..

เจ้าหญิงไอริสก้มลงประคองร่างทาลิสที่หลับตาพริ้ม..

แม้ว่ารอบบริเวณจะเป็นน้ำทะเล..ไม่ใช่ฟองอากาศเหมือนเมื่อสักครู่..แต่เจ้าหญิงแห่งเผ่าเนแอดได้แต่ร้องไห้..น้ำตาเจือกับน้ำทะเลแต่ยังเห็นประกายที่แตกต่าง..

นีริดแค่นหัวเราะ..ก่อนจะวาดมือ..

“..เป็นชิ้น ๆ ไปเถอะ..ใบมีดรอบกายที่สร้างจากทะเลจะฆ่าพวกท่าน..”

แต่เจ้าหญิงรุ้งสมุทรไม่ใส่ใจ..

เพราะคนที่เป็นชิ้น ๆ คือนีริด..

เพราะร่างเขาระเบิดเป็นผุยผงในพริบตา...

.........

มุกดาราตบฝ่ามือไม่หยุดยั้ง..รวดเร็วเป็นอย่างยิ่ง..

เพื่อจะค้นพบไข่มุกนาคาในเวลาไม่นาน...

มุกดาราต้องเป็นคนลงมือด้านการจัดการกับไข่มุกนาคาด้วยตัวเอง..เพราะนางเป็นคนเดียวที่มีพลังธนูข้ามมิติ..ซึ่งประยุกต์ใช้ได้หลากหลาย..ต่อให้ไข่มุกนาคาฝังอยู่ในร่างกายของฮัล เวสท์..นางก็สามารถคว้ามันออกมาด้วยวิธีแทรกมิติ..

ฮัล เวสท์อุทานออกมาเมื่อมุกดาราดึงเอาไข่มุกนาคาออกมาได้..

“..เจ้าหญิงมุกดารา..”

“..คนที่เป็นต้นคิดแผนฆ่าพวกเรา..ควรจะเป็นคนเดียวกับคนที่มีไข่มุกนาคา..คือท่านในมิติแห่งนี้..และมีแต่ต้นคิด..ถึงสามารถประกาศตัวเองอย่างภาคภูมิใจเมื่อได้รับชัยชนะ..”มุกดาราพูด..

นางยิ้มเล็กน้อย..

“..ดังนั้น..แม้พวกข้าจะถูกท่านทำร้าย..แต่ก็มีข้อดีของสถานการณ์นี้..คือ..การที่ทำให้เรารู้ว่า..ไข่มุกนาคาควรจะอยู่กับท่านคนไหน..”

แม้ยิ้มจะอ่อนล้าแต่ก็เหมือนมีความสุขบางประการที่ไม่มีใครเข้าใจ...

นางเหวี่ยงไข่มุกนาคาไปอีกทาง..แต่มันก็หายวับ..

ฮัล เวสท์ตาเหลือก..

“..ท่าน..”

“..ไข่มุกนาคาถูกข้าส่งผ่านมิติไปยังเกาะฟองสมุทร..ที่ซึ่งมันเคยอยู่และเป็นพลังงานในการขับเคลื่อนเกาะ..แต่หากท่านไม่มีไข่มุกนาคา..ท่านควรจะเป็นอย่างไร..เพราะไข่มุกนาคา..ทำให้มนุษย์บกอย่างท่าน.สามารถทำอันใดใต้น้ำได้ดุจมนุษย์ทะเล..”

ฮัล เวสท์กุมปากจมูก..

เพราะไข่มุกนาคาทำให้เขามีพลัง..นอกจากนั้นยังทำให้เขาสามารถหายใจและเคลื่อนไหวในน้ำได้..

“..ทะเลแห่งนี้..ลึกเกินไปสำหรับมนุษย์บก..และท่านก็คือมนุษย์บก..”

ร่างของเขาไม่อาจจะดิ้นรนไปไหนเพราะจินดาพิสุทธิ์รัดร่างเขาไว้..

ไม่ช้า..เขาก็ดิ้นรนช้าลง..ตาเหลือก..ขาดใจตาย..

แต่พอเขาตาย..ร่างก็ถูกปล่อย..เพราะคนที่รัดร่างเขานั้น..แน่นิ่งไปแล้ว..

มุกดาราร่ำไห้..

“..ท่านพี่..”

ไม่เพียงเท่านั้น..อีกทางหนึ่ง..ร่างของอจินไตยก็ลอยเคว้งคว้าง..คว่ำหน้าลง..นางใช้พลังวาโยธาตุปั่นป่วนไม่ให้ฮัล เวสท์คนอื่นมาช่วยฮัล เวสท์ผู้ครอบครองไข่มุกนาคา..

และเมื่อไม่มีไข่มุกนาคา..พลังที่ฮัล เวสท์ทุกคนใช้เพื่อต่อสู้และหายใจเคลื่อนไหวใต้น้ำ..ก็หมดไป..

ดังนั้น..ฮัล เวสท์ที่เหลือทุกคนจึงประสบเรื่องราวเช่นเดียวกับฮัล เวสท์แห่งมิติแห่งนี้..

นั่นคือพวกเขาจมน้ำตายกันทุกคน..ร่างลอยเกลื่อนไปหมด..

จินดาพิสุทธิ์ตายังไม่หลับ..แต่ก็แน่นิ่ง..แววตาเหมือนมองมุกดาราด้วยความห่วงใยจนถึงที่สุด..

แตกต่างจากอจินไตย..นางหลับตาพริ้มเพราะนางอย่างน้อยก็ไม่ได้เห็นคนที่นางรักทั้งสองอยู่ในสายตา..

นางไม่ได้หันมา..เพราะนางไม่อาจจะทนเห็นคนที่นางรักต้องขาดใจไปต่อหน้า..

ร่างฮัล เวสท์ลอยขึ้นจากการรัดของจินดาพิสุทธิ์..

มุกดาราประจันหน้ากับท่านพี่ริต้า..ที่เวลานี้..ตายังลืมมองไปข้างหน้า..

แต่ชีวิตท่านพี่ล่ะ..ชีวิตท่าน...

มุกดาราโผว่ายพาร่างของท่านพี่ริต้าไปหาท่านพี่อจินไตย..

และกอด..

ก่อนจะหลับตาลง..

ไม่ช้า..การกอดก็คลายออกทีละน้อย..เพราะมุกดาราสิ้นใจไปเช่นเดียวกันกับท่านพี่ทั้งสองของนาง..

อัศวินแห่งอากาศมนตราทั้งสี่..เฉกเช่นกับผีเสื้อที่ถูกเด็ดปีก..สูญเสียแพรพรรณแห่งทางช้างเผือก..ก็ต้องสูญสิ้นชีวิต..

.......

เจ็ดวันหลังจากนั้น...

ข่าวการเสียชีวิตของอัศวินแห่งอากาศมนตราทั้งสี่..คือข่าวที่ชวนตระหนกของคนทั้งโลก..

ธวัลอรอาจจะเป็นอัศวินแห่งอากาศมนตราที่คนรู้จักมากที่สุด..เพราะไม่ว่าอย่างไร..นางก็เกิดในมิติแห่งเทพนาคา..ต่างจากเจ้าหญิงทั้งสาม.

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร..ชาวมนุษย์ทะเลเผ่าอุทกมิต..ต่างก็เศร้าเสียใจที่สุด..

เพราะอัศวินทั้งสี่ตายเนื่องจากช่วยเหลือกอบกู้เผ่าของพวกเขา..

แต่เผ่าอุทกมิตคนที่เสียใจที่สุด..ก็ไม่พ้นจะเป็นเจ้าหญิงอัมพุชา..

เจ้าหญิงอัมพุชาเหมือนช็อคเมื่อทราบว่าธวัลอรเสียชีวิต..ไม่เพียงแต่นาง..เพื่อนของนางทั้งสามก็เสียชีวิต..

แต่คนอย่างอัมพุชา..เพียงนิ่งซึมไปสามวัน..แต่วันที่สี่..ก็สามารถยืนหยัดได้อีก..

ราชินีลาริสซาล่วงรู้ความรู้สึกของบุตรีของนางได้ดี..

นางได้แต่ปลอบบุตรสาวบ่อยครั้งด้วยท่าที..ลูบศีรษะ..และกอดบ่อยครั้ง..แต่ไม่พูดกระไร..

ไม่จำเป็นต้องพูดอะไร..เพราะนางต้องยืนหยัดด้วยตัวเอง..

แพคเกจศศินาเหมือนไม่อยากจะเชื่อ..ว่าสามเจ้าหญิงตายแล้ว..

พวกนางได้แต่เศร้าใจ..แต่ต่างคนต่างผ่านการสูญเสียมามากมาย..แม้แต่ชีวิตตัวเองก็เคยสูญเสียมาแล้ว..จึงอาจจะทำใจได้มากกว่าทุกคน..

เวลานี้..ก็ได้แต่ต้องเตรียมตัว..ถ้ากลับไปยังภพเทพอสูร..จะพูดอะไรกับแม่ทัพแมวหลวงดี..ว่าลูกสาวและลูกสะใภ้ต่างเสียชีวิตทั้งหมด..

มีคนอีกคนหนึ่ง..ที่นับตั้งแต่สี่อัศวินแห่งอากาศมนตราเสียชีวิต..นางก็ไม่ได้พูดอะไรอีก..

เพราะนางเป็นคนเดียว..ที่มองดูธวัลอรจนวาระสุดท้าย..นี่เป็นความเจ็บปวดที่สุด..ที่เห็นคนรักตายต่อหน้าต่อตา.

เจ้าหญิงรุ้งสมุทรเก็บตัว..ไม่ออกไปไหนถึงเจ็ดวัน..

นางกินเหล้าราวกับเกรงว่าเหล้าจะหมดโลก..

เหล้าสาหร่ายแดงของเผ่าเนแอดเป็นสุราร้อนแรง..แต่ไอริสดื่มราวกับดื่มน้ำ..

เพียงแต่ดื่ม..ไม่เป็นอันทำอะไร..

แม้แต่องครักษ์คนสนิททั้งสี่..นางก็ไม่พูดด้วย..เพราะในใจนาง..มีแต่ความเจ็บปวด..

วันที่เจ็ดแล้วสินะ..

ดื่มเหล้าอย่างไร..ธวัลอรก็ไม่ฟื้นคืนมาอีก..

ประตูห้องที่นางใช้เก็บตัวเองเปิดออก..สคิลล่า..ไซเรน..เอคโค่..และอิคิดน่าสี่องครักษ์ของเจ้าหญิงไอริสก้าวเข้ามา..เหมือนมีอันใดต้องการบอกเจ้าหญิงของพวกนาง..

แต่พวกนางใครจะเป็นฝ่ายบอก..

ไอริสดื่มเหล้าอีก..สายตามีแต่ความเจ็บปวด..

“..พวกเจ้า..ควรจะออกไป..ข้าไม่อยากจะพูดกับใคร..”

อีคิดน่าเป็นคนเจ้าปัญญาที่สุด..นางพูดขึ้นว่า..

“..พวกเราได้ข่าวจากนาคาการ์ด..พวกเขามีวิธีทำให้อัศวินแห่งอากาศมนตราฟื้นคืนชีพ..”

ไอริสวางขวดสุราดังปัง..

“..อีคิดน่า..เจ้าไม่ได้ล้อเล่น..”

“..ไม่มีใครกล้าล้อเล่นกับองค์หญิง..เวลานี้..เจ้าหญิงอัมพุชาไปที่นาคาการ์ดแล้ว..”

ไอริสไม่ทราบจะพูดว่ากระไร..ยกเหล้าขึ้นซดอั้ก ๆ ก่อนจะเหวี่ยงขวดเหล้าลงพื้น..

“..เตรียมเดินทางไปยังนาคาการ์ด..”

นางลุกขึ้น.แต่ก็โซเซเพราะนางไม่ได้กินอะไรนอกจากเหล้าถึงเจ็ดวัน..

สคิลล่ารีบเข้ามาประคอง..

“..องค์หญิง.ท่านยังไม่ได้รับประทานอันใดนอกจากเหล้า..”

“..หากธวัลอรไม่อยู่..อาหารทุกอย่างก็ไร้ความหมาย.”

นางยังคงเป็นเด็กดื้อรั้น..

“..หากธวัลอรรอด..ข้าถึงจะกินอาหาร..”

.......

นับตั้งแต่การศึกสุดท้ายสิ้นสุด..

ร่างของอัศวินทั้งสี่ถูกนำเข้ามาในเกาะฟองสมุทร..ไม่เพียงแต่พวกนาง..แต่แพรพรรณทุกผืนที่ถูกทำลายต่างก็ถูกเก็บมาด้วย..

อัมพุชาตัวแข็งจนช็อค..ไม่อาจจะอยู่ดูสภาพที่เป็นอยู่ได้..

แม่เฒ่าฟองสมุทรแม้จะมีสติปัญญา..แต่ก็ไม่อาจจะทำอย่างไรได้..มีทางเดียวที่สามารถจะกระทำ..คือแช่แข็งร่างของพวกนางไว้..รักษาแพรพรรณทุกผืนให้ดีที่สุด..

องค์กรนาคาการ์ดขอรับร่างทั้งหมด...แพรพรรณทุกผืน..เพราะมีแต่พวกเขา..ถึงรู้จักอัศวินแห่งอากาศมนตราดีกว่าใคร ๆ ...

เจ็ดวันต่อมา..ถึงมีข่าวที่สร้างความหวัง..

มีทางฟื้นคืนชีพอัศวินแห่งอากาศมนตราทั้งสี่แล้ว...

......

ภุชชงค์ประธานนาคาการ์ด..นั่งอยู่กลางห้องโถงใหญ่..

ร่างในชุดขาวของสี่อัศวินแห่งอากาศมนตราอยู่ในแคปซูลแก้ว..ทั้งจินดาพิสุทธิ์..อจินไตย..มุกดารา..และทาลิส..

แต่ยังมีแผ่นแก้วเคลือบผนึกแพรพรรณทั้งสิบสองผืนที่ถูกตัดแบบถอนรากถอนโคน

....แม้จะล้างเลือดของเจ้าของออกหมด..แต่มันเหมือนเป็นซากที่ตายแล้วของสิ่งมีชีวิต..

แพรพรรณทั้งสิบสองคือสิ่งมีชีวิต..แต่ชีวิตของพวกมัน..เชื่อมกับชีวิตของสี่อัศวินแห่งอากาศมนตรา..

พวกมันตาย..เจ้าของก็คือสิ้นชีพ..

เวลานี้ห้องโถงใหญ่..มีคนจำนวนหนึ่งยืนอยู่..

สองข้างของภุชชงค์..คือแพคเกจกับศศินาที่สีหน้านิ่งเฉย..

เบื้องหน้า..ยังมีตัวแทนของเผ่าอุทกมิต..อัมพุชา..แม่เฒ่าฟองสมุทร..ตัวแทนเผ่าเนแอด..เจ้าหญิงไอริสและองครักษ์ทั้งสี่..

ทุกคนดูจะร้อนใจ..

ภุชชงค์พูดขึ้นว่า..

“..ไม่น่าเชื่อว่า..ฮัล เวสท์จะรู้จุดอ่อนสำคัญของอัศวินแห่งอากาศมนตราทั้งสี่..และฆ่าพวกนางได้..”

เจ้าหญิงรุ้งสมุทรไอริสอดใจไม่ไหว..

“..ท่านมีทางจะฟื้นคืนชีพพวกนางหรือไม่..”

ภุชชงค์พยักหน้า..

“..มีสิ..”

ทุกคนมองดูกันและกัน..สีหน้ายินดี..

“..นี่หมายความว่า..พวกนางจะไม่ตาย..”เจ้าหญิงอัมพุชาเหมือนจะยินดีเป็นที่สุด..

ภุชชงค์ถอนหายใจ..

“..ต้องทำความเข้าใจกันสักหน่อย..ว่าแพรพรรณแห่งทางช้างเผือกของอัศวินแห่งอากาศมนตรา..คือชีวิตของพวกนาง..ปรกติจะไม่มีทางทำลายได้..ถ้าหากตัดขาดจากเส้นผ้าแพร..มันก็จะงอกใหม่คล้ายเส้นผม..แต่หากทำลายที่จุดเชื่อมต่อระหว่างผ้าแพรกับร่างกาย..จนผ้าขาดจากร่างเหมือนดึงเหง้าออก..นั่นคือชีวิตของแพรพรรณจะดับสูญ..นำพาเอาชีวิตของพวกนางดับสูญไปด้วย..แต่การทำลายแบบนี้ไม่ใช่จะทำลายกันได้โดยง่าย..ที่ผ่านมาก..ฮัล..เวสท์และนีริด..ต้องใช้พลังของไข่มุกนาคากับตราแห่งไตรตัน..ซึ่งมีพลังงานสูงมหาศาล..ถึงจะทำได้สำเร็จ..”

แม่เฒ่าฟองสมุทรกระแทกไม้เท้า...

“..เรื่องเหล่านี้..พวกเรารู้อยู่แล้ว...บอกเรามา..ว่าจะช่วยพวกนางอย่างไร..และจะให้พวกเราช่วยอันใดก็บอกมา..”

“..เรื่องจะช่วยเหลือธวัลอัศวิณี.ทางเราหารือกันแล้ว..มีอยู่เพียงทางเดียว..นั่นคือสร้างแพรพรรณขึ้นมาใหม่..”

ภุชชงค์พูดจบ..ศศินาก็พูดขึ้นว่า..

“..แพรพรรณแห่งทางช้างเผือก..ได้มาจากการฝึกวิชาอากาศมนตราขั้นสูงสุด..ซึ่งต้องใช้ลูกแก้วมนตราเป็นเครื่องมือสำคัญ..และลูกแก้วมนตราเป็นสมบัติของถ้ำอากาศธาตุแคว้นสนธยา..แห่งภพเทพอสูรเบญจอังคะ..ที่หลุดมาในมิติแห่งเทพนาคาก็มีเพียงลูกเดียวที่ธวัลอรใช้ฝึกจนสำเร็จ..”

แพคเกจพูดขึ้นว่า..

“..วิธีจะให้พวกนางฟื้นคืนชีวิต..ก็ต้องพาพวกนางไปยังถ้ำอากาศธาตุ..แคว้นสนธยา..ภพเทพอสูร..ให้ผู้เฒ่าแห่งอากาศธาตุมอบลูกแก้วอากาศมนตราลูกใหม่..และกระตุ้นให้นางได้มีปฏิกิริยากับลูกแก้วลูกใหม่..ให้จิตของนางฝึกปรือวิชาอากาศมนตราอีกครั้ง.เพื่อให้ได้แพรพรรณแห่งทางช้างเผือกผืนใหม่..และใช้แพรพรรณผืนใหม่นี้ต่อชีวิตให้พวกนาง..เพียงแต่..”

แพคเกจนิ่งไปชั่วขณะ.ศศินาพูดต่อไปอีก..

“..เรามีปัญหาอยู่สองเรื่อง..หนึ่ง..การจะไปยังภพแห่งเทพอสูร..ต้องใช้กระดานข้ามภพและพลังมหาศาลของอัศวินแห่งอากาศมนตรา..ที่ผ่านมา..ต้องใช้พลังของลูกแก้วมนตราถึงห้าลูก..ในการข้ามจากภพเทพอสูร..มายังภพแห่งเทพนาคา..”

เจ้าหญิงอัมพุชารับรู้ด้วยปัญญาไว..

“..เมื่อธวัลอัศวิณีต้องเป็นเช่นนี้..เราต้องใช้พลังมหาศาลที่ทดแทนกันได้ใช่ไหม..”

แม่เฒ่าฟองสมุทรพยักหน้า..

“..ข้าเข้าใจแล้ว..ท่านต้องการใช้พลังของไข่มุกนาคา..ที่แม่นางธวัลดรุณนำออกมาจากร่างฮัล เวสท์และส่งมาให้เราใช่หรือไม่..”

แพคเกจพยักหน้า..

“..ท่านแม่เฒ่ามีสติปัญญาเฉียบแหลมนัก..”

“..แม่นางธวัลอรและสหายมีพระคุณต่อเผ่าอุทกมิตเรา..การมอบไข่มุกนาคา..ถือเป็นเรื่องเล็กน้อย..พวกท่านหากต้องใช้มันเพื่อช่วยธวัลอัศวิณีทั้งสี่..ก็เอาไปเถิด..”แม่เฒ่าฟองสมุทรพุดอย่างจริงใจ..

เจ้าหญิงอัมพุชามีความยินดีนัก..

“..เรายินดีที่จะมอบไข่มุกนาคาให้พวกท่าน..ขอเพียงช่วยชีวิตของแม่นางทั้งสี่ได้..ก็เพียงพอแล้ว..”

ภุชชงค์ประธานแห่งนาคาการ์ดถอนหายใจ..

“..นั่นเป็นเรื่องแรก..เพียงแต่มีข้อจำกัดอยู่ตรงนี้..พลังงานของไข่มุกนาคาแม้มหาศาล..แต่ยังขาดสิ่งหนึ่งที่ทำให้วิชาอากาศมนตราถึงใช้กับกระดานข้ามภพได้ดีที่สุด..นั่นคือ..เวคเตอร์..หรือทิศทางแห่งพลัง..”

เขาหันมาทางเจ้าหญิงแห่งเผ่าเนแอด..

“..หากใช้ร่วมกับพลังธนูไร้ศร..หรือธนูสายเปล่าขององค์หญิงไอริส..มันจะสามารถอุดช่องว่างด้านเวคเตอร์ของพลังได้..พลังธนูท่านจะเหมือนหางเสือหรือพวงมาลัยในการควบคุมพลังแห่งไข่มุกนาคา..ให้ไปในทิศทางที่ต้องการ..มีผลในการข้ามไปสู่ภพแห่งเทพอสูรได้..”

เจ้าหญิงไอริสหัวเราะกังวาน..

“..เรื่องเล็กน้อย..ข้าสามารถทำได้แน่..”

“..เพียงแต่..”ภุชชงค์จะยุ่งยากใจ.. “..มีเรื่องที่พวกท่านต้องคำนึงถึงด้วย..”

“..เรื่องอันใดอีก..”เจ้าหญิงรุ้งสมุทรดูรำคาญใจ..

ภุชชงค์นิ่งไปชั่วครู่..

“..ธวัลอัศวิณีทั้งสี่..จะต้องทำตามกฎแห่งเทพเจ้า..สิ่งที่เป็นอยู่..เท่ากับทั้งสี่ได้ตายไปแล้วจากภพแห่งเทพนาคา..และตามกฎของเทพเจ้าถือว่า..ความตายคือการเดินทางข้ามภพภูมิโดยไม่มีทางหวนกลับ..”

แพคเกจพูดเสียงแผ่ว...

“..พวกนางจะไม่อาจกลับมายังภพแห่งเทพนาคาได้อีก..สำหรับริต้า..อจินไตย..และมุกดารา..ไม่ควรจะเป็นปัญหามากนัก..เพราะพวกนางอยู่ที่ภพแห่งเทพอสูรอยู่แล้ว..มีแต่ทาลิสหรือธวัลอรเท่านั้น..นางจะต้องติดอยู่ในมิติแห่งเทพอสูรตลอดไป..ไม่อาจหวนกลับมายังภพแห่งเทพนาคาบ้านเกิดนางได้อีก..”

อัมพุชาสะท้านร่าง..

“..นี่หมายความว่า..”

“..ใช่.แม่นางธวัลอรของท่าน..ต้องจากภพแห่งเทพนาคาไปตลอดกาล..”

อัมพุชานิ่งอึ้ง..แม่เฒ่าฟองสมุทรอดหันมากล่าวอย่างเห็นใจไม่ได้..

“..องค์หญิง..”

“..แม่เฒ่า..ข้าขอร้อง..ขอให้ข้าไปยังภพแห่งเทพอสูรด้วยเถิด..ข้าอยู่ไม่ได้หากไม่มีนาง..”อัมพุชาแทบจะหัวใจแหลกสลาย..

“..ปัญหาสำคัญคือ..กระดานข้ามภพ..ไม่อาจจะพาคนไปได้มากนัก..ครั้งนี้..เพิ่มคนจากเดิมอีกถึงสองคน..คือธวัลอร..กับเจ้าหญิงไอริส..เท่ากับเต็มที่แล้ว..”ศศินาเสริม..

อัมพุชานิ่งไปนาน..

“..ข้าจะต้องจากนางไปตลอดกาลเลยหรือ..”

“..เสียใจด้วยองค์หญิง..มันไม่มีทางเลือกจริง ๆ ..”

อัมพุชาอดมองไปที่เจ้าหญิงรุ้งสมุทรไม่ได้..

ก่อนจะถอนหายใจ..

“..ไอริส..ข้าริษยาท่านนัก..”

แพคเกจถอนหายใจ..

“..สำหรับเจ้าหญิงไอริส..ก็ยังมีข้อจำกัดเช่นกัน..”

เจ้าหญิงรุ้งสมุทรไอริสหัวเราะฮาฮา..

“..มีอันใดก็บอกข้ามา..”

“..ไข่มุกนาคาสามารถขับเคลื่อนกระดานข้ามภพได้เพียงครั้งเดียว..เพราะมันเป็นพลังคนละแบบกับลูกแก้วอากาศมนตรา..นั่นคือ..เมื่อใช้มันไปแล้ว..มันจะต้องถูกทำลาย..”แพคเกจพูดอย่างระมัดระวัง.. “..เรื่องนี้เราศึกษามาอย่างดีแล้ว..”

“..แต่ข้าก็ยังสามารถกลับภพภูมิแห่งเทพนาคาได้ไม่ใช่หรือ..”

“..ตามกฎแห่งเทพ..ท่านย่อมไม่ขัดแย้ง..แต่ว่า..ใครจะมาส่งท่านเล่า..เพราะ..หากจะใช้ลูกแก้วมนตรา..ต้องใช้ถึงห้าลูก...และหากอัศวินแห่งอากาศมนตราจะได้ลูกแก้วใหม่..นางเพียงจะสามารถได้คนละลูก...ส่วนลูกเดิมทั้งหกลูกถือว่าถูกทำลายไปแล้ว..ไม่อาจจะนำมาใช้ได้อีก...เราจะมีเพียงลูกแก้วมนตราสี่ลูก..ไม่เพียงพอต่อกระดานข้ามภพ..และต่อให้มีห้าลูก..แต่สามเจ้าหญิงและทาลิส..ไม่อาจจะกลับมาภพแห่งเทพนาคาได้อีก..จึงจะหาใครมาส่งท่านในภพนี้ไม่ได้เลย..”

เจ้าหญิงไอริสหัวเราะฮาฮา..

“..เรื่องแค่นี้นับเป็นอย่างไรได้..ข้ายินดีจะทำตัวเหมือนตายไปจากภพนี้อย่างเต็มใจ..”

องครักษ์ทั้งสี่ของเจ้าหญิงไอริสต่างมองหน้ากัน..อิคิดน่าอดพูดไม่ได้.

“.องค์หญิง..โปรดใคร่ครวญ..เผ่าเนแอดต้องการท่าน..”

“..เจ้ากระทำเรื่องราว..ให้คาลิบโซน้องข้า..มาทำหน้าที่ทดแทนข้า..ก็เพียงพอแล้ว..”

นางหันมามองดูร่างของทาลิส...

ก่อนที่จะหันมาทางอัมพุชา..

“..ข้าสัญญา..ข้าจะดูแลนางแทนท่านให้ดีที่สุด..เพียงเพื่อให้นางฟื้นคืนชีวิตเท่านั้น...”

แม่เฒ่าฟองสมุทรถอนหายใจ.นี่เท่ากับ..เพื่อความรักแล้ว..เจ้าหญิงไอริสยินยอมทุกอย่างเลยหรือ..

อัมพุชานิ่ง..รู้แล้วว่า..ชะตากรรมคืออะไร.

องค์หญิงรุ้งสมุทรโชคดีกับความรักมากกว่า..ก็ควรจะให้นางมีโอกาสกับธวัลอร..

เราขอเก็บความทรงจำเช่นนี้ไว้จะดีกว่า..

นางยิ้มด้วยน้ำตา..ก่อนจะถามว่า..

“...ท่านประธานนาคาการ์ด..หากท่านจะให้บางสิ่งเพียงเล็กน้อยเพื่อแลกเปลี่ยนกับไข่มุกนาคาจะได้หรือไม่..”

ภุชชงค์พยักหน้า..

“..เชิญบอกกล่าวมาได้.องค์หญิงอัมพุชา..”

“..ข้าขอเพียงแพรพรรณที่ตายไปแล้วของทาลิส..ขอเพียงเท่านั้น..”

นางป้ายน้ำตา..พูดกับไอริส..

“..ข้าขอร้องท่านเพียงประการเดียวเท่านั้น..ดูแลทาลิสของข้าให้ดีที่สุด..”

เจ้าหญิงไอริสพยักหน้า..

“..ข้าสัญญา..อัมพุชา..นางก็คือหัวใจของข้าเช่นกัน..”

มีหนทางในการฟื้นคืนชีวิตของอัศวินแห่งอากาศมนตราทั้งสี่..ทุกคนย่อมต้องกระทำโดยไม่ลังเล..

ไม่ว่าจะเจ็บปวด..หรือเสียสละอย่างไรก็ตาม...

.....จบตอน...ล่าข้ามภพ......

ปล.ตอนหน้าเป็นตอนใหม่นะคะ..ซึ่งจะมีทาลิสและไอริส..ผจญภัยร่วมกับริต้าขาหื่นกับเมีย ๆ ที่ภพเทพอสูร

แต่ต้องขออภัยที่ต้องจบแบบหาทางออกเพื่อให้มีตัวละครเพิ่มอย่างสมเหตุสมผล

และเหนืออื่นใด..เรื่องจะสนุกขึ้นหากอัศวินแห่งอากาศมนตรามีจุดอ่อนที่ทำให้ไม่เก่งเกินไปนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น