SiSSweetTea
facebook-icon

ขอบคุณนะคะ ที่แวะเข้ามาอ่านอย่าลืมเม้นให้กำลังใจด้วยนะ : )

ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้นของคนลึกลับ

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้นของคนลึกลับ

คำค้น : ชิชา ไอซ์ นันทิชา รณพีร์

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 150

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2562 22:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้นของคนลึกลับ
แบบอักษร

 

   เช้าวันอากาศแจ่มใสสดชื่นเป็นเช้าวันจันทร์ที่แสนน่าเบื่อสำหรับใครหลายๆคนซึ่งรวมถึงฉันด้วย 

“โอ้ย หกโมงแล้วหรอ ได้เวลาตื่นแล้วสิ แต่ยังไม่ลุกหรอ อีกครึ่งชั่วโมงค่อยลุกยังเช้าอยู่” 

   และจากนั้นก็ห้วนกลับเข้าสู่นิทราอีกครั้ง...และเมื่อเวลาผ่านไปนานเท่าไรมิทราบเธอก็ยังคงนอนอยู่บนเตียง 

“ฮึบ โอ้ยกี่โมงเนี่ย” (หยิบนาฬิกาปลุกมาดู) 

“เจ็ดโมงแล้วตายแน่ๆ วันนี้เปิดเทอมวันแรกด้วย” เธอลุกไปห้องน้ำแต่งตัวด้วยความรวดเร็ว 

“น้ำแม่งไม่องไม่อาบมันแหละวันเดียวเอง” หลังจากที่ตัดสินใจได้ใช้เวลาในการแต่งตัวไปถึงครึ่งชั่วโมง 

“รีบไปดีกว่าเจ็ดโมงครึ่งแล้ว” เธอรีบกระเป๋าไปที่รถมอเตอร์ไซต์ทันที 

“ข้าวเช้าก็ไม่กินเดี๋ยวโรคกระเพาะก็กำเริบหรอก” ผู้เป็นพี่ชายบอกกล่าวด้วยความเป็นห่วง 

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปหาซื้อกินข้างนอกก็ได้ ไปแล้วนะ” 

“พึ่งจะหกโมงครึ่งเองรีบอะไรนักหนา” จากนั้นก็เดินทางมายังโรงเรียนด้วยเวลาเพียงสิบนาทีเนื่องจากบ้านห่างจากโรงเรียนไม่มากแค่เพียงสามกิโลเมตรเท่านั้น 

หน้าประตูโรงเรียน 

“เอ๊ะ!นี่มันก็น่าจะเจ็ดโมงสี่สิบกว่าๆแล้วนะ ทำไมคนน้อยจังปกติก็น่าจะตั้งแถวแล้วนะหรือว่าเป็นวันหยุดมันก็ไม่ใช่!คนอื่นเขาหายไปไหนกันหมด” ระหว่างที่เดินไปสมองของเธอก็อะไรคิดต่างๆนานาไปเรื่อยเปื่อยจน..... 

“ว่าไงมาแต่เช้าเชียว” เพื่อนชายในห้องเรียนคนหนึ่งมาทักทาย 

“ฉันว่ามันไม่เช้าแล้วนะ สมองนายเคยเช็คบ้างหรือเปล่าเนี่ย” เธอก็ยังพูดออกไปอย่างมั่นใจ 

“ใครกันแน่ที่ควรจะไปเช็คสมอง” 

“มันพึ่งจะหกโมงสี่สิบเองนะไม่เช้าได้ไง ปกติเธอก็สายตลอดอยู่แล้วนิ” เพื่อนชายในห้องได้พูดเพียงแค่นั้นเเละเดินชนไหล่ฉันไป 

“งั้นแสดงว่า! คอยดูนะถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่จะคืน เป็นสองเท่าเลยไอ้พี่สะใภ้บ้า!” 

“นี่!ยัยบ้าไปกับฉันหน่อยสิ” เพื่อนชายคนนั้นได้หันกับมาคุยเธอหันซ้ายหันขวาเพราะคิดว่าเพื่อนชายคนนี้ไม่ได้พูดกับเธอ 

“จะหาใครฉันพูดกับเธอนั่นเเหละเธอนี้มันโง่ ไม่เข้าเรื่องไม่น่าเกิดมาเรียนเก่งซะเปล่า” 

“นี่ ที่นายพูดหมายถึงฉันหรอ” 

“ก็ใช่น่ะสิ ถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นผีตัวไหนได้” อยู่ๆเธอก็หน้าซีดขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุทั้งๆทีเมื่อครู่นี้ยังต่อปากต่อคำกัน 

“งะ...งั้น...ปะ...ไปก็ได้” 

    ขณะที่เธอกำลังตอบตกลงอยู่จู่ๆก็ก็ถูกเพื่อนชายคนดังกล่าวดึงเธอไปโดยที่เจ้าตัวนี้ไม่พอใจกับการกระทำนี้เลยสักนิด 

ณ ห้องเรียนประจำชั้นม.6/5 

“นี่นายเบาๆหน่อยสิ!ฉันเจ็บนะ” อะไรกัน!นี่หรอกหรือผู้ชายหน้าตาดีเป็นผู้ชายในฝันของใครหลายๆคนแต่แน่นอนว่ามันจะไม่ใช่กับ...ทุกๆคน 

“เข้าไปก่อนสิ” 

“นี่ทำไมนายไม่เปิด…” ปกติของโรงเรียนนี้นักเรียนหรือคุณครูใครที่มาถึงห้องเป็นคนแรกจะต้องเป็นคนเปิดประตูหน้าต่างเพื่อถ่ายเทปรับอากาศภายในห้องเรียน 

🚪💨 ปัง!!!(เสียงปิดประตู) 

“นี่นายทำไมไม่...เปิดประตู…” เพื่อนชายของเธอก็เดินเข้ามาเรื่อยจน... 

ChiCha Talk  

   ตอนแรกฉันว่านายค๊อกแค็กคงไม่มีพิษมีภัยกับใครหรอกมักจะเก็บตัวหรือโลกส่วนตัวสูงเมื่อก่อนฉันคิดแบบนั้นแต่ตอนนี้ฉันคิดว่ามันไม่ใช่แล้วล่ะและที่สำคัญฉันจนติดกำแพงแล้วหนีไม่ได้แล้วด้วยใครก็ได้ช่วยฉันที... 

End ChiCha talk  

    ขณะนี้เพื่อนชายของเธอได้กักตัวของไว้เพื่อไม่ให้เธอหนีพร้อมทั้งจับแขนทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศรีษะหน้าทั้งสองห่างเพียงแค่คืบเดียว 

“นายคิดจะทำอะไรอยู่ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ !” ผู้ชายทำไมมือมันเหนียวอย่างตุ๊กแก 

“ไม่ปล่อย! จนกว่าหล่อนจะตอบ” 

“นี่นายเวลาเรียกสรรพนามแทนดิฉันควรจะเรียกว่า"เธอ" นะเพราะคำว่า "หล่อน" มันสะอิดสะเอียนฉันไม่ชอบ” ผู้ชายอะไรจุกจิกชะมัดเกิดมาพึ่งเคยจะเจอ 

“เออนี่! ยัยบ๊อง ฉันถามอะไรหน่อยสิ” ลองเข้าโหมดจริงจังบ้างเผื่อยัยบ้านี่จะฟังผม 

“มีอะไรก็ว่ามา ฉันจะได้ไปทำอย่างอื่นที่ประโยชน์กว่านี้” 

ChiCha Talk  

   ถ้าฉันเป็นนางเอกซีรี่ย์เกาหลีฉันว่าตัวเองโชคดีมากๆเลยล่ะถ้าจะให้ดีกว่านี้เปลี่ยนไอ้ค็อกแค๊กนี่เป็นพี่หมอภัทร ฉันจะฟินมากพูดเองเขินเอง 

End ChiCha Talk  

“ฉันถามจริงๆนะ ว่าเธอชอบผู้หญิงหรอ?” คำถามนี้ผมคิดมานานเเล้วแต่ก็ไม่กล้าถาม 

“ก็...ชะ...ใช่...นะสิ” นี่ฉันจะติดอ่างทำไมเนี่ย 

“เอาดีๆ” เธอนี่มันปากแข็งจริงๆเลยมันน่า... 

“ฉันก็บอกไปเลยว่าใช่!ก็คือใช่” เขาเคยเป็นญาติของฉันหรือไงถึงรู้ว่าฉันโกหกไม่เก่ง 

“ฉันไม่เชื่อ” 

“มันก็เรื่องของนาย ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” ชิชาพูด 

“ยังไงก็ไม่ปล่อยจนกว่าหล่อนบอกความจริงกับฉัน” 

“ฉันบอกให้เรียก "เธอ" ห้ามเรียก "หล่อน" ฟังไม่รู้เรื่องรึไง ฉันบอกว่าชอบก็คือชอบ! 

ใช่ก็คือใช่”นายนี่น่าตบปากให้ช้ำนัก! 

~~~แต่ดูรวมๆแล้วมีเสน่ห์เหลือเกิน~~~ 

“เดินช้าอยู่นั่นแหละ เร็วๆอย่าทำให้คนสวยอารมณ์ได้ไหม?~ไม่ต้องมาเขินฉันพูดจริงๆ~” น้ำอ้อยพูด 

“รู้แล้วแป๊ปนึง” พีชชี่ตอบกลับ 

“ถ้าไอ้ค็อกแค๊กมาถึงก่อนเราแล้วไม่อยากจะคิด” อีนี่!อุ๊ยยัยพีชชี่ช้าอยู่น่ารำคาญชะมัดเลย 

“งั้นอะกุญแจไปเปิดห้องรอเลย เดี๋ยวตามไป” พีชชี่ 

“เออ เชี้ย! อะไรติดรองเท้าวะเนี่ย” น้ำอ้อยเดินไปห้องเรียนชั้นม.6/5 

“อ้าว! รอด้วยสิ!” พีชชี่ 

____ 

“จะบอกฉันดีๆหรือเธออยากให้ฉันเค้นคำตอบด้วยวิธีอื่นเลือกเอา” 

“ฉันบอกแล้วไงว่าชอบผู้หญิง”  

“ถ้าเธอยืนยันฉันก็จะพิสูจน์ให้มันรู้ไปเลย" 

“นี่นายจะทำอะไร!เอาหน้าเน่าๆของนายออกไปเลยนะ” 

“ฉันเธอเลือกตอบเป็นครั้งสุดท้ายตอบดีๆด้วยเพราะคำตอบนี้มันจะทำชีวิตของเธอเปลี่ยนไปก็ได้” 

~แก๊ก~แก๊ก~แก๊ก~แก๊ก~(เสียงเดิน) 

“ฉันไม่ได้ชอบผู้หญิง พอใจนา...อุ๊บ” 

  ชายหนุ่มพุ่งตัวประกบริมฝีปากที่อวบอิ่มของหญิงสาวจนเธอไม่ได้ตั้งตัวทั้งสองจูบเนินนานและอ่อนโยนจนหญิงสาวเคลิ้มกับจูบที่ชายหนุ่มมอบให้จนเริ่มเป็นสัมผัสที่ร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆจนเกินจะหักห้ามใจได้... 

~แก๊ก~แก๊ก~กึก~ 

“ห้องไม่ได้ล็อก แล้วใครเป็นคนเปิด?”  

~แอ๊ด~(เสียงเปิดประตู) 

(O_O!) ==>หน้าของอ้อย “เดินเร็วมากเลยรู้...ไหม?”  

(•o•!) ==>หน้าของพีชชี่ “ธะ...เธอกับนะ...นายนั่น” พีชชี่ 

“จะ...จูบกัน” น้ำอ้อย 

_____ 

“ข้างในมีอะไรไปดูดีกว่า”เด็กนักเรียนชายคนหนึ่งได้ยินเสียงคนคุยกันเสียงดังเหมือนช็อกอะไรบ้างอย่างอยู่ 

“เสียงดังเมื่อไหร่ไม่ว่างานไหนเรื่องเผือกต้องมา!” 

_____ 

“เออคือมันไม่ใช่อย่างที่…” น้ำอ้อยเดินมาประจันหน้ากับเพื่อนชายคนนี้ 

“แล้วนายทำอะไรเพื่อนฉัน” น้ำอ้อย 

“มันเรื่องส่วนตัวคนอื่นห้ามยุ่ง!” น้ำอ้อยทนไม่ไหวกับความกวนจึงกระชากคอเสื้อนักเรียนของเพื่อนชาย 

“มันจะไม่มากไปหน่อยหรอ” ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้น่าหมั่นไส้น่าต่อยนัก 

“นี่!พอๆทำไมแกไม่ถามยัยชิเอาล่ะ” พีชชี่จึงค่อยแกะมืออ้อยออกจากคอเสื้อนักเรียนของเพื่อนชายของพวกเธอ 

“คราวหน้านายทำอีกฉันต่อยนายกล้ามากเลยนะที่มาขะ…” เปิดปากฉันทำไมเนี่ย 

_____ 

“อัดคลิปเรียบร้อยแล้วก็...ลงเพจ"เผือกเรื่องของนักเรียน"รอเวลา 3 2 1 ! อัพโหลดเสร็จเรียบร้อย ข่าวนี้ดังแน่!” 😏 

_____ 

“แกลืมเรื่องนั้นไปแล้วหรอ”  

“พอเหอะ ที่แกเห็นมันไม่อย่างที่แกคิดมันเป็นแค่อุบัติเหตุ” ขอโทษที่โกหกฉันเพราะฉันเองกลัวความลับของฉันถูกเปิดเผยเหมือนกัน 

“เห็นไหม!คิดเป็นตุเป็นตะเพราะแกไม่มีเหตุผลเเบบนี้ไง  

“เออ กูผิดพอใจหรือยัง?” น้ำอ้อยรีบเดินออกมาด้วยความรวดเร็ว 

“นั่นใครอย่าหนีนะ” ใครกันนะมาทำอะไรลับๆล่ออยู่หลังประตูห้องเมื่อกี้ยังไงวะนนี้ฉันต้องรู้ให้ได้ 

“ยัยอ้อย! รีบไปดูเร็ว” ฉัน,พีชชี่และค็อกแค๊กนั่นรีบวิ่งตามไปเสียงที่ดังมาจากด้านนอก 

“ยัยชิ รอด้วย” 

ตุบ!โอ้ย! 

“เจ็บมากไหม?”  

“รีบตามไป เร็ว”  

“คงไม่ทันแล้ว ขืนตามไปก็เสียแรงเปล่ามาเดี๋ยวฉันไปส่งห้องพยาบาลไปแผลก่อน” 

"นายไม่ต้องยุ่งฉันเดินไปเองได้!” ไอซ์ประเมินดูแล้วเธอคงเดินไม่ไหวแน่ๆ 

---ฟุบ--- 

น้ำอ้อยพยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืนแต่ยิ่งพยายามฝืนเท่าไหร่ความเจ็บปวดยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น 

“ปล่อย!” น้ำอ้อยคงอารมณ์ร้อน 

“พูดมากอยู่ได้!” ไอซ์พูดด้วยเสียงแข็ง 

“ไอ้…”  

🏥ณ ห้องปฐมพยาบาล🏥 

“เรียบร้อยแล้ว วันหลังก็ระวังให้มากๆ” อาจารย์ทำแผลให้น้ำอ้อย 

“ค่ะ อาจารย์” 

End Chapter 1 The Beginner of Mysterious Person 

 

หากพิมพ์ผิดก็บอกกันได้นะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ 

พระเอกเขาก็ไม่ได้โหดอะไรนะคะ สิ่งที่พระเอกทำย่อมมีเหตุผลเหนืออารมณ์เสมอ 

ความคิดเห็น